User:GrubaBulwa

odcinek 25
Ed siedzi w małym, niezadbanym pokoju. Przez pożółkłe firanki widać szare, pochmurne niebo. Chłopiec trzyma za rękę leżącą w łóżku starszą kobietę, wychudzoną i słabą. Jej oczy są ledwo otwarte. Przerywa gdy orientuje się, że babcia chrapie. Wzdycha smutno i przechodzi ciasnym przedpokojem do swojego "pokoju" przypominającego raczej komórkę. Ledwo starcza tu miejsca na łóżko i stolik nocny. W rogu pokoju stoi ponadto mała, nieczyszczona od dawna kuweta. Na parapecie leży brudny, chudy kot o czarnym futrze z białymi plamkami. Podnosi głowę, gdy do pokoju wchodzi Ed. Ed klęka przy leżącym na ziemi plecaku i wyciąga z niego starą, pożółkłą książkę. Natychmiast wypadają z niej wszystkie strony. Ed zaczyna je zbierać, gdy nagle wyłania się spod nich wysuszona żaba. Ed odskakuje z krzykiem na ustach. Zaciekawiony Leo zeskakuje z parapetu i podchodzi do pana. Leo patrzy na chłopaka zaintrygowany. Ed wstaje z ziemi i podbiega do szafki nocnej. Otwiera szufladę i drżącą dłonią wyciąga z niej plastikową butelkę wypełnioną zieloną cieczą. Odwraca się do kota i uśmiecha do niego maniakalnie. Ten patrzy na właściciela z przestrachem w oczach.
 * Babcia Eda: (drżącym głosem) Edziu...
 * Ed: (ożywia się) Tak, babuniu?
 * Babcia Eda: Włączyłbyś mi proszę mój ulubiony program... wiesz, ten z miłym panem prowadzącym...
 * Ed: Babciu... od roku nie mamy telewizji...
 * Babcia Eda: A, tak... zapomniałam kompletnie... widzisz, Edziu, co starość robi z człowiekiem...
 * Ed: Tak, babuniu. Starość... A-ale mogę babuni poczytać! Wypożyczyłem ze szkoły taką fajną książkę i-
 * Ed: Chodź, Leo. Może tobie poczytam, co?
 * Ed: Dość! Mam dość! Mam ich dość!
 * Ed: Muszą w końcu dostać to, na co zasłużyli! Nie wytrzymam tego dłużej!
 * Ed: Ty jesteś moim przyjacielem, Leonidasie. Ty mnie rozumiesz. Ty dobrze wiesz, że oni... oni nie zasługują na... na nic. (na jego twarzy pojawia się wyraz olśnienia) Tak, nie zasługują na nic poza bólem! Nie zasługują na życie!
 * Ed: Taak... tak, to prawda. Absolutna prawda!

Nick jako Blaine przetacza się po ulicy i zatrzymuje się uderzając w znak drogowy. Wstaje powoli na nogi stękając cicho i podnosi wzrok na stojącego naprzeciw niego wielkiego jaszczura pokrytego w większości białymi łuskami. W niektórych miejscach ma czarne i czerwone elementy. Po jego grzbiecie biegną ostre, czarne kolce. Wokół szyi ma owiniętą czarną obrożę. Nick mruży oczy w gniewnym grymasie. Bestia rzuca się na Nicka, który strzela w jej kierunku promieniem ognia. Ta odskakuje, ścigana ciągle przez płomienie. Wreszcie naskakuje na Nicka i przyszpila go do ziemi. Nick nagrzewa się i eksploduje płomieniami. Jaszczur odskakuje sycząc głośno. Tłum gapiów zaczyna wiwatować, gdy na miejsce walki przybywają Wieczni Rycerze na śmigaczach. Rycerze wyciągają broń energetyczną i otwierają ogień. Jeden wypala w kierunku Nicka liną energetyczną, przed którą ten uskakuje. Nick unosi się w górę z pomocą płomieni i odlatuje, oglądając się jeszcze za siebie. Rycerze otaczają bestię z uniesionymi tarczami i machają na nią mieczami. Jedno z ostrzy muska łuski stwora, który natychmiast osuwa się na ziemię z rykiem.
 * Nick: Czemu ja mam takiego pecha? Wellbood to duże miasto!... Ej, mam w torbie mrożonki kolego! Może tak... przestań?
 * Nick: Błąd.
 * Nick: (zmęczony) Daj mi żyć!
 * Przechodzień: Rycerze! Rycerze!
 * Nick: (pod nosem, zirytowany) Świetnie, jeszcze ich brakowało.
 * Rycerz 1: Kosmici! Wasze szaleństwo właśnie się kończy! Brać ich!
 * Nick: (do jaszczura) Wybacz mały, ale wolałbym nie zostać złapany przez rycerzy więc... powodzenia.
 * Nick: Dziwne... zaraz, zakupy! O rany...

Szkoła. Nick wsuwa głowę do klasy i rozgląda się, jakby czegoś szukając. Po chwili wzdycha zawiedziony i cofa się. Widzimy go następnie w domu. Siedzi przy komputerze i zaczyna pisać wiadomość do użytkownika o nicku "Dr. Animo". Rezygnuje jednak i wzdycha ponownie, kryjąc twarz w dłoniach i opierając łokcie na biurku. Nick podnosi gwałtownie głowę i obraca się na krześle. Nick wbija wzrok w ziemię zawstydzony. Mama Nicka kręci głową. Nick uśmiecha się.
 * Mama Nicka: Co się dzieje?
 * Nick: Nic.
 * Mama Nicka: Chyba rozmawialiśmy o szczerości, Nicky.
 * Nick: (wzdycha) Ta... no... pokłóciłem się z Edem. To znaczy... w sumie to nie bardzo ja się kłóciłem, tylko raczej on się kłócił i...
 * Mama Nicka: To przecież twój jedyny kolega! Potrzebujecie siebie nawzajem! O co się pokłóciliście?
 * Mama Nicka: Niiick...
 * Nick: Przez te całe kosmiczne sprawy nie miałem dla niego czasu, no a przecież nie mogłem mu po prostu powiedzieć o Omnimatrixie. I on się jakby zdenerwował... no nie jakby tylko po prostu się zdenerwował i...
 * Mama Nicka: Musicie to sobie wyjaśnić. Nie musisz mu mówić o Omnimatrixie żebyście byli przyjaciółmi. Po prostu... no nie jesteście przecież dziećmi, nie?
 * Nick: No nie wiem...
 * Mama Nicka: Musisz z nim porozmawiać.
 * Nick: Próbowałem, ale od kilku dni nie było go w szkole!
 * Mama Nicka: To idź do niego do domu. Znasz jego adres, prawda?
 * Nick: Tak... ale nie wiem czy chcę tam iść. Nie mieszka w... najprzyjemniejszej dzielnicy.
 * Mama Nicka: A ty na pewno musisz się bać jakichś dresiarzy, bo nie masz żadnego kosmicznego zegarka.

Pochmurny, deszczowy dzień. Nick idzie nierównym chodnikiem mijając brudne, stare bloki, zniszczone i odrapane z farby ławki czy ubogie place zabaw i trzepaki. Dociera do jednego z bloków i wchodzi po schodach do drzwi klatki. Naciska kolejno numerki 1 i 4 na klawiaturze domofonu i czeka kilkanaście sekund. Nikt nie odbiera. Nick zaciska zęby zdenerwowany i odchodzi od drzwi ze spuszczoną głową.

Nick opuszcza szatnię po przebraniu się ze stroju na WF i powłócząc nogami zaczyna iść w kierunku bramy szkoły. Do jego uszu docierają wtedy krzyki od strony szkoły, odwraca się więc zainteresowany. Jego oczom ukazuje się ogromna żaba z dwoma parami czerwonych oczu i rogami wystającymi z boków jej głowy. Na jej grzbiecie siedzi człowiek, którego Nick nie jest w stanie rozpoznać z takiej odległości. Przed żabą stoi grupka uczniów. Płaz oblizuje się na ich widok. Osobnik ujeżdżający żabę odzywa się, co wywołuje na twarzy Nicka wyraz niedowierzania i przerażenia. Nick zostaje wybudzony z zamyślenia przez uczennicę, która trąca go uciekając w kierunku bramy. Chłopak otrząsa się wtedy i wbiega za budynek, w ukrycie. Nick rzuca plecak na ziemię, odkłada do niego okulary i aktywuje strój bojowy. Aktywuje zegarek i zaczyna kręcić tarczą. Rozlega się kolejny krzyk. Uderza w tarczę i przemienia się w Teslinka. Wybiega zza budynku i zostaje wyminięty przez kolegów Matta, którzy w panice uciekają przed żabą. Ta z kolei dusi teraz Matta w swoim języku. Ed patrzy na to z szalonym uśmiechem. Matt nie jest w stanie nic z siebie wydusić. Łzy spływają strumieniami po jego czerwonej twarzy. Ed, Matt i żaba odwracają głowy w kierunku Nicka. Żaba ciska Mattem o ścianę. Ten upada na ziemię nieprzytomny. Żaba atakuje Nicka językiem, posyłając go w powietrze. Ten uderza w metalowy płot otaczający szkolne boisko i zsuwa się na ziemię, stękając cicho. Żaba raz jeszcze wypluwa język w kierunku Nicka, tym razem uderzając go z góry. Ten chwyta go, uginając nogi i próbuje kopnąć żabę prądem. Nic jednak nie wychodzi z wtyczek. Żaba unosi język razem z Nickiem i wciąga go z powrotem do buzi. Nick puszcza go jednak i przetacza się po ziemi.
 * Ed: I jak ci się podoba moja żaba, Matt? Wydawało mi się, że je lubisz. Bo na pewno lubiłeś podrzucać mi ich rozjechane truchła!
 * Matt: A-a-a-a-Animo?! T-to ty? Słuchaj, ja... przepraszam, okej? To było tylko w żartach, ja sobie tylko robiłem jaja.
 * Ed: Ah. Spokojnie. Rozumiem. Jaja. Oczywiście. To co ty na to, żebym ja teraz porobił sobie jaja z ciebie, co? Mogłoby być zabawnie, prawda?
 * Nick: (w myślach) Nie wierzę. Niemożliwe.
 * Nick: (w myślach) Nie mogę z nim walczyć... ale nie mogę też dać mu zabić Matta. Chociaż szczerze mówiąc sam chętnie bym to... nie! Myśl, Nick, co teraz... Dobra, muszę spróbować przemówić mu do rozsądku.
 * Nick: Jaki kosmita, jaki kosmita...
 * Nick: Bedrock, QuadPunch, Sonic... Rzyguś? Niee...
 * Nick: Dobra, nie ma czasu! Chociaż może... nie nie, zaraz nie będzie kogo ratować.
 * Nick: Obym tego nie żałował.
 * Ed: Jak wolisz umrzeć? Powoli? Szybko? Przeżuty czy połknięty w jednym kawałku? Może rozbity na miazgę? Ha! Nie obchodzi mnie to! Zrobię jak będę chciał! To ja jestem teraz górą!
 * Nick: Dobra, wkraczam do akcji... Ej! Kolego!
 * Ed: Kosmita? Suuper...
 * Nick: Może tak puściłbyś tego chłopca, co? Nie wygląda jakby mu było wygodnie.
 * Ed: Nie rozumiesz, kosmito! On na to zasłużył! Zasłużył na śmierć! Tylko i wyłącznie! Bolesną śmierć!
 * Nick: O czym ty... słuchaj, odłóż go na ziemię i wtedy będziemy mogli spokojnie pogadać jak cywilizowani-
 * Ed: Zamilcz! Nie odbierzesz mi tego!
 * Ed: Sądziłem, że kosmici będą mądrzejsi... ale wygląda na to, że jesteście dokładnie tacy sami jak ludzie!
 * Nick: Nie rób nic, czego będziesz później żałował.
 * Ed: Jedyne czego żałuję, to to że nie zrobiłem tego wcześniej!
 * Nick: Pogadajmy!
 * Ed: Nie mam o czym z tobą rozmawiać, kosmito! Jeszcze raz, Erneście. Zmiażdż go!
 * Nick: No tak. Ładowanie.