User:Monika.Iwona

Veronica Dark

Cztery lata wcześniej...

-Veronica, zaraz musisz ruszać spowrotem na uczelnię, ale nie zapominaj o swojej młodszej siostrze. -O takiej gotyckiej pannie ciężko zapomnieć. Jeszcze trochę i twój mrok przejdzie na mnie.- zaśmiała się dziewczyna z kszatanowymi lokami do siostry Natalie. -Będzie mi cię brakować. -Przyjadę za dwa tygodnie, nawet pójdę z tobą na cmentarz. -Obiecujesz? -Tak. Do zobaczenia, maluchu.-droczyła się Veronica. -Żegnaj. Uściskały się i po chwili Veronica wsiadła do autobusu. Nie przypuszczała, że to ich naprawdę ostatnie spotkanie...

Veronica nie zdawała sobie sprawy, że zainteresowania siostry wybiegają po za noszenie czarnych ciuchów, gotyckich krzyży i słuchanie muzyki z pogranicza gotyku i metalu. Nie miała pojęcia o towarzystwie w jakim się obracała. Gdyby tylko wiedziała...

Dojechała późnym wieczorem do akademika i zastukała do swojej najlepszej przyjaciółki J.J., ale ta najwyraźniej była nieobecna. Poszła na długi spacer po parku obok, tam zatopiła się w myślach, aż zobaczyła jak kilku chłopców malowało graffiti na muralu. Podeszła do nich, nie zdawała sobie nawet sprawy, że może to być niebezpieczne. -A ty tu czego?! Bill miałeś pilnować... -Nie doniosę, jestem tylko ciekawa... Chłopak z puszką podszedł i spojrzał sceptycznie. A potem z uśmieszkiem łobuza powiedział: -Szukasz kłopotów? Kręci cię niebezpieczeństwo, czy zwyczajnie lubisz nielegalne rzeczy? Postanowiła zaimportować chłopakowi, reszta patrzyła sceptycznie... Gdyby podeszli ciut bliżej mogliby ją okrążyć. Zdawała sobie z tego sprawę. -Jedno i drugie... Jestem Veronica. - Idź w swoją stronę, nie zamierzam ci się przedstawiać, żeby policja wlepiła mi mandat. Spadaj mała, zanim spotka cię coś strasznego. Sama o zmroku w otoczeniu facetów... Dreszcz ją przeszedł po plecach. Nagle poczuła czyjś dotyk na ramieniu za sobą. Gwałtownie odwróciła się, a jeden z chłopaków uśmiechnął się do niej złowieszczo. -Czeeść...- powiedział wysoki barczysty brunet. -Jeśli próbujesz mnie zastraszyć, to marne szanse. Za bardzo jestem ciekawa, co to będzie. -Skinięciem głowy wskazała na mural, zaskakując wszystkich. -To będzie kilka postaci ze znanych mitów miejskich, tych krwawych. A teraz już idź, drażnisz mnie, spadaj.

-A ja bym się z nią chętnie zaprzyjaźnił...- dodał brunet. -Bill, nie drażnij mnie!- chłopak z puszką wydawał się poirytowany i nerwowy. Choć był chudszy i niższy, widać to on rządził tą grupką. - Ok, już sobie idę. Inny chłopak wtedy odezwał się- blondyn z zielonymi oczami: -A jeśli powiadomi gliny? -To wtedy będzie kwestia czasu jak ją znajdę i zafunduje piekło. -wtedy spojrzał na mnie i dodał - Uważaj Veronico Dark. Jego spojrzenie zmroziło, czułam, że nie żartuje. Niepokoiło mnie, że wie jak się nazywam, chociaż głowę bym dała, że nie wspomniałam nazwiska. Oczy mu zabłysły, a uśmiech był pełen szyderstwa... Wróciłam szybkim krokiem do akademika, ale rano zobaczyłam mural. Był niesamowity, choć pełen krwi i postaci zniekształconych, to jakoś nie były jakoś mocno szkaradne, a raczej przykuwające uwagę, fascynujące... Po chwili usłyszałam, że ktoś mnie woła. To była J.J. -Co tu robisz? Nie idziesz na zajęcia? --Za chwilę, nie mogę oderwać wzroku... -Matko, same mroczne postacie. Ktoś ma fioła! Nie mogę zrozumieć, co ludzi pcha do ubóstwiania tych legend?! To zwykli seryjni mordercy, którzy źle skończyli, a ich wielbiciele utrzymują, że oni powstali z martwych i mordują dalej. Trzeba być szalonym.. Podobnie jak wiara w duchy, czy wampiry..- powiedziała i odeszła.

Nie zgadzałam się, uważałam, że to nie szaleństwo a metoda na walkę ze samym sobą...

Po kilku dniach zadzwoniła ciocia Laura. Była smutna, nigdy nie słyszałam, by się tak smuciła. - Kochanie, chodzi o Natalie. -Co znowu wywinąła? Zbroiła coś? - Veronica, ona ... Natalie nie żyje. Dziecko, ja... -Nie to nie możliwe... Nie... jak to się stało? -Policja milczy, nie chcą mi pokazać ciała. Podobno tak źle wygląda. Prokuratur przyjedzie rozmawiać ze mną później. ale podobno ma to związek z jej znajomymi. Mają ich przesłuchać. Byłam w szoku, szybko odłożyłam telefon i w biegu zaczęłam się pakować.