User:Nienus

Those overtinking days – een bijzonder postzegel

Kan het zijn dat je verslaafd raakt aan een serie? Dat je er helemaal mee in gaat en alles wat zij doet, dat jij dat ook wilt doen. alleen in werkelijkheid weet je al dat het niet zo is als in een serie. Zoals zij leeft, i wish dat ik het was. Ik bedoel vreemdgaan, uitmaken, ander vriendje en toch weer bij je ex uitkomen. Dat zou in deze wereld niet bestaan. Ik hoop er alleen op. Soms is vrijgezel zijn fijn, maar een vriendje hebben is het allerbeste wat je kunt over komen. Toch? Of toch niet? de twijfels zijn er heel vaak, en ze komen steeds vaker terug. Mensen zeggen steeds jullie zijn leuk en horen bij elkaar. Jullie zijn het voorbeeld couple van ons. Een voorbeeld voor de rest van de wereld. Oh nee, wacht. Dat zijn de woorden van een klasgenoot die weer eens, ja alweer, terug is bij haar ex. Je zou willen dat mensen het zeiden. Waarom zo overdrijven als het niet nodig is. Bedoel het gaat om wat jij en je partner voelen en denken. En niet om wat andere mensen vinden en denken. Als jullie gelukkig zijn dan telt de rest van wereld niet meer mee. Toch? Of toch niet? als mensen, uit vertrouwede omgeving juist zeggen dat het misschien beter is het uit te maken, moet je dat dan geloven? Of niet? het is heel vermoeiend en verwarrend. Soms weet ik wat wil en soms weet ik het gewoon totaal niet. ik snap mezelf soms niet eens, dus waarom zou iemand anders mij wel begrijpen? Dat is iets wat altijd zo zal zijn. Maar ik weet niet hoe hij erover denkt. Je zou zeggen praat er over met elkaar. Dat doen we. Wel eens, soms, misschien, bijna nooit… maar iedere keer kom ik weer een ander probleem(vraag) raadsel achtig iets tegen. Het is lastig. Maar ik weet niet hoe hij denkt, of denk ik gewoon te veel na over het leven? En moet je niet juist genieten van alles wat er op je pad komt. Ook als het allemaal, door mijn ogen gezien, zwart-wit achtig. Ik was altijd dat vrolijke, energieke, positieve, maar oohzooo onzeker over alles maar het ergste over mezelf, meisje. Het lijkt wel een tweede pubertijd, maar nu voelt het anders. Misschien omdat ik te jaloers ben? Omdat ik te veel denk? En ik alleen maar denk dat uitmaken alles goed maakt. Maar dat is niet zo want, wat nou als je al weet dat het niets gaat oplossen en dat je weet dat alles anders wordt. Logisch natuurlijk. Maar wat nou als ik ook weet dat hij het beste is wat me ooit overkomen is, klinkt ofcourse heel cliché, maar het is wel de waarheid. En dat is het enige waar ik zeker over kan zijn. Dat ik nooit meer zo’n leuke, lieve, charmante, sociale, verassende, uitdagende, vertrouwende (dat ik jaloers ben en het lastig vind om hem te laten gaan op een zaterdagavond naar een feestje waar alleen meiden zijn, dat ligt aan mij en aan mijn verleden. Maar hij doet er altijd alles aan om mij speciaal te laten voelen. En ook al weet ik dat ik hem kan vertrouwen en dat hij niet vreemd zal gaan. Toch is het lastig en kan ik op een zaterdag avond gerust met een of meerdere of heel veel wijntjes in mijn handen, chips links van mij en, ja het is een slechte gewoonte dat weet ik maar stoppen is lastig, en sigaretten rechts van mij, me zelf de heel avond vermaken. En dan alleen maar denken, piekeren, eten, drinken, roken en natuurlijk de tranen niet vergeten). Maar als nog zo’n jongen als deze kom ik nooit meer, najah niet overdrijven niet zo snel meer tegen. Het is bijzonder postzegel, zo’n een waar er maar weinig van zijn en die je lastig kunt verzamelen. Al hoewel het lastig is om zulke jongens te verzamelen. Want je wilt er meer een op dezelfde tijd, en niet meer. Tenminste als je geen vreemdganger of slet bent. Ik weet niet wat ik denk of wat ik moet denken. Vind ik hem nog wel leuk? Dat is de vraag de telkens rond spookt in mijn hoofd. En wanneer het steeds vaker terug komt weet ik genoeg. Tenminste dat was ook zo bij al mijn andere exen. Het klinkt veel maar wees gerust dat zijn er maar een paar en geen honderden. Maar zou het ook bij deze jongen zo zijn. Wanneer ik dat ene gevoel krijg van; het klopt niet meer, ik ben niet meer verliefd, ik ben toe aan vrijheid, ik ben toe aan iemand anders?!?!?!?! Nee absoluut niet. ik zou hem niet met iemand anders kunnen of willen zien. Maar samen is het ook een vervaagd beeld geworden. Ik zie mezelf wel met iemand anders, maar wie dat weet ik niet. of soms toch wel, maar zonder hem in mijn leven heb ik al helemaal geen doel meer denk ik. Maar samen in mijn leven dat maakt het allemaal verwarrend. Ik zou zo kunnen genieten van de vrijheid als ik hem niet meer had. Maar eerst een paar dagen rouwen dat het uit is. Al hoewel ik hoorde dat je daar flink veel van af kunt vallen. Maar nee dat is niet wat ik wil. Of misschien wel. Of ik fantaseer er teveel over. Dat het zo graag uit moet gaan. Want ja dan val ik af en dan ben ik misschien wel mooi omdat ik dun ben. Maar dat is geen optie want dan ben ik nog steeds niet gelukkig. En dan verlang ik nog meer naar hem. Terug krijgen lukt toch niet meer. Want ik ben er heilig van overtuigd dat de eerste relatie met een persoon, de beste relatie is. De klik is er of niet. punt uit. En op dit moment ben ik de klik kwijt. Moet ik er weer naar gaan zoeken? Of moet ik een niet klik gaan zoeken?