User:GrubaBulwa

ODCINEK 31
Ciepły, wiosenny dzień. Nick siedzi w laboratorium w placówce Hydraulików. Usadowiony jest na fotelu, Omnimatrix podpięty jest do maszynerii, przy której majstruje Daxter. Chłopak zdaje się być lekko znudzony, rozgląda się po pokoju. Na chwilę zapada cisza. Omnimatrix rozbłyska nagle na zielono. Zielona aura spowija Nicka, a po chwili wyłania się z niej mały, białoskóry obcy. Z jego głowy wyrastają trzy płetwy, dwie czarne i jedna, centralna, zielona. Obcy nosi zielono-czarny kombinezon. Symbol Omnimatrixa umieszczony jest na jego czole. Nick zeskakuje z fotela i ogląda swoje ciało. Daxter przysuwa do Nicka monitor z materiałem z kamer. Nick przypatruje się swojej nowej formie. Daxter zeskakuje ze swojego podestu i podchodzi do Nicka. Nick chwyta się fotela. Daxter łapie go za drugą rękę i zaczyna ciągnąć. Zielona kulka na brzuchu Nicka zaczyna świecić, po czym rozszczepia się na dwie. Daxter odlatuje do tyłu, ciągnąc za sobą klona. Nick patrzy na to z zachwytem. Podbiega do klona i pomaga mu wstać. Obaj przybijają sobie piątki. Obaj wybiegają z laboratorium, porzucając Daxtera.
 * Nick: Chwila chwila, bo czegoś nie rozumiem. Przy kontakcie z Caratem i Grazzanem ich DNA się odblokowało, nie? To czemu twoje albo Nefrilla się nie odblokowuje?
 * Daxter: Bo ja wiem? Nie ja to zrobiłem.
 * Nick: Jak ci idzie?
 * Daxter: Nie wiem.
 * Nick: Haha! Udało się!
 * Daxter: Mówiłem! Mówiłem! Nowy kosmita!
 * Nick: Mówiłeś, mówiłeś. Dzięki Daxter. Musimy to robić częściej.
 * Nick: Ale jestem niski. Macie tu jakieś lustro? Chcę zobaczyć jak wyglądam.
 * Nick: Awww, ale uroczy. Ciekawe co potrafi...
 * Daxter: Klonować! Klonować! Potrafi się klonować! To Splixson!
 * Nick: (z niedowierzaniem i uśmiechem na twarzy) Klonować? Tak! Tylko... jak? Jak powinienem podejść do klonowania?
 * Daxter: (kręcąc głową) Oj wy ludzie. Takie głupie, że nie wiem.
 * Daxter: Chwyć się czegoś.
 * Nick: Nareszcie! Mam swojego klona!
 * Nick: Cześć! Jestem Nick i-
 * Klon 1: I jesteś mną!
 * Nick: Tak! Czy to nie świetne?
 * Klon 1: Tak!
 * Nick: Nazwę tego kosmitę... Jango.
 * Daxter: Czemu... Jango?
 * Nick: Bo... e, nie zrozumiesz. Ale teraz mam najlepsze towarzystwo! Samego siebie!
 * Klon 1: Co nie?
 * Nick: Musimy to uczcić!
 * Klon 1: Co będziemy robić?
 * Nick: Kaczki! Umiesz robić kaczki?
 * Klon 1: Kaczki na wodzie? No pewnie, że umiem!
 * Nick: No i super! Mamy tylko 10 minut. Musimy je wykorzystać jak najlepiej.
 * Klon 1: Tak jest!
 * Nick: Chodźmy!
 * Daxter: Ja też chciałem porobić kaczki...

Tetrax i Nefrill stoją przed celą. Zza pola siłowego patrzy na nich Chadwick. Nefrill postępuje krok naprzód, ale Tetrax zatrzymuje go ręką.
 * Tetrax: Nie utrudniaj nam tego, Chadwick. Powiedz nam to, co chcemy wiedzieć.
 * Chadwick: Niczego ode mnie nie dostaniecie, obce ścierwa.
 * Nefrill: Myślę, że możemy być zmuszeni do użycia... drastycznych środków.
 * Tetrax: Spokojnie, Nefrill. Pan Chadwick jest rozsądnym człowiekiem i na pewno doskonale rozumie swoje położenie. Nie musisz nic nam mówić. I tak wyciągniemy potrzebne informacje z androida.
 * Chadwick: Ha! Powodzenia. Wieczny Ninja to maszyna bojowa. Nie posiada informacji wykraczających poza to, czego potrzebuje do spełniania swojej funkcji.
 * Nefrill: Dobrze wiedzieć. Tak czy inaczej wolałbym to sprawdzić.
 * Tetrax: Ja też. W każdym razie, dowiemy się tego, czego chcemy. W taki czy inny sposób.
 * Chadwick: Niech żyje Wieczny Król!

Przed placówką Baz-El pracuje przy wmontowanych w ziemię słupkach. Nagle podbiegają do niego Nick i jego klon. Baz-El wzdryga się i odwraca do Splixsonów. Wzdycha, zamykając na chwilę oko. Nick i jego klon odbiegają, a Baz-El wzdycha przeciągle, po czym wraca do pracy, łącząc swoją rękę ze słupkiem.
 * Nick: Hej Baz-El!
 * Baz-El: Witaj, Tennyson.
 * Nick: Poznaj proszę mnie. Numero dos.
 * Klon 1: Witam!
 * Baz-El: A więc wasze zabawy z Omnimatrixem przyniosły jakieś owoce? Nie spodziewałem się.
 * Nick: Daxter jest mądrzejszy niż wygląda.
 * Baz-El: Z tym mógłbym polemizować... ale uznajmy, że to prawda.
 * Klon 1: Co robisz?
 * Baz-El: Pracuję nad polem maskującym. Ktoś musi zająć się faktycznie istotną pracą, gdy technik obija się w laboratorium.
 * Nick: Tak trzymać. Pójdziemy nad jezioro, jakby ktoś nas szukał.
 * Baz-El: Będę pamiętał.

Nad jeziorem Nick i klon ciskają kamienie na wodę. Większość wpada z chlupnięciem pod powierzchnię. Nick wyszczerza zęby w szerokim uśmiechu. Nick chwyta klona za rękę i obaj zaczynają iść w przeciwne strony. Kulki na ich brzuchach rozdzielają się, a między Splixsonami pojawiają się dwa kolejne klony.
 * Klon 1: Słabi w to jesteśmy.
 * Nick: Co fakt to fakt. Chcesz porobić coś innego?
 * Klon 1: Co na przykład?
 * Nick: No... na konsoli nie pogramy, bo została w domu... ale możemy zagrać w zbijaka! Pójdę załatwić tylko piłkę i wszystko załatwione. O, o! Albo w badmintona! Albo nawet w zaklepańca, albo ciuciubabkę.
 * Klon 1: Czy do tego nie potrzeba więcej osób?
 * Klon 1: Oooo... rozumiem.
 * Nick: Możemy podwoić zabawę, jeśli rozumiesz o co mi chodzi.
 * Klon 1: Rozumiem aż za dobrze. Jestem tobą!
 * Klon 2: Siema!
 * Klon 3: Hej!
 * Nick: Tak! Niech zacznie się zabawa!

Nefrill stoi przed przykutym do krzesła Chadwickiem i przykłada dłoń do jego klatki piersiowej, na której tworzy się szron. Chadwick zaciska zęby i oddycha głośno. Chadwick spluwa na Nefrilla. Szronu robi się coraz więcej, Chadwick zaczyna krzyczeć. Tetrax wchodzi do celi i kładzie rękę na ramieniu Nefrilla. Nefrill rzuca Tetraxowi gniewne spojrzenie i odsuwa rękę od Chadwicka.
 * Nefrill: Powiesz co chcemy wiedzieć?
 * Chadwick: (przez zęby) Nigdy...
 * Nefrill: Na to właśnie liczyłem.
 * Tetrax: Starczy.
 * Nefrill: Ty masz swoje metody, ja mam swoje.
 * Tetrax: To jest rozkaz, magistrze. To już nie Rootersi.
 * Nefrill: W ten sposób do niczego nie dojdziemy... generale.
 * Tetrax: Tortury nie wchodzą w grę. Eh... w momentach takich jak ten marzę o jakimś Nemuinie.

Nick i szóstka już jego klonów leżą na brzegu jeziora wpatrując się w niebo. Klony podnoszą się z ziemi. Pozostałe klony przytakują i idą za nim. Nick wstaje z ziemi zdezorientowany. Nagle Omnimatrix zaczyna migać na czerwono. Klony zaczynają lecieć w kierunku Nicka, pozornie bez żadnej kontroli, przyciągani przez niewidzialną siłę. Pięć klonów wlatuje na Nicka i łączy się z nim. Oryginalny klon chwyta się drzewa, wciąż przyciągany w kierunku Nicka. Nick, w akompaniamencie ciągłego pikania zegarka, zaczyna iść w kierunku klona. Gałąź urywa się od drzewa i leci razem z klonem w kierunku Nicka. Uderza w niego i odrzuca go w tył, przez co ten wpada do wody. Klon spada na ziemię i chwyta się trawy, aby uniknąć przyciągnięcia. Zaczyna następnie iść do przodu, chwytając się kolejnych kępek. Nagle siła przyciągania znika. Zaskoczony klon prostuje się, po czym zaczyna uciekać. Nick wypływa po chwili spod wody.
 * Nick: Wkrótce to wszystko się skończy... za jakąś minutę się odmienię i puf! Nie ma was.
 * Klon 1: Chwila. Nie ma? Co przez to rozumiesz?
 * Nick: Nie wiem do końca, ale... chyba po prostu znikniecie. A następnym razem jak się zmienię w Jango, to zrobię nowe klony.
 * Klon 2: Tak po prostu nas zastąpisz?!
 * Nick: No... hehe... wiecie... wy wszyscy jesteście tak naprawdę tacy sami. Bo wszyscy jesteście mną.
 * Klon 1: Aha! A więc to tak!
 * Klon 1: Nie wiem jak wy, ale ja się na to nie zgadzam. Podoba mi się istnienie. Idę sobie.
 * Nick: Ej! Jesteście częścią mnie! Wracajcie tu!
 * Klon 1: Chciałbyś!
 * Nick: Nie wygrasz z tym! Po prostu tu wracaj!
 * Klon 1: (z wysiłkiem) Nie... ma... mowy!
 * Nick: Więc ja przyjdę do ciebie.
 * Klon 1: Stój! Proszę! Nie rób tego! Jesteśmy przecież kumplami, tak!
 * Nick: Tak, ale jak sam widzisz zegarek chce mnie już odmienić.
 * Klon 1: A mnie to mało obchodzi!