User:GrubaBulwa

Ciemny, burzowy dzień nad jeziorem. W okolicy właściwie nie ma ludzi. Poza jedną, białowłosą dziewczyną osłaniającą się przed deszczem z pomocą magicznej bariery. Hope, bo to ona jest tą dziewczyną, stoi na brzegu jeziora w zamyśleniu. Hope tworzy wokół siebie różową kulę, którą następnie wtacza pod wodę. Kula ta opada następnie na dno i zaczyna toczyć się przez muł. Gdy dociera na sam środek jeziora, kula znika. Hope ze wstrętem odgarnia muł z dna i odsłania kamienną płytę, którą dotyka następnie całą dłonią. Jej oczy rozświetlają się na różowo, tak jak wzory obecne na płycie. Ziemia zaczyna się trząść, z dna zaczyna wyłaniać się niewielka, okrągła konstrukcja. Unosi się ona na powierzchnię zbiornika razem z Hope, która nabiera łapczywie powietrza. Kiedy już wraca do siebie uśmiecha się szeroko i piszczy z ekscytacją.
 * Hope: Nie wierzę! Nie wierzę, że muszę to robić. (wzdycha przeciągle) No dobra.
 * Hope: Taaak! Tak, tak, tak!

Nick, w towarzystwie Daxtera stoi w niewielkim salonie. Na podłodze leży wysuszone, blade ciało mężczyzny w średnim wieku. Na schodach z kolei dwójka dzieci w tym samym stanie. Kobieta, prawdopodobnie matka, siedzi w fotelu. Również martwa. Nick wzdryga się. Z zewnątrz dobiega huk śmigieł helikoptera. Nick aktywuje Omnimatrix i wybiera kosmitę. Przemienia się w Sonica i chwyta Daxtera pod ramię. Puszcza się biegiem przez drzwi, zmieniając się w niebieską smugę.
 * Nick: To... dziwne.
 * Daxter: Taak. Jesteście brzydcy, ale nie aż tak.
 * Nick: Nie jestem pewien co do tego jak powinien wyglądać trup, ale raczej nie tak. Nie mogli tu leżeć za długo. Ktoś by zauważył.
 * Daxter: Czyli...
 * Nick: Może przesadzam, ale zgaduję, że cokolwiek zabiło tych ludzi było kosmicznego pochodzenia.
 * Daxter: Oczywiściowo, zwal na kosmitów!
 * Nick: Ej! Nie zwalam na kosmitów. Po prostu... odnoszę takie wrażenie, okej? (dotyka Omnimatrixa) Tetrax? Jesteś?
 * Tetrax: Co jest?
 * Nick: Znaleźliśmy ofiary. Zdążyliśmy przed rycerzami. Daxter zaraz zrobi zdjęcia i zwijamy się.
 * Tetrax: Dobrze. Coś ciekawego?
 * Nick: Bardzo. Nie wygląda jakby zostali zabici w zwykły sposób. Nie widzę żadnych ran. Ani postrzałowych, ani ciętych. Poza tym ich ciała mogły tu leżeć co najwyżej kilka dni, a wyglądają jak jakieś mumie.
 * Tetrax: ...
 * Nick: Tetrax?
 * Tetrax: Mam... podejrzenie. Ale będę musiał zobaczyć te zdjęcia.
 * Nick: Za chwilę je dostaniesz. Bez odbioru.
 * Nick: Oj. Uciekamy.
 * Daxter: Ej!

Placówka Hydraulików. Nick spogląda na Tetraxa pytająco. Nefrill pojawia się obok Nicka, na co ten reaguje wzdrygnięciem. Nick wbija wzrok w stół. Na jego twarzy pojawia się wyraz rozterki. Nick spogląda na Tetraxa, który kręci tylko głową. Nick wychodzi z sali odpraw. Tetrax i Nefrill wymieniają krótkie spojrzenia, po czym ten pierwszy rusza za podopiecznym.
 * Tetrax: Nie mogę mieć pewności, ale to co stało się z tymi ludźmi do złudzenia przypomina to, co dzieje się z ofiarami Ektonurytów.
 * Tetrax: Ektonuryci żywią się energią życiową innych istot. To również dzięki niej są w stanie się rozmnażać. Energia życiowa zostaje zepsuta przez Ektonurytę, który ją skonsumował i tworzy się z niej nowy Ektonuryta.
 * Nick: Czyli Ektonuryci pożerają dusze i zmieniają je w takie ich mroczne wersje.
 * Tetrax: Tworząc przy tym kompletnie nową istotę, nie mającą nic wspólnego z poprzednim właścicielem energii.
 * Nefrill: Tylko co taki Ektonuryta robi na Ziemi?
 * Tetrax: To jest dobre pytanie.
 * Tetrax: Nick? Jakiś... pomysł?
 * Nick: Nie myślicie... że to może mieć jakiś związek ze Spectralem?
 * Nefrill: Szczerze wątpię, że zniknięcie próbki DNA z twojego zegarka ma jakikolwiek związek z pojawieniem się Ektonuryty na Ziemi. To tylko próbka DNA.
 * Nick: Tak, ale to wszystko wydaje się bardzo... nieprzypadkowe. Straszliwy zbieg okoliczności.
 * Tetrax: Nick ma tu trochę racji.
 * Nefrill: Niedorzeczność. Sugerujecie, że rzeczony Ektonuryta żył w Omnimatrixie w formie jednej jedynej próbki DNA i dzięki uszkodzeniu elementów odzienia wyszedł na wolność? Nie słyszycie, jak głupio to brzmi? Czy w takim układzie Tennyson wykorzystuje ciała kosmitów z całej galaktyki do niewolniczej pracy, przejmując kontrolę nad ich umysłami i ruchami?
 * Tetrax: Dopóki nie mamy pewności nie możemy wykluczać żadnej możliwości.
 * Nefrill: Pff...
 * Rycerz: (z komunikatora) Kosmici w południowym dystrykcie! Powtarzam, kosmici w południowym dystrykcie! Wyglądają na zrobionych z kamienia! Potrzebujemy wsparcia!
 * Nick: Ha. Przechwytywanie transmisji to był bardzo dobry pomysł.
 * Nefrill: Wydaje mi się, że powinniście już ruszać.
 * Nick: Czemu pan nigdy nie rusza z nami w teren, magistrze?
 * Nefrill: Ponieważ ja pełnię w tej placówce inną funkcję, Tennyson.
 * Nick: (lekko niezadowolony) Jasne. Powodzenia.

Ogromny, przypominający golema, kamienny stwór przebija się ciężką łapą przez przednią szybę samochodu. Kierowca krzyczy głośno i próbuje odpiąć pas, gdy nagle golem zostaje odrzucony w tył przez pocisk energetyczny. Nad samochodem przelatuje deskolotka, z której na ziemię zeskakuje Tetrax, przetaczając się po niej i wypuszczając kolejne pociski w kamienną istotę. Ta zaczyna szarżować na niego, Tetrax tworzy więc przed nią kryształową ścianę, w którą stwór uderza, otrząsa się po chwili, jednak jego dezorientacja daje Hydraulikowi wystarczająco dużo czasu, aby otoczyć go ze wszystkich stron ścianami. Golem ryczy i uderza w ściany, nie może jednak przebić twardych kryształów. Tetrax prostuje się, gdy dołącza do niego Nick w swoim stroju bojowym. Na krzyżowaniu pojawia się grupka rycerzy obsypujących ogniem blasterowym dwa golemy, które wbiegają w blaszaków, przewracając ich na ziemię i ogłuszając. Odwracają się następnie w kierunku Hydraulików. Nick stawia krok do przodu aktywując Omnimatrix. Wybiera kosmitę i uderza w tarczę, przemieniając się w Yenala. Pysk Nicka rozszczepia się na cztery części, gdy ten wypuszcza z niego soniczny ryk, rozwścieczając golemy, które ruszają na nich szarżą. Gdy golemy zbliżają się do Hydraulików Nick przeskakuje nad nimi. Tetrax odskakuje do tyłu i tworzy ścianę, przed którą stwory ledwo się zatrzymują. Nick ląduje na ziemi, rysując pazurami po asfalcie, po czym atakuje sonicznym rykiem, popychając stwory na ścianę i krusząc ich kamienne cielska na kawałki. Tetrax wychodzi zza ściany i spogląda na stertę kamieni. Nagle słychać wystrzał z działa czołgu. Nick rzuca się na cztery łapy i rusza biegiem w kierunku, z którego nadszedł dźwięk. Tetrax wskakuje na deskolotkę i podąża za nim.
 * Nick: Mieli być kosmici, a nie kosmita. Więc gdzie-
 * Tetrax: Dostaje transmisje od rycerzy. Kilka ulic dalej jest kolejna gromada.
 * Nick: Gdzie oni mają te czołgi kiedy są faktycznie potrzebne?
 * Nick: Mam plan. Zazwyczaj coś takiego działa.
 * Tetrax: Co masz na myśli?
 * Nick: Kiedy nad nimi przeskoczę stwórz tutaj ścianę.
 * Tetrax: Nie rozumiem jak-
 * Nick: Zaufaj mi.
 * Nick: Łatwo.
 * Tetrax: Dobry pomysł.
 * Nick: I świetnie wykonanie. (podnosi głowę i stroszy uszy) Wydaje mi się czy-
 * Nick: Nie wydaje mi się.

Ruiny starego kościoła na wzgórzu. Niżej maluje się panorama Wellbood. Hope kończy rysowanie magicznego kręgu wokół otwartego grobowca, w którym spoczywa odziany w czarno-karmazynowe szaty odsłaniające jego klatkę piersiową i ręce szkielet. Dziewczyna prostuje się i chwyta za plecy. Przeciąga się z cichym pomrukiem, po czym wzdycha zadowolona. Chwyta przewieszony przez szyję amulet i zaciska go w dłoni. Wystawia prawą rękę przed siebie i zamyka oczy. Po chwili otwiera je, teraz rozświetlone na różowo, razem ze wzorami na amulecie oraz kręgiem na podłodze. W pustych oczodołach szkieletu pojawiają się różowe iskry. Z kręgu zaczyna uwalniać się różowa energia, która spowija zwłoki. Po chwili unoszą się one w powietrze. Palce zaczynają się poruszać, jak gdyby wypróbowywane. Szczęki czaszki roztwierają się, uwalnia się z nich różowy dym. Czaszka zostaje spowita w różowym płomieniu i w akompaniamencie strzału kości kieruje się ku Hope. Krąg gaśnie, razem z oczami dziewczyny, która opada wyczerpana na kamienną podłogę. Wir magicznej energii znika, szaty szkieletu przestają poruszać się. Jego twarde, zimne stopy lądują na kamieniu. Rozgląda się, po czym odzywa głębokim głosem, bez poruszania ustami. Hope uśmiecha się chytrze. Hope wypycha rękę przed siebie, jednak nic się nie dzieje. Oczy Hexa rozbłyskują na chwilę, po czym Hope przemienia się w szczura o białym futrze. Hex przyciąga do siebie amulet odrodzenia. Płomienie na jego głowie gasną, gdy ten przykrywa ją kapturem swojej szaty. Hex przechodzi w pozycję siadu po turecku i wylatuje przez dziurę w dachu budynku.
 * Hope: Nareszcie. Nie mogli tego trochę uprościć?
 * Hope: Nomag mana huena tenamalo zhren erekess dout bekihi. Nomag wux huena tenamalo vulsh de wer vessel di tobor. Nomag wux seilor urac persvek wer treskri di wer waphir, tangis sjek ihk wer annyo tairais.
 * Szkielet: Gdzie... jestem?
 * Hope: Wybacz mi, o wielki, że przerwałam twój odpoczynek, ale-
 * Szkielet: Zapytuję gdzie jestem.
 * Hope: (zmieszana) W... w Wellbood, o wielki.
 * Szkielet: Well...bood? Jak dużo czasu minęło od mojego odejścia z tego świata?
 * Hope: Jakieś... 600 lat.
 * Szkielet: Rozumiem... czy wiesz, kogóż przyzwałaś, dziecko?
 * Hope: Wielkiego Hexa, nadwornego maga Wielkiego Mistrza George'a i jego wiernego doradcę i powiernika, największego maga stąpającego kiedykolwiek po tym świecie.
 * Hex: Tak. A ty...
 * Hope: Me imię brzmi Hope. Jestem twoją wierną sługą. Pragnę czerpać od ciebie nauki, aby skąpać się w blasku twojej potęgi.
 * Hex: Głupia dziewko. Śmiesz wymawiać swe niedorzeczne pragnienie w mojej obecności? Twoja arogancja nie zna najwidoczniej granic.
 * Hope: Ligatum!
 * Hex: Cóż za pycha. Cóż za głupota.
 * Hope: To... co...?
 * Hex: Zablokowałem twoją magię, dziecko. Myślałaś, że nie jestem w stanie rozpoznać podstawowego kręgu pętającego?
 * Hope: Ale-
 * Hex: Wydawało ci się, że jesteś przebiegła. Jednak byłaś w błędzie.
 * Hex: Jednakowoż jestem ci wdzięczny, za przyzwanie mej duszy z powrotem na ten świat. Wiedz, że twoje wysiłki nie pójdą na marne.
 * Hex: Pora, aby świat ponownie usłyszał me imię. Ale pierwej, mój kostur.

Nick odrzuca jednego z kamiennych potworów swoim sonicznym rykiem, po czym uskakuje na bok, unikając pocisku z czołgu. Wciąż zostaje jednak złapany w eksplozję. Przetacza się po asfalcie i staje w końcu na tylne łapy, otrząsając się i trzymając za głowę. Nagle różowe wzory na golemach gasną, a same stwory stają w bezruchu. Jeden z rycerzy niepewnie dźga stwora mieczem energetycznym, przez co ten rozsypuje się na małe kawałeczki. Przed Nickiem pojawia się kryształowa ściana osłaniająca go przed pociskami. Nick kiwa głową i rzuca się do ucieczki.
 * Nick: (pod nosem) Moje uszy... (głośniej) Ej! Pomagamy wam, idioci!
 * Nick: Co jest?
 * Rycerz: (do komunikatora) Sir... wydaje mi się, że zagrożenie zostało zneutralizowane. Mhm. Tak jest, zrozumiano. Otworzyć ogień do Hydraulików!
 * Nick: Skąd oni-
 * Tetrax: Nieważne. Uciekaj.

Hex staje przed bramą odbudowywanego zamku Wiecznych Rycerzy. Obecni na miejscu strażnicy natychmiast celują do niego z broni laserowej. Hex macha kościstą ręką, a rycerze stają w płomieniach. Ich zbroje topią się w akompaniamencie rozdzierających krzyków cierpienia. Hex przechodzi dalej, wyłamując drzwi do zamku. Odrzuca machnięciem ręki broń rycerzy, którzy stają naprzeciw niego. Hex zaciska pięść, zgniatając klatki piersiowe rycerzy. Słychać trzask pancerzy i pękających żeber, a rycerze padają na ziemię bez tchu. Hex odwraca się na pięcie i odchodzi, rzucając ostatnie spojrzenie na zamek.
 * Rycerz: Stój! Kim-
 * Hex: Zejdźcie mi z drogi.
 * Hex: Gdzie wasz król?
 * Rycerz: W Wellbood, w głównej placówce! Proszę, nie zabijaj nas!
 * Hex: Jesteście karykaturą Wiecznych Rycerzy. Hańbą dla ich dziedzictwa.

Nick oraz Tetrax siedzą przy stoliku w Jaśminowym Smoku. Tetrax przypomina teraz muskularnego człowieka z białą bródką i krótko przyciętymi włosami. Nosi zieloną kurtkę i czarne spodnie. Komunikator Tetraxa zaczyna piszczeć. Naciska przycisk. Tetrax ucisza Nicka palcem i wsłuchuje się w przyciszony komunikator. Tetrax wstaje od stolika. Iroh wychyla się zza lady. Iroh uśmiecha się. Nick i Tetrax wychodzą z herbaciarni. Hydraulicy wbiegają w alejkę między budynkami i wylatują z niej na deskolotkach, w pełnym wyposażeniu bojowym.
 * Nick: No... to było zabawne.
 * Tetrax: Nie tak bym to nazwał.
 * Nick: Jak smakuje herbata?
 * Tetrax: Bardzo dobra. Myślę... że mogę się do tego przyzwyczaić.
 * Nick: No i super. O to właśnie chodzi.
 * Nick: Transmisja od rycerzy?
 * Rycerz: Wszystkie oddziały, natychmiast stawić się w centrali! Powtarzam, wszystkie oddziały, natychmiast stawić się w centrali. Jesteśmy atakowani! Powtarzam, jesteśmy atakowani!
 * Nick: To ciekawe. Idziemy popatrzeć?
 * Iroh: Już wychodzicie?
 * Nick: Przepraszamy, ale wypadło nam coś ważnego.
 * Iroh: Ach, rozumiem. Pamiętajcie jednak, żeby zawsze znaleźć trochę czasu na wypicie herbaty. Herbata pita w pośpiechu nie smakuje tak dobrze, jak powinna.
 * Nick: Oj, dobrze to wiem, panie Iroh.
 * Tetrax: Nick?
 * Nick: Już, już.
 * Iroh: Liczę, że częściej będziesz przyprowadzał tutaj pana Raxa, Nicholasie.
 * Nick: Na pewno. Nie musi się pan o to martwić.
 * Nick: Ale muszę przyznać. Ted Rax to najgenialniejsze fałszywe imię i nazwisko jakie mogłeś sobie wymyślić.
 * Tetrax: To nie ja je wymyśliłem. To Daxter.
 * Nick: Kolejny dowód na to, że Daxter ma nieodkryte pokłady geniuszu.
 * Nick: Ciekawe kto atakuje rycerzy. Kolejni kosmici?
 * Tetrax: Niewykluczone. Chociaż coś nie daje mi spokoju.
 * Nick: Hm?
 * Tetrax: Ci... "kosmici". W życiu nie widziałem niczego podobnego.
 * Nick: Ty? Ty nie widziałeś?
 * Tetrax: Dla mnie też było to zaskoczeniem.
 * Nick: Może to znowu coś z alternatywnego wszechświata?
 * Tetrax: Na tym etapie... nie skreślam żadnej możliwości.
 * Nick: Raczej słusznie.