User:GrubaBulwa

Sotoraggianin przepycha się przez tłum obcych z Nickiem pod ramieniem. Przedziera się w końcu na najwyższy poziom planety i zaczyna biec w kierunku kanciastego, czerwonego statku, gdy nagle pojawia się przed nim ściana z płonącej skały. Odwraca się by ujrzeć Tetraxa i Myaxx. Sotoroggianin odpowiada w swoim własnym, niezrozumiałym języku, po czym prostuje rękę, która zmienia się w działo energetyczne. Strzela w przeciwników, którzy odskakują na boki i ukrywają się za słupami. Porywacz przeskakuje nad ścianą, a z jego zbroi wysypują się okrągłe granaty, które turlają się następnie po ziemi w kierunku Tetraxa i Myaxx. Tetrax tworzy przed nimi ścianę, chroniąc siebie i towarzyszkę przed eksplozją. Ściana wraca pod ziemię, gdy Tetrax wypada zza słupa podążając za Sotoraggianinem. Wybija się kamiennym słupem i ląduje po drugiej stronie ściany, posyłając w kierunku przeciwnika serię płonących pocisków, które wbijają się w jego pancerz. Do Tetraxa dołącza po chwili Myaxx, która wyciąga z pojemnika na pasie niewielki shuriken i zamachuje się do rzutu. Myaxx wzdycha poirytowana i odkłada shuriken na miejsce. Tetrax i Myaxx podnoszą wzrok na statek kosmiczny, z którego wychodzi właśnie pomarańczowy obcy w masywnym pancerzu, którego znamy już pod imieniem- Vulkanus wybucha gromkim śmiechem. Podążający za nim strażnicy dołączają do szefa. Strażnicy milkną przestraszeni, a Sotoraggianin staje obok Vulkanusa. SiedemSiedem kiwa głową, po czym wchodzi na pokład statku. Tetrax i Myaxx są w międzyczasie zasypywani gradem pocisków, blokowanych przez płonącą ścianę. Ściana pęka na kawałeczki, zniszczona silnym uderzeniem Vulkanusa. Myaxx zamachuje się włócznią, jednak Vulkanus łapie ją bez trudu i odrzuca przeciwniczkę na bok. Następnie unosi ręce nad głowę z zamiarem uderzenia w Tetraxa, który koziołkuje do tyłu unikając uderzenia. Vulkanus uderza Tetraxa pięścią, posyłając go na barierkę, która ugina się pod jego ciężarem. Hydraulik wstaje i posyła w kierunku Vulkanusa rząd wyrastających z ziemi kolców, które ten kruszy swoimi uderzeniami. Tetrax rzuca okiem na bok, aby ujrzeć otoczoną przez strażników Myaxx. Radzi sobie z nimi nieźle, wymachując włócznią i osłaniając się złocistą, energetyczną tarczą, jednak zostaje nagle trafiona przez pocisk SiedemSiedem, razem z kilkoma strażnikami. Daje radę zasłonić się tarczą, zostaje jednak odrzucona w tył i upada na ziemię. Sam Tetrax zostaje przykryty cieniem Vulkanusa.
 * Tetrax: Oddaj chłopca, Sotoraggianinie.
 * Myaxx: Uważaj, bo jeszcze się ciebie posłucha.
 * Tetrax: (chwyta Myaxx za rękę) Nie. Eksplozja złapie też Nicka.
 * Myaxx: A masz jakiś lepszy pomysł?
 * ?: Ja mam.
 * Tetrax: Vulkanus.
 * Vulkanus: Cicho! Tylko ja się śmieję.
 * Vulkanus: Poddajcie się. Oboje. (patrząc na Myaxx) Nie wiem kim jesteś paniusiu, ale jeżeli pracujesz z Tetraxem, to jesteś moim wrogiem.
 * Myaxx: (urażona) Słucham?! Ja-
 * Tetrax: Wypełniałem tylko zlecenie, Vulkanusie. Nie miałem pojęcia, że pociąg należy do ciebie.
 * Vulkanus: Ooo, tu nie chodzi tylko o to. Miałbym przegapić okazję na zabicie najlepszego Hydraulika w galaktyce? Wątpię.
 * Myaxx: Nie użyłabym aż tak mocnego określenia.
 * Tetrax: Czy... czy ty możesz choć na chwilę przestać? Vulkanusie, nie wciągaj w to chłopca. Każ Sotoraggianinowi go wypuścić.
 * Vulkanus: Nie jesteś w pozycji do wysuwania żądań, kolego. Poza tym, to nie ja go w to wciągnąłem tylko ty. A zresztą, dość gadania! Strażnicy! Ognia! SiedemSiedem! Zabierz więźnia na statek. To będzie nasza karta przetargowa.
 * Myaxx: Dobra robota, najlepszy Hydrauliku w galaktyce. Teraz oboje zginiemy. Że nie wspomnę o tym, że Vulkanus ma nosiciela Omnimatrixa.
 * Tetrax: Daj mi się zastanowić.
 * Myaxx: Nie mamy na to czasu, idioto!
 * Tetrax: Myaxx!
 * Myaxx: Zajmij się sobą!
 * Vulkanus: Ooo, to dopiero będzie zabawa.

Nick budzi się na zimnej, metalowej podłodze. Podnosi się po chwili z ziemi i spostrzega przed sobą czerwone pole siłowe. Spogląda w dół, na swoje ręce. Wolne. Aktywuje Omnimatrix, który zaczyna niebezpiecznie iskrzyć i pikać. Nick zamyka oczy i uderza w tarczę. Z błysku zielonego światła wyłania się coś jakby fuzja Chlorofila i Sonica. Zaczyna oglądać się dokładnie, wydłużając swoją szyję. Po obejrzeniu całego ciała głowa wraca na miejsce. Sięga do pleców i ściąga z nich nasiona, które następnie przykleja do ściany. Nasiona eksplodują, torując mu drogę na zewnątrz. Wszyscy uczestnicy walki odwracają się zainteresowani eksplozją. Nie kończy, ponieważ zostaje uderzony w twarz przez Tetraxa. Cofa się kilka kroków, po czym spluwa na podłogę i uderza pięścią w otwartą dłoń. SiedemSiedem kiwa głową i podbiega do statku, z którego właśnie wychodzi Nick. Robi to jednak pokracznie, jego odnóża rozjeżdżają się na boki. Głowa Nicka zostaje odstrzelona, zielona maź rozbryzguje się na wszystkie strony. Po chwili jednak regeneruje się. Chłopak mruga kilkukrotnie. SiedemSiedem posyła w jego kierunku kilka strzałów, dziurawiąc go jak ser szwajcarski. Regeneracja powoli przestaje nadążać za obrażeniami. Omnimatrix upada z brzękiem na ziemię, nie mając do czego się przyczepić. Tetrax wybija się w górę, tworząc pod sobą płonący słup. Przy lądowaniu uderza w ziemię, tworząc kolce, które krzyżują się, przebijając ciało SiedemSiedem i unieruchamiając go. Tetrax klęka następnie przy Omnimatrixie i podnosi go z ziemi. Tetrax upuszcza Omnimatrix i zaczyna strzelać do Vulkanusa płonącymi odłamkami, które wbijają się w jego pancerz. Vulkanus osłania twarz rękoma i cofa się o kilka kroków. Myaxx odrzuca włócznią trójkę strażników i rusza w kierunku Vulkanusa. Odkłada włócznię i odpina krótkie ostrze od nadgarstka. Naskakuje na Vulkanusa, który odrzuca ją ręką. Myaxx przetacza się po ziemi i rusza do kontrataku. Vulkanus odwraca się, aby ją powstrzymać, gdy nagle w jego zbroję wbija się wyrastający z ziemi kolec. Po chwili pojawiają się dwa kolejne, krzyżując się podobnie do tych, które zabiły SiedemSiedem. Vulkanus zostaje unieruchomiony. Myaxx przykłada ostrze do jego gardła i odwraca się do celujących do niej strażników. Strażnicy spoglądają na siebie, po czym odrzucają broń i podnoszą ręce do góry. Vulkanus wyskakuje ze swojej zbroi, ukazując swoje prawdziwe ciało, które budową przypomina ludzkie niemowlę. Głowa jest w stosunku do tułowia nieproporcjonalnie duża. Przestępca zaczyna uciekać na krótkich nóżkach, zostaje jednak złapany w czerwoną siatkę energetyczną przez Myaxx i przewraca się na ziemię. Myaxx kopie Vulkanusa i podchodzi do Tetraxa, który patrzy na resztki Nicka. Jak na zawołanie pozostałości Nicka zaczynają zbierać się przy jego nogach, formując powoli jego ciało. Omnimatrix zostaje przyciągnięty do piersi pnączami. Gdy Nick zostaje już w pełni odtworzony Omnimatrix rozładowuje się, przywracając go do ludzkiej postaci. Tetrax schyla się do niego. Nick mamrocze coś pod nosem w odpowiedzi, po czym powoli otwiera oczy. Tetrax pomaga Nickowi wstać. Wzrok chłopaka spoczywa na Myaxx. Widok ten paraliżuje go. Nick wyrywa się Tetraxowi i zaczyna uciekać. Nick próbuje aktywować Omnimatrix, naciskając jego przycisk w panice. Zegarek świeci się jednak na czerwono. Wpatrzony w urządzenie chłopak uderza nagle w barierkę, o mało co nie spadając w dół. Omnimatrix aktywuje się wreszcie i Nick, w tłumie kosmitów, uderza w tarczę. Błysk zielonego światła oślepia przechodniów, wszyscy zwracają się ku jego źródłu. W miejscu Nicka stoi fuzja Śmierdziuchy i Stęchlaka. Od pasa w górę wygląda niemal zupełnie jak Stęchlak, ma jednak owadzie odnóża i zakończony żądłem ogon Śmierdziuchy, jak i skrzydła, przypominające długie płetwy. Z głowy wystają mu dwie pary oczu. Nick wzbija się w powietrze i zaczyna lecieć w dół, mijając coraz niższe poziomy. Tetrax wychyla się, opierając się na barierkach i podąża wzrokiem za hybrydą. Po chwili dołącza do niego Myaxx. Myaxx spogląda na Tetraxa unosząc brew.
 * Nick: Hura. Cela.
 * Nick: Ha! Frajerzy.
 * Nick: Okej. Emm... przemyślmy to jeszcze raz. Mogę spróbować się zmienić i zaryzykować śmiercią poprzez eksplozję albo... Dobra, wybieram szybką śmierć!
 * Nick: Żyję! To już jakiś sukces. Chlorofil nie jest zły, ale mogło być... chwila. Coś jest nie tak.
 * Nick: Tak. Mogłem się tego spodziewać. Najpierw zmieniłem Tetraxa w hybrydę, a teraz... no. Rany...
 * Vulkanus: Co to ma-
 * Vulkanus: SiedemSiedem! Sprawdź to!
 * Nick: Słabe połączenie...
 * Nick: No nie.
 * Tetrax: Nick!
 * Tetrax: Nick? Nick!
 * Vulkanus: To takie przykre... straciłem dobrego łowcę nagród. No, przynajmniej nie będę musiał mu już płacić.
 * Myaxx: Rzućcie broń albo go zabiję.
 * Vulkanus: Nie! Idioci! Strzelać! Zabijcie ich!
 * Tetrax: Przegrałeś, Vulkanusie.
 * Vulkanus: Nie! Nie, nie, nie, nie!
 * Vulkanus: Nieee! Nie możecie tego zrobić! Puśćcie mnie! Puśćcie!
 * Myaxx: Żałosny wypierdek.
 * Myaxx: Przestań się mazgaić. Chłopak żyje. Omnimatrix nie pozwoliłby mu umrzeć.
 * Tetrax: Nick?
 * Nick: Głodny...
 * Tetrax: Czyli wszystko w normie.
 * Nick: (szeptem) Nie...
 * Tetrax: Nick?
 * Nick: Nie!
 * Tetrax: Nick!
 * Nick: (przerażony) Zostaw mnie!
 * Tetrax: Nick, stój!
 * Nick: Nie! Zostawcie!
 * Myaxx: Co mu się stało?
 * Tetrax: Ja... nie wiem. Ale musimy go znaleźć zanim wpakuje się w kłopoty.
 * Myaxx: Zanim wpakuje Omnimatrix w kłopoty.
 * Tetrax: Tak... to też.

Nick wlatuje w ciemną, obskurną i pustą uliczkę. Dyszy ciężko, machając skrzydłami coraz wolniej i wolniej. W końcu opada z sił i spada na ziemię, łapiąc powietrze. Przy upadku wlatuje w grupkę kosmitów, przewracając jednego z nich na ziemię. Obcy zrzuca go ze swojego ciała i zaczyna krzyczeć w niezrozumiałym języku. Nick ignoruje go, leżąc na ziemi i desperacko próbując złapać powietrze. Kosmici zaczynają się śmiać i zbliżają się do Nicka. Jeden z nich zostaje trafiony pociskiem z blastera i pada na ziemię z dymiącą raną na piersi. Jego koledzy zwracają się w kierunku, z którego nadleciał strzał. Tetrax celuje w ich kierunku. Kosmici uciekają, ciągnąc za sobą rannego. Tetrax podbiega do Nicka. Tetrax podnosi głowę na Myaxx, która klęka obok niego. Dotyka Omnimatrixa kilka razy w różnych miejscach, a Nick odmienia się w człowieka i wycofuje się od razu. Myaxx ożywia się nagle.
 * Obcy: Słuchajcie. Kolega nam zaraz zejdzie. Może ma coś ciekawego przy sobie, co?
 * Obcy: O cholera! Spadamy!
 * Tetrax: Nick! Chłopcze!
 * Myaxx: Uspokój się.
 * Nick: Nie! Nie! Proszę, ja-
 * Tetrax: Nick! Spokojnie! O co chodzi?
 * Nick: Ja... to... to nie on... to nie on prawda?
 * Tetrax: Kto?
 * Nick: To nie Vilgax, prawda? Ja... przepraszam. Nie wiem co...
 * Myaxx: Vilgax? Skąd znasz Vilgaxa?
 * Nick: Ja...
 * Tetrax: Walczyliśmy z nim. I go pokonaliśmy. Trafiliśmy go anihilatorem.
 * Myaxx: Pokonaliście- ...tak... tak chyba będzie najlepiej.
 * Tetrax: To jest właśnie Myaxx, Nick. To zrozumiałe, że pomyliłeś ją z Vilgaxem. Są rodzeństwem.
 * Myaxx: A ja preferowałabym, gdybyś nie rozpowiadał tego na lewo i prawo.
 * Nick: Asystentka Azmutha jest... siostrą Vilgaxa?
 * Myaxx: (patrząc na Tetraxa) Jak dużo ten chłopak wie?
 * Tetrax: Powiedzmy, że wiele jeszcze nie wie.
 * Myaxx: Jasne. (prostuje się) Chodźmy. To nie jest bezpieczne miejsce do rozmowy. Przylecieliście tu statkiem, jak się domyślam?
 * Tetrax: Tak. Jest na wyższym poziomie.

Już na pokładzie statku Nick popija wodę z metalowej butelki. Tetrax siedzi obok niego z odsłoniętymi rękoma. Myaxx przechadza się po statku oglądając technologię. Tetrax wygląda na urażonego. Szybko jednak mu przechodzi. Kosmitka podchodzi do Nicka i unosi jego lewą rękę, przyglądając się dokładnie zegarkowi. Nick wygląda na zdezorientowanego, patrząc to na Tetraxa, to na Myaxx. Tetrax patrzy na nią pytająco. Oboje spoglądają na Nicka. Tetrax odwraca się do Myaxx. Wpatrują się w siebie przez dłuższą chwilę w milczeniu. Myaxx uśmiecha się. Myaxx parska cicho i odchodzi. Tetrax patrzy chwilę za nią, po czym odwraca się do Nicka. Nick spogląda na swój nadgarstek. Myaxx staje w drzwiach, opierając się o framugę i krzyżując ręce na piersi. Nick przełyka głośno ślinę. Tetrax wzdycha kręcąc głową i przechodzi do panelu kontrolnego, uruchamiając następnie statek. Myaxx siada obok Nicka i natychmiast chwyta jego lewą rękę. Chłopak zaczyna streszczać jej wszystkie wydarzenia, które miały miejsce od odnalezienia Omnimatrixa, pomimając niekonieczne szczegóły.
 * Myaxx: Wciąż latasz tym złomem?
 * Tetrax: Na co dzień nie. Ale to jest wyjątkowa okazja. Stwierdziłem, że ten statek przykuje mniej uwagi niż ten hydrauliczny.
 * Myaxx: Mądrze. Jestem zaskoczona.
 * Myaxx: Ale ale. Pokaż no ten Omnimatrix.
 * Myaxx: Hm... staruszek zdołał sporo jeszcze zrobić... niezwykłe... ale z tego co widziałam, to nie działa jak powinien.
 * Tetrax: Uszkodził go twój br... to znaczy Vilgax, kiedy próbował zdjąć go z Nicka.
 * Myaxx: Czyli nie pogodził się z decyzją Azmutha...
 * Myaxx: Z tego co pamiętam to nie zawsze byłeś Pyronitą.
 * Tetrax: Kolejny błąd Omnimatrixa. Wyładowanie energii zmodyfikowało w pewnym stopniu moje DNA.
 * Myaxx: Fascynujące... takie małe urządzenie może zrobić tak wiele... oczywiście w dużej mierze dzięki mojej... naszej pracy.
 * Tetrax: Tak, tak. Będziesz w stanie mnie uleczyć?
 * Myaxx: To zależy. Potrzebowałabym odpowiedniego wyposażenia. Po co właściwie mnie szukaliście?
 * Tetrax: Szukamy Azmutha. Stwierdziłem, że ty jesteś jedyną osobą, która może wiedzieć, gdzie mógł się ukryć.
 * Myaxx: I miałeś rację. Częściowo.
 * Myaxx: Klucze do poznania lokalizacji Azmutha posiadamy oboje. I to dość dosłownie. Pamiętasz, jak podarował nam te kluczyki, tuż przed wyjazdem?
 * Tetrax: Tak... ale nie powiedział mi, do czego miał w ogóle służyć.
 * Myaxx: Cóż. Mi powiedział. Miały być rozwiązaniem awaryjnym. Gdyby Azmuth kiedykolwiek miał być potrzebny, w sytuacji na przykład zagrażającej wszechświatowi, te klucze miały odblokować mapę wskazującą gdzie go szukać.
 * Tetrax: A mapa ukryta jest...
 * Myaxx: W Omnimatrixie.
 * Nick: Szczerze mówiąc to boli mnie trochę od tego wszystkiego głowa. Ktoś chciałby mi to później wyjaśnić?
 * Tetrax: Tak. Nie mogę tego odkładać przez wieczność. Ale na razie idę po klucz. Ty przygotuj swój, Myaxx.
 * Myaxx: Najpierw odpowiedz na jedno pytanie. Po co go szukasz?
 * Tetrax: Żeby naprawił Omnimatrix.
 * Myaxx: Oj nie kłam, idioto. Wiem, że nie chodzi tylko o to.
 * Tetrax: ...chciałbym też z nim porozmawiać. Wyjaśnić sobie... trochę rzeczy.
 * Myaxx: Tak myślałam. Cóż, obiecałam, że będę chronić jego tajemnicy. Ale usterka Omnimatrixa może potencjalnie być zagrożeniem poziomu uniwersalnego, więc...
 * Nick: (przestraszony) Słucham?
 * Myaxx: Błąd separacji DNA powinnam być w stanie naprawić sama. Z odpowiednim sprzętem, oczywiście.
 * Tetrax: Więc sprawdź czy mój sprzęt jest wystarczający. Jeśli nie, to coś wymyślimy. Wolałbym wrócić do mojej normalnej postaci.
 * Nick: Siostra Vilgaxa?! I ona ma nam pomóc?
 * Tetrax: Dobrze wiesz, że to niczego nie oznacza. Myaxx jest dobrą osobą. To, że jej brat był szaleńcem niczego nie zmienia.
 * Nick: Tak, ale... właściwie to nie ma ale. Po prostu... ja... chyba dalej się go boję. Nawet kiedy już wiem, że jest martwy. Nie mogę go wyprzeć z mojej głowy.
 * Tetrax: To normalne. Jesteś dzieckiem, Nick i musisz o tym pamiętać. Nie wymagaj od siebie zbyt wiele.
 * Nick: Tak. Masz rację. To... wyjaśnisz mi o co w tym wszystkim chodzi?
 * Tetrax: (wzdycha) Powinienem. Jak już wiesz wiele lat temu trudniłem się fachem najemnika, łowcy nagród, jak zwał, tak zwał. Poszukiwałem wrażeń, przygód, sensu życia. Pracowałem dla tego, kto najwięcej zapłacił. Pewnego dnia tym, kto najwięcej zapłacił był inkursiański imperator Milleous. Miałem dla niego zdobyć rzadki kryształ, potężne źródło energii. Nie wiedziałem... nie wiedziałem co chciał z nim zrobić. Użył go do zasilenia broni, która zniszczyła doszczętnie moją planetę, Petropię. Byłem... jestem zdrajcą mojego ludu.
 * Nick: Ja... nie wiedziałem. To... przykro mi. Naprawdę.
 * Tetrax: Po tym zdarzeniu zacząłem czuć wobec siebie odrazę. Porzuciłem fach łowcy i... niemal porzuciłem wolę życia. I wtedy pojawił się Azmuth, wtedy jeszcze Magistratus. Zobaczył we mnie potencjał... i zobaczył też w jakim jestem stanie psychicznym. I postanowił mi pomóc. Zaoferował mi pracę w swojej organizacji. Całe szkolenie i większą część kariery przeżyłem pod jego protektoratem i z jego przyjaźnią. Kiedy wstąpiłem do Hydraulików poznałem też Myaxx, wtedy księżniczkę planety Murray i asystentkę Azmutha. Ufał nam obojgu, byliśmy jedynymi osobami, przed którymi bardziej się otwierał, z którymi dzielił się przemyśleniami. Azmuth był... ciekawą osobą, to na pewno. Był doskonałym wynalazcą, technikiem, chemikiem - krótko mówiąc był genialny. Najgenialniejszy. Specjalizował się w tworzeniu broni. Najbardziej śmiercionośnych i efektywnych broni, z których oczywiście korzystali później Hydraulicy. Jeden z jego wynalazków zakończył się fiaskiem. Broń eksplodowała, niszcząc całą jego planetę, Galwana i zabijając wszystkich, którzy na niej przebywali. Zabił swoją rodzinę, swoich przyjaciół. Pogrążył się wtedy w podobnym stanie do mnie po zniszczeniu Petropii. Zamknął się jeszcze bardziej, zrodziła się w nim niechęć do Hydraulików, ogólnie do innych istot, przede wszystkim Mechamorfów, które powstały w wyniku katastrofy. Po jakimś czasie Azmuth wpadł na pomysł. Pomysł, który przywrócił mu sens życia, dał mu nowy cel. Pierwsze urządzenie, które nie miało być bronią.
 * Nick: Omnimatrix...
 * Tetrax: Tak. Zaczął pracować nad Omnimatrixem, jako przeprosinami dla swych zmarłych bliskich i dla całego wszechświata za cierpienie i śmierć, którą sprowadziły jego bronie. Urządzenie, które miało być bazą danych wszystkich gatunków w kosmosie, kopią zapasową w wypadku podobnym do Galwana lub Petropii i które mogło pozwolić na porozumienie między gatunkami. Prace nad prototypem szły dobrze - ja i Myaxx podróżowaliśmy po kosmosie zbierając próbki DNA, z których teraz korzystasz.
 * Nick: Chwila... czyli Bedrock to-
 * Tetrax: Próbka Petrosapiena pochodzi ode mnie. Tak. Jednak w pewnym momencie Azmuth... zrobił coś dziwnego. Zabrał wszystko co miał, złożył rezygnację ze swojej posady i... zniknął. Pozostawił po sobie tylko dwa klucze. Słuch po nim zaginął. Do momentu, gdy Omnimatrix rozbił się na Ziemi i go znalazłeś.
 * Tetrax: To... z grubsza cała historia.
 * Nick: Rany...
 * Myaxx: Sprzęt jest przestarzały i okropny. Potrzebuję czegoś lepszego. Na przykład sprzętu z bazy Hydraulików.
 * Tetrax: (wzdycha) Oczywiście...
 * Myaxx: Słuszna decyzja. (patrzy na Nicka) Chłopcze. Musimy pogadać. Opowiesz mi dokładnie co robiłeś z Omnimatrixem i o walce z Vilgaxem. Poza tym chciałabym obejrzeć to urządzonko. A ty, Tetrax, ustaw kurs na najbliższą placówkę Hydrauliczną. Bez ociągania.
 * Tetrax: Od kiedy to jest twój statek?
 * Myaxx: Od kiedy ja jestem tutaj najpotrzebniejszą osobą.
 * Nick: Przepraszam, że przeszkadzam, ale... czy nie mieliśmy sprawdzić jakiejś mapy?
 * Myaxx: Mieliśmy. Jednak patrząc na to, w jakim stanie jest obecnie Omnimatrix, to nie skończyłoby się to dobrze. Dane mogłyby zostać uszkodzone. Albo gorzej. Kto wie?
 * Nick: Rozumiem. Co tak w ogóle stało się z Vulkanusem?
 * Tetrax: Wezwałem Hydraulików. Poradzą z nim sobie.
 * Myaxx: No. To do roboty, panie pilocie.

Statek przedziera się przez pole asteroid. Między wielkimi skałami dryfują również przeróżne metalowe elementy. Nick i Myaxx przerywają ożywioną rozmowę i podchodzą do przedniej szyby statku. Oczy Nicka błyszczą się niemal, kiedy z fascynacją wygląda na kosmiczną przestrzeń. Przez statek przechodzi silny wstrząs. Alarm zaczyna wyć irytująco, w czasie gdy Tetrax majstruje przy panelu kontrolnym. Rozlega się trzask, gdy statek zaczyna być zgniatany w jednym miejscu. Tetrax podnosi się z fotela. Nick unosi palec i otwiera usta, jednak po chwili spuszcza głowę. Tetrax wzdycha naburmuszony i wraca na fotel, wciąż przełączając przeróżne elementy panelu, kiedy Myaxx i Nick przechodzą do tylnej części pojazdu. Myaxx zakłada kombinezon, a Nick aktywuje tylko hełm. Myaxx otwiera śluzę i wspina się po drabince na zewnątrz. Nick bierze głęboki wdech i podąża za nią.
 * Tetrax: Kosmiczne złomowisko.
 * Myaxx: Ciekawe. Zazwyczaj takim złomowiskom towarzyszą-
 * Myaxx: Czarnodziurce...
 * Nick: Że co?
 * Myaxx: Czarnodziurce. Stwory z mackami dryfujące w kosmosie i żywiące się wszystkim co znajdą, z nadzieją na zaspokojenie swojego niezaspokajalnego głodu. Ich żołądki mają właściwości podobne do czarnych dziur. Nie pytaj jak to działa.
 * Nick: Czyli źle?
 * Myaxx: Źle, bo wygląda na to, że ma chrapkę na nasz statek.
 * Tetrax: Zajmę się nim.
 * Myaxx: Nie. Ty masz tu zostać i pilotować. Ja i chłopak przegonimy potwora.
 * Nick: Co?
 * Tetrax: Wykluczone. Nick nie może-
 * Myaxx: Nick ma Omnimatrix.
 * Tetrax: Który nie działa.
 * Myaxx: Bo ty pozwoliłeś, żeby Vilgax go zepsuł.
 * Tetrax: Przyznaj, że chcesz tylko zobaczyć zegarek w akcji.
 * Myaxx: A nawet jeśli, to co? Chcę zobaczyć jak walczy człowiek, który pokonał Vilgaxa Zdobywcę. Bo jak na razie nie pokazał zbyt wiele.
 * Myaxx: Poza tym będę ciągle przy nim. A walczę dużo lepiej od ciebie.
 * Tetrax: To...
 * Myaxx: Nie oszukuj się. (spogląda na Nicka i chwyta go za rękę) Idziemy.
 * Nick: Ale ja-
 * Myaxx: Powodzenia, Tetrax!
 * Myaxx: Mam nadzieję, że pokażesz mi, że jesteś wart tego zegarka.
 * Nick: Ja... w normalnych warunkach to może... tylko, że...

Po chwili oboje stoją już na dachu statku. Nick cofa się kilka kroków, gdy zauważa ogromnego stwora przypominającego ośmiornicę. Jego macki oplatają się nie tylko wokół statku, ale też wokół skał i innych dryfujących elementów. Wszystko to wciągane jest do jego paszczy, składającej się z rzędów okrągłych, ostrych szczęk. Nick zaczyna odczuwać, że również jest lekko przyciągany w kierunku stwora. Nick wzdryga się lekko na głos Myaxx, jednak szybko spełnia jej rozkaz. Z tym krzykiem na ustach Myaxx rzuca się na Nicka, odpychając go w tył. W miejscu, w którym wcześniej stali ląduje macka, wgniatając dach statku. Myaxx aktywuje magnetyczne buty i przyciąga się do pojazdu, odstawiając Nicka na ziemię. Nick kiwa głową i aktywuje zegarek, który - jak już zdążył się przyzwyczaić - zaczyna wariować. Nick podnosi wzrok na Myaxx. Myaxx wzrusza ramionami i naciska tarczę. Nick przybiera postać umięśnionego, czterorękiego ducha. Spogląda na swoje ręce i kiwa głową, po czym podlatuje do macki, unosi ręce nad głowę i uderza w nią z całej siły. Macka cofa się i po chwili ponownie uderza w statek, gdy Nick przenika przez nią. Chwyta ją następnie i ciągnie do siebie, unosząc ją w górę. Ściska ją mocno dwoma rękoma, używając drugiej pary do uderzania w nią. Stwór robi wymach macką, zrzucając z niej Nicka. Siła przyciągania jego paszczy zaczyna wzrastać. Nick rzuca okiem na Myaxx, która dźga mackę swoją włócznią, kopiąc ją energią i uchylając się przed ciosami. Kosmitka wysuwa z naramiennika shuriken, który ciska następnie w kierunku bestii. Po chwili dorzuca kolejne dwa. Gdy już mają wlecieć do jej paszczy eksplodują bezdźwięcznie, raniąc bestię, która cofa swoje macki tylko po to, aby po chwili uderzyć z całej siły w statek, posyłając go na bok. Pojazd zaczyna kręcić się w niekontrolowany sposób. Myaxx kuca, przytrzymywana na dachu magnetycznymi butami, a Nick zaczyna lecieć za statkiem, gdy nagle zostaje chwycony przez mackę. Przenika przez nią jednak i kontynuuje pościg. Podlatuje wreszcie na tyle blisko, że jest w stanie chwycić skrzydło. Próbuje zatrzymać statek, jednak zamiast tego dołącza tylko do kręcenia. Przenika do środka i podlatuje do Tetraxa. Nagle coś wstrząsa silnie statkiem. Pojazd zaczyna zwalniać, gdy nagle znów w coś uderza. Robi tak jeszcze kilkukrotnie, gdy nagle niemal kompletnie się zatrzymuje. Nick wylatuje na zewnątrz, aby ujrzeć Myaxx trzymającą wbitą w wielką asteroidę włócznię, z pomocą której zatrzymuje statek. Pokazuje jej kciuka w górę, gdy Omnimatrix zaczyna migać na czerwono. Wraca więc na pokład i odmienia się w człowieka. Tetrax odchyla się na krześle i wzdycha przeciągle. Po chwili Myaxx zsuwa się po drabinie na pokład i zdejmuje kombinezon. Tetrax prycha i zaczyna majstrować przy panelu kontrolnym. Nick dezaktywuje tymczasem hełm.
 * Myaxx: (przez komunikator) Aktywuj komunikator. Tylko tak możemy się porozumiewać.
 * Nick: A, tak. Dźwięk nie rozchodzi się w próżni.
 * Myaxx: Właśnie tak. Kiedy się przemienisz nie będziemy mogli rozmawiać, dlatego wyjaśnię ci wszystko teraz. Nie zbliżaj się do niego, bo cię wciągnie i pożre. Atakuj najpierw macki, musimy uwolnić przede wszystkim statek. Jeśli to nie zadziała, to wal w głowę. Jasne?
 * Nick: Jasne.
 * Myaxx: Dobrze. A teraz do tyłu.
 * Nick: Słucham?
 * Myaxx: Do tyłu!
 * Nick: (bez tchu) ...dziękuję.
 * Myaxx: Teraz ty się na coś przydaj i użyj wreszcie Omnimatrixa.
 * Nick: Niech pani go naciśnie. Może będzie miała pani większe szczęście niż ja.
 * Nick: Musisz coś zrobić!
 * Tetrax: Próbuję. Ale to nie takie proste!
 * Nick: Rany! Myaxx jest niesamowita! Zatrzymała statek! I dała mi dobrą fuzję!
 * Tetrax: Tak... em... Myaxx jest dość... niesamowita.
 * Nick: Była pani... była pani niesamowita. Naprawdę.
 * Myaxx: Nie ekscytuj się za bardzo, chłopcze.
 * Nick: Przepraszam, że byłem taki bezużyteczny. Znowu.
 * Myaxx: Nie taki znowu... no może trochę. Chociaż jako fuzja Tetramanda i Ektonuryty niewiele mogłeś tam zdziałać. (podchodzi do Tetraxa) Ale ty mogłeś przynajmniej udawać, że próbujesz pomóc.
 * Tetrax: Słucham? Robiłem co mogłem. Zatrzymanie kręcącego się statku-
 * Myaxx: Jest bardzo proste, co przed chwilą udowodniłam.
 * Nick: To... co teraz?
 * Tetrax: (oschle) Lecimy do bazy Hydraulików, bo wielka Myaxx nie jest w stanie pracować z moim prymitywnym sprzętem.
 * Myaxx: Lepiej bym tego nie ujęła.