User:GrubaBulwa

ODCINEK 30
Nick budzi się w swoim łóżku, ubrany w białą koszulkę z jeżem Soniciem. Rozlega się dżingiel na gitarze elektrycznej. Chłopak podnosi się ospale do pozycji siedzącej i przeciera twarz dłońmi. Siedzi tak chwilę, po czym wstaje i udaje się powoli do łazienki, mlaskając i przecierając oczy. Naciska klamkę i wchodzi do środka. Na jego twarzy pojawia się zaskoczenie, gdy spostrzega swojego kuzyna w samych kąpielówkach i goglach pływackich. Nick przeciera oczy i mruga kilka razy. Oscar wskakuje na główkę do wanny. Rozlega się głośny dźwięk uderzenia. Nick podbiega zmartwiony do wanny. Oscar podnosi głowę. Jest ewidentnie przyćmiony, kręci głową, którą trzyma przy tym ręką. Śmiech. Rozlega się śmiech, gdy w drzwiach łazienki pojawia się pani Tennyson. Ponownie śmiech. Śmiech. Gromki śmiech. Ta uwaga również spotyka się ze śmiechem. Śmiech. Fala śmiechu. Nick nie kończy. Scena urywa się w akompaniamencie śmiechu. Pojawia się po raz kolejny muzyka na gitarze elektrycznej oraz ujęcie bloku, w którym mieszka Nick. Kamera wraca do środka, muzyka kończy się. Widzimy rodziców Nicka, jego brata i kuzyna oraz jego samego przy stole. Tata czyta gazetę, brat gra na konsoli przenośnej, a Oscar pałaszuje naleśniki jak szalony. Wszyscy są ubrani w stroje w stylu lat '90. Nick zdaje się zdezorientowany. Rozgląda się na wszystkie strony marszcząc czoło. Śmiech. Śmiech. Nick spogląda na tatę mrużąc oczy. Śmiech. Tata Nicka wstaje od stołu i rzuca na niego gazetę. Rozlega się przeciągłe "uuuuu", po którym następuje dzwonek do drzwi. Pani Tennyson podbiega do drzwi i otwiera je. Do środka wpada mały chłopiec o jasnych włosach. Zaczyna biegać po całym pokoju i strącać rzeczy z regałów i półek, krzycząc przy tym maniakalnie. Pies Tennysonów uderza się łapą w czoło i kręci głową, co nie umyka uwadze Nicka, oraz niewidzialnych głosów, które natychmiast wybuchają śmiechem. Do pokoju wchodzą rodzice Oscara. Rozlega się gitara elektryczna. Tata Oscara wyciąga ogromną siatkę na robaki i zaczyna ścigać młodszego syna. Śmiech. Kładzie lewy łokieć na stole i podpiera głowę na lewej ręce. Wstaje natychmiast od stołu i wbija wzrok w lewą rękę. Nie ma na niej Omnimatrixa. Rozlega się śmiech. Wszyscy, poza tatą i bratem Oscara patrzą na Nicka. Cichy śmiech. Śmiech. Nick rozgląda się po pokoju, jakby w poszukiwaniu jego źródła. Znowu śmiech. Wszyscy patrzą na Nicka z uniesionymi brwiami. Frank kręci palcem obok głowy na znak tego, że jego brat zwariował. Na Nicka naskakuje Milo i wgryza mu się w rękę, co spotyka się ze śmiechem. Nick strąca Milo na ziemię. Ten zaczyna wrzeszczeć dalej i kontynuuje demolkę. Śmiech. Wypowiedź Nicka zostaje przerwana cenzurą. Rozlega się głośny pisk, który cichnie, gdy Nick zamyka usta. Scena urywa się. Kolejna melodyjka na gitarze, widzimy Nicka w jego pokoju. Siedzi na łóżku. Rozgląda się zdezorientowany i zrywa na równe nogi. Śmiech. Głośniejszy śmiech. Nick zaczyna przeszukiwać wszystkie zakamarki swojego pokoju w poszukiwaniu Omnimatrixa. Nie znajduje go. Śmiech. Nick wciąga powietrze nosem zirytowany, gdy nagle rozlega się pukanie do okna. Nick odwraca się, aby ujrzeć w nim Eda. Podbiega do okna i otwiera je. Nick nie jest w stanie nic wyartykułować. Śmiech. Śmiech. Śmiech. Śmiech. Śmiech. Śmiech. Uuuuu. Śmiech. Ed próbuje zejść na dół, ale zamiast tego drabina wywraca się, a chłopiec spada na ziemię. Nick wychyla się przez okno. Śmiech. Głośny śmiech. Nick zamyka okno. Drzwi do pokoju Nicka otwierają się. Wchodzi jego mama. Na twarzy Nicka pojawia się przerażenie. Do pokoju wchodzi wysoki, postawny mężczyzna w czerwonym płaszczu. Ma długą, białą brodę przypominającą macki. Twarz ma zakrytą maską chirurgiczną, oczy skryte za czerwonymi okularami. Jest do tego łysy, jego skóra ma zielonkawy odcień. Śmiech. Oscar wychyla się zza Billa. Śmiech. Nic się nie dzieje. Cała rodzina Nicka zbiera się w pokoju i patrzy na niego zmartwiona. Nick przepycha się do wyjścia z pokoju i zbiega na dół po schodach. Nick biegnie do wyjścia z mieszkania, jednak wpada na swojego dziadka. Do dwójki podchodzi jeszcze babcia. Nick wymija dziadków i wybiega z domu. Znajduje się w studiu nagraniowym. Znajduje się przed nim widownia pełna ludzi i nieludzi, których zna. Zaczyna uciekać, potrącając po drodze kilka kamer i innych sprzętów. Wpada na drzwi, które otwierają się przez jego ciężar. Wypada z budynku i zaczyna spadać w przepaść. Z jego piersi wyrywa się krzyk przerażenia. Nagle ląduje na pontonie. Rozgląda się, dysząc ciężko. Wszędzie wokół widać jedynie bezkres oceanu. Ponton pęka, a Nick zaczyna spadać pod wodę. Zaczyna krzyczeć, z jego buzi wydostaje się burza bąbelków. Spada tak głęboko, że nie widzi już powierzchni. Nagle chwyta go macka i wyciąga w górę. Znajduje się teraz na pustym, ciemnym korytarzu, który kojarzy mu się z opuszczonym szpitalem. Stoi przed nim Vilgax i śmieje się maniakalnie. Na ramieniu Vilgaxa pojawia się Azmuth trzymający w rękach zegarek. Tetrax wyłania się z cienia. Nick pojawia się w klasie. Stoi przy tablicy. Wszyscy wbijają wzrok w niego. Wśród uczniów znajdują się również Vilgax, Tetrax, Azmuth i Ed. Klasa śmieje się. Nick budzi się i rozgląda, dysząc ciężko. Wyciera pot z czoła. Nick zerka na lewą rękę. Omnimatrix jest na miejscu. Wstaje i powoli wychodzi z pokoju. Mieszkanie wygląda normalnie. Idzie do łazienki. Brak wanny. Wzdycha z ulgą, opierając się o ramę drzwi. Nick nabiera powietrza i podskakuje. Odwraca się do brata, odruchowo aktywując Omnimatrix. Uspokaja się, gdy orientuje się, że to tylko Frank. Nick uderza brata w tył głowy. Nick wsłuchuje się, po czym uśmiecha się szeroko. Klepie brata po plecach. Obaj wracają do pokoju i siadają do gry. Kamera wylatuje za okno, ukazując latającego, przypominającego wróżkę kosmitę o szarej skórze i niebieskich włosach. Obok niego unosi się mała, metalowa kuleczka trzepocząca krótkimi skrzydełkami.
 * Nick: Oscar? C-co- co ty tu robisz?!
 * Oscar: Nurkuję. (rozlega się głośny śmiech, którego bohaterowie zdają się nie słyszeć) Przecież wiesz jak bardzo lubię pływanie. (ponownie rozlega się śmiech)
 * Nick: Ja... co? Przecież...
 * Oscar: Ah ten nasz Nick. Z tobą nigdy nie ma nudy.
 * Nick: Oscar! Nic ci nie jest? Co ty-
 * Oscar: Ta... jest wporzo.
 * Nick: Że jak jest?
 * Mama Nicka: Chłopcy! Co tu się wyrabia?!
 * Nick: Mamo! O co chodzi? Czemu Oscar tutaj jest?
 * Mama Nicka: Przecież przyjechał do nas na wakacje, głuptasie.
 * Nick: Wa...kacje? Przecież jest kwiecień!
 * Mama Nicka: (klepiąc Nicka po głowie) Ah ten nasz Nick. Zawsze z głową w chmurach.
 * Nick: (odsuwając rękę mamy) Nie. Nie z głową w chmurach. To wy zachowujecie się dziwnie. Poza tym- (na jego twarzy pojawia się wyraz olśnienia) -my nawet nie mamy wanny! Skąd ona się tu wzięła?
 * Oscar: Zaczynam myśleć, że to nie ja uderzyłem się w głowę.
 * Nick: Ale... to... o co tu chodzi?!
 * Mama Nicka: To przez to, że nie wypiłeś jeszcze dzisiaj herbaty? Ah ten nasz Nick, jak zawsze uzależniony od herbaty.
 * Nick: Wcale nie uzależniony. I o co wam chodzi z tym "naszym Nickiem"?! Co tu się dzieje?!
 * Mama Nicka: Ależ Nick! Nie podnoś głosu na mamusię!
 * Nick: Będę, bo inaczej do ciebie nie dochodzi! Co się z wami dzieje?
 * Oscar: To, że nie zjadłem jeszcze dzisiaj śniadania!
 * Nick: Co to ma do rzeczy?
 * Mama Nicka: To na pewno ucieszy cię to, że na dole czekają talerze pełne naleśników!
 * Oscar: Łu-hu! Ale odjazd! Dziękuję ciociu May!
 * Nick: C-
 * Nick: Co? Przed chwilą... przed chwilą byliśmy w łazience!
 * Mama Nicka: Byliśmy, ale poszliśmy do kuchni, głuptasie.
 * Tata Nicka: Znowu całą noc grałeś w gry wideo? Co te komputery robią z dziećmi...
 * Nick: Nigdy nie grałem całą noc w "gry wideo". Kto tak w ogóle mówi? I czemu czytasz gazetę? Nie kupujesz gazet od lat!
 * Frank: Dziwak.
 * Nick: Ja dziwak?! Ja?! To wy zachowujecie się... jak nie wy! Co tu się wyrabia?!
 * Tata Nicka: Nie będziesz podnosił głosu przy moim stole, młody człowieku! Idź do siebie! Masz szlaban!
 * Nick: Szlaban?! Co? Czy ty-
 * Tata Nicka: Bez pyskowania!
 * Mama Nicka: Ja otworzę!
 * Nick: Czy Lloyd właśnie-? I co tu robi Milo?
 * Mama Nicka: Ooo, Edith i Raphael! Jak miło was widzieć! Chodźcie, zjecie naleśniki.
 * Tata Oscara: Najpierw muszę złapać Milo!
 * Tata Oscara: Chodź no tu!
 * Nick: Co? Czemu Milo zachowuje się jak zwierzę... bardziej niż zwykle. I czemu- ja= ja już nic nie rozumiem.
 * Nick: AAAAA!
 * Nick: Gdzie on jest?!
 * Oscar: Gdzie co jest, kuzynie?
 * Nick: Zegarek! Omnimatrix! Gdzie on jest?!
 * Mama Nicka: Chyba naprawdę musisz wypić tą herbatę, synku.
 * Nick: I co to za śmiech?!
 * Nick: Czy tylko ja tutaj widzę, że coś jest nie tak?! I to dość poważnie?!
 * Nick: A! Zejdź ze mnie!
 * Nick: Mamo! Czemu na niego nie nakrzyczysz! Albo ty, ciociu!
 * Mama Nicka: Przecież on już tak ma.
 * Nick: Nie! Nie ma! Nic tu się nie zgadza!
 * Nick: Niech ten cholerny śmiech się uciszy! Zamknijcie m-
 * Nick: Co to było? Czemu... o co tu chodzi?!
 * Tata Nicka: Chłopcze, jeśli zaraz się nie uspokoisz, to-
 * Nick: Cicho! Nie wiem co wam jest, ale się dowiem.
 * Tata Nicka: Dosyć! Marsz na górę!
 * Nick: Na gó-
 * Nick: Znowu! Znowu teleportacja!
 * Nick: Cisza!
 * Nick: O co tu chodzi, o co tu chodzi...
 * Nick: Gdzie on jest?
 * Nick: Ed? Co ty-
 * Ed: Słyszałem, że masz szlaban, stary.
 * Ed: Coś tak zamilkł?
 * Nick: Przecież ty... ty oszalałeś, Ed! I... no przecież... i skąd...
 * Ed: (śmiejąc się) Oszalałem? Ja wiem, że wdrapywanie się tu po drabinie jest ryzykowane, ale żeby od razu mnie nazywać szaleńcem?
 * Nick: Powiedz mi, że ty słyszysz ten śmiech!
 * Ed: (ostrożnie) Stary, zaczynam się o ciebie martwić. Może to ty z naszej dwójki jesteś... no wiesz... ku-ku, ku-ku.
 * Nick: O, no dajcie spokój! Oszalałeś i chciałeś zabić Matta i mnie z pomocą zmutowanej żaby! Nie pamiętasz?!
 * Ed: Stary, odstaw może te słodkie napoje.
 * Nick: To nie ma nic do rzeczy! Doprowadzicie mnie zaraz wszyscy do szału!
 * Ed: Stary... ty... przerażasz mnie.
 * Nick: To jest jakiś nieśmieszny żart.
 * Ed: Przyniosłem ci czipsy, ale ty chyba potrzebujesz lekarza...
 * Nick: Nie! To wy potrzebujecie pomocy!
 * Ed: No dobra... nie to nie. Zadzwoń jak coś.
 * Nick: Przecież ty nie masz telefonu.
 * Ed: A. No tak.
 * Nick: Ed?
 * Ed: Nic mi nie jest!
 * Ed': Chwilę sobie tylko... poleżę.
 * Nick: To nie są oni. Nie prawdziwi oni. Albo może... ktoś ich zahipnotyzował? Może to jakaś sztuczka? Może to klony... jak na tej stacji Hydraulików! Nie... to głupie. Zniszczyłem tą roślinę... więc o co chodzi do cholery?!
 * Mama Nicka: Niiick. Zobacz kto tu jest! Twój ulubiony lekarz, Bill Gacks!
 * Nick: Nie no, to jest już naprawdę nieśmieszne.
 * Bill Gacks: Witaj, drogi chłopcze. Słyszałem, że znowu masz... problemy.
 * Nick: Nie mam żadnych problemów! To wy macie problemy!
 * Bill Gacks: (notując coś w zeszyciku) Ach... tak... typowy syndrom choroby samotnego samotnika... tak...
 * Nick: Jestem prawie pewien, że nie ma takiej choroby.
 * Oscar: Jest! A ja jestem biologiem, pamiętasz?
 * Bill Gacks: Cóż, mój drogi. Wygląda na to, że będziemy musieli cię zabrać do szpitala.
 * Nick: Oooo nie, nie ma mowy. Jesteście... nie wiem czym jesteście, ale nie jesteście prawdziwi. To... to jest sen! Tak! To jest sen! Jak ja mogłem się nie zorientować!
 * Bill Gacks: No, chłopcze. Spokojnie. Jesteśmy tu, żeby ci pomóc.
 * Nick: Jasne. Ale skoro to sen... to znaczy, że mogę robić co chcę! A chcę odzyskać Omnimatrix!
 * Tata Nicka: Synu. Jest z tobą nawet gorzej niż zwykle. Chodź z nami i panem Gacksem, a wszystko będzie dobrze.
 * Nick: Nie! Chcę wiedzieć co się tutaj dzieje!
 * Nick: Nasze mieszkanie jest jednopiętrowe!
 * Nick: Dziadek?
 * Nick: I babcia? Co wy- nie! To jest sen idioto! Albo jakaś halucynacja!
 * Babcia Nicka: Nickuś, martwimy się o ciebie.
 * Nick: Fajnie. Ja też.
 * Nick: Azmuth? Tetrax? Nefrill? Co tu się wyprawia?
 * Nick: No nie!
 * Vilgax: Wydostałem się z Pustki i przybyłem się zemścić, Nicholasie Tennysonie. Zawiodłeś. Nie udało ci się mnie pokonać. Jesteś nikim. Nie jesteś godzien noszenia Omnimatrixa. To ja jestem jego prawowitym właścicielem.
 * Nick: Nie. Nie! Kłamiesz! To nieprawda! Azmuth dał go mi! J-ja-
 * Ed: Zawiodłeś Nick. Zawiodłeś jako przyjaciel i jako bohater. Przez ciebie stałem się potworem, Nick.
 * Nick: Nie, to nie moja-
 * Azmuth: Nie zasłużyłeś, na mój Omnimatrix.
 * Nick: To przecież tylko sen! To nie dzieje się naprawdę!
 * Tetrax: Jesteś żałosny. Przez ciebie twoja rodzina zginęła. Byli niewinni! Nie nadajesz się na Hydraulika. Myliłem się co do ciebie.
 * Nick: Co to ma być?! Dajcie mi spokój!
 * Nauczycielka: No. Przygotowałeś się do odpowiedzi czy nie, Nick?
 * Nick: Od... powiedzi?
 * Uczennica: Patrzcie jak się na nią patrzy! Na pewno się zakochał!
 * Nick: C-co?! Mam dość!
 * Nick: Czy to... już prawdziwe?
 * Frank: Siema ziom.
 * Nick: Nie rób tak.
 * Frank: Co ty robisz?
 * Nick: Sprawdzam... czekaj.
 * Frank: (łapiąc się za głowę i sycząc) Ała! Za co?
 * Nick: Chciałem coś tylko sprawdzić.
 * Nick: Nie mam już ochoty na spanie. Chcesz w coś pograć?
 * Frank: Tak!
 * Nick: Dobra. Ale ciszej. Bo rodziców obudzisz.
 * Morfeusz: Dziennik Morfeusza, wpis 623. Silna świadomość, inteligentny, spostrzegawczy, jednak poziom zagrożenia niewielki. Strachy i słabości wyznaczone. Zaczynam fazę drugą.