User:Monika.Iwona



= Veronica L. Darkness = Rozdział 1: Cztery lata wcześniej...

-Veronica, zaraz musisz ruszać spowrotem na uczelnię, ale nie zapominaj o swojej młodszej siostrze. -O takiej gotyckiej pannie ciężko zapomnieć. Jeszcze trochę i twój mrok przejdzie na mnie.- zaśmiała się dziewczyna z kszatanowymi lokami do siostry Natalie. -Będzie mi cię brakować. -Przyjadę za dwa tygodnie, nawet pójdę z tobą na cmentarz. -Obiecujesz? -Tak. Do zobaczenia, maluchu.-droczyła się Veronica. -Żegnaj. Uściskały się i po chwili Veronica wsiadła do autobusu. Nie przypuszczała, że to ich naprawdę ostatnie spotkanie...

Veronica nie zdawała sobie sprawy, że zainteresowania siostry wybiegają po za noszenie czarnych ciuchów, gotyckich krzyży i słuchanie muzyki z pogranicza gotyku i metalu. Nie miała pojęcia o towarzystwie w jakim się obracała. Gdyby tylko wiedziała...

Dojechała późnym wieczorem do akademika i zastukała do swojej najlepszej przyjaciółki J.J., ale ta najwyraźniej była nieobecna. Poszła na długi spacer po parku obok, tam zatopiła się w myślach, aż zobaczyła jak kilku chłopców malowało graffiti na muralu. Podeszła do nich, nie zdawała sobie nawet sprawy, że może to być niebezpieczne. -A ty tu czego?! Bill miałeś pilnować... -Nie doniosę, jestem tylko ciekawa... Chłopak z puszką podszedł i spojrzał sceptycznie. A potem z uśmieszkiem łobuza powiedział: -Szukasz kłopotów? Kręci cię niebezpieczeństwo, czy zwyczajnie lubisz nielegalne rzeczy? Postanowiła zaimportować chłopakowi, reszta patrzyła sceptycznie... Gdyby podeszli ciut bliżej mogliby ją okrążyć. Zdawała sobie z tego sprawę. -Jedno i drugie... Jestem Veronica. - Idź w swoją stronę, nie zamierzam ci się przedstawiać, żeby policja wlepiła mi mandat. Spadaj mała, zanim spotka cię coś strasznego. Sama o zmroku w otoczeniu facetów... Dreszcz ją przeszedł po plecach. Nagle poczuła czyjś dotyk na ramieniu za sobą. Gwałtownie odwróciła się, a jeden z chłopaków uśmiechnął się do niej złowieszczo. -Czeeść...- powiedział wysoki barczysty brunet. -Jeśli próbujesz mnie zastraszyć, to marne szanse. Za bardzo jestem ciekawa, co to będzie. -Skinięciem głowy wskazała na mural, zaskakując wszystkich. -To będzie kilka postaci ze znanych mitów miejskich, tych krwawych. A teraz już idź, drażnisz mnie, spadaj.

-A ja bym się z nią chętnie zaprzyjaźnił...- dodał brunet. -Bill, nie drażnij mnie!- chłopak z puszką wydawał się poirytowany i nerwowy. Choć był chudszy i niższy, widać to on rządził tą grupką. - Ok, już sobie idę. Inny chłopak wtedy odezwał się- blondyn z zielonymi oczami: -A jeśli powiadomi gliny? -To wtedy będzie kwestia czasu jak ją znajdę i zafunduje piekło. -wtedy spojrzał na mnie i dodał - Uważaj Veronico Dark. Jego spojrzenie zmroziło, czułam, że nie żartuje. Niepokoiło mnie, że wie jak się nazywam, chociaż głowę bym dała, że nie wspomniałam nazwiska. Oczy mu zabłysły, a uśmiech był pełen szyderstwa... Wróciłam szybkim krokiem do akademika, ale rano zobaczyłam mural. Był niesamowity, choć pełen krwi i postaci zniekształconych, to jakoś nie były jakoś mocno szkaradne, a raczej przykuwające uwagę, fascynujące... Po chwili usłyszałam, że ktoś mnie woła. To była J.J. -Co tu robisz? Nie idziesz na zajęcia? --Za chwilę, nie mogę oderwać wzroku... -Matko, same mroczne postacie. Ktoś ma fioła! Nie mogę zrozumieć, co ludzi pcha do ubóstwiania tych legend?! To zwykli seryjni mordercy, którzy źle skończyli, a ich wielbiciele utrzymują, że oni powstali z martwych i mordują dalej. Trzeba być szalonym.. Podobnie jak wiara w zjawy, czy wampiry..- powiedziała i odeszła.

Nie zgadzałam się, uważałam, że to nie szaleństwo a metoda na walkę ze samym sobą...

Po kilku dniach zadzwoniła ciocia Laura. Była smutna, nigdy nie słyszałam, by się tak smuciła. - Kochanie, chodzi o Natalie. -Co znowu wywinęła? Zbroiła coś? - Veronica, ona... Natalie nie żyje. Dziecko, ja... -Nie to nie możliwe... Nie... jak to się stało? -Policja milczy, nie chcą mi pokazać ciała. Podobno tak źle wygląda. Prokuratur przyjedzie rozmawiać ze mną później. ale podobno ma to związek z jej znajomymi. Mają ich przesłuchać. Byłam w szoku, szybko odłożyłam telefon i w biegu zaczęłam się pakować.

Pół godziny później siedziałam już w autobusie. Miałam niejasne przeczucie, że jej nagła śmierć ma związek z jej niedawno poznanymi przyjaciółmi. Byli chyba bardziej nawiedzeni niż moja Natalie. Biłam się z myślami, ledwo mogłam się na czymkolwiek skupić. Było już późno, nawet bardzo późno, gdy dotarłam do domu. Zapukałam, po chwili otworzyła mi ciocia.

-Veronica, dobrze, że jesteś. - uściskała mnie, a potem uważnie mi się przyjrzała. - Dziecko drogie, co z twoimi włosami?

Nie miałam bladego pojęcia o czym mówi, dopóki nie dotknęła jednego grubego kosmyka moich włosów. Wtedy odkryłam, że ten kosmy jest zupełnie prosty, jak po przejechaniu prostownicą i... całkowicie biały. Biały jak kartka papieru, albo śnieg na szczycie gór...

- Białe jak śmierć.- szepnęłam, nie wiem sama, czemu to powiedziałam, ale ciotka zbladła. Weszłyśmy do środka i zaczęłyśmy rozmawiać.

Okazało się, że policja nie wiedziała, czy to było zabójstwo, czy samobójstwo. Jedno było pewne, miało związek z jakimś rytuałem. Podejrzewali satanizm. Natalie była gotką, ale nie satanistką. Byłam tego pewna. Po pogrzebie postanowiłam zostać jeszcze kilka dni. Postanowiłam sama odkryć, co jej się stało.

Poszłam na spacer do lasu, miałyśmy tam jako dzieci swoje własne miejsce. Tam wuj Norbert zbudował przed śmiercią mały domek na dużym solidnym drzewie. Jako dzieci mieściłyśmy się tam we dwie, ale teraz, gdy byłyśmy już dorosłe, obawiam się, że miejsca starczyłoby zaledwie dla jednej z nas.

Tam wpadłam na niesamowity ślad... Mógł mi pomóc zrozumieć, co stało się z moją ukochaną, młodszą siostrą. A wszystko dlatego, że jako jedyna wiedziałam, gdzie szukać. Chwilę biłam się z myślami, czy nie oddać tego policji, ale oni tego dnia stwierdzili, że to było samobójstwo.