User:Monika.Iwona



= Veronica L. Darkness = Rozdział 1: Cztery lata wcześniej...

-Veronica, zaraz musisz ruszać spowrotem na uczelnię, ale nie zapominaj o swojej młodszej siostrze. -O takiej gotyckiej pannie ciężko zapomnieć. Jeszcze trochę i twój mrok przejdzie na mnie.- zaśmiała się dziewczyna z kszatanowymi lokami do siostry Natalie. -Będzie mi cię brakować. -Przyjadę za dwa tygodnie, nawet pójdę z tobą na cmentarz. -Obiecujesz? -Tak. Do zobaczenia, maluchu.-droczyła się Veronica. -Żegnaj. Uściskały się i po chwili Veronica wsiadła do autobusu. Nie przypuszczała, że to ich naprawdę ostatnie spotkanie...

Veronica nie zdawała sobie sprawy, że zainteresowania siostry wybiegają po za noszenie czarnych ciuchów, gotyckich krzyży i słuchanie muzyki z pogranicza gotyku i metalu. Nie miała pojęcia o towarzystwie w jakim się obracała. Gdyby tylko wiedziała...

Dojechała późnym wieczorem do akademika i zastukała do swojej najlepszej przyjaciółki J.J., ale ta najwyraźniej była nieobecna. Poszła na długi spacer po parku obok, tam zatopiła się w myślach, aż zobaczyła jak kilku chłopców malowało graffiti na muralu. Podeszła do nich, nie zdawała sobie nawet sprawy, że może to być niebezpieczne. -A ty tu czego?! Bill miałeś pilnować... -Nie doniosę, jestem tylko ciekawa... Chłopak z puszką podszedł i spojrzał sceptycznie. A potem z uśmieszkiem łobuza powiedział: -Szukasz kłopotów? Kręci cię niebezpieczeństwo, czy zwyczajnie lubisz nielegalne rzeczy? Postanowiła zaimportować chłopakowi, reszta patrzyła sceptycznie... Gdyby podeszli ciut bliżej mogliby ją okrążyć. Zdawała sobie z tego sprawę. -Jedno i drugie... Jestem Veronica. - Idź w swoją stronę, nie zamierzam ci się przedstawiać, żeby policja wlepiła mi mandat. Spadaj mała, zanim spotka cię coś strasznego. Sama o zmroku w otoczeniu facetów... Dreszcz ją przeszedł po plecach. Nagle poczuła czyjś dotyk na ramieniu za sobą. Gwałtownie odwróciła się, a jeden z chłopaków uśmiechnął się do niej złowieszczo. -Czeeść...- powiedział wysoki barczysty brunet. -Jeśli próbujesz mnie zastraszyć, to marne szanse. Za bardzo jestem ciekawa, co to będzie. -Skinięciem głowy wskazała na mural, zaskakując wszystkich. -To będzie kilka postaci ze znanych mitów miejskich, tych krwawych. A teraz już idź, drażnisz mnie, spadaj.

-A ja bym się z nią chętnie zaprzyjaźnił...- dodał brunet. -Bill, nie drażnij mnie!- chłopak z puszką wydawał się poirytowany i nerwowy. Choć był chudszy i niższy, widać to on rządził tą grupką. - Ok, już sobie idę. Inny chłopak wtedy odezwał się- blondyn z zielonymi oczami: -A jeśli powiadomi gliny? -To wtedy będzie kwestia czasu jak ją znajdę i zafunduje piekło. -wtedy spojrzał na mnie i dodał - Uważaj Veronico Dark. Jego spojrzenie zmroziło, czułam, że nie żartuje. Niepokoiło mnie, że wie jak się nazywam, chociaż głowę bym dała, że nie wspomniałam nazwiska. Oczy mu zabłysły, a uśmiech był pełen szyderstwa... Wróciłam szybkim krokiem do akademika, ale rano zobaczyłam mural. Był niesamowity, choć pełen krwi i postaci zniekształconych, to jakoś nie były jakoś mocno szkaradne, a raczej przykuwające uwagę, fascynujące... Po chwili usłyszałam, że ktoś mnie woła. To była J.J. -Co tu robisz? Nie idziesz na zajęcia? --Za chwilę, nie mogę oderwać wzroku... -Matko, same mroczne postacie. Ktoś ma fioła! Nie mogę zrozumieć, co ludzi pcha do ubóstwiania tych legend?! To zwykli seryjni mordercy, którzy źle skończyli, a ich wielbiciele utrzymują, że oni powstali z martwych i mordują dalej. Trzeba być szalonym.. Podobnie jak wiara w zjawy, czy wampiry..- powiedziała i odeszła.

Nie zgadzałam się, uważałam, że to nie szaleństwo a metoda na walkę ze samym sobą...

Po kilku dniach zadzwoniła ciocia Laura. Była smutna, nigdy nie słyszałam, by się tak smuciła. - Kochanie, chodzi o Natalie. -Co znowu wywinęła? Zbroiła coś? - Veronica, ona... Natalie nie żyje. Dziecko, ja... -Nie to nie możliwe... Nie... jak to się stało? -Policja milczy, nie chcą mi pokazać ciała. Podobno tak źle wygląda. Prokuratur przyjedzie rozmawiać ze mną później. ale podobno ma to związek z jej znajomymi. Mają ich przesłuchać. Byłam w szoku, szybko odłożyłam telefon i w biegu zaczęłam się pakować.

Pół godziny później siedziałam już w autobusie. Miałam niejasne przeczucie, że jej nagła śmierć ma związek z jej niedawno poznanymi przyjaciółmi. Byli chyba bardziej nawiedzeni niż moja Natalie. Biłam się z myślami, ledwo mogłam się na czymkolwiek skupić. Było już późno, nawet bardzo późno, gdy dotarłam do domu. Zapukałam, po chwili otworzyła mi ciocia.

-Veronica, dobrze, że jesteś. - uściskała mnie, a potem uważnie mi się przyjrzała. - Dziecko drogie, co z twoimi włosami?

Nie miałam bladego pojęcia o czym mówi, dopóki nie dotknęła jednego grubego kosmyka moich włosów. Wtedy odkryłam, że ten kosmy jest zupełnie prosty, jak po przejechaniu prostownicą i... całkowicie biały. Biały jak kartka papieru, albo śnieg na szczycie gór...

- Białe jak śmierć.- szepnęłam, nie wiem sama, czemu to powiedziałam, ale ciotka zbladła. Weszłyśmy do środka i zaczęłyśmy rozmawiać.

Okazało się, że policja nie wiedziała, czy to było zabójstwo, czy samobójstwo. Jedno było pewne, miało związek z jakimś rytuałem. Podejrzewali satanizm. Natalie była gotką, ale nie satanistką. Byłam tego pewna. Po pogrzebie postanowiłam zostać jeszcze kilka dni. Postanowiłam sama odkryć, co jej się stało.

Poszłam na spacer do lasu, miałyśmy tam jako dzieci swoje własne miejsce. Tam wuj Norbert zbudował przed śmiercią mały domek na dużym solidnym drzewie. Jako dzieci mieściłyśmy się tam we dwie, ale teraz, gdy byłyśmy już dorosłe, obawiam się, że miejsca starczyłoby zaledwie dla jednej z nas.

Tam wpadłam na niesamowity ślad... Mógł mi pomóc zrozumieć, co stało się z moją ukochaną, młodszą siostrą. A wszystko dlatego, że jako jedyna wiedziałam, gdzie szukać. Chwilę biłam się z myślami, czy nie oddać tego policji, ale oni tego dnia stwierdzili, że to było samobójstwo.

Rozdział 2: Małe śledztwo

Byłam zrozpaczona, ale wiedziałam, że ciotka przeżywa to dodatkowo. Zwłaszcza, że właśnie przyszli policjanci i stwierdzili bezczelnie:


 * Pani siostrzenica popełniła	samobójstwo. Nie ma dowodów na udział osób trzecich. Przykro mi.	Znaleziono ją w otoczeniu książek okultystycznych, a odciski	palców na nożu wskazują, że sama trzymała nóż. Najzwyczajniej	sama to zrobiła.
 * Chyba żartujecie?!- krzyknęłam	do policjanta, który to mówił. Ciotka siedziała cicho, jakby w	szoku. - dopiero ją pochowaliśmy, dopiero zaczęliście śledztwo,	a już wydaliście wyrok?! To żart, nie znaliście Natalie!

Nie wytrzymałam i pobiegłam na górę, nigdy nie czułam się tak bezradna i słaba. Zawsze byłam tą odważną, silną i rozsądną. Ale nie tego dnia...

Natalie była Gotką, ale nie zrobiłaby sobie krzywdy. To nie możliwe, interesowały ją duchy, demony i egzorcyzmy, ale miała rozsądny stosunek do tego, To była tyko ciekawość, jak u mnie...

Położyłam się na jej łóżku i miałam dziwne przeczucie, że coś jest nie tak.

"Może mi zwyczajnie odbija z żalu. Była moją siostrą, jedyną z resztą..."- pomyślałam i wstałam. Chwyciłam ten zeszyt, który ona trzymała w domku. Zaczęłam go przeglądać. Pisała o dzieciakach, które pod wpływem jakiegoś chorego pomysłu zaczęły mordować. Ale dopisała tam bardzo ciekawy fragment:

"Jak to możliwe, że normalne i szczęśliwe dzieci nagle zaczynają zachowywać się jak mordercy? A inni także popadają w jakąś chorą jazdę. Wszyscy zupełnie jakby doświadczyli zbiorowej choroby- potrzeby mordy i krzywdzenia innych. Czemu? Demony? Zbiorowa choroba raczej nie jest możliwa. Co lub kto za tym stoi?"

Były tam jakieś zdjęcia, nazwiska i dziwne rysunki, a także jakieś dziwne rytuały.

"Czyżby policja miała jednak rację? Oszalała? Przecież demony nie istnieją, większość dzieje się w naszych głowach. Demony? Nawet jeśli istnieją, nie znaczy, że ci ludzie nie cierpieli na jakieś poważne psychiczne choroby. Nie wszystko opiera się na bajkach. Choć łatwiej nam w nie wierzyć, tak jak w demony, które kierują nas do złego, niż uwierzyć, że w nas samych jest zło." Położyłam się, ale nie mogłam zasnąć, rozmyślałam o siostrze, to z jej powodu jeden kosmyk zrobił się biały. Jakbym z rozpaczy osiwiała. Wyprostował się i pobielał. Zupełnie nie pasował do moich rudych kędziorów. Postanowiła, że uczczę siostrę, która kochała czerń, a jej uśmiech był niczym zaraźliwa tęcza. Moja kochana Natalie...

Rano, przed wyjazdem chwyciłam czarną farbę z jej pokoju i pomalowałam zbielały kosmyk na czarno.

Ciocia była zła, że tak szybko zostawiam ją sama, ale z drugiej strony rozumiała, że muszę wracać na uczelnie.

Dojechałam wieczorem i przechodziłam, obok ściennego graffiti. Wreszcie było skończone. Stałam tam chwilę i przyglądałam się. Myślałam o tych wszystkich mitach, podobnych do bzdur, w które wierzyła Natalie. To przez nie ludzie wariują, gdy się boją. To tak usprawiedliwiają swoje mordercze zapędy.

Wyczułam, że nie jestem sama, już miałam się odwrócić, gdy nagle ktoś za mną zapytał:


 * Podoba ci się?- w środku cała podskoczyłam, ale na zewnątrz nie mogłam tego okazać, że się wystraszyłam.
 * Tak sobie. - powiedziałam i	odwróciłam się. Stał przede mną chłopak, który to malował, tym razem nie był wredny, ani taki... spięty.


 * To dlaczego ciągle przystajesz i	mu się przyglądasz?- zapytał z kamienną miną. Pierwszy raz	mogłam mu się przyjrzeć. Nie należał do ludzi śniadych,	zupełnie jakby unikał słońca. Miał ciemne oczy, wąskie usta i	jasne włosy ukryte pod czapką, związane gumką do włosów.


 * Zastanawiam się tylko nad czymś.	- powiedziałam chcąc odejść, ale wtedy zapytał:
 * Dlaczego, skoro ci się nie podoba,	nie pójdziesz sobie?
 * Zastanawiam się jak można wierzyć w takie bzdury jak takie legendy miejskie i myśleć, że to ktoś lub coś innego kieruje ludźmi, że robią to, co robią.	To po to by usprawiedliwić swoje zapędy, albo mniej bać się samego siebie. To nie potwory, czy	demony krzywdzą ludzi tylko chorzy ludzie... Nie da się tego usprawiedliwić, po prostu są socjopatami, których gloryfikują inni niezbyt rozsądni ludzie. Żeby nie powiedzieć inaczej...
 * Studiujesz psychologię, czy co?! -	przestąpił mi drogę zdałam sobie sprawę z własnej sytuacji i tego, co moje słowa mogą wywołać, a on dodał- A ty byłabyś zdolna ty robić to co oni? Bałbyś się? Miałabyś opory? Wyrzuty sumienia?

Wolałam nie kontynuować tej wymiany zdań, facet coraz bardziej mnie przerażał. Nie chciałam dłużej dyskutować, ani nie miałam zamiaru z nim już nigdy rozmawiać, ani przebywać w tym samym miejscu, gdzie był w pobliżu.


 * Swoją drogą, myślę, że wariat	jest w każdym z nas, wystarczy go sprowokować... - odsunął się, uśmiechnął się jakby flirtował, a ja przeszłam obok . A on rzucił w moją stronę:
 * Miło mi było, ładnie ci w tych	włosach, Veronica.

Zatrzymałam się, zupełnie zszokowana i zesztywniała, ale on odszedł już spory kawałek ode mnie.

-Skąd wiesz jak się nazywam?!

Nie odpowiedział, obrócił się tylko w moją stronę i uśmiechnął się do mnie, a potem poszedł dalej, tak, że widziałam jego plecy... Zrobiło mi się zimno i ogarnął mnie strach.

" Czy on mnie śledzi, albo... Nie! Bez paranoi, może też jest studentem, ale dopiero, gdy zaczęłam się interesować graffiti zwrócił na mnie uwagę i popytał. Na pewno... To samo zacznę robić odnośnie znajomych Natalie, gdy tym razem wrócę do domu. Muszę znaleźć jej przyjaciół i z nimi pogadać"  Niestety nieprzyjemne uczucie nie minęło...