User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła
Nick i Oscar stoją obok siebie na brzegu morza. Silny wiatr dmie im w twarze rozwiewając włosy. Nick aktywuje Omnimatrix i naciska tarczę po przekręceniu jej kilka razy. Przemienia się w rybopodobną transformację. Nick podchodzi bliżej brzegu, staje w miejscu, w którym woda muska już jego stopy. Nick wchodzi ostrożnie do wody, odwraca się ostatni raz do kuzyna, po czym nurkuje. Od razu zapala dyndające z jego czoła światełko i odpływa kawałek od brzegu.
 * Nick: I powiedz mi jeszcze raz - czemu mam to robić?
 * Oscar: Bo to będzie świetne ćwiczenie, będę mógł przeprowadzić pomiary dotyczące Stęchlaka i, przy odrobinie szczęścia, uda nam się znaleźć coś wartościowego. Na dnie morza często leżą jakieś śmieszne rzeczy.
 * Nick: Jasne... no dobra, co nam szkodzi.
 * Nick: Stęchlak!
 * Oscar: A to po co?
 * Nick: Chciałem coś wypróbować, ale... to głupie. Nie będę tak więcej robił.
 * Nick: Wiesz, że boję się głębin.
 * Oscar: Wiem. Ale jako syrenka nie masz powodu, żeby się bać.
 * Nick: A jeżeli wyładuje się jak będę gdzieś daleko i głęboko?
 * Oscar: Ustawiam stoper. Jak będzie się zbliżać do wyładowania to będę krzyczał. Po prostu staraj się nie zapuszczać na odległe głębiny, dobra?
 * Nick: Jasne...

W trakcie pływania Nick odnajduje kilka przedmiotów, które przykuwają jego uwagę. Beczki o nieznanej zawartości, kawałki metalu, których pochodzenia nie był w stanie określić. Co jakiś czas wraca na brzeg z niektórymi z bardziej interesujących zdobyczy, po czym kontynuuje poszukiwania. W pewnym momencie z własnej nieuwagi zapuszcza się nieco dalej. Rozglądając się po ciemnej głębi zauważa... coś. Nie będąc pewnym co to takiego, podpływa ostrożnie bliżej. Wyciąga dziwny obiekt spod mułu i rozpoznaje go jako zbiornik wypełniony zielonym, świecącym lekko płynem. Wzrusza ramionami i chwyta go pod pachę, po czym odwraca się w kierunku brzegu i zaczyna płynąć, pozostawiając za sobą ślad zielonego płynu, który rozpływa się powoli w wodzie. W pewnym momencie znienacka pojawia się przed Nickiem ogromna meduza. Jej zabarwione na niebiesko macki iskrzą się od buzujących w niej ładunków elektrycznych. Wydobywające się z jej cielska niebieskie światło rozświetla głębiny. Nick otwiera szeroko oczy i zatrzymuje się gwałtownie. Przechodzi go silny dreszcz. Nagle jedno z jego oczu zauważa nadlatującą w jego kierunku mackę. Zanim reaguje, odnoga dociera do celu i uderza chłopaka, wysyłając przez jego ciało silny impuls elektryczny. Nick wypuszcza zbiornik z rąk. Po chwili otrząsa się i łapie swoją zdobycz, po czym zaczyna uciekać przed gargantuicznym parzydełkowcem. Kiedy już oddala się wystarczająco, wzdycha z ulgą i ogląda się za siebie. Raz jeszcze przechodzi go dreszcz. Odwraca głowę i znów zatrzymuje się. Zauważa przed sobą niemal tak wielkiego jak meduza ślimaka, z przyozdobioną kolcami skorupą. Omija ślimaka i płynie dalej do brzegu.
 * Nick: Meduza... Czemu taka wielka?
 * Nick: Co to do cholery było?
 * Nick: Co do...

Kiedy wreszcie dociera na plażę, nie musi czekać długo na transformację. Omnimatrix szybko rozładowuje się. Nick ciska zbiornik na piach, obok reszty zdobyczy. Oscar klęka przy zbiorniku.
 * Nick: Chłopie! Ty wiesz co ja tam widziałem...
 * Oscar: Nie. Nie wiem.
 * Nick: Gigantyczną meduzę! Ale taką aż nierealistycznie wielką. I ślimaka. Też ogromnego. Wielkości... bo ja wiem... psa? Takiego dużego psa.
 * Oscar: Wiesz... normalnie bym ci nie uwierzył. Ale od jakichś trzech tygodni jestem w stanie uwierzyć we wszystko. Co to?
 * Nick: Też się zastanawiałem, dlatego to tu przyniosłem. Szczerze mówiąc to myślę, że może mieć jakiś związek z tymi gigantami. Jakieś toksyczne odpady?
 * Oscar: Może... nie jestem chemikiem kuzynie.
 * Nick: Wiem. Dlatego sądzę, że powinniśmy to wyrzucić.
 * Oscar: A ja sądzę, że to by było bez sensu. Lepiej przechować to w bezpiecznym miejscu i pokazać Tetraxowi przy następnym spotkaniu. Albo coś.
 * Nick: A jakie znasz "bezpieczne miejsca"?
 * Oscar: Oj ty już dobrze wiesz jakie.

Garaż rodziców Oscara. Nick właśnie wkłada owinięty w ręcznik zbiornik do reklamówki, którą następnie odkłada do niewielkiego kartonu. Nick podchodzi do metalowej szafy i wkłada do niej karton. Następnie zamyka drzwiczki i otrzepuje dłonie. Oscar unosi brwi. Nick wychodzi z garażu.
 * Oscar: I myślisz, że to wystarczy?
 * Nick: Ta. Coś z tego wyciekało, teraz jest ręcznik więc nie będzie wyciekać. Reklamówka to dodatkowa warstwa ochrony, a karton... karton jest już praktycznie nie do przebicia. I...
 * Nick: I kryzys zażegnany.
 * Oscar: Powiedzmy.
 * Nick: Wracam do domu. Pływanie jest strasznie męczące.
 * Nick: ...ale ty to już wiedziałeś. Chcesz później pograć w Minecrafta?
 * Oscar: Spoko.
 * Nick: No i super. No to cześć.

Po jakimś czasie widzimy Nicka wchodzącego do swojego mieszkania. Przy drzwiach stoi oparty o ścianę worek pełen śmieci. Nick rzuca na niego krótkie spojrzenie, po czym zaczyna zdejmować buty. Po chwili idzie do swojego pokoju, witając się po drodze z psem. Zapala światło, aby zobaczyć bałagan, który pojawił się jak gdyby znikąd. Wzrusza ramionami i siada przy biurku. Godziny mijają, Nick ciągle gra z kuzynem w Minecrafta. Nagle rozlega się dzwonek telefonu. Chłopak sięga po niego i odbiera. Nick rozłącza się i kontynuuje grę. Dopiero kiedy kończy mecz dochodzi do niego, że tak właściwie nie zrobił niczego o co poprosiła go mama. Zmienia się więc w czteroręką transformację, otwiera okno i ciska przez nie worek najdalej jak potrafi. Kiedy pies zauważa nieznajomego kosmitę zaczyna szczekać głośno. Nick przeczekuje 10 minut w akompaniamencie uciążliwego szczekania, po czym powraca do ludzkiej formy. Pies zdaje się lekko skonfundowany. Po chwili odchodzi i kładzie się na podłodze w korytarzu. Nick wraca do komputera i kontynuuje grę.
 * Nick: Tak mamusiu?
 * Mama Nicka: Wyniosłeś śmieci, synku?
 * Nick: Tak.
 * Mama Nicka: No to dobrze. A wyszedłeś z psem?
 * Nick: Pewnie.
 * Mama Nicka: No super. A co robisz?
 * Nick: Teraz sobie gram z Oscarem.
 * Mama Nicka: No dobra. My jeszcze skoczymy do jednego sklepu i wracamy.
 * Nick: Mhm.
 * Mama Nicka: To papa.
 * Nick: Paa.
 * Nick: Nie, Lloyd, spokój. To ja, Nick. Csii. Cicho!
 * Nick: Aj tam, nie będę go już wyprowadzał. I widzisz Lloyd? To ja! Mówiłem.

Następnego dnia, szkoła. Nick pisze na tyle, na ile potrafi kartkówkę. Na przerwie podchodzi do niego dziewczyna z klasy. Dziewczyna wzdycha przeciągle. Dziewczyna obraca się na pięcie i odchodzi poirytowana. Nick wzdycha i drapie się po głowie.
 * Nick: Kartkówka?! Ale... ja kompletnie się nie uczyłem.
 * Uczeń: No to masz problem, Tennyson.
 * Uczennica: Hej. Masz to przemówienie?
 * Nick: Co?
 * Uczennica: Przemówienie. Na apel. Nie zapomniałeś, prawda?
 * Nick: ...a jeśli zapomniałem?
 * Uczennica: No super... dzięki... mówiłam, że to zły pomysł dawać ci coś tak ważnego do zrobienia.
 * Nick: Przepraszam, ale kompletnie-
 * Uczennica: Nie, spokojnie. Rozumiem.

Garaż. Oscar ze słuchawkami na uszach wchodzi do środka z kartonem pod ręką. Ściąga brwi, kiedy spostrzega, że pomieszczenie jest w ruinie, a w jego centrum kręci się właśnie mucha wielkości kota. Chłopak ściąga słuchawki. Owad odwraca się w jego kierunku i wybija się z ziemi. Oscar odskakuje, upuszczając karton na ziemię. Owad nawraca, ewidentnie z chęcią dalszego atakowania. Oscar raz jeszcze odskakuje. Owad wpada na kosze na śmieci, wywracając je. Chłopak wyciąga z kieszeni telefon i wybiera numer. Rozłącza się i zaczyna uciekać. Mucha szybko nadgania, chłopak jednak uchyla się przed jej atakiem. Chwyta pokrywę od kosza na śmieci i chroni się nią przed owadem, a następnie wykorzystuje ją do kontrataku. Mucha nie robi sobie z tego wiele. Oscar wbiega do garażu i zamyka szybko drzwi. Opiera się o ścianę i wyciera czoło. Nagle mruży oczy. Zauważa niewielką kałużę zielonej cieczy przy metalowej szafce. Co jakiś czas na jej powierzchnię spadała kolejna mała kropelka. Otwiera szafkę i zauważa plamę na kartonie, w którym Nick schował wcześniej zbiornik. Nagle nieustające obijanie się muchy o drzwi urywa się. Uszu Oscara dobiega krzyk jego kuzyna. Otwiera ostrożnie drzwi i wychyla się przez nie, aby ujrzeć swojego kuzyna uciekającego przed muchą. Aktywuje Omnimatrix, przekręca i naciska tarczę. Przybiera postać Blaine'a i natychmiast ciska kulę ognia w insekta, który wpada do garażu. Nick zbiera energię po czym wystrzeliwuje w jego kierunku skupiony strumień płomieni. Chłopak przerywa atak i spogląda na kuzyna. I nagle coś w garażu eksploduje fala zielonej energii rozbija okna i wydostaje się na zewnątrz. Nick odruchowo zamyka oczy. Po ich otwarciu nie zauważa niczego dziwnego. Okna są co prawda wybite, ale poza tym nie widać żadnych zniszczeń. Odwraca się szybko do kuzyna, aby ujrzeć... no, swojego kuzyna. Rozlega się krzyk, obaj chłopcy odwracają się w stronę, z której nadszedł. Nick zaczyna biec w kierunku krzyku. Okazuje się, że wydobył się on z płuc kobiety uciekającej przed psem, który urósł co najmniej do rozmiaru słonia. Ponadto jego zęby wydłużyły się i wyostrzyły, piana zaczęła cieknąć mu z ust, a sierść nastroszyła się. Nick podskakuje lekko i odwraca się do kuzyna. Pies przygniata kobietę łapą. Rozlega się krzyk przerażenia i bólu.
 * Oscar: C-co-
 * Nick: Hej kuzynie. Sory, nie mam dzisiaj humoru na żadne testy. Miałem-
 * Oscar: Chodź tu! Teraz! Jestem przy garażu. Lata tu mucha wielkości... nie wiem... kota? I chyba chce mnie zjeść.
 * Nick: Co?
 * Oscar: Chodź tu!
 * Oscar: Ale możesz mi dać spokój?
 * Oscar: Dobra... Kurde! Co to ma być? I gdzie jest ten idiota?
 * Oscar: Wystarczy? No debil no...
 * Oscar: Geniusz. Naprawdę, geniusz.
 * Oscar: Trochę ci się zeszło!
 * Nick: Biegłem najszybciej jak mogłem! Co to ma być za gówno?!
 * Oscar: Efekt twojego "wystarczającego" zabezpieczenia.
 * Nick: I co ja niby mam zrobić?
 * Oscar: Zmień się w kogoś! Może w Bedrocka albo QuadPuncha!
 * Nick: Mam lepszy pomysł!
 * Oscar: Nie! Co ty robisz?
 * Nick: Dobijam owada. A co?
 * Oscar: A nie pomyślałeś o zniszczeniach w garażu? I o... o zbiorniku! Przestań!
 * Nick: No dobra. Zadowolony? Bo ja tak. Załatwiłem stwora i nic tak naprawdę nie zniszczyłem. I w sumie to miło tak się wyżyć. Bo wiesz, miałem dzisiaj tak okropny dzień w-
 * Nick: Em... Oscar? Nic ci nie jest?
 * Oscar: Eee... nie? Jest dobrze. A tobie?
 * Nick: Jak sam widzisz.
 * Oscar: Może pójdziesz to sprawdzić?
 * Nick: Ja? Czemu ja?
 * Oscar: A który z nas ma Omnimatrix?
 * Nick: Ale... oooo, no dobra. Ale ja się nie pisałem na superbohaterowanie, jasne?
 * Nick: To... moja wina?
 * Oscar: Tak.
 * Nick: Nie strasz mnie tak.
 * Oscar: Pewnie swoimi płomieniami zainicjowałeś jakoś wybuch zbiornika, a fala uderzeniowa zmutowała wszystkie zwierzęta w okolicy. Tak jak tą muchę.
 * Nick: Czyli...
 * Oscar: Czyli to twoja wina. Co nie oznacza, że musisz ratować tą kobietę.
 * Nick: Czemu tobie ani mi nic się nie stało?
 * Oscar: Może to nie działa na ludzi. I kosmitów.
 * Nick: Jasne... Zostało mi nieco ponad 5 minut.
 * Oscar: Nie chcesz chyba walczyć z tym czymś?
 * Nick: Nie chcę.
 * Oscar: No, jeśli chciałbyś pomóc tej babie to powinieneś się pospieszyć.