User:GrubaBulwa

ODCINEK 32
Nick zostaje przyprowadzony przed celę przez Tetraxa. Chłopak spogląda spokojnie na znajdującego się za polem siłowym Chadwicka. Pole siłowe dezaktywuje się, a Nick wchodzi do celi. Nick aktywuje Omnimatrix i przemienia się w Płaztona. Zarówno Tetrax, jak i Chadwick wpatrują się w Nicka bez słowa. Tetrax zaczyna bić powolne brawo. Nick oddreptuje w kierunku wyjścia, a Tetrax aktywuje pole siłowe. Chadwick wzdycha i spuszcza wzrok.
 * Chadwick: Ha! A więc teraz przyprowadzacie dziecko? Jesteście żałośni.
 * Tetrax: Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
 * Nick: Jak najbardziej. To złol. A złole zawsze prędzej czy później wyskakują z informacji. Trzeba ich tylko przekonać, że to był od początku ich pomysł.
 * Chadwick: Żadne tortury nie zmuszą mnie do mówienia!
 * Nick: Tortury? Nie nie, źle się zrozumieliśmy.
 * Nick: Ja chcę tylko pogadać.
 * Chadwick: Pff. Nie zastraszy mnie jakaś... ropucha!
 * Nick: Galwan! I, ściśle rzecz biorąc, bliżej mi do ziemskiej żaby, aniżeli ropuchy. Ale przechodząc do ad rema... nie zechciałbyś powiedzieć mi co nieco o swoim zakonie?
 * Chadwick: Możecie o tym pomarzyć.
 * Nick: Cóż, informacje, których jesteś nam w stanie udzielić i tak nie mają większego znaczenia, Anihilator został bowiem zniszczony, moimi własnymi łapami. Cokolwiek planowaliście z nim zrobić - to koniec.
 * Chadwick: Ha! Głupcze, nie zdajesz sobie sprawy z potęgi naszego zakonu! Wy już dawno przegraliście. Anihilator nie jest już istotny.
 * Nick: Ach tak? Bo dla mnie brzmi to jak zwyczajne wykręty z twojej strony.
 * Chadwick: Pff. Nie dostrzegasz potęgi Wiecznych Rycerzy! Nasza siła polityczna rośnie i rośnie, ludzie darzą nas zaufaniem. Wy, kosmici, jesteście zwykłymi intruzami, niechcianymi gośćmi. My, Rycerze, sprowadzimy pokój, porządek i bezpieczeństwo!
 * Nick: Doskonale. Potwierdziłeś moje przypuszczenia. Jak ja kocham złoczyńców i ich przemowy... dokładnie jak w fikcji...
 * Chadwick: Słucham?!
 * Nick: Wspomniałeś siłę polityczną i zaufanie ludzi. Domyślam się więc, że waszym celem jest zdobycie dużych wpływów w polityce, a następnie ustanowienie jakiegoś rodzaju dyktatury, osadzając Wiecznego Króla - zapewne Enocha - jako jej głowę. W tym celu wykorzystaliście Anihilator, którego działanie udało wam się odwrócić, przyzywając kosmitów i kontrolując ich z pomocą obroży energetycznych. Tak, zauważyłem to. Pozbywaliście się kosmitów, których sami wypuszczaliście na wolność, o czym ludzie nie wiedzieli. Oni widzieli tylko, że chronicie miasto. No więc zaakceptowali to jako fakt, a wy zyskaliście ich zaufanie. Zabawne jak w obliczu strachu ludzie są w stanie porzucić swoje podstawowe wartości, takie jak wolność, którą stopniowo oddawali na rzecz ochrony z waszej strony. I w ten właśnie sposób dochodzimy do meritum. Jesteście jedynie politycznymi ekstremistami i populistami, nie różnicie się niczym od zbrodniczych formacji z XX. wieku. Jedyne co czyni was wyjątkowymi, to dostęp do kosmicznej technologii. Co za szkoda, że ta najbardziej kluczowa została zniszczona. (odwraca się do Tetraxa) W obecnej sytuacji pojmanie bądź pokonanie Enocha nie przyniosłoby nic dobrego, ba, zapewne nawet pomogłoby Rycerzom. Jedyna logiczna ścieżka postępowania, jaką widzę, to próba zmiany percepcji ludu. Przekonanie ich, że kosmici nie są tacy źli, a najlepiej pokazanie prawdziwej twarzy Rycerzy. Co może nie być takie proste jak się wydaje.
 * Tetrax: Ciekawe ile z tego to Nick, a ile Galwan.
 * Nick: Bardzo zabawne. Cóż, Chadwicku, czy mam rację? Nie! Nic nie mów! Twoje milczenie jest najlepszym potwierdzeniem. Wydawało ci się, że wasz plan jest bardzo zmyślny. Jednak to nic nowego. Kontrolowanie ludzi przez strach to taktyka stara jak świat. A przynajmniej jak nasza cywilizacja.
 * Chadwick: Ty mały-
 * Nick: Mały, ale wielki.
 * Tetrax: Jednak twoja wizja jest dość... pesymistyczna. Jak mamy powstrzymać Rycerzy?
 * Nick: Stając się działaczami społecznymi! Tfu, nie spodziewałem się, że kiedykolwiek podam to jako rozwiązanie. Sprawa ma się tak, że powstrzymanie Rycerzy musiałoby korelować z jakimś wielkim skandalem. Takim, który zmieniłby zdanie opinii publicznej o 180 stopni. Rozumiesz?
 * Tetrax: Rozumiem. Coś wymyślimy. Pogadam z Nefrillem.
 * Nick: I z Oscarem. On też może wpaść na coś dobrego. Ja w międzyczasie udam się na herbatę. Miłego, panowie.
 * Tetrax: Dzięki wielkie, Chadwick.

Nick, Oscar i Roxanne, która przebrana jest za czarodziejkę, wchodzą na teren konwentu. Pełno tu ludzi w fantazyjnych przebraniach oraz stoisk wypełnionych po brzegi przeróżnymi gadżetami i bibelotami. Nick podchodzi do kuzyna. Roxanne chwyta Oscara za rękę i zaczyna ciągnąć go za sobą. Nick zostaje z tyłu, machając Oscarowi na pożegnanie i uśmiechając się szeroko. Nick kieruje się do wyjścia, wkładając ręce do kieszeni bluzy, jednak zatrzymuje się spostrzegając plakat, głoszący, że na jednej z wystaw pojawi się zaginiony amulet Bezela.
 * Nick: (zniżając głos) Powiedz mi jeszcze raz dlaczego to robię?
 * Oscar: (również zniżonym głosem) Bo może być zabawnie i cię zaprosiliśmy?
 * Nick: Wiesz, że nie lubię... no, ludzi. A tu jest ich dużo.
 * Oscar: Słuchaj, Magicon ma miejsce raz na rok, a w tym roku nam się poszczęściło i przyjechał do Wellbood. Roxanne zawsze chciała go odwiedzić i, muszę przyznać, ja też.
 * Nick: Mogliście sobie urządzić taką jakby randkę. Po co tu jestem? Żeby być piątym kołem?
 * Oscar: Jesteś tu bo oboje cię lubimy. I zapłaciłem już za twój bilet. Wychodzisz, to oddajesz kasę.
 * Nick: Poza tym jestem magnesem na kłopoty.
 * Oscar: Nie przesadzaj.
 * Roxanne: Zakupy zrobiłabym na koniec, jak kolejki trochę się zmniejszą. Najpierw chodźmy na jakiś panel albo pograć w planszówki.
 * Nick: No to się zmywamy... (w myślach) Tylu ludzi... zaraz zwymiotuję.
 * Nick: (w myślach) To ciekawe. Co mi szkodzi sprawdzić, skoro i tak już tu jestem.

Chwilę później Nick zjawia się na wystawie. Dwójka wiecznych rycerzy pilnuje szklanej gabloty, w której na bordowej poduszce umieszczony jest kamień. Nick przeciska się przez tłum, aby zobaczyć go z bliska. Jest to szary, okrągły, gładki kamyczek pokryty różowymi wzorami. Obaj rycerze zostają trafieni różowymi dyskami. Nick odwraca się, aby ujrzeć biegnącą po unoszących się w powietrzu platformach Hope. Nick odbiega w ukrycie i aktywuje strój bojowy. Nick aktywuje Omnimatrix, wybiera kosmitę i uderza w tarczę. Hope rozbija szybkę chroniącą amulet i już po niego sięga, gdy pojawia się przed nią kryształowa ściana. Dziewczyna odwraca głowę w kierunku Bedrocka. Hope tworzy schody z magicznych platform i wspina się w górę ściany. Nick strzela do dziewczyny kryształowymi odłamkami, które ta blokuje, tworząc przed sobą tarczę. Hope rzuca w Nicka dwa dyski, które rozbijają się przy uderzeniu, nie robiąc chłopakowi krzywdy. Nick uderza nogą w ziemię i tworzy kryształowy słup, który rozbija magiczne schodki. Hope zaczyna spadać na ziemię, jednak w ostatniej chwili tworzy pod sobą platformę. Hope owija wokół nóg Nicka magiczną linę i przyciąga ją do siebie, przewracając chłopaka na plecy. Kryształowe kolce rysują po podłodze. Nick tworzy z ręki ostrze i rozcina magiczną linę, po czym strzela raz jeszcze do Hope. Ta znów blokuje. Nick tworzy za nią słup, który zaczyna przesuwać się w jego kierunku, pchając ze sobą dziewczynę. Hope tworzy promień many, który odrzuca Nicka do tyłu, dekoncentrując go. Słup zatrzymuje się, a Hope zaczyna wbiegać po magicznych schodach. Nick wybija się w jej kierunku, tworząc pod sobą słup i chwyta ją za nogę, ściągając na ziemię. Przyciska ją następnie do ziemi, leżąc nad nią. Nick rozluźnia uścisk, co Hope wykorzystuje, wyrywając się i odpychając go promieniem many. Nick uderza w kryształową ścianę i wbija się w nią kolcami z pleców. Szybko odpycha się na ziemię, w czasie gdy dziewczyna przebiega nad jego głową, używając platform. Nick mruży oczy i tworzy pod sobą słup, na którym unosi się ponad ścianę. Ląduje na ziemi po drugiej stronie. Hope trzyma już w garści amulet i uśmiecha się z zadowoleniem. Nick tworzy ostrza z rąk i rusza na dziewczynę, której oczy rozświetlają się na różowo razem ze wzorami na amulecie. Hope wypuszcza z wolnej ręki potężny promień many, który ciska Nicka na ścianę, krusząc ją. Nick zostaje następnie otoczony różową aurą i rzucony na bok, rozbijając kilka stoisk z gadżetami. Hope chichocze i przebiera nogami z ekscytacji. Oscar i Roxanne przybiegają na miejsce. Hope strzela w kierunku Roxanne promieniem many, jednak Oscar osłania dziewczynę własnym ciałem. Promień zatrzymuje się tuż przed jego twarzą. Oscar dotyka ziemi, a jego ciało pokrywa się kamienną powłoką. W kierunku Hope nadlatują kryształy, które ta rozbija magią. Hope ciska kulę many w Nicka, który broni się formując z rąk tarczę. Następnie tworzy wokół Hope kryształowe ściany, które zbliżają się do siebie. Hope unika zgniecenia rozcinając je falą magii. Oscar rusza w kierunku Hope, która macha na niego ręką, co zmienia go w mały, kamienny posążek, będący miniaturową, przerysowaną wersją jego samego. Przyciąga go do siebie z pomocą magii i przybliża do swojej twarzy. Hope wybucha śmiechem. Roxanne patrzy na to z przerażeniem. Hope spogląda na dziewczynę z poirytowaniem, po czym wkłada Oscara do torby. Hope formuje kulę energii na dłoni. Ciska ją w Roxanne, jednak ta zostaje ochroniona kryształową ścianą, która kruszy się tuż po trafieniu. Nick serfuje na kryształowych falach, zbliżając się do dziewczyn. Nick wyskakuje w kierunku Hope, która odrzuca go kulą many. Macha następnie ręką na Roxanne i zmienia ją w kamienny posążek. Hope, chichocząc, tworzy dziurę w dachu i wylatuje przez nią na zewnątrz. Nick odmienia się i podbiega do posążku Roxanne, podnosząc go z ziemi. Podnosi głowę i spogląda na dziurę. W kierunku Nicka biegnie grupka rycerzy. Nick kręci głową i wzdycha, po czym rzuca się do ucieczki. Rycerze wyciągają broń i zaczynają gonić Nicka. Chłopak przewraca jedno ze stoisk, spowalniając pościg. Nick wybiega z budynku i wbiega w tłum, dezaktywując swój kombinezon.
 * Nick: (w myślach) Jakiś czas temu powiedziałbym, że to zwykły kamyk, ale teraz stwierdzam, że... właściwie to na serio może być magiczny.
 * Nick: Zabawa...
 * Nick: (przedrzeźniając) Nie przesadzaj, nie przesadzaj...
 * Hope: Ooo! To pewnie kolega Oscara!
 * Nick: Kolega- zaraz. Ty jesteś Hope?
 * Hope: Tak, to ja. Hyy! Opowiadał ci o mnie?
 * Nick: Odnoszę wrażenie, że to nie należy do ciebie. I odnoszę też drugie wrażenie, że faktycznie jest magiczne.
 * Hope: Drugie wrażenie prawidłowe, pierwsze już niedługo.
 * Nick: Sory, ale nie.
 * Hope: Ej! Dziewczyny nawet kwiatkiem!
 * Nick: Ponoć chcecie równouprawnienia. Więc masz prawo do tego samego zaorania co mężczyzna.
 * Hope: Nie fair!
 * Nick: Co? W jaki sposób?
 * Hope: Nie! Puść!
 * Hope: Wiesz, jeśli chciałeś buziaka, to mogłeś powiedzieć.
 * Nick: (zawstydzony) C-co?
 * Hope: Żartowałam. Buziaki są zarezerwowane dla Oscara.
 * Nick: On ma dziewczynę.
 * Hope: A ty ewidentnie nie.
 * Nick: Oj nie ma mowy.
 * Hope: A ja myślę, że jest!
 * Hope: Hura, hura, hura! Zaginiony amulet Bezela jest mój!
 * Oscar: Hope!
 * Hope: Oscar! Cześć! Nie wiedziałam, że lubisz magię! Mogę cię pouczyć jak chcesz.
 * Roxanne: Znasz ją?
 * Oscar: To... długa historia.
 * Hope: Hyy! Czy to twoja legendarna dziewczyna? Miło poznać!
 * Oscar: Co ty wyprawiasz?
 * Hope: Stawiam pierwszy krok na drodze do nieskończonej mocy, a co?
 * Oscar: A może... byś przestała?
 * Hope: Hmm... ciekawa sugestia, ale nie. I wiesz co? Za chwilę będę cię miała tylko dla siebie!
 * Oscar: Roxanne, do tyłu!
 * Hope: Oj przestań, nie mogę cię skrzywdzić! To nie fair! Daj mi ją zabić albo chociaż zmienić w posążek i już nic nie będzie stało między nami!
 * Oscar: Jesteś chora.
 * Hope: No wiesz, łamiesz mi serce!
 * Oscar: Nie chcę z tobą walczyć, Hope.
 * Hope: Zabawne, bo ja nie chcę walczyć z tobą. Ale mam świetny pomysł! Najlepszy!
 * Hope: Cicho tam!
 * Hope: I teraz, kochany, jesteś mój!
 * Roxanne: Oscar!
 * Hope: A, tak. Teraz kwestia dziewczyny.
 * Hope: Pf, znudziła mi się ta zabawa. Mam już mojego Oscusia i w sumie to mało mnie obchodzi to, że ma dziewczynę.
 * Nick: Oddawaj mi kuzyna!
 * Hope: A więc kuzyn!
 * Hope: Weź ją sobie. Ja mam po co przyszłam. Papa!
 * Nick: Roxanne! Ro- to bez sensu. Rozmawiam z figurką.
 * Nick: Fajnych sobie znajdujesz znajomych, kuzynie.
 * Rycerz: Stój!
 * Nick: O rany...
 * Rycerz: Oddaj amulet!
 * Nick: Kiedy ja go nie mam! Ja tu staram się wam pomóc! Złodziejka uciekła przez dziurę w dachu!
 * Rycerz: Pójdziesz z nami.
 * Rycerz: Hej- za nim!
 * Nick: Fajną sobie ochronę sprawili.
 * Nick: (w myślach) A teraz pora wezwać wsparcie.

Tragos zostaje rzucony na ścianę i podtrzymany w powietrzu przez magię. Na podłodze pełno nieprzytomnych, lub gorzej, rycerzy. Do Tragosa podlatuje Hope. Hope wystawia rękę do przodu. Jej oczy rozświetlają się na różowo razem z oczami Tragosa. Po chwili rycerz spada na ziemię nieprzytomny. Hope odwraca się, aby ujrzeć Nicka i Tetraxa. Nick aktywuje Omnimatrix, jednak zanim wybiera kosmitę zostaje odrzucony w tył i przyciśnięty do ściany. Tetrax wyciąga blaster, jednak też zostaje rzucony na bok, wypuszczając go z ręki. Po tym krzyku z Hope wydostaje się fala magii, która przewraca i odrzuca wszystko w pomieszczeniu. Hope macha na Tetraxa ręką, zmieniając go w posążek. Nick zaciska zęby i uderza Omnimatrixem w ścianę, naciskając tarczę. Przemienia się w Śmierdziuchę i natychmiast spluwa szlamem na Hope. Hope dekoncentruje się i próbuje zrzucić z siebie szlam. Nick korzysta z chwili nieuwagi i zaczyna lecieć w jej kierunku, wypluwając kolejne pociski. Dziewczyna ciska w Nicka magiczne pociski, których ten unika. Spluwa jej następnie prosto w twarz. Hope upuszcza posążek Oscara na ziemię i zaczyna zmazywać szlam z twarzy przy użyciu obu rąk. Nick uderza ją ogonem, rzucając ją na bok i podnosi posążek z ziemi. Podlatuje następnie do Tetraxa i jego również podnosi z ziemi. Zostawia ich w bezpiecznym miejscu, gdy nagle spowija go różowa aura. Zostaje odciągnięty do tyłu i rzucony na ścianę z dużą siłą. Próbuje się ruszyć, ale mu się to nie udaje. Hope staje przed nim umazana szlamem. Nick spluwa jej w twarz. Dziewczyna blokuje to jednak magiczną tarczą. Hope tworzy na dłoni kulę many. Nick zaczyna pluć szlamem. Jednak dziewczyna wciąż osłania się tarczą. Nagle na głowę dziewczyny spada Daxter, który chwyta jej włosy i zaczyna za nie ciągnąć. Hope cofa się i ciska kulę many w sufit, zamiast w Nicka. Na twarzy Hope ląduje kolejna kula szlamu. Nick przelatuje nad nią i chwyta Daxtera, rozcinając przy okazji z pomocą ogona sznurek trzymający amulet na jej szyi. Daxter łapie kamyczek w locie. Hope ściąga szlam z twarzy i przykłada rękę do klatki piersiowej. Unosi wzrok na Daxtera, który macha amuletem. Hope ciska pociski many. Nick podrzuca Daxtera w powietrze, a sam unika pocisków i spluwa na czarodziejkę kilkoma kulami szlamu, tworząc gęstą warstwę znacznie spowalniającą ruchy dziewczyny. Uderza ją następnie ogonem, posyłając ją na ścianę. Hope wybucha płaczem i zmienia się w chmurę różowego dymu, która wylatuje przez otwarte okno budynku. Nick szykuje się do pościgu, jednak rezygnuje po chwili. Oczy Nicka odwracają się w kierunku Daxtera, który podrzuca amulet. Nick ląduje obok niego. Daxter przypina do amuletu mały ładunek wybuchowy i odsuwa się od niego. Nick robi to samo. Ładunek eksploduje razem z kamieniem. Uwalnia się różowa energia, a Oscar, Roxanne i Tetrax wracają do normalnych postaci. Nick podchodzi do odmienionych. Spojrzenie Nicka ląduje na zdezorientowanej Roxanne.
 * Hope: Mówiłam, że nie chcę walczyć. Ale wy, mężczyźni, zawsze musicie.
 * Hope: (wysoko) Hurra! (wyciąga posążek Oscara z torby) Czy to nie wspaniałe, kochanie? Wiem już gdzie szukać amuletu reinkarnacji!
 * Nick: (przedrzeźniając, wysokim głosem) Tak, to bardzo wspaniałe kochanie.
 * Hope: Znowu ty? Nie możesz się odczepić? Już mówiłam, że nie dostaniesz buziaka!
 * Nick: Nie odczepię się, póki nie oddasz mi kuzyna. I w sumie amulet też mogłabyś oddać.
 * Hope: Nie! Nie oddaję!
 * Nick: No cóż.
 * Hope: Dajcie mi wreszcie spokój!
 * Tetrax: Nie będziesz w stanie opanować takiej mocy!
 * Hope: Czyżby? Bo mi się wydaje, że idzie mi całkiem dobrze!
 * Nick: Tetrax!
 * Hope: A no tak. Jeszcze ty.
 * Hope: Fuuu!
 * Hope: Przestań! To obrzydliwe!
 * Nick: O to właśnie chodzi!
 * Hope: AAAAAA!
 * Hope: Zniszczyłeś mi ubrania, niszczysz mi zabawę, niszczysz mój związek! Mam już dość! Na początku chciałam cię zmienić w posążek, ale teraz-
 * Hope: Teraz chcę cię po prostu zabić!
 * Hope: Jestem niepokonana! Nie będziesz dłużej psuł mi zabawy!
 * Hope: Puść! Puszczaj! Ała!
 * Nick: Dzięki stary.
 * Daxter: Lubię jak ludzie krzyczą.
 * Hope: Nie! Oddawaj!
 * Nick: Koniec zabawy.
 * Nick: Zaraz się odmienię. Nie ma sensu.
 * Nick: Musimy jakoś przywrócić ich do normalnej postaci. Jakieś pomysły?
 * Daxter: Uuu, tak tak!
 * Nick: Nie wiem czy to-
 * Nick: To... faktycznie zadziałało.
 * Daxter: Zaskoczony? Pewnie, że zadziałało!
 * Nick: Jak tam?
 * Oscar: To... jest psychopatka.
 * Nick: Ewidentnie.
 * Nick: Oj. Wypadałoby chyba jej wszystko wyjaśnić.
 * Oscar: Spodziewałem się, że kiedyś się dowie, ale nie że w taki sposób.

ODCINEK 33
Nick w postaci Sonica obwiązany jest w pasie sznurkiem, który przywiązany jest do wózka na kółkach, w którym siedzi Frank, w kasku i ochraniaczach. Chłopcy stoją na polnej ścieżce. Nick zaczyna biec, ciągnąc za sobą brata na wózku. Chłopiec krzyczy głośno. Nick kończy pierwsze kółko, jednak zatrzymuje się gwałtownie, wzbijając chmurę piachu. Frank wypada z wózka i przetacza się po ziemi. Przed Nickiem stoi Tetrax. Ma poważną minę. Frank odbiega. Nick podnosi wizjer i spogląda pytająco na Tetraxa.
 * Nick: To by było dużo lepsze z sankami, ale cóż. Trzeba sobie radzić. Gotowy?
 * Frank: Nie wiem... trochę się-
 * Nick: Super, ruszamy!
 * Frank: Co ty-
 * Nick: Tetrax? Co się stało?
 * Tetrax: Musisz pójść ze mną, Nick.
 * Nick: Eee... jasne. Frank, wracaj do domu.
 * Frank: Okej... do widzenia proszę pana.
 * Nick: O co chodzi?
 * Tetrax: Zostałeś wezwany do Akademii Hydraulików.
 * Nick: Co? Po co?
 * Tetrax: Wyjaśnię ci po drodze. Chodź już.

Chwilę później Nick, już w ludzkiej postaci, siedzi w zamyśleniu na krześle w placówce Hydraulików. Splecione razem dłonie trzyma przed twarzą, zakrywając nimi usta. Zapada milczenie. Tetrax spogląda w zastanowieniu na Nicka. Tetrax uśmiecha się. Nick wstaje, ale zatrzymuje się w pół kroku. Nick odchodzi, jednak znów się zatrzymuje.
 * Tetrax: Zrobiłem co mogłem, żebyś mógł zostać na Ziemi. Ale... po tym, jak dowództwo dowiedziało się o Omnimatrixie to była już tylko kwestia czasu. Przykro mi, Nick.
 * Nick: Co z moją rodziną?
 * Tetrax: Mogą zostać na Ziemi, ale pod ścisłym nadzorem Hydraulików. Nie możemy ryzykować, że stanie im się jakaś krzywda.
 * Tetrax: Spodziewałem się bardziej gwałtownej reakcji.
 * Nick: Niby czemu? Dopóki moja rodzina jest bezpieczna, ja nie mam problemu. Chcę zostać Hydraulikiem, więc to dość oczywiste, że muszę najpierw przejść szkolenie. Co prawda pokaz umiejętności przed Magistratą jest dość... stresujący, ale powinienem dać radę. Prawda?
 * Tetrax: Jest wymagająca. Ale ty jesteś dobry. Jestem pewien, że spiszesz się zadowalająco.
 * Nick: No... ja nie byłbym taki pewien co do tego dobrego. Ale zaufam ci.
 * Tetrax: Zresztą to nie tak, że mają jakiś wybór. Nie zdejmą z ciebie Omnimatrixa. Jesteśmy na ciebie skazani czy tego chcemy, czy nie.
 * Nick: Pff. Prawda. Ale mogę pożegnać się z rodziną i spakować manatki?
 * Tetrax: Tak.
 * Nick: A Oscar? Czy on... też może zostać Hydraulikiem?
 * Tetrax: Jeżeli wykaże taką chęć, to nie widzę przeszkód w zabraniu go na wstępne testy.
 * Nick: Super.
 * Nick: Czy Hydraulicy dostają dużo kasy?
 * Tetrax: Zależy.
 * Nick: A to jeszcze zobaczymy.

Nick i Oscar siedzą w miejscach pasażerskich na statku przydziałowym Tetraxa. Nick trzyma się za brzuch i stęka cicho, co zwraca uwagę Oscara. Nick podbiega do walizki i wyciąga z niej Switcha. Oscar parska śmiechem.
 * Oscar: Co ci?
 * Nick: Trochę... się denerwuje. Na początku myślałem, że to nic takiego, ale im więcej myślę o tym wszystkim, tym bardziej się denerwuje.
 * Tetrax: Więc o tym nie myśl. Proste.
 * Nick: Łatwo ci mówić. Pilotujesz sobie statek. Na czym mam skupić myśli?
 * Tetrax: Cóż... eee...
 * Nick: No tak!
 * Nick: Proszę bardzo. A właśnie! Czy w Akademii mają europejskie gniazdka?
 * Tetrax: Nie. Ale technicy na pewno załatwią ci jakieś przejściówki.
 * Nick: Uff! Dobrze. Już się bałem. To... jak ty się czujesz, kuzynie?
 * Oscar: Jakbym jechał na obóz pływacki. Tylko taki w kosmosie. I bez pływania.
 * Nick: Będziemy pierwszymi ludzkimi Hydraulikami. Rozumiesz? Zapiszemy się na kartach historii!
 * Oscar: Chwila, czy ktoś tu miał, eee... nie myśleć o Akademii?
 * Nick: A... no tak...

Statek Tetraxa ląduje w hangarze unoszącej się w przestrzeni kosmicznej Akademii. Tetrax przełącza kilka kontrolek, po czym odwraca się do pasażerów. Nick wyraźnie pobladł. Nick i Oscar zabierają swoje bagaże. Rampa statku opuszcza się. U jej progu, na latającej platformie, czeka Galwan o podłużnej głowie. Nosi szary, obcisły kombinezon z czerwoną odznaką na pasie. Blukic ożywia się nagle. Tetrax kiwa głową. Nick kuca przy Galwanie i wystawia do niego lewą rękę. Kosmita wskakuje na nią i ogląda urządzenie. Cała czwórka podnosi wzrok na idącego w ich kierunku kosmitę. Przypomina on muskularnego, humanoidalnego ptaka o czarno-białym upierzeniu. Nosi pancerz identyczny niemal do tego noszonego przez Tetraxa. Odsłania on jego żółte, szponiaste dłonie i stopy. Hydraulicy ściskają sobie ręce. Skipper spostrzega Tennysonów i unosi brew. Tetrax ruchem ręki zaprasza Skippera na stronę. Nick głośno przełyka ślinę.
 * Tetrax: W Akademii będziecie mogli spokojnie oddychać. Nie martwcie się o to. Nie denerwujcie się za bardzo.
 * Nick: Łatwo ci mówić... zaraz się porzygam...
 * Oscar: Daj spokój. Co ty masz z tym rzyganiem.
 * Tetrax: Macie szczęście. Większość rekrutów przybywa tu samotnie. Wy od razu macie przynajmniej siebie.
 * Nick: Tak... to jest... jakiś pozytyw.
 * Tetrax: Niektórzy mogą na was dziwnie patrzeć. Większość osób znajdujących się w Akademii nie widziało w życiu człowieka albo nawet nie słyszało o Ziemi. Ostrzegam z góry.
 * Oscar: Nie mam problemu z padaniem ofiarą dyskryminacji. Ich problem, nie mój.
 * Nick: Tak... mam tylko nadzieję, że nie będziemy tu znienawidzeni.
 * Galwan: (czytając z datapada) Witajcie w Akademii Hydraulików numer 8194. Jestem Blukic i chętnie odpowiem na wszelkie pytania.
 * Tetrax: Witaj, Blukicu. Generał Tetrax Shard. Mam ze sobą dwóch nowych rekrutów, w tym nosiciela Omnimatrixa.
 * Blukic: Omnimatrixa? Naprawdę? Mógłbym... mógłbym go zobaczyć?
 * Nick: Eee...
 * Blukic: A więc to jest źródło mojego życia...
 * Oscar: Co?
 * Blukic: Wszyscy Galwanie zostali stworzeni z pomocą Omnimatrixa. Zawdzięczamy temu urządzeniu życie.
 * Oscar: Ciekawe. Nic mi o tym nie mówiliście.
 * Nick: Nie pytałeś.
 * Tetrax: Dobrze, czy możemy już przejść do-
 * ?: Tetrax?
 * Tetrax: Kogo moje oczy widzą. Toż to Skipper we własnej osobie.
 * Skipper: Zachciało się wrócić na stare śmieci, co?
 * Skipper: Co to za małpie mordy nam tu przytachałeś?
 * Tetrax: To Nicholas i Oscar Tennysonowie.
 * Skipper: Nie słyszałem, acz jestem zainteresowany.
 * Tetrax: Nicholas to nosiciel Omnimatrixa.
 * Skipper: Aha! Czyli to przez takiego chuderlaka cały ten szum? Słuchaj, młody. Tutaj nie będzie żadnego specjalnego traktowania tylko dlatego, że nosisz jakiś Omni-dynks. Tutaj jesteś żołnierzem i to wszystko co się liczy! Rozumiemy się?
 * Nick: Ja... eee... tak, generale. Sir.
 * Skipper: Mówcie mi szefie, żołnierzu.
 * Nick: Tak, szefie.
 * Tetrax: Postaraj się być trochę... mniej ostry dla tej dwójki.
 * Skipper: U mnie nie ma miejsca na sentymenty. Będą traktowani tak samo jak każdy inny rekrut, chyba, że sama Magistrata powie inaczej.
 * Tetrax: A właśnie. Odnośnie Magistraty. Mieliśmy się z nią spotkać. Chce zobaczyć Nicka w akcji.
 * Skipper: Blukic was zaprowadzi. Tak, Blukic?
 * Blukic: Jasne, szefie. To znaczy tak jest, szefie. Rozkaz.
 * Skipper: No. I to ja rozumiem.
 * Tetrax: Oscara możesz zabrać na wstępny egzamin. Też chce dostać się do Akademii.
 * Skipper: Oscar, tak? No no, ty wyglądasz nieco lepiej niż ten chuderlak. Za mną.
 * Oscar: Tak, szefie. (spogląda na Nicka) Powodzenia.

Tetrax i Nick czekają przed metalowymi drzwiami. Nick jest cały sztywny i blady. Drzwi otwierają się. Z pomieszczenia dobiega kobiecy głos. Tetrax i Nick wchodzą do środka. Ukazuje im się kosmitka o zielonej, pomarszczonej skórze. Z jej głowy wyrastają krótkie macki przypominające włosy. Nosi przypominający płaszcz biały kombinezon Hydraulików. Tetrax natychmiast staje na baczność. Nick spostrzega to po chwili i idzie w jego ślady. Tetrax i Nick spełniają rozkaz. Kosmitka, która okazuje się być Magistratą, podchodzi do Nicka. Galwan o kanciastej, płaskiej głowie krząta się przy kontrolkach. Nick wyciąga z kieszeni zielony dysk i dotyka nim pasa. Jego ciało spowija się w kombinezonie bojowym. Nick wchodzi do windy i zjeżdża na salę treningową. Jest to rozległe, białe pomieszczenie, w tej chwili puste. Nick rzuca ukradkiem spojrzenie na szybę, przez którą obserwują go Magistrata i Tetrax. Bierze głęboki oddech. Po tych słowach z ziemi wysuwają się przeróżne ściany, osłony i wieże, co zaskakuje Nicka. Po chwili pojawiają się również masywne, białe droidy bojowe. Ich wizjery rozświetlają się, wszystkie kierują spojrzenia na Nicka. Droidy otwierają ogień. Nick wskakuje za jedną z osłon. Droid chwyta Nicka za szalik i podnosi w powietrze. Celuje do niego z działka laserowego zastępującego jedną z jego rąk. Nick przekręca tarczę i uderza w nią. Zmienia się w 1-Up'a i spływa na ziemię, aby następnie uformować swoje humanoidalne ciało. Robot strzela w niego, tworząc dziurę w jego ciele. Driba zaczyna naciskać przyciski. Nick regeneruje się tymczasem. Jego oko przybiera gniewny wyraz. Nick naskakuje na robota, pokrywając go mechamorficzną powłoką. Na jego głowie pojawia się okrągłe oko, a na piersi symbol Omnimatrixa. Nick unosi rękę i strzela do jednego z robotów. Natychmiast trafia pod ostrzał, tworzy jednak na drugiej ręce tarczę, którą broni się przed pociskami. Nick tworzy plecak odrzutowy na plecach robota i aktywuje go, unosząc się w powietrze. Zaczyna zasypywać roboty gradem pocisków. Na ramionach robota tworzą się dwie wyrzutnie rakiet. Nick opróżnia je, zasypując nimi roboty. Nagle zostaje trafiony w tułów. Na jednej z wież stoi robot. Nick zaczyna lecieć w jego kierunku, osłaniając się tarczą. Formuje na drugiej ręce ostrze energetyczne i odcina nim głowę robota, zajmując jego miejsce na wieży. Jak na zawołanie umieszczone na równoległej wieży działo celuje w Nicka i wypala w niego. Nick osłania się tarczą, ale i tak zostaje odrzucony na ścianę. Nick lata po sali, unikając pocisków i powoli zbliżając się do działa. Ląduje na nim i przebija je ostrzem, wyrywając następnie kable ze środka i dezaktywując je. Znów obrywa w plecy. Kolejne roboty wyłaniają się spod ziemi i koncentrują ogień na Nicku. Chłopak zeskakuje na ziemię i tworzy na rękach działka maszynowe. Otwiera ogień w kierunku robotów, powalając wiele na ziemię. Zostaje chwycony od tyłu i unieruchomiony, przeskakuje więc na innego robota, przejmując nad nim kontrolę. Tworzy dwa ostrza energetyczne i zaczyna przedzierać się przez roboty. Nick zostaje otoczony przez roboty. Tworzy na rękach lasery i zaczyna kręcić się, przecinając przeciwników na pół. Tetrax podbiega do mikrofonu. Cała trójka odwraca się, by ujrzeć przypominającego kraba obcego. Ma ogromną głowę, jego skorupa ma czarno-białe barwy. Podchodzi do panelu kontrolnego i odrzuca Dribę na bok. Kowalski majstruje przy konsoli przez chwilę. Roboty dezaktywują się nagle, wszystkie osłony i inne konstrukcje wracają pod ziemię. Nick rozgląda się zdezorientowany. Kowalski otwiera powłokę na swojej głowie, ukazując mózg. Wypuszcza z niego impuls elektryczny, rażąc nim Dribę. Nick wychodzi z windy, wciąż w postaci 1-Up'a. Wszyscy salutują Magistracie na pożegnanie. Ta opuszcza pomieszczenie, pozostawiając Nicka, Tetraxa i techników samych sobie. Omnimatrix zaczyna pikać. Po chwili następuje błysk czerwonego światła, z którego wyłania się Nick w ludzkiej postaci. Kowalski podchodzi do Nicka postukując krabimi nóżkami i chwyta jego lewą rękę. Kowalski odchodzi na krótkich nóżkach. Driba odchodzi.
 * Tetrax: Uspokój się, Nick. W nerwach niczego nie osiągniesz. Tylko sobie zaszkodzisz.
 * Nick: To nie ode mnie zależy. To jakoś tak... no samo no.
 * ?: Wejść.
 * ?: Spocznij.
 * ?: (mierząc Nicka wzrokiem) To on?
 * Tetrax: Tak, Magistrato.
 * Magistrata: Nicholas... Tennyson. Czy tak?
 * Nick: Tak jest.
 * Magistrata: Nie spodziewałam się wiele, a i tak... no cóż, wszystko okaże się podczas testu, czyż nie? Dribo, czy wszystko gotowe?
 * Driba: Już tylko sekundka, Magistrato.
 * Magistrata: Dobrze. Zechce pan zostać z nami, generale?
 * Tetrax: To byłby zaszczyt.
 * Magistrata: Powiedz mi chłopcze. Czy chcesz zostać Hydraulikiem?
 * Nick: (po przełknięciu śliny) Tak...
 * Magistrata: Cieszy mnie to.
 * Driba: Wszystko gotowe.
 * Magistrata: Wspaniale. Wejdź do windy. Zabierze cię na dół, na salę treningową. Nie masz innego stroju?
 * Nick: Właściwie to mam.
 * Magistrata: Doskonale. Ruszaj więc, chłopcze.
 * Driba: (z głośnika) Aktywuję tryb treningowy.
 * Nick: O rany!
 * Nick: Okej... okej... wybierz mądrze, wybierz.
 * Nick: Nie ma czasu!
 * Tetrax: To są... prawdziwe pociski? Do treningów stosujemy pociski szokowe!
 * Magistrata: Dribo?
 * Driba: Ja... eee... musiałem coś źle skalibrować. Zaraz się za to wezmę.
 * Nick: Zły robot!
 * Nick: Tak!
 * Magistrata: Interesujące. Wykorzystuje mechamorficzne zdolności w kreatywny sposób.
 * Nick: A może rakiety?
 * Nick: Haha!
 * Nick: Spodziewałem się, że będzie gorzej.
 * Magistrata: Dribo, o co chodzi?
 * Driba: Ja... właściwie nie jestem pewien.
 * Tetrax: Wyciągnijmy go stamtąd.
 * Magistrata: To koniec treningu Dribo. Dezaktywuj roboty.
 * Driba: Nie mogę, straciłem kontrolę!
 * Magistrata: (do komunikatora) Dajcie mi tu kompetentnego technika. Aparatura treningowa poza kontrolą.
 * Nick: Czy oni mnie aby nie przeceniają?
 * Tetrax: Nick! Straciliśmy kontrolę! Nick! Szlag! Komunikacja odcięta. Jak ty to zrobiłeś?
 * Driba: Nie jestem pewien. Być może-
 * ?: Ktoś tu wzywał kompetentnego technika?
 * ?: Żałośni Galwanie.
 * Tetrax: Kowalski. Cieszę się, że cię widzę.
 * Kowalski: Wzajemnie, generale. Cóż, wyciągnijmy tę biedną duszę z tego piekła.
 * Tetrax: (z głośnika) Wracaj na górę, Nick.
 * Kowalski: Tak, spokojnie. Nie musicie mi dziękować. Upokorzenie tego Galwana jest w pełni satysfakcjonującą rekompensatą.
 * Driba: Tak, tak, wymądrzaj się dalej, skorupiaku.
 * Kowalski: Cerebroskorupiaku!
 * Kowalski: Znaj swoje miejsce.
 * Magistrata: Panowie, panowie. Proszę o spokój.
 * Kowalski: Oczywiście, Magistrato.
 * Nick: I... jak się spisałem?
 * Magistrata: Będę obserwować twoją karierę z wielkim zainteresowaniem.
 * Nick: Karierę? Czy to oznacza-
 * Magistrata: To oznacza, że dostałeś się do Akademii. Pokazałeś dzisiaj zadowalające zdolności bojowe, ale to nie wystarczy. Jako Hydraulik, przede wszystkim tak wielkiej wagi, musisz odnajdywać się w różnych sytuacjach, znać przeróżne zwyczaje oraz, przede wszystkim, hydrauliczne zasady. Same zdolności bojowe i to nie nadzwyczajne nie czynią Hydraulika.
 * Nick: Ja... ja bardzo dziękuję. I rozumiem.
 * Magistrata: Pozwólcie. Mam ważne sprawy do załatwienia.
 * Kowalski: Domyślam się, że to właśnie ty jesteś słynnym Nosicielem.
 * Nick: To ja. A pan...
 * Kowalski: Kowalski. Oddział P. Czy mógłbym... zobaczyć rzeczone urządzenie?
 * Nick: Kowalski? Serio? To znaczy... eee... jasne. Tylko zaczekałbym na-
 * Nick: Na to.
 * Kowalski: Żywy człowiek! Najprawdziwszy! Niesamowite, niesamowite.
 * Kowalski: Wygląda wspaniale. Tak potężne urządzenie, a tak niewielkie. Myślałem, że to tylko plotki, a jednak. Omnimatrix naprawdę istnieje. Będziesz musiał odwiedzić mnie w moim laboratorium chłopcze. Przeprowadzimy odpowiednie badania i-
 * Tetrax: Może odłóżmy to na później. Nick na pewno chciałby... odpocząć po pokazie.
 * Kowalski: (lekko zawiedziony) Ah... no tak. Oczywiście. Wybacz. To ja... pójdę już. Może... szef mnie potrzebuje.
 * Driba: Okropność. Te Cerebroskorupiaki doprowadzają mnie do szału!
 * Tetrax: Tu akurat to on pokazał się w lepszym świetle. Mogłeś go zabić.
 * Driba: Tak... to... przepraszam. Musisz kiedyś odwiedzić mnie i Blukica w NASZYM laboratorium. Nie będziemy robić na tobie badań. Będziemy tylko badać Omnimatrix. Nie jesteśmy jakimiś zwyrolami jak ten... ten...
 * Tetrax: Myślę, że już wystarczy.
 * Driba: Tak. Tak, słusznie.
 * Nick: Zabić? Co?
 * Tetrax: Wystąpił mały błąd. Droidy nie miały strzelać prawdziwą amunicją. I straciliśmy kontrolę nad systemami.
 * Nick: Co?!
 * Tetrax: Ale świetnie sobie poradziłeś.
 * Nick: Czyli to wszystko było na serio?! Ja... to... eh... nieważne. Chcę się położyć.

Nick, Oscar, Tetrax i Skipper idą razem korytarzem. Tennysonowie odchodzą. Tetrax spogląda poważnie na Skippera.
 * Oscar: Długo czeka się na wyniki?
 * Skipper: Jakiś tydzień. Jak kocha to poczeka.
 * Oscar: ...tak.
 * Skipper: No. Na końcu korytarza, drzwi po lewej. To twój pokój, młody. Czeka tam na ciebie dwójka kadetów. Zapoznajcie się i bawcie się grzecznie. Ja muszę uciąć sobie pogawędkę z tym tutaj. (kiwa głową na Tetraxa)
 * Nick: Tak, szefie. Czy... Oscar może pójść ze mną?
 * Skipper: Jasne, czemu nie?
 * Tetrax: O co chodzi?
 * Skipper: Chłopak będzie ściśle monitorowany. Nie będzie opuszczał terenu stacji, nie będzie robił nic bez nadzoru. Będziemy ograniczać używanie zegarka na wspólnych treningach.
 * Tetrax: Czyli chcecie z niego zrobić zwierzę w klatce?
 * Skipper: Uznałem, że warto żebyś wiedział.
 * Tetrax: On jest nastoletnim człowiekiem, Skipper. Nie bronią.
 * Skipper: Powiedz to pani Magistracie. Ja tu nie mam nic do gadania.
 * Tetrax: To nie przyniesie niczego dobrego. Chłopak będzie zniechęcony, ostatecznie może się okazać, że będzie większym zagrożeniem niż w tej chwili.
 * Skipper: Co ty mi tu gadasz? Mówiłem, że mam związane ręce.
 * Tetrax: Tak... tak, mówiłeś. Wybacz.
 * Skipper: Polubiłeś tego chłopca. Uważaj. Byli już tacy, co się przywiązali do swoich podopiecznych. Nazywali się-
 * Tetrax: Manfredi i Johnson. Wiem. Po prostu... nie chcę, żeby czuł się źle z tym wszystkim. Został wciągnięty w to przez przypadek i bardzo nagle, jego światopogląd został wywrócony do góry nogami. Co tam światopogląd, cały jego świat. Nie chcę, żeby to się źle na nim odbiło.
 * Skipper: Miękkiś się zrobił.
 * Tetrax: Tak... (uśmiecha się) ...chyba tak.

Nick i Oscar stoją przed drzwiami. Oscar spokojny, Nick wręcz przeciwnie. Oscar naciska przycisk na panelu, a drzwi odsuwają się. Chłopak wchodzi do środka. Nick wchodzi nieśmiało do pomieszczenia. Jest to całkiem spory pokój. Znajdują się w nim dwa metalowe łóżka piętrowe. W sufit wbudowane są zimne jarzeniówki. Między łóżkami umieszczone są małe, metalowe stoliki nocne. W rogu pokoju znajdują się drugie drzwi, a naprzeciw nich metalowe szafki. Na jednym z łóżek siedzi kosmita o bladoniebieskim futrze. Jego twarz jest biała, są na niej obecne czarne oznaczenia. Ubrany jest w obcisły, czarny strój podobnie do Blukica. Czyścił broń, jednak przerwał tę czynność, kiedy do pokoju weszli Tennysonowie. Na drugim, równoległym łóżku leży Splixson o biało-czarnej skórze i niebieskich oczach. Wystające z jego głowy płetwy są krótkie. Ten również ubrany jest w czarny kombinezon. Obaj zwracają oczy w kierunku gości. Niebieski kosmita odkłada broń na łóżko i wstaje, aby wyjść na spotkanie Oscarowi. Rivet podchodzi do grupki i wyciąga rękę przed siebie. Oscar ściska ją. Nick robi się czerwony. Nick uśmiecha się i przechodzi do szafki, gdy nagle Omnimatrix zaczyna pikać. Nick naciska przycisk, odbierając połączenie. Nick rzuca swoją torbę na ziemię. Nick wybiega z pokoju. Oscar biegnie za nim.
 * Nick: Dobra, to może zrobimy to-
 * Nick: Co ty-?
 * Oscar: Witam.
 * ?: Witajcie. Czy wy również jesteście kadetami?
 * Oscar: Ja nie. Jeszcze nie. Ale mój kuzyn tak.
 * ?: Wybaczcie za mój nietakt, ale czy... jesteście ludźmi?
 * Oscar: Z krwi i kości.
 * ?: Niezwykłe. W życiu nie widziałem człowieka.
 * Oscar: Będziesz miał czas się nacieszyć. Jestem Oscar, tak w ogóle.
 * ?: Blonko. Rook Blonko.
 * Oscar: A ten tutaj to Nick, mój młodszy kuzyn.
 * Blonko: Miło mi cię poznać, Nick.
 * Nick: Tak... dzień dobry.
 * Splixson: Ja jestem Rivet. Miło poznać.
 * Oscar: Długo tu jesteście?
 * Rivet: Blonko już od jakiegoś czasu. Ja przyleciałem w zeszłym tygodniu.
 * Blonko: Miło będzie mieć dodatkowe towarzystwo. Liczę, że będzie nam się dobrze żyło, Nick.
 * Nick: Tak...
 * Rivet: Co mu?
 * Oscar: Jest trochę... trochę mocno nieśmiały.
 * Rivet: Oj... spokojnie, tutaj nie masz się czym martwić. Damy ci tyle czasu, ile potrzebujesz.
 * Nick: Dzięki...
 * Blonko: Sugeruję, abyś wybrał sobie łóżko. Oba dolne są zajęte-
 * Rivet: Ale mogę się przenieść, jeśli boisz się wysokości czy coś.
 * Nick: Nie, spokojnie. Wezmę to nad Blonko, jeśli mogę.
 * Blonko: Nie widzę przeciwwskazań.
 * Rivet: Odznaką możesz odblokować sobie szafkę i odłożyć do niej rzeczy. Za tamtymi drzwiami masz łazienkę.
 * Nick: Tak?
 * Tetrax: (z komunikatora) Złe wieści. Do hangaru, szybko.
 * Nick: Przepraszam. Zdaje się, że to ważne.
 * Rivet: Jasne. Pędź.

Zasapany Nick podbiega do statku Tetraxa i opiera się o niego. Oscar dołącza po chwili. Nick wchodzi na statek Tetraxa, który spogląda na Oscara. Ten kiwa głową w milczeniu i wchodzi za kuzynem.
 * Nick: Co... się stało?
 * Tetrax: Właśnie dostałem transmisję z Ziemi.
 * Nick: Od Nefrilla?
 * Tetrax: Od Enocha. Wygląda na to, że dzięki Baz-Elowi udało mu się zyskać dostęp do naszych kanałów.
 * Oscar: Co się stało?
 * Tetrax: (spogląda na Nicka) Enoch twierdzi, że ma twoich rodziców. Zaprasza cię na spotkanie negocjacyjne.
 * Nick: Bardzo chętnie przyjmę zaproszenie.
 * Oscar: Kuzynie-
 * Nick: Wracamy na Ziemię.

ODCINEK 34
Nick, Oscar i Tetrax lecą statkiem kosmicznym. Nick w milczeniu wygląda przez okno. Statek zbliża się do ziemi. Okazuje się, że znajduje się tuż nad głównym zamkiem Wiecznych Rycerzy. Tetrax, niechętnie, opuszcza rampę. Nick wybiega ze statku, aktywując hełm. Przeskakuje z rampy na mur otaczający zamek i aktywuje Omnimatrix. Wybiera szybko kosmitę i uderza w tarczę, przemieniając się w Drazzarda. Zieje ogniem w kierunku stojących na murze rycerzy, po czym wzbija się w powietrze i robi to samo z resztą broniących zamku rycerzy, spowijając ich w morzu ognia. Miażdży sporą część muru uderzeniem łapy.
 * Tetrax: Chciałbym, żebyś dobrze to przemyślał.
 * Tetrax: Nick.
 * Nick: Wszystko przemyślałem. Jeżeli Enoch chce się spotkać, to się spotkamy. Na moich warunkach. Obniż pułap.
 * Nick: Otwieraj.
 * Tetrax: Nick-
 * Nick: Otwórz statek albo sam to zrobię!
 * Nick: Enoch! Oddawaj moich rodziców!

Tetrax i Oscar obserwują wszystko ze statku.
 * Oscar: Sprawa wygląda poważnie.
 * Tetrax: Tego się obawiam. Nick nie powinien tracić nad sobą kontroli.
 * Oscar: Coś tu mocno śmierdzi.

Drzwi zamku otwierają się. Wyłaniają się z nich Komos i Tragos. Nick podchodzi do statku. Oscar i Tetrax wychodzą na rampę. Tetrax potwierdza skinięciem głowy. Oscar wydaje się nieprzekonany.
 * Nick: Enoch! Wyłaź, tchórzu!
 * Nick: Gdzie wasz mistrz?! Gdzie on jest?!
 * Tragos: Oczekuje cię w środku.
 * Nick: Pff. Niech sam do mnie wyjdzie. Nie nabiorę się na wasze głupie sztuczki.
 * Tragos: Mistrz Enoch chce z tobą porozmawiać.
 * Komos: Potrzebuje do tego prywatności i ciszy.
 * Nick: Czemu mam mu zaufać?
 * Tragos: Nasz mistrz ma swój honor. Ponadto, jeżeli będziesz kontynuował sianie zniszczenia, to nigdy już nie ujrzysz swoich rodziców.
 * Nick: (pod nosem) Honor... taki honor to sobie możecie wsadzić. Ale dobrze. Będzie musiał zaczekać.
 * Nick: Enoch chce ze mną porozmawiać. Sam na sam.
 * Oscar: Bardziej oczywistej pułapki nie dało się wymyślić?
 * Nick: Musicie być w ciągłej gotowości. Jeśli cokolwiek pójdzie źle, wchodzicie. Tu chodzi o życie moich rodziców.
 * Oscar: Zamierzasz faktycznie tam wejść?
 * Nick: Jedyna możliwość jaką widzę.
 * Tetrax: Nick ma rację. To jest jedyna możliwość. Nie wiemy gdzie trzymają jego rodziców.
 * Nick: Będziemy w kontakcie.

Nick, eskortowany z obu stron przez Tragosa i Komosa, idzie korytarzem w zamku. Rycerze zatrzymują się przy jednych z drzwi. Nick naciska niepewnie klamkę i wchodzi do środka. Ukazuje mu się schludny, staromodnie ozdobiony gabinet. Ewidentnie robi na nim wrażenie. Naprzeciw drzwi, przed wysokim oknem stoi ciężkie biurko. Za nim natomiast, w zdobionym fotelu siedzi Enoch. Splecione dłonie trzyma przed złotą maską. Nick wzdryga się na jego widok. Jest coś niewymownie przerażającego w tej pozbawionej wyrazu, sztucznej twarzy. Nick w milczeniu spełnia prośbę.
 * Komos: To tutaj.
 * Tragos: Mistrz czeka.
 * Nick: Jasne.
 * Enoch: Witaj, Nicholasie. Czekałem na ciebie. Zamknij proszę drzwi.
 * Enoch: Rozumiem, że nie usiądziesz? (mówiąc to wskazuje Nickowi krzesło stojące przed biurkiem. Nick nie odpowiada.) Dobrze. Racjonalne posunięcie. Choć wiedz, że nie mam złych intencji.
 * Nick: Porwanie moich rodziców mówi mi co innego.
 * Enoch: Wybacz mi to barbarzyńskie posunięcie. Uznałem to po prostu za dobry sposób na zwrócenie twojej uwagi. Słusznie, jak się okazuje.