User:GrubaBulwa

Ciemny pokój o zasłoniętych oknach. W łóżku, przykryty kołdrą, leży Nick. Jego włosy są w absolutnym nieładzie, oczy podkrążone i zaczerwienione. W rękach trzyma oświetlającą jego twarz konsolę przenośną, do której podłączone są słuchawki kryjące jego uszy. Drzwi pokoju uchylają się, wpuszczając do niego trochę światła. Mama kręci głową. Nick odpowiada skinięciem głowy. Mama odchodzi. Chłopak na dłuższy czas pogrąża się w grze, którą nagle przerywa mu znajomy głos. Nick ściąga słuchawkę z jednego ucha. Kieruje wzrok ku źródłu głosu. Jest nim stojący na krześle Azmuth. Nick zakłada słuchawkę. Azmuth marszczy czoło i przeskakuje na łóżko, po czym odchyla konsolę. Nick ściąga słuchawki i rzuca je na bok. Nick wbija wzrok w sufit. Azmuth uśmiecha się lekko. Nagle sceneria zmienia się. Nick, wciąż w samej piżamie, ląduje na zimnej, metalowej podłodze. Azmuth natomiast na długim stole laboratoryjnym. Nick spogląda podejrzliwie na lewy nadgarstek i naciska przycisk. Omnimatrix wypuszcza kilka iskier i buczy słabo, jednak poza tym nic się nie dzieje. Azmuth sięga po czerwony Omnimatrix. Azmuth wykręca tarczę zegarka razem z rdzeniem i wyciąga z niej niewielką, kwadratową płytkę. Odkłada ją obok i ruchem ręki zaprasza Nicka bliżej. Chłopak podchodzi do niego. Azmuth wskakuje na jego rękę i wykręca rdzeń jego Omnimatrixa. Wyciąga z niego podobną płytkę, z tym że zwęgloną. Nick znika w błysku zielonej energii.
 * Mama Nicka: Nick... podnieś trochę rolety.
 * Nick: (pod nosem) Nie.
 * Mama Nicka: To sama to zrobię.
 * Nick: Nie.
 * Mama Nicka: Posłuchaj mnie. Nie możesz tu cały czas siedzieć. Pada deszcz. Twoja ulubiona pogoda. Może wyjdziesz na spacer?
 * Nick: Nie chce mi się.
 * Mama Nicka: Odłóż wreszcie tą konsolę.
 * Nick: ...mamo... daj mi spokój...
 * Mama Nicka: Czemu... nie pójdziesz do Tetraxa?
 * Nick: Bo... nie chce mi się. To i tak bez sensu. Nie mam z nim o czym rozmawiać.
 * Mama Nicka: No... no dobrze. Jak będziesz chciał porozmawiać to... czekam. Zostawię lekko uchylone drzwi. Masz tu strasznie duszno.
 * ?: Tennyson.
 * ?: Tennyson.
 * Nick: Nie mam-
 * Azmuth: Ochoty rozmawiać? Dobrze. Ja też nie miałem, kiedy przylecieliście na Xenon.
 * Azmuth: Posłuchaj mnie uważnie, Tennyson.
 * Nick: No to słucham. O co chodzi?
 * Azmuth: O mój Omnimatrix.
 * Nick: Chcesz go z powrotem? To go weź. I tak go nie używam.
 * Azmuth: No i właśnie o to mi chodzi. Pamiętasz co mi powiedziałeś, kiedy ci go dałem?
 * Nick: ...
 * Azmuth: Powiedziałeś, że potrzebujesz go bo daje ci sens życia. Daje ci poczucie wartości i spełnienia. Że chcesz go nie ze względu na innych, tylko na siebie.
 * Nick: ...
 * Azmuth: Chcesz to wszystko wyrzucić? Chcesz, żeby to poszło na marne? Chcesz poddać się w wędrówce w kierunku nowego życia tylko z powodu nieznacznej przeszkody?
 * Nick: ...to... to nie było nieznaczne. Ja...
 * Azmuth: Doskonale wiem co się stało. I dlatego też użyłem takiego a nie innego określenia.
 * Nick: Co chcesz osiągnąć?
 * Azmuth: Uzyskać odpowiedź.
 * Nick: ...
 * Azmuth: Powiedz mi. Czy to właśnie chcesz zrobić? Poddać się?
 * Nick: ...ja...
 * Azmuth: Dając ci Omnimatrix nie oczekiwałem po tobie wielkich rzeczy. Nie oczekiwałem, że staniesz się wielkim bohaterem. Że uratujesz całą galaktykę. To by było niedorzeczne z mojej strony. Dałem ci go, bo ci uwierzyłem. A w efekcie = uwierzyłem w ciebie. Uwierzyłem, że naprawdę masz wewnętrzną chęć zmiany i poprawy. Być może... byłem jednak w błędzie.
 * Azmuth: Nikogo nie zawiodłeś, Tennyson, bo nikt nie oczekiwał po tobie, że uratujesz wszystkich. Zawieść dopiero możesz.
 * Nick: Zawiodłem siebie.
 * Azmuth: Czy naprawdę wleciałeś do portalu wierząc w to, że wszystkich uratujesz? Oczekując tego po sobie?
 * Nick: J-ja...
 * Azmuth: Zastanów się nad tym. A jeżeli faktycznie oczekujesz po sobie tak wielkich rzeczy... to zastanów się jeszcze nad tym co robisz teraz. I czy to spełnia twoje oczekiwania. Oczekiwania Nicholasa sprzed kilku miesięcy. Tego, który z taką wiarą i pasją opowiadał o Omnimatrixie. Tego, który mnie samego napełnił nadzieją.
 * Nick: Azmuth...
 * Azmuth: Czas minął. Odpowiedz. Czy chcesz to wszystko wyrzucić?
 * Nick: ...n-...n-nie.
 * Azmuth: Tak jak myślałem.
 * Nick: G-gdzie...
 * Azmuth: Zapewne poznajesz to miejsce. Znajdujemy się obecnie na Xenon, w moim laboratorium.
 * Nick: C-co?! P-po co?
 * Azmuth: Nie uruchamiałeś w ostatnim czasie Omnimatrixa, prawda?
 * Nick: ...nie używałem go już od paru tygodni.
 * Azmuth: Tak jak myślałem.
 * Nick: Ale co to ma do rzeczy?
 * Azmuth: Spróbuj może go aktywować.
 * Azmuth: Po raz kolejny udało ci się zepsuć moje urządzenie.
 * Nick: To... pewnie przez to, że dałem Oscarowi... to jest, mojemu kuzynowi, pobrać z niego energię. Właśnie! Czy da się go... jakoś wyleczyć?
 * Azmuth: Być może. Jednak nie to zaprząta teraz moje myśli.
 * Nick: To-
 * Azmuth: Kopia stworzona przez Albedo.
 * Azmuth: To właśnie jest nasz problem. Ta płytka to główny chip zasilający. I należy ją wymienić.
 * Nick: To... nie zajmie długo, prawda?
 * Azmuth: Nie powinno. W każdym razie chip Albedo jest niedoskonały. Popracuję nad nim chwilę. W międzyczasie odeślę cię z powrotem.
 * Nick: Moment!
 * Azmuth: Dzieci...

Nick ląduje na mokrej trawie przed placówką Hydraulików. Spogląda zmęczonym wzrokiem na budynek. Drzwi otwierają się i wypada z nich Daxter. Daxter chwyta Nicka za rękę i ciągnie go w kierunku placówki. Obaj wchodzą do środka. Daxter ciągnie Nicka do sali odpraw. W środku przy stole siedzi Tetrax. Podnosi wzrok na Nicka i patrzy na niego chwilę w milczeniu. Tetrax wstaje i nieśmiało podchodzi do Nicka. Zapada na chwilę niezręczna cisza. Znów chwila milczenia. Nick odwraca się i wychodzi, mijając Baz-Ela.
 * Nick: O rany...
 * Daxter: Niiick!
 * Nick: H-hej Daxter...
 * Daxter: Zobaczyłem cię na kamerze i pomyślałem, że wyjdę cię przywitać. Chodź do środka, chodź szybko!
 * Nick: N-nie... naprawdę nie-
 * Daxter: EJ! Uwaga wszyscy! Nick wrócił! Chodź chodź chodź!
 * Tetrax: (skołowany) E- a- to... Nick, dobrze cię... dobrze cię widzieć.
 * Nick: Tak...
 * Daxter: Super, nie? Wszystko wraca do normy!
 * Baz-El: Wydawało mi się, czy- o. Witamy z powrotem, Tennyson.
 * Nick: Cześć Baz-El...
 * Daxter: Haha! Ale super!
 * Tetrax: To... co cię tu sprowadza?
 * Nick: Szczerze? Azmuth.
 * Baz-El: Azmuth?! Magistratus?
 * Nick: ...tak, on. A ja właśnie... popełniłem chyba błąd.
 * Tetrax: Nic straconego. Baz-El i Daxter nie powiedzą o niczym Nefrillowi, prawda?
 * Baz-El: Oczywiście, generale.
 * Daxter: Aj-aj!
 * Tetrax: Dobrze. No to... jak się trzymasz?
 * Nick: Bywało lepiej, ale... jakoś tam...
 * Tetrax: Oscar odwiedza właśnie waszych dziadków. Może chciałbyś się z nim zobaczyć?
 * Nick: Właściwie... właściwie to tak.
 * Nick: To... ja pójdę.
 * Tetrax: Tak.
 * Baz-El: Wciąż zachowuje się dość... dziwnie.
 * Tetrax: Dajmy mu czas.

Nick idzie powoli chodnikiem przy cichej ulicy miasteczka. Deszcz leje się hektolitrami z nieba. Nagle rozlega się hałas. Nick podnosi wzrok, wcześniej wbity w chodnik i spostrzega wynurzającego się z ziemi, masywnego kosmitę pokrytego żółtym pancerzem. Jego ogromne ręce przypominają młoty pneumatyczne. Jadąca ulicą ciężarówka zaczyna hamować, jednak ostatecznie wpada na obcego, który zaciska na niej swoje ręce. Rozrywa kokpit i wyciąga z niego kierowcę, który krzyczy w panice. Kosmita odrzuca mężczyznę, po czym uderzeniem pięści odrzuca ciężarówkę do tyłu. Jadący za nią samochód wymija ją, jednak zostaje zatrzymany przez kosmitę, który uderza jego maskę, wgniatając pojazd w ziemię. Nick spogląda na lewą rękę, na pozbawiony rdzenia zegarek. Bierze głęboki wdech. Kosmita odwraca się i mruży białe oczy. Kosmita zaczyna biec w kierunku Nicka, gdy nagle odlatuje daleko na bok. Na jego miejscu staje natomiast Oscar. Spogląda na Nicka mrużąc oczy. Oscar uśmiecha się lekko. Tennysonowie odchodzą w kierunku domu dziadków. Wchodzą na podwórko. Na werandzie czeka na nich Roxanne. Po chwili słaboklejącej się rozmowy o niczym, Nick wchodzi na werandę i sięga do klamki. Nick wchodzi do domu. Niepewnie, powłócząc nogami kieruje się do salonu, gdzie przy stoliku siedzą jego dziadkowie oraz ciotka. Spogląda na ciocię, która wpatruje się w niego pełnym niechęci wzrokiem. Odwraca się i wychodzi szybko, zanim usłyszy odpowiedź. Zapada chwila milczenia. Nick unosi brwi. Nie ma jednak czasu zastanowić się nad tym, co jego kuzyn miał na myśli, ponieważ za jego plecami z ziemi wyłania się żółty kosmita z wcześniej. Jego pancerz ubrudzony jest ciemnym błotem. Nick chce zaprotestować, jednak przypomina sobie o braku zegarka. Niechętnie odwraca się więc do Roxanne i kiwa głową, po czym oboje wbiegają do domu. Żółty kosmita wiedzie za nimi wzrokiem, po czym wydaje zrozpaczony jęk. Obcy rusza w ich kierunku, jednak zostaje zatrzymany przez Oscara, który staje na jego drodze. Kosmita unosi potężne ręce w górę, zamachując się do ciosu. Oscar wykrzywia wystające z żuchwy zębiska w uśmiechu i wyskakuje w górę, wspomagając się skrzydłami Lepidopterrana. Cios obcego spada na ziemię, krusząc i wyginając brukowe płyty prowadzące do werandy, która również nie wyszła z ataku cało. Ciężkie ciało Oscara spada na kosmitę, który upada na plecy. Używając dwóch większych rąk Tennyson przytrzymuje ręce przeciwnika, po czym otwiera szeroko paszczę i wbija zęby w pierś obcego, na co ten reaguje bolesnym jękiem. Tłoki w jego rękach aktywują się, przez ciało Oscara przechodzą wstrząsy. Po chwili docierają też do ścian domu, od których zaczyna odpadać stwardniała warstwa farby. Oscar wyrywa kawałek metalowego pancerza i wypluwa go na bok, a z pozostawionej przez niego dziury tryska czarna, oleista maź, obryzgując jego twarz. Tennyson odwraca głowę do kuzyna. Oscar odpowiada skinięciem głowy i unosi kryształową rękę, formując z niej ostrze. Unosi ostrze, gdy nagle w jego szyję wbija się stosunkowo gruba, czarna igła. Nie kończy, ponieważ pada nieprzytomny na ziemię. Nick unosi wzrok na poruszającego się na czworakach Argita, zmierzającego w kierunku żółtego obcego. Gryzoń dociera do kosmity i wbija w jego rękę igłę, która usypia go, podobnie do Oscara. Nick marszczy czoło.
 * Kosmita: Nicholas Tennyson!
 * Kierowca: J-ja...
 * Kosmita: Nicholas Tennyson...
 * Nick: Ej!
 * Kosmita: Nicholas Tennyson?
 * Nick: Tak. To ja. *odpowiada kiwając głową. Zimny pot rosi jego czoło*
 * Kosmita: (szczęśliwy) Nicholas Tennyson!
 * Oscar: No no, kogo ja widzę.
 * Nick: O-Oscar...
 * Oscar: Miło cię widzieć, kuzynie. Chodź.
 * Nick: A ten-
 * Oscar: Jeżeli będzie chciał cię jeszcze męczyć po tym ciosie, to niech przyjdzie. Poradzimy sobie. Z frajerami trzeba krótko.
 * Nick: Tak...
 * Nick: Hej.
 * Roxanne: Cześć, Nick...
 * Oscar: Babcia i dziadek siedzą w domu. A. Uważaj. Jest tam też moja mama.
 * Nick: To czemu mam uważać?
 * Oscar: Bo... ona obwinia ciebie za to, że stałem się... tym.
 * Nick: Ale-
 * Oscar: Mi tego nie tłumacz. Jej zresztą też. Nawet nie wiem ile razy już z nią o tym rozmawiałem.
 * Nick: Teraz spędzasz cały swój czas tutaj?
 * Oscar: Tak. Tu jest bezpieczniej niż w mieście. Przynajmniej dla mnie.
 * Nick: Jasne...
 * Oscar: Czekaj. (Nick odwraca się do kuzyna) Co się stało z zegarkiem?
 * Nick: ...zepsuł się.
 * Oscar: Przeze mnie?
 * Nick: ...przez nas.
 * Babcia Nicka: Nick! Cześć kochanie! Na pewno zmarzłeś, na dworze taka plucha. Zrobię ci herbatki-
 * Nick: (uśmiecha się słabo) Nie trzeba. Ja tylko na chwilę.
 * Nick: Chciałem... przeprosić. I coś ci wytłumaczyć, ciociu. To był wybór Oscara, nie mój. Ja chciałem go powstrzymać. Ale wtedy... wtedy były rzeczy ważniejsze od... od nas. Oscar... jest bohaterem. I powinnaś być z niego dumna. Jedno co w pełni przyjmuje jako moją winę, to to, że... że ja nie mogłem nim być. Bo to ja powinienem być bohaterem. To... tyle.
 * Oscar: Już?
 * Nick: Powiedziałem co chciałem.
 * Oscar: To... co teraz?
 * Nick: Azmuth naprawia zegarek.
 * Oscar: I chcesz wrócić? Tak... na dobre?
 * Nick: Do Hydraulików? Chyba... może... sam nie wiem.
 * Oscar: Nie masz nic do stracenia.
 * Nick: A ty? Możesz wrócić będąc... tym?
 * Oscar: Jeżeli upewnią się, że mutacja nie ma negatywnego wpływu na mój stan psychiczny, to tak. Tylko...
 * Nick: Hm?
 * Oscar: ...nieważne.
 * Oscar: Nick! Roxanne! Do środka!
 * Kosmita: Nicholas Tennyson!
 * Nick: Oscar!
 * Nick: *starając się przekrzyczeć trzęsienie* Opanuj go! Jak zaraz nie przestanie to dom może runąć!
 * Oscar: Branoc.
 * Oscar: Co-
 * Nick: Oscar!
 * ?: Patrzcie co żeście narobili! Zdenerwowaliście Andreasa!
 * Nick: Co do- Argit?!
 * Argit: Fiu... Czyli to tym się zajmujesz w wolnym czasie? Wywołujesz trzęsienia ziemi?!
 * Nick: Co ty-
 * Argit: I od razu pytania. Oczywiście. Co wy ode mnie chcecie?!
 * Nick: Po prostu... nie spodziewałem się, że jeszcze się spotkamy.
 * Argit: Na pewno się cieszysz, nie, młody?
 * Argit: Co wyście zrobili Andreasowi?! On krwawi! Wiecie ile kosztuje zdrowy Talpaedan?!
 * Nick: Ja... nie rozumiem co się dzieje.