User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Oscar stoi w oblodzonym pokoju opierając ręce na blacie biurka, za którym siedzi Nefrill. Oscar wzdycha. W tle ciągle słychać zirytowane krzyki i przekleństwa Daxtera. Nefrill wstaje, przybierając niematerialną postać i wychodzi z pokoju przez ścianę, pozostawiając Oscara samego.
 * Oscar: (zdenerwowany) Przysięgam, widziałem jak używali kosmicznej technologii!
 * Nefrill: W żadnym wypadku nie neguję twojej relacji. Jednak interwencja Hydraulików na planecie poziomu drugiego wymaga dużej ilości papierkowej roboty i wiąże się z wieloma problemami natury prawnej. Gdyby coś poszło nie tak, albo - jakimś cudem - okazałoby się, że się mylisz, mogłoby to mocno zaszkodzić naszej i tak już nadszarpniętej organizacji. Ponadto nasz oddział jest mały, a zadaniem, które nam przydzielono nie jest śledztwo wobec Wiecznych Rycerzy, czy jak ich nazwałeś, lecz budowa placówki. Więc wybacz, ale nie jestem w stanie ci pomóc, Tennyson.
 * Oscar: Jasne. Rozumiem.
 * Baz-El: (z komunikatora) Magistrze... eee... mamy... mały problem natury technicznej.
 * Nefrill: O co chodzi?
 * Baz-El: Wygląda na to, że nasz rdzeń główny został... eee... uszkodzony... podczas transportu.
 * Nefrill: Zaraz tam będę.

Chwilę później Nefrill z rękoma na biodrach obserwuje dymiący, nieaktywny rdzeń. Przypomina teraz kulę do kręgli. Daxter drapie się po głowie chodząc wokół niego. Oscar dołącza do Hydraulików i staje przy rdzeniu, wbijając w niego wzrok z zaciekawieniem. Nerfill odchodzi. Daxter zaczyna natomiast grzebać w skrzynce z narzędziami. Wreszcie wyciąga z niego małe urządzenie składające się z ekranu i uchwytu. Daxter przyciąga skaner do siebie i przytula go niemal. Daxter podaje Baz-Elowi skaner. Ten scala go ze swoją ręką i uruchamia. Baz-El spogląda na Oscara, a jego oko przybiera znużony wyraz. Nagle skaner zaczyna wydawać irytujący sygnał dźwiękowy. Oscar spogląda na Baz-Ela. Daxter zaczyna skakać z radości.
 * Nefrill: I? Jak to się stało?
 * Daxter: No wie pan... wygląda na to, że się uszkodził.
 * Nefrill: Ale ja właśnie pytam jak... nieistotne... (zakrywa na chwilę twarz dłonią) Macie jakiś zamiennik?
 * Baz-El: No... nie. Niestety.
 * Oscar: To ten rdzeń?
 * Nefrill: ...tak. I powiedz mi, Baz-El, gdzie na Ziemi znajdziemy zamiennik dla khorosiańskiego rdzenia mocy?
 * Baz-El: Ja... nie wiem, sir.
 * Oscar: Rozumiem, że to jakiś bardzo mocny zasilacz?
 * Daxter: Mocny! Mocny! Bardzooo mocny! Może zrobić duże bum-bum i zniszczyć całe miasto! Taki mocny jest!
 * Oscar: I mocno wykracza poza poziom technologiczny Ziemi.
 * Baz-El: Owszem.
 * Oscar: Nie możecie poprosić, żeby przywieźli wam nowy?
 * Nefrill: Zdobycie i przetransportowanie khorosiańskiego rdzenia mocy to proces kosztowny i długi. Poza tym na Khorosie toczy się obecnie wojna, która skutecznie spowolniła produkcję rdzeni.
 * Oscar: Czyli klapa.
 * Baz-El: Mogę zasugerować skanowanie w poszukiwaniu źródła zasilania o odpowiedniej mocy i sygnaturze?
 * Nefrill: Nie zaszkodzi spróbować. Chociaż jasne jest dla mnie, że na takiej planetce nie znajdziemy odpowiedniego zamiennika. Poinformujcie mnie, jeżeli zrobicie jakiekolwiek postępy.
 * Daxter: O! O! Mam! Mam skaner!
 * Baz-El: Świetnie. Daj mi go, Daxter.
 * Daxter: Czemu mam ci dawać? Ja znalazłem! Ja!
 * Baz-El: (wzdycha) Bo ja mogę go wzmocnić, zwiększając pole działania.
 * Daxter: O. To masz!
 * Baz-El: Poza tym to ty zepsułeś rdzeń.
 * Daxter: Nieprawda! Ty zepsułeś Mechamorfie śmierdzący! Rozpraszałeś mnie przy pracy!
 * Baz-El: Nie, ja tylko ostrzegałem, że jeżeli nie będziesz ostrożny to go zepsujesz. A ty nie słuchałeś.
 * Daxter: Kłamstwa! Mechamorf kłamie! (spogląda na Oscara) Powiedz mu, że kłamie!
 * Oscar: No... widzisz Baz-El, kłamiesz.
 * Baz-El: Zaraz, co? Niemożliwe.
 * Daxter: Ha! Mówiłem, że skan to dobry pomysł! Mówiłem? Mówiłem!
 * Oscar: Naprawdę coś wykrył?
 * Baz-El: Tak. I to w pobliżu. Sygnatura się różni, ale moc jest mniej więcej taka sama. Ale jak? Skąd źródło zasilania o takiej mocy wzięło się w pobliżu takiej zacofanej wsi? Skąd w ogóle wzięło się na tej planecie?
 * Oscar: Chcecie się zastanawiać czy to sprawdzić?
 * Daxter: O! O! O! Sprawdzić! Sprawdzić!
 * Baz-El: Dobrze... ale poinformuję najpierw magistra.
 * Daxter: Hura! Wycieczka!

Oscar i Daxter siedzą na śmigaczu w barwach Mechamorfa, na którego przedzie widnieje okrągłe oko. Jadą bardzo szybko przez rozległą łąkę. Uporczywe pikanie skanera staje się coraz szybsze. Oscar uśmiecha się. Śmigacz zatrzymuje się. Oscar i Daxter schodzą z niego, a Baz-El oddziela się od maszyny i przybiera humanoidalną formę. Skaner wariuje. Oscar zaczyna się przechadzać w zamyśleniu. Wreszcie klęka na jedno kolano i dotyka ziemi. Oscar wzrusza ramionami. Daxter ściąga ogromny plecak i zaczyna rozkładać włożone do niego bronie i inne urządzenia. Oscar patrzy na to z uniesioną brwią. Wreszcie chochlik obraca się trzymając w rękach wiertło. Naciska przycisk, który sprawia, że zaczyna się ono kręcić. Daxter opuszcza wiertło i zaczyna kopać. Oscar mutuje w hybrydę człowieka i Wulpimancera, po czym dołącza do zabawy, używając łap do kopania. Baz-El podchodzi do Daxtera, wyrywa mu wiertło i scala je ze swoją ręką. Następnie zaczyna kopać ulepszonym wiertłem. Nagle wiertło Baz-Ela natrafia na coś metalowego. Cała trójka spogląda więc w dół. Ukazuje się im czerwona, metalowa powłoka. Daxter wskakuje do dziury i zaczyna ostukiwać metal różnymi narzędziami. Później drapie go, próbuje otworzyć, połamać, wgnieść. Nic nie działa. Cała trójka bierze się za kopanie. Wreszcie, po dłuższym czasie, ukazuje im się duży, czerwony robot o czarnej głowie, z której wystają dwa metalowe rogi. Na przedzie głowy widnieje czarny wizjer. Oscar powraca do ludzkiej formy. Daxter zaczyna tańczyć, przeskakując z nogi na nogę na robocie. Nagle wizjer rozbłyska na czerwono, a maszyna zaczyna podnosić się z ziemi, podpierając się rękoma. Daxter zsuwa się na ziemię i upada przed nogi Baz-Ela, którego brzuch zaczyna głośno burczeć. Ubrudzony ziemią Niszczyciel prostuje się, piach sypie się z jego ciała.
 * Baz-El: Wygląda na to, że się zbliżamy.
 * Daxter: Super! Super!
 * Oscar: Co sądzicie o Nefrillu? Nie jako jego podwładni.
 * Baz-El: Powiedzmy, że mogłem trafić lepiej. Szczerze mówiąc wolałbym zostać przypisany nawet do generała Tetraxa, gdybym miał między nimi wybierać.
 * Daxter: Nudziarz z niego! Straszny nudziarz i straszny typek! Przychodzi i chucha zimnem! I zimno u niego w biurze! Nie lubię go. A on nie lubi mnie.
 * Oscar: Też go nie trawię. No, ale co poradzimy. Możemy się z nim nie zgadzać, ale nie mamy na to większego wpływu. Ba, ja nawet nie jestem Hydraulikiem.
 * Daxter: A mógłbyś być! Lubię cię! Byłbyś fajnym Hydraulikiem! I umiesz się zmieniać jak Omnimatrixowicz!
 * Baz-El: Mamy to!
 * Baz-El: Dziwne. Nic tu nie ma. No chyba, że jestem ślepy.
 * Oscar: No to oczywiście jest pod ziemią.
 * Baz-El: Pod ziemią?
 * Oscar: Albo wysoko na niebie. Co wydaje ci się bardziej prawdopodobne?
 * Baz-El: Że skaner szwankuje.
 * Oscar: I tak już tu jesteśmy, nie zaszkodzi sprawdzić, nie?
 * Daxter: Oooo, tak tak! Kopiemy!
 * Oscar: Co on robi?
 * Baz-El: To, co jego gatunek robi najlepiej. Psuje, a potem naprawia.
 * Daxter: Zbudowałem! Złożyłem! Naprawiłem! Wiertło do kopania! Kopiemy!
 * Oscar: Ej, Baz-El! Może pomógłbyś Daxterowi? No wiesz, ulepszył wiertło?
 * Baz-El: Radzicie sobie bardzo dobrze. Serio. Nie chcę was obrażać oferując pomoc takiego bezużytecznego Mechamorfa jak ja...
 * Oscar: Żartujesz sobie?
 * Baz-El: Haha... ha... rany...
 * Baz-El: Zadowolony?
 * Oscar: Jeszcze jak. Tak swoją drogą - jak to w sumie działa? W sensie to całe łączenie się z technologią i ulepszanie jej.
 * Baz-El: Ciała Mechamorfów są złożone z miliardów małych stworzeń zwanych nanitami. Dlatego możemy dowolnie zmieniać kształt i ulepszać technologię. Poza tym w nasze mózgi wgrane są schematy każdej obcej technologii.
 * Oscar: Jak to?
 * Baz-El: Jesteśmy nieorganicznym gatunkiem. Sztucznym, jeśli mogę tak to ująć. Stworzył nas Magistratus Azmuth... to znaczy po prostu Azmuth.
 * Oscar: Ten sam-
 * Baz-El: Ten sam, który stworzył Omnimatrix. Tak.
 * Oscar: Chciałbym go poznać. Musi być mądrym... eee...
 * Baz-El: Galwanem.
 * Oscar: Dokładnie.
 * Oscar: To nasze źródło?
 * Baz-El: Na to wygląda.
 * Daxter: Hura! Hura!
 * Daxter: No nieee! Głupie! Głupie!
 * Baz-El: Uspokój się, Daxter. Może nie wykopaliśmy jeszcze całego?
 * Oscar: No to do roboty.
 * Baz-El: Ooo nie.
 * Oscar: Co?
 * Baz-El: O rany.
 * Oscar: Co jest? O co chodzi?
 * Daxter: Haha! To techadoński Niszczyciel!
 * Oscar: Techadoński co?
 * Baz-El: Techadoński Niszczyciel! Niebezpieczny robot z Poziomu 12! Najniebezpieczniejszy! Są tworzone przez Mistrzów Broni z Techadona!
 * Oscar: I? Ten nie wygląda niebezpiecznie.
 * Baz-El: Ale to groźna maszyna wojenna! Uciekajmy póki możemy!
 * Daxter: Spokojnie głupi Mechamorfie! Jest wyłączony! (stuka pięścią w wizjer) Widzisz? Poza tym takie robociki są robione na zamówienie i w specjalnym celu. Taaak! Tak tak! Są robione do zabijania jakiejś osoby konkretnej! Taak! Nie nas, kogoś innego!
 * Oscar: Ale skąd taki Niszczyciel wziął się na ziemi? Czy nie jesteśmy na Poziomie 2?
 * Baz-El: Zapewne znalazł się tu tak samo przypadkiem jak Omnimatrix. Który notabene jest na jeszcze wyższym poziomie niż ten tu koleżka. Ale... chyba masz rację Daxter. Jest wyłączony.
 * Daxter: No! Oczywiście, że mam rację! Mam! Mam!
 * Oscar: Co tam mówiłeś, Daxter?
 * Daxter: Hm... no może też być tak, że przez to, że leżał długo i spał to teraz się coś zepsuło i będzie atakował wszystko co popadnie. Czyli nas.
 * Niszczyciel:

Fabuła
Tetrax wręcza kilka monet obcemu, który skończył właśnie naprawiać jego statek. Kosmita odchodzi przeliczając monety z uśmiechem na twarzy. Tetrax i Nick odwracają się w kierunku właściciela głosu. Jest nim jednooki kosmita z wcześniej. Za jego plecami stoi grupka innych obcych. Tetrax ruchem ręki nakazuje Nickowi zostać z tyłu. Zapada cisza. Obcy zdaje się zdenerwowany. Na końcach jego głowokabli pojawiają się iskierki. Po chwili jednak gasną. Jeden z kabli wystających z głowy Carata porusza się. Z grupki kosmitów wychodzi osobnik w masywnym, czarnym pancerzu ze złotymi elementami. Otwarty hełm ukazuje jego różową twarz. W potężnej dłoni trzyma Argita. Zaczyna teatralnie drapać się po podbródku. Argit wydaje z siebie przerażony pisk. Zasłania oczy uszami. Carat mierzy Tetraxa wzrokiem. Dłoń Tetraxa wędruje powoli do kabury. Banda wiwatuje. Po tym okrzyku Tetrax uderza nogą w ziemię i tworzy przed statkiem kryształową ścianę. Nick wbiega do statku po chwili zawahania. Podbiega do panelu sterowania i zaczyna oglądać go nerwowo. Zaczyna naciskać te przyciski, które wydają mu się najprawdopodobniejszymi kandydatami do przycisku zapłonu.
 * Tetrax: Wszystkie systemy są sprawne, dziury załatane. Krótko mówiąc - jest dobrze.
 * Nick: Super. Czyli lecimy na Terradino?
 * Tetrax: Zrobię jeszcze małe zakupy i-
 * ?: Tetrax Shard?
 * Tetrax: A kto pyta?
 * ?: Oo, chyba nie muszę się przedstawiać.
 * ?: Naprawdę? Nic a nic? Nie kojarzysz?
 * Tetrax: Nie.
 * ?: No dobrze. Jestem Carat, najlepszy łowca nagród w galaktyce.
 * Tetrax: Miło mi poznać.
 * Carat: Nie nie, cała przyjemność po mojej stronie. Poznać legendarnego Tetraxa Sharda, to dopiero zaszczyt.
 * Tetrax: Ale chyba nie chodzi tylko o to, prawda?
 * Nick: (szeptem) O rany...
 * Carat: Ten tu szanowny pan Argit twierdzi, że jesteś jego partnerem biznesowym i będziesz w stanie spłacić jego dług.
 * Tetrax: Bzdury. Już dawno zakończyłem współpracę z tym szczurem. Cokolwiek wam nagadał - kłamał.
 * Carat: (odwracając się do Argita) Aww, bardzo mi przykro. Najwidoczniej twój... "kolega" nie chce płacić. Co teraz...
 * Carat: A no tak. Zapłacisz swoim łbem, koleżko!
 * Carat: Ale zanim do tego przejdziemy...
 * Carat: Hej hej. No jakże mogło mi to umknąć. Pan Shard jest przecież generałem u Hydraulików, nie? (Łapie się za czoło) No głupiutki ja...
 * Carat: Co wy na to, żebyśmy... jak to się mówi... upiekli dwie pieczenie na jednym ogniu, hę? Ukręcimy łeb gryzoniowi i pozbędziemy się ciernia w boku?
 * Tetrax: Nick, do tyłu!
 * Tetrax: Do statku chłopcze. Teraz!
 * Nick: Ale-
 * Tetrax: To jest rozkaz! Zacznij uruchamiać silniki!
 * Nick: Eeee... które robi co? Nie nauczył mnie tego pilotować!

W międzyczasie kilku przeciwników zeskakuje ze ściany Tetraxa lub zjeżdża po niej. Hydraulik otwiera ogień z dwóch blasterów. Trafia w dużego, humanoidalnego kurczaka, który upada na ziemię. Niebieski obcy w metalowym pancerzu i szklanym kasku na głowie wymija pociski z pomocą swojego plecaka odrzutowego. Tetrax cofa się kilka kroków i uderza nogą w ziemię, tworząc kryształowy słup, który uderza w obcego, wyrzucając go w górę. Ze ściany zaczynają sypać się pociski energetyczne, kilka z nich trafia w pancerz Tetraxa. Nagle silniki statku błyskają na niebiesko, aktywując się. Wtedy też po ścianie zjeżdża Carat i marszczy gniewnie czoło na ten widok. Różowoskóry obcy, już bez Argita, zaczyna biec w kierunku statku. Tetrax celuje w niego z pistoletu, nie daje jednak rady wystrzelić. Broń zostaje trafiona wiązką elektryczną, co powoduje jej przeładowanie. Blaster wybucha w ręce Petrosapiena. Tetrax obraca się i zauważa Carata, który układa z palców pistolet. Za Caratem zbiera się cała jego banda. Wielki obcy przypominający słonia, mniejszy, wyglądający nieco jak guziec czy dzik, gruby Tetramand z Argitem w ręce, humanoidalny kurczak oraz niebieski kosmita z plecakiem odrzutowym. Wszyscy ubrani są w czarno-złote barwy, podobnie jak ich lider. Carat marszczy czoło w gniewnym grymasie. Po chwili jednak uśmiecha się. Kurczak ściąga z pleców metalową tubę i rzuca ją w kierunku szefa. Ten chwyta pojemnik głowokablami, które wbijają się w specjalne gniazdka i zaczynają iskrzyć się czerwoną energią. Carat ukazuje zęby w szerokim uśmiechu. Jego złote oko zaczyna błyszczeć lekko na czerwono. Po całym ciele przeskakują czerwone iskry. Niektóre ze złotych śrub odpadają od niego. Upuszcza wreszcie silnik na ziemię i zrzuca z siebie kurtkę. Carat unosi głowę i otwiera usta, z których po chwili, wraz z głośnym okrzykiem, wydobywa się promień czerwonej energii. Następnie przybiera pozycję bojową i kieruje spojrzenie na Tetraxa. Wręcz buzuje od energii, jak gdyby miała go zaraz rozsadzić i dyszy ciężko, wzdrygając się co jakiś czas. Tetrax naciska przycisk pod hełmem, który zsuwa się po chwili z jego twarzy.
 * Carat: Fistina! Nie pozwól statkowi odlecieć.
 * Tetrax: Niezły strzał.
 * Carat: Miewałem lepsze.
 * Tetrax: Pf. Największy łowca nagród w galaktyce?
 * Carat: Tak. Bo co?
 * Tetrax: Gdybyś faktycznie był tak dobry, to nie potrzebowałbyś chyba całej bandy, żeby pokonać jednego Hydraulika.
 * Carat: Cofnijcie się. Będziecie świadkami tego, jak zabijam legendarnego Tetraxa Sharda, łowcę nad łowcami, najlepszego Hydraulika w galaktyce i cementuję tym samym siebie jako prawdziwego łowcę nagród numer jeden. Liam, żarełko!
 * Tetramand: Szefie, co z gryzoniem?
 * Carat: Zajmiemy się nim później, do grobu mu się chyba nie spieszy. Najpierw ubiję Sharda. Liam! Żarełko!
 * Tetrax: Silnik fuzyjny?
 * Carat: Problem? Czyżby staruszek się przestraszył?
 * Tetrax: Nie. Zadziwia mnie po prostu twoja głupota.
 * Carat: Mmm... tyle mocy...
 * Carat: Go...towy?
 * Tetrax: Pokaż, co potrafisz.

Nick prostuje się z satysfakcją gdy udaje mu się włączyć silniki. Odwraca się gdy słyszy ciężkie kroki. Przed nim stoi Fistina. Chłopak cofa się nieco na jej widok. Kosmita, a raczej kosmitka łapie Nicka w pasie i podnosi go w górę. Nick aktywuje Omnimatrix, przekręca kilka razy tarczę i uderza w nią mocno. Fistina cofa się gdy w błysku zielonego światła pojawia się QuadPunch. Kosmitka rusza z pięściami na Nicka. Ten wzrusza ramionami i uderza ją mocno, wyrzucając z pokładu. Sam również z niego wychodzi. Fistina wybija się z ziemi i wyciąga pięść w kierunku Nicka. Ten łapie ją w jedną rękę. Kiedy jego przeciwniczka ląduje na ziemi zamachuje się kolejną pięścią. Tą również Nick łapie. Nagle pięści wystrzeliwują z rąk kosmitki, odrzucając Nicka w tył. Nick przekręca nadgarstki odwracając pięści i zmieniając kierunek lotu, po czym puszcza je tak, że zaczynają lecieć w kierunku Fistiny. Odskakuje ona jednak na bok, pięści podążają za nią i odwracają się tak, aby przypiąć się znów do rąk. Fistina znów rusza do ataku. Nick uchyla się i uderza ją w brzuch, odrzucając lekko do tyłu. Następnie wyskakuje w górę i zamachuje się złączonymi dłońmi. Fistina uskakuje, a Nick wgniata metalową płytę lądowiska w miejscu, w które uderzył. Fistina wystrzeliwuje jedną ze swoich pięści, która trafia Nicka w głowę. Chłopak cofa się chwiejnie, po chwili jednak się otrząsa. Fistina jest już przy nim i zaczyna okładać go pięściami. Posyła go na bok silnym uderzeniem, przewracając go na plecy. Chłopak wydaje cichy jęk i próbuje się podnieść, dostaje jednak w twarz wystrzeloną pięścią Fistiny. Przesuwa się po ziemi do tyłu. Pięść powraca do właścicielki, która podchodzi do chłopaka i przygotowuje się do kończącego ciosu. Nick zasłania się rękoma, gdy nagle Omnimatrix zaczyna iskrzyć. Fistina opuszcza pięść, rozlega się głośny huk. Kosmitka mruga kilka razy zaskoczona, kiedy jej oczom ukazuje się tylko wgnieciona płyta. Podnosi pięść do twarzy i zaczyna ją oglądać z każdej strony. Na jej wewnętrznej części zauważa Płaztona, który przeskakuje natychmiast na jej twarz. Fistina zaczyna chodzić w kółko i wymachiwać rękoma. Nick chichocze cicho, wsuwając się w szparę w pancerzu Fistiny. Zaczyna majstrować coś przy kablach. Nagle lewa ręka Fistiny przestaje się ruszać, jednak tylko na chwilę, aby później zaciśnięta pięść uderzyła Fistinę prosto w twarz. Kosmitka upada na ziemię z hukiem. Po chwili z pancerza wyślizguje się Nick. Prostuje się i wyciera łapki.
 * Nick: Tetrax?
 * Nick: Em... nie Tetrax. Niech pan mnie posłucha-
 * Fistina: Pan? Ależ ja jestem damą!
 * Nick: Oj... to... em...
 * Fistina: Nie wierć się mały.
 * Nick: Co jak co, ale mały to ja nie jestem. Ale skoro tak...
 * Nick: To może powinniśmy wyrównać szanse. Tylko... możemy wyjść ze statku? Jest świeżo po naprawie.
 * Nick: No, to teraz możemy się bić. No chyba, że nie chcesz się bić. Bo ja w sumie nie chcę.
 * Fistina: Gadatliwy jesteś.
 * Nick: Już się zamykam.
 * Nick: Ha!
 * Nick: Nie w statek! Nie w statek!
 * Nick: Fajne.
 * Fistina: Wiem.
 * Nick: Nie nie nie! Zaczekaj!
 * Fistina: Ej, złaź!
 * Fistina: Fuj! Obślizgły!
 * Nick: Ez.

Tetrax zostaje trafiony przez potężny promień czerwonej energii. Pomimo tego, że osłania się rękoma, zostaje odrzucony do tyłu. Tworzy kolce na spodzie stóp i wbija się w ziemię, kontynuując przesuwanie się. Kolce rozdzierają pod nim metal. Stojący naprzeciw Tetraxa Carat wystrzeliwuje promień z palców, ale czerwona energia wydostaje się również z pozostałych jego wtyczek, jak i z dziur po śrubach. Wreszcie przestaje strzelać, a Tetrax opuszcza ręce. Nie kończy, ponieważ Carat jest już przy nim. Jednym potężnym uderzeniem posyła go kilkaset metrów w tył. Tetrax przelatuje nad statkiem i mało co nie spada z platformy do gęstej dżungli. Carat błyskawicznie skraca dystans, chwyta przeciwnika i ciska go wysoko w górę, aby później strzelić w niego celnym promieniem, który odrzuca wręcz jego samego. Nick obserwuje walkę zza rampy statku, zdaje mu się, że wtyczka Carata niemal się rozsadziła przy wystrzale. Tetrax uderza w stworzoną przez niego kryształową ścianę i spada na ziemię. Banda Carata rozstępuje się. Ich szef przybiega przygarbiony, dysząc ciężko, chwyta Petrosapiena i uderza nim w ścianę, tworząc w niej wgłębienie i rysę. Robi tak jeszcze kilka razy, aż w końcu przełamuje ją i odrzuca Tetraxa do tyłu promieniem energii. Banda wiwatuje i bije brawo. Nagle wszyscy odwracają się, gdy przy statku rozbłyskuje zielone światło. Ich oczom ukazuje się Stęchlak. Carat warczy głośno i rusza za Tetraxem. Jego banda kieruje się tymczasem ku Nickowi. Zaczyna szarżować na Nicka wymachując swoim energetycznym kiścieniem. Macha kiścieniem w kierunku Nicka. Kula trafia w cel, odrzucając go na bok. Przy okazji jeden z kolców zarysowuje statek. Zanim zdążył w pełni się pozbierać, kula znów znajduje się już nad nim. Turla się więc na bok, unikając trafienia o włos. Kula blokuje się w ziemi. Nick syczy, gdy zostaje trafiony przez pocisk energetyczny. Odwraca się i spostrzega celujących w niego Liama oraz obcego w szklanym hełmie. Trombipulor biegnie prosto na Nicka, który uskakuje mu z drogi. Obcy potyka się i uderza w statek. Trombipulor trąbi trąbą (zabawne) i otrząsa się. Rusza po raz kolejny do ataku.
 * Tetrax: To wszystko na co-
 * Nick: O rany.
 * Carat: Zabić... go... ja... Tetrax...
 * Dzik: Biorę go. Przygotuj się na zgubę, rybko, bo ja jestem Grzmotowieprz!
 * Grzmotowieprz: Grzmoto, Grzmoto, Grzmotowieprz!
 * Nick: Ał...
 * Grzmotowieprz: Grzmoto, Grzmoto...
 * Nick: Tak, tak...
 * Słoń: Teraz Trombipulor spróbuje!
 * Nick: Kto wam wymyślał te imiona?
 * Nick: No halo! Nie w statek!
 * Trombipulor: Nikt nie mówi Trombipulorowi co ma robić!

Argit spogląda na swojego Tetramandzkiego ciemiężyciela i jego kumpli z bandy. Bandziory spoglądają po sobie, po czym wszyscy ruszają w kierunku Nicka. Tetramand upuszcza Argita na ziemię. Ten wstaje i otrzepuje płaszcz. Argit natrafia wzrokiem na statek Tetraxa. Zaczyna dreptać w kierunku pojazdu.
 * Argit: No panowie, chyba nie pozwolicie słonikowi zabić rybki, co?
 * Tetramand: Że co?
 * Argit: No przecież wtedy to on zgarnie całą chwałę i zabłyśnie w oczach Carata, nie? A wy dalej będziecie wieść swój smutny żywot pomagierów pilnujących małego, nieszkodliwego szczura. Zastanówcie się, ruszcie tymi makówkami!
 * Argit: No... to co ja miałem...
 * Argit: Aha! Moja droga ucieczki!

Trombipulor macha Nickiem na lewo i prawo uderzając nim w ziemię jak lalką. Słoń odwraca się do bandziorów. Tetramand rzuca w jego kierunku granat. Trombipulor upuszcza Nicka na ziemię i niezgrabnie chwyta granat. Trombipulor spogląda w dół na granat i dopiero wtedy orientuje się w sytuacji. Granat eksploduje, słoń cofa się chwiejnie i potyka o Grzmotowieprza, po czym przewala na ziemię z hukiem. Trombipulor mdleje, a Grzmotowieprz zwraca się ku Nickowi, otoczonemu teraz przez bandziorów celujących do niego z broni. Nagle Tetramand unosi oba swoje karabiny i celuje nimi w kolegów. Kula kiścienia ląduje między Nickiem a Gorvandem. Cała trójka podnosi wzrok na Grzmotowieprza. Bandziory zaczynają okładać się między sobą, a Nick, wykorzystując sytuację, odczołguje się do statku, gdzie odmienia się w człowieka. Wstaje z ziemi i zauważa siedzącego przy sterach Argita. Nick spuszcza głowę na kilka sekund, po czym otrząsa się. Nick wyciąga z kabury blaster i celuje w Argita.
 * Nick: Ał! Ała! Mógłbyś se dać spokój!
 * Tetramand: E! Trombipulor!
 * Tetramand: Łap!
 * Trombipulor: Co to?
 * Tetramand: Podarunek od kolegi z bandy.
 * Trombipulor: O...
 * Grzmotowieprz: Ty! (Wyciąga wreszcie kiścień z ziemi) Uważaj jak chodzisz!
 * Trombipulor: Nie mów Trombipulorowi co ma...
 * Nick: Zakładam, że nie dacie mi teraz spokoju?
 * Liam: Go-go-go-go-Gorvand?
 * Gorvand: Sory panowie, ale on jest mój.
 * Nick: A czy ja mogę coś powiedzieć?
 * Grzmotowieprz: Nie! Ale ja mogę!
 * Grzmotowieprz: To ja go zabiję albo nie nazywam się Grzmotowieprz! A nazywam się Grzmotowieprz!
 * Nick: Argit!
 * Argit: Ja nic nie robię! (Obraca się na fotelu do Nicka)
 * Nick: Wiedziałem, że to tak się skończy... mogłem powiedzieć Tetraxowi, że jesteś na pokładzie. Wtedy uniknęlibyśmy tego wszystkiego.
 * Argit: Stary, skąd ja miałem wiedzieć, że Carat będzie chciał sprzątnąć Tetraxa? No skąd?
 * Nick: Po co mu kłamałeś?
 * Argit: Bo inaczej przestrzeliłby mi łeb!
 * Nick: Rany, jak ty możesz... być mną...
 * Nick: Trzeba pomóc Tetraxowi, póki te drągi są czymś zajęte.
 * Argit: Pff, chłopie. Nie ma opcji. Nie wiem czy widziałeś, ale ten Conductoid wciągnął cały silnik fuzyjny. Widziałeś jak mocno nak... wali?
 * Nick: Nie dam Tetraxowi umrzeć.
 * Argit: Też go lubię, ale w tej sytuacji nawet twoje dziwne przemiany nic nie zmienią. Swoją drogą, jak ty to robisz?
 * Nick: Nieważne. Ważne jest to, że bierzemy statek i lecimy po Tetraxa.
 * Argit: Albo bierzemy statek i lecimy na jakąś przytulną planetkę.
 * Argit: Okej okej! Nigdzie się nie ruszam. Ale jak chcesz ratować Tetraxa, to lepiej bez statku. Ten wariat może wciągnąć pociski i stać się jeszcze silniejszy.
 * Nick: Co sugerujesz?
 * Argit: Bo ja wiem? Nie wiem jak się walczy z Conductoidami!
 * Nick: Mam... pewien pomysł. Być może najgłupszy w moim życiu. Ale może zadziałać.

Tetrax leży na dachu budynku. Podnosi się lekko ze stękiem, gdy dołącza do niego Carat i przygniata go stopą. Carat wypuszcza kolejny promień prosto w Tetraxa. Jego ciało dymi lekko, a dach niemal się pod nim zapada. Nick podlatuje do dachu na deskolotce razem z Argitem. Zeskakują z niej obaj, jednak gryzoń trzyma się za plecami chłopaka. Nick wystawia lewą rękę do przodu. Carat natychmiast pojawia się przed Nickiem i chwyta zegarek. Zielona energia zaczyna wpływać do jego ciała. Nagle Omnimatrix zaczyna wydawać dziwne dźwięki i iskrzyć na zielono, po czym pojawia się eksplozja energii, odrzucająca całą trójkę. Carat ląduje obok Tetraxa, a Nick i Argit po przeciwległej stronie dachu. Nick wstaje i podbiega do Tetraxa. Carat zaczyna się śmiać. Wstaje z ziemi, z pęknięć w jego ciele wydostaje się energia. Carat celuje w Nicka i Tetraxa i wystrzeliwuje promień. Na jego drodze pojawia się jednak kryształowa ściana. Zdaje się powoli pękać. Nick aktywuje Omnimatrix. Sylwetki kosmitów zmieniają się samoistnie w zastraszającym tempie. Nick uderza w tarczę i w błysku zielonego światła przemienia się w nową transformację, przypominającą Carata. Carat przeskoczył właśnie ścianę i wylądował przy trójce. Carat warczy i uderza Nicka, posyłając go na ścianę przeciwległego budynku, przez którą ten się przebija.
 * Carat: I... co teraz... Shard...
 * Tetrax: Rozpadasz się, Carat. Twoje ciało nie wytrzymuje takiej ilości energii.
 * Carat: Nie... to ty się rozpadasz... ja... chcę więcej... więcej mocy...
 * Nick: Hej! Carat!
 * Nick: Chcesz więcej mocy, tak?
 * Nick: Więc bierz! W tym zegarku jest baaardzo dużo mocy.
 * Tetrax: Nick... co ty...
 * Carat: Więcej! Więcej!
 * Argit: Ał... wiedziałeś, że to się stanie?
 * Nick: Nie... (stęka) ...po prostu chciałem go przeładować. Zauważyłem, że jego ciało zdawało się nie wytrzymywać takiej ilości energii. Więc pomyślałem, że może gdyby wziął jej jeszcze więcej to... wybuchnie czy coś. Chwila, czy my przypadkiem... Tetrax!
 * Nick: Nic panu nie jest?
 * Tetrax: Bywało gorzej... i lepiej. To było bardzo nieodpowiedzialne z twojej strony, Nick.
 * Nick: Wiem. Ale chyba zadziałało.
 * Carat: Dzięki młody... teraz będzie mi przykro, jak będę cię zabijał.
 * Nick: Albo nie.
 * Argit: I co teraz?! Ja nie mogę umierać! Nie chcę umierać! Tetrax, młody, zróbcie coś!
 * Nick: Rany... Carat musiał coś namieszać w zegarku... znaczy jeszcze bardziej niż wcześniej.
 * Tetrax: Nie walcz z nim, Nick. Ja... dam jeszcze radę.
 * Nick: Nie nie. Tutaj jest potrzebny Spectral. Proszę nie wybuchaj!
 * Nick: To... nie Spectral.
 * Argit: Jesteś Conductoidem!
 * Nick: W sensie, że Caratem?
 * Carat: Tak.
 * Carat: Ale to nic nie zmienia.
 * Nick: A ja myślę, że zmienia.
 * Argit: Już po nas...

Nick podnosi się z ziemi i rozgląda. Wylądował w pustym, ciemnym mieszkaniu. W tym momencie zostaje trafiony przez promień energii i odrzucony na kolejną ścianę, przez którą również się przebija. Tym razem ląduje na jakimś stoisku z owocami. Kosmita stojący za nim zaczyna wrzeszczeć coś w niezrozumiałym języku. Zanim daje radę się podnieść ląduje na nim Carat, wgniatając go w ziemię. Nick mruży oko w gniewnym grymasie i wkłada wtyczki głowokabli w dziury po śrubach na ciele Carata. Carat łapie Nicka za głowę i ciska nim na drugą stronę ulicy, znów przebijając nim ścianę. Tym razem Nick ląduje w jakimś barze. W stronę Nicka nadlatuje kolejny promień. Chłopak wstaje, wystawia do przodu wszystkie wtyczki i zaczyna wchłaniać energię. Przez jego ciało przechodzą strumienie czerwonych iskier. Strumień znika wreszcie, a Nick wzdycha z ulgą. Trzęsie się cały od energii, nie jest w stanie się ruszyć. Widzi natomiast biegnącego w jego stronę Carata. Zamyka oko i po chwili zostaje uderzony i wyrzucony z budynku przez ścianę. Ląduje na mokrej ulicy. Próbuje się podnieść i powoli przezwycięża paraliż. Carat wybiega z budynku i zaczyna rozglądać się gorączkowo. Podbiega do ulicznej latarni, wyrywa ją i wkłada wtyczkę w ziemię. Zaczyna wchłaniać energię dostarczaną wcześniej do lampy. Rozlegają się syreny policyjne. Na ulicę zajeżdżają robotyczni funkcjonariusze na śmigaczach. Carat uśmiecha się maniakalnie na widok robotów i naskakuje na nie. Wbija wtyczki w ich ciała i wysysa z nich całą energię. Następnie robi to samo z ich pojazdami. Nick zaczyna iść powoli w kierunku Conductoida, przed którym pojawia się teraz kolejny pojazd policyjny, tym razem większy transportowiec. Z jego działek zaczynają sypać się pociski. Wszystkie są wchłaniane przez Carata, który następnie wystrzeliwuje promień, który odrzuca transportowiec daleko w tył. Nagle Carat zostaje chwycony przez Nicka, który podłącza wtyczki z palców i ogona do otworów na jego ciele. Carat zaczyna okładać Nicka po twarzy swoimi głowokablami. Nick zaczyna pobierać energię z ciała Conductoida. Przez jego ciało przepływają czerwone iskry. Po jakimś czasie zaczyna krzyczeć z bólu. Carat posyła Nicka kopnięciem do tyłu. Chłopak emanuje czerwoną energią. Zaciska mocno zęby, podnosi ręce i kable w górę, po czym wystrzeliwuje w niebo czerwony promień. Z krzykiem na ustach Carat rzuca się na Nicka. Ten przeskakuje nad nim i podpina swoje głowokable do jego otworów, wysysając kolejną dawkę energii. Tę również wypuszcza w niebo. Carat warczy wypuszczając w Nicka promień energii. Nick absorbuje go i wypuszcza teatralnie do góry. Carat znów rzuca się na Nicka. Ten odsuwa się, po czym kopnięciem posyła przeciwnika na ziemię. Carat wypuszcza w niego dwa pociski energetyczne, które ten wciąga palcami i wypuszcza w górę z pomocą głowokabli. Następnie naskakuje na Carata. Podpina się raz jeszcze do przeciwnika i zaczyna wysysać resztki jego energii, wypuszczając je cały czas w górę. Po wszystkim cofa się dysząc ciężko. Omnimatrix zaczyna pikać, po czym Nick wraca do ludzkiej postaci w błysku czerwonego światła. Spogląda na leżącego bezwładnie na ziemi Carata. Nick odwraca się, aby ujrzeć celujących do niego mechanicznych funkcjonariuszy. Nick zaczyna uciekać. Pociski sypią się za nim. Jeden trafia go w ramię, jednak rozbryzguje się tylko na kombinezonie ochronnym.
 * Nick: Rany... Dobra, mają tu gdzieś jakieś wty-
 * Nick: Tak... tak... gracias.
 * Carat: Więcej... mocy...
 * Carat: Co ty robisz?
 * Nick: Pożyczam tylko.
 * Nick: Co za chłop...
 * Tetrax: (z Omnimatrixa) Nick, masz dwa sposoby na pokonanie go. Albo go przeładujesz i jego ciało wybuchnie pod wpływem energii, albo go wyładujesz, a wtedy padnie z wycieńczenia.
 * Nick: Dobra.
 * Nick: Rany... to... boli...
 * Nick: Auć.
 * Carat: Moc! Chcę więcej!
 * Carat: Tak! Taak!
 * Policjant: Stój i podnieś wszystkie członki do góry!
 * Carat: Więcej! Więcej! DAJCIE WIĘCEJ!
 * Carat: Aaa! Więcej!
 * Carat: Co ty robisz?!
 * Nick: Mówiłem... pożyczam.
 * Carat: Nie! Idioto! Puszczaj mnie!
 * Carat: NIEEEE!
 * Nick: Coś nie tak?
 * Nick: Zmęczony?
 * Nick: Nie ruszaj się. Nie będzie bolało. Chyba.
 * Nick: Chyba go nie zabiłem, nie?
 * Policjant: Stój!
 * Nick: Oj. To ja... już pójdę.
 * Nick: Suuper!

Już przy statku Nick i Argit pomagają Tetraxowi usiąść na rampie. Ten upada na nią z hukiem. Tetrax rzuca Argitowi mordercze spojrzenie. Ten wydaje cichy pisk. Argit odbiega błyskawicznie. Nick patrzy chwilę za nim, po czym odwraca wzrok na leżących na ziemi bandziorów. Nick spogląda na zegarek. Nick aktywuje Omnimatrix. Ten znów zaczyna wariować, kosmici na tarczy zmieniają się samoistnie. Tetrax spogląda pytająco na chłopaka. Tetrax podnosi się z ziemi. Obaj wchodzą na pokład statku. Rampa zasuwa się za nimi.
 * Nick: Już drugi raz dał się pan dla mnie pokiereszować.
 * Tetrax: Obiecałem bronić Omnimatrix... i ciebie.
 * Nick: To miło z pana strony, ale jak widać poradziłem sobie z Caratem lepiej niż pan.
 * Tetrax: To było czyste szczęście. Co gdybyś nie odblokował DNA Conductoida? Jak wtedy byś go pokonał?
 * Nick: Zmęczyłbym go jako Sonic albo...
 * Tetrax: I zmieniłbyś się po dwóch minutach w Galwana albo Pisccissa. Pomyśl, Nick.
 * Nick: Ja... tak... pewnie ma pan rację.
 * Argit: A no właśnie tak odnośnie tych przemian. Jak ty to robisz młody? To ten twój zegareczek? Gdzie można taki dostać? Ile za niego chcesz?
 * Tetrax: Zjeżdżaj stąd Argit.
 * Argit: Słucham?
 * Tetrax: Powiedziałem zjeżdżaj. Już zdążyłeś narobić nam kłopotów i wciągnąć nas w twoje sprawy. Odejdź zanim postanowię cię zaaresztować.
 * Argit: A-ale-
 * Argit: Em... jasne. Już... sobie idę. Papa!
 * Nick: W jednym nam dzisiaj pomógł. Skłócił ich między sobą. Ciężko mi to przyznać, ale chyba jestem jego dłużnikiem.
 * Tetrax: Więc miejmy nadzieję, że nie będzie o tym pamiętał.
 * Nick: A co z nimi zrobimy?
 * Tetrax: Wezwałem oddział Hydraulików. Zabiorą ich do przyjemnej placówki karnej.
 * Nick: A Carat?
 * Tetrax: Carat to wyjątkowo niebezpieczny osobnik. Zamkniemy go w naszej najbezpieczniejszej placówce na krańcu galaktyki.
 * Nick: Wooow... będę mógł ją kiedyś zobaczyć?
 * Tetrax: Nie chciałbyś.
 * Nick: No, tak w sumie to ten dzień nie był taki zły. Odblokowałem nowego obcego. Ciekawe ilu jeszcze ich tam jest w środku.
 * Tetrax: Wielu. Bardzo wielu. Co najmniej 10 000.
 * Nick: Naprawdę? Czaad! Skąd o tym wiesz?
 * Tetrax: To... nieważne.
 * Nick: Rany... nie sądziłem, że da się go jeszcze bardziej zepsuć. W każdym razie nazwę nowego... Teslink.
 * Nick: No bo Tesla, taki ziemski wynalazca... nie znasz go i link bo kable i... nieważne. Ale chwila moment... nie widzę go tutaj. Nie widzę jego sylwetki!
 * Tetrax: Być może odblokowanie DNA Conductoida było swego rodzaju błędem, wywołanym przez to, że Carat wszedł w bezpośredni kontakt z Omnimatrixem. I być może to, że zegarek jest zepsuty ma z tym coś wspólnego.
 * Nick: Rany, a mogło być tak pięknie.
 * Tetrax: Powinniśmy się stąd wynosić. Przyciągnęliśmy do siebie niepotrzebną uwagę.
 * Nick: Czyli, że teraz kurs na Terradino?
 * Tetrax: Tak. Kurs na Terradino.