User:GrubaBulwa

ODCINEK 33
Nick w postaci Sonica obwiązany jest w pasie sznurkiem, który przywiązany jest do wózka na kółkach, w którym siedzi Frank, w kasku i ochraniaczach. Chłopcy stoją na polnej ścieżce. Nick zaczyna biec, ciągnąc za sobą brata na wózku. Chłopiec krzyczy głośno. Nick kończy pierwsze kółko, jednak zatrzymuje się gwałtownie, wzbijając chmurę piachu. Frank wypada z wózka i przetacza się po ziemi. Przed Nickiem stoi Tetrax. Ma poważną minę. Frank odbiega. Nick podnosi wizjer i spogląda pytająco na Tetraxa.
 * Nick: To by było dużo lepsze z sankami, ale cóż. Trzeba sobie radzić. Gotowy?
 * Frank: Nie wiem... trochę się-
 * Nick: Super, ruszamy!
 * Frank: Co ty-
 * Nick: Tetrax? Co się stało?
 * Tetrax: Musisz pójść ze mną, Nick.
 * Nick: Eee... jasne. Frank, wracaj do domu.
 * Frank: Okej... do widzenia proszę pana.
 * Nick: O co chodzi?
 * Tetrax: Zostałeś wezwany do Akademii Hydraulików.
 * Nick: Co? Po co?
 * Tetrax: Wyjaśnię ci po drodze. Chodź już.

Chwilę później Nick, już w ludzkiej postaci, siedzi w zamyśleniu na krześle w placówce Hydraulików. Splecione razem dłonie trzyma przed twarzą, zakrywając nimi usta. Zapada milczenie. Tetrax spogląda w zastanowieniu na Nicka. Tetrax uśmiecha się. Nick wstaje, ale zatrzymuje się w pół kroku. Nick odchodzi, jednak znów się zatrzymuje.
 * Tetrax: Zrobiłem co mogłem, żebyś mógł zostać na Ziemi. Ale... po tym, jak dowództwo dowiedziało się o Omnimatrixie to była już tylko kwestia czasu. Przykro mi, Nick.
 * Nick: Co z moją rodziną?
 * Tetrax: Mogą zostać na Ziemi, ale pod ścisłym nadzorem Hydraulików. Nie możemy ryzykować, że stanie im się jakaś krzywda.
 * Tetrax: Spodziewałem się bardziej gwałtownej reakcji.
 * Nick: Niby czemu? Dopóki moja rodzina jest bezpieczna, ja nie mam problemu. Chcę zostać Hydraulikiem, więc to dość oczywiste, że muszę najpierw przejść szkolenie. Co prawda pokaz umiejętności przed Magistratą jest dość... stresujący, ale powinienem dać radę. Prawda?
 * Tetrax: Jest wymagająca. Ale ty jesteś dobry. Jestem pewien, że spiszesz się zadowalająco.
 * Nick: No... ja nie byłbym taki pewien co do tego dobrego. Ale zaufam ci.
 * Tetrax: Zresztą to nie tak, że mają jakiś wybór. Nie zdejmą z ciebie Omnimatrixa. Jesteśmy na ciebie skazani czy tego chcemy, czy nie.
 * Nick: Pff. Prawda. Ale mogę pożegnać się z rodziną i spakować manatki?
 * Tetrax: Tak.
 * Nick: A Oscar? Czy on... też może zostać Hydraulikiem?
 * Tetrax: Jeżeli wykaże taką chęć, to nie widzę przeszkód w zabraniu go na wstępne testy.
 * Nick: Super.
 * Nick: Czy Hydraulicy dostają dużo kasy?
 * Tetrax: Zależy.
 * Nick: A to jeszcze zobaczymy.

Nick i Oscar siedzą w miejscach pasażerskich na statku przydziałowym Tetraxa. Nick trzyma się za brzuch i stęka cicho, co zwraca uwagę Oscara. Nick podbiega do walizki i wyciąga z niej Switcha. Oscar parska śmiechem.
 * Oscar: Co ci?
 * Nick: Trochę... się denerwuje. Na początku myślałem, że to nic takiego, ale im więcej myślę o tym wszystkim, tym bardziej się denerwuje.
 * Tetrax: Więc o tym nie myśl. Proste.
 * Nick: Łatwo ci mówić. Pilotujesz sobie statek. Na czym mam skupić myśli?
 * Tetrax: Cóż... eee...
 * Nick: No tak!
 * Nick: Proszę bardzo. A właśnie! Czy w Akademii mają europejskie gniazdka?
 * Tetrax: Nie. Ale technicy na pewno załatwią ci jakieś przejściówki.
 * Nick: Uff! Dobrze. Już się bałem. To... jak ty się czujesz, kuzynie?
 * Oscar: Jakbym jechał na obóz pływacki. Tylko taki w kosmosie. I bez pływania.
 * Nick: Będziemy pierwszymi ludzkimi Hydraulikami. Rozumiesz? Zapiszemy się na kartach historii!
 * Oscar: Chwila, czy ktoś tu miał, eee... nie myśleć o Akademii?
 * Nick: A... no tak...

Statek Tetraxa ląduje w hangarze unoszącej się w przestrzeni kosmicznej Akademii. Tetrax przełącza kilka kontrolek, po czym odwraca się do pasażerów. Nick wyraźnie pobladł. Nick i Oscar zabierają swoje bagaże. Rampa statku opuszcza się. U jej progu, na latającej platformie, czeka Galwan o podłużnej głowie. Nosi szary, obcisły kombinezon z czerwoną odznaką na pasie. Blukic ożywia się nagle. Tetrax kiwa głową. Nick kuca przy Galwanie i wystawia do niego lewą rękę. Kosmita wskakuje na nią i ogląda urządzenie. Cała czwórka podnosi wzrok na idącego w ich kierunku kosmitę. Przypomina on muskularnego, humanoidalnego ptaka o czarno-białym upierzeniu. Nosi pancerz identyczny niemal do tego noszonego przez Tetraxa. Odsłania on jego żółte, szponiaste dłonie i stopy. Hydraulicy ściskają sobie ręce. Skipper spostrzega Tennysonów i unosi brew. Tetrax ruchem ręki zaprasza Skippera na stronę. Nick głośno przełyka ślinę.
 * Tetrax: W Akademii będziecie mogli spokojnie oddychać. Nie martwcie się o to. Nie denerwujcie się za bardzo.
 * Nick: Łatwo ci mówić... zaraz się porzygam...
 * Oscar: Daj spokój. Co ty masz z tym rzyganiem.
 * Tetrax: Macie szczęście. Większość rekrutów przybywa tu samotnie. Wy od razu macie przynajmniej siebie.
 * Nick: Tak... to jest... jakiś pozytyw.
 * Tetrax: Niektórzy mogą na was dziwnie patrzeć. Większość osób znajdujących się w Akademii nie widziało w życiu człowieka albo nawet nie słyszało o Ziemi. Ostrzegam z góry.
 * Oscar: Nie mam problemu z padaniem ofiarą dyskryminacji. Ich problem, nie mój.
 * Nick: Tak... mam tylko nadzieję, że nie będziemy tu znienawidzeni.
 * Galwan: (czytając z datapada) Witajcie w Akademii Hydraulików numer 8194. Jestem Blukic i chętnie odpowiem na wszelkie pytania.
 * Tetrax: Witaj, Blukicu. Generał Tetrax Shard. Mam ze sobą dwóch nowych rekrutów, w tym nosiciela Omnimatrixa.
 * Blukic: Omnimatrixa? Naprawdę? Mógłbym... mógłbym go zobaczyć?
 * Nick: Eee...
 * Blukic: A więc to jest źródło mojego życia...
 * Oscar: Co?
 * Blukic: Wszyscy Galwanie zostali stworzeni z pomocą Omnimatrixa. Zawdzięczamy temu urządzeniu życie.
 * Oscar: Ciekawe. Nic mi o tym nie mówiliście.
 * Nick: Nie pytałeś.
 * Tetrax: Dobrze, czy możemy już przejść do-
 * ?: Tetrax?
 * Tetrax: Kogo moje oczy widzą. Toż to Skipper we własnej osobie.
 * Skipper: Zachciało się wrócić na stare śmieci, co?
 * Skipper: Co to za małpie mordy nam tu przytachałeś?
 * Tetrax: To Nicholas i Oscar Tennysonowie.
 * Skipper: Nie słyszałem, acz jestem zainteresowany.
 * Tetrax: Nicholas to nosiciel Omnimatrixa.
 * Skipper: Aha! Czyli to przez takiego chuderlaka cały ten szum? Słuchaj, młody. Tutaj nie będzie żadnego specjalnego traktowania tylko dlatego, że nosisz jakiś Omni-dynks. Tutaj jesteś żołnierzem i to wszystko co się liczy! Rozumiemy się?
 * Nick: Ja... eee... tak, generale. Sir.
 * Skipper: Mówcie mi szefie, żołnierzu.
 * Nick: Tak, szefie.
 * Tetrax: Postaraj się być trochę... mniej ostry dla tej dwójki.
 * Skipper: U mnie nie ma miejsca na sentymenty. Będą traktowani tak samo jak każdy inny rekrut, chyba, że sama Magistrata powie inaczej.
 * Tetrax: A właśnie. Odnośnie Magistraty. Mieliśmy się z nią spotkać. Chce zobaczyć Nicka w akcji.
 * Skipper: Blukic was zaprowadzi. Tak, Blukic?
 * Blukic: Jasne, szefie. To znaczy tak jest, szefie. Rozkaz.
 * Skipper: No. I to ja rozumiem.
 * Tetrax: Oscara możesz zabrać na wstępny egzamin. Też chce dostać się do Akademii.
 * Skipper: Oscar, tak? No no, ty wyglądasz nieco lepiej niż ten chuderlak. Za mną.
 * Oscar: Tak, szefie. (spogląda na Nicka) Powodzenia.

Tetrax i Nick czekają przed metalowymi drzwiami. Nick jest cały sztywny i blady. Drzwi otwierają się. Z pomieszczenia dobiega kobiecy głos. Tetrax i Nick wchodzą do środka. Ukazuje im się kosmitka o zielonej, pomarszczonej skórze. Z jej głowy wyrastają krótkie macki przypominające włosy. Nosi przypominający płaszcz biały kombinezon Hydraulików. Tetrax natychmiast staje na baczność. Nick spostrzega to po chwili i idzie w jego ślady. Tetrax i Nick spełniają rozkaz. Kosmitka, która okazuje się być Magistratą, podchodzi do Nicka. Galwan o kanciastej, płaskiej głowie krząta się przy kontrolkach. Nick wyciąga z kieszeni zielony dysk i dotyka nim pasa. Jego ciało spowija się w kombinezonie bojowym. Nick wchodzi do windy i zjeżdża na salę treningową. Jest to rozległe, białe pomieszczenie, w tej chwili puste. Nick rzuca ukradkiem spojrzenie na szybę, przez którą obserwują go Magistrata i Tetrax. Bierze głęboki oddech. Po tych słowach z ziemi wysuwają się przeróżne ściany, osłony i wieże, co zaskakuje Nicka. Po chwili pojawiają się również masywne, białe droidy bojowe. Ich wizjery rozświetlają się, wszystkie kierują spojrzenia na Nicka. Droidy otwierają ogień. Nick wskakuje za jedną z osłon. Droid chwyta Nicka za szalik i podnosi w powietrze. Celuje do niego z działka laserowego zastępującego jedną z jego rąk. Nick przekręca tarczę i uderza w nią. Zmienia się w 1-Up'a i spływa na ziemię, aby następnie uformować swoje humanoidalne ciało. Robot strzela w niego, tworząc dziurę w jego ciele. Driba zaczyna naciskać przyciski. Nick regeneruje się tymczasem. Jego oko przybiera gniewny wyraz. Nick naskakuje na robota, pokrywając go mechamorficzną powłoką. Na jego głowie pojawia się okrągłe oko, a na piersi symbol Omnimatrixa. Nick unosi rękę i strzela do jednego z robotów. Natychmiast trafia pod ostrzał, tworzy jednak na drugiej ręce tarczę, którą broni się przed pociskami. Nick tworzy plecak odrzutowy na plecach robota i aktywuje go, unosząc się w powietrze. Zaczyna zasypywać roboty gradem pocisków. Na ramionach robota tworzą się dwie wyrzutnie rakiet. Nick opróżnia je, zasypując nimi roboty. Nagle zostaje trafiony w tułów. Na jednej z wież stoi robot. Nick zaczyna lecieć w jego kierunku, osłaniając się tarczą. Formuje na drugiej ręce ostrze energetyczne i odcina nim głowę robota, zajmując jego miejsce na wieży. Jak na zawołanie umieszczone na równoległej wieży działo celuje w Nicka i wypala w niego. Nick osłania się tarczą, ale i tak zostaje odrzucony na ścianę. Nick lata po sali, unikając pocisków i powoli zbliżając się do działa. Ląduje na nim i przebija je ostrzem, wyrywając następnie kable ze środka i dezaktywując je. Znów obrywa w plecy. Kolejne roboty wyłaniają się spod ziemi i koncentrują ogień na Nicku. Chłopak zeskakuje na ziemię i tworzy na rękach działka maszynowe. Otwiera ogień w kierunku robotów, powalając wiele na ziemię. Zostaje chwycony od tyłu i unieruchomiony, przeskakuje więc na innego robota, przejmując nad nim kontrolę. Tworzy dwa ostrza energetyczne i zaczyna przedzierać się przez roboty. Nick zostaje otoczony przez roboty. Tworzy na rękach lasery i zaczyna kręcić się, przecinając przeciwników na pół. Tetrax podbiega do mikrofonu. Cała trójka odwraca się, by ujrzeć przypominającego kraba obcego. Ma ogromną głowę, jego skorupa ma czarno-białe barwy. Podchodzi do panelu kontrolnego i odrzuca Dribę na bok. Kowalski majstruje przy konsoli przez chwilę. Roboty dezaktywują się nagle, wszystkie osłony i inne konstrukcje wracają pod ziemię. Nick rozgląda się zdezorientowany. Kowalski otwiera powłokę na swojej głowie, ukazując mózg. Wypuszcza z niego impuls elektryczny, rażąc nim Dribę. Nick wychodzi z windy, wciąż w postaci 1-Up'a. Wszyscy salutują Magistracie na pożegnanie. Ta opuszcza pomieszczenie, pozostawiając Nicka, Tetraxa i techników samych sobie. Omnimatrix zaczyna pikać. Po chwili następuje błysk czerwonego światła, z którego wyłania się Nick w ludzkiej postaci. Kowalski podchodzi do Nicka postukując krabimi nóżkami i chwyta jego lewą rękę. Kowalski odchodzi na krótkich nóżkach. Driba odchodzi.
 * Tetrax: Uspokój się, Nick. W nerwach niczego nie osiągniesz. Tylko sobie zaszkodzisz.
 * Nick: To nie ode mnie zależy. To jakoś tak... no samo no.
 * ?: Wejść.
 * ?: Spocznij.
 * ?: (mierząc Nicka wzrokiem) To on?
 * Tetrax: Tak, Magistrato.
 * Magistrata: Nicholas... Tennyson. Czy tak?
 * Nick: Tak jest.
 * Magistrata: Nie spodziewałam się wiele, a i tak... no cóż, wszystko okaże się podczas testu, czyż nie? Dribo, czy wszystko gotowe?
 * Driba: Już tylko sekundka, Magistrato.
 * Magistrata: Dobrze. Zechce pan zostać z nami, generale?
 * Tetrax: To byłby zaszczyt.
 * Magistrata: Powiedz mi chłopcze. Czy chcesz zostać Hydraulikiem?
 * Nick: (po przełknięciu śliny) Tak...
 * Magistrata: Cieszy mnie to.
 * Driba: Wszystko gotowe.
 * Magistrata: Wspaniale. Wejdź do windy. Zabierze cię na dół, na salę treningową. Nie masz innego stroju?
 * Nick: Właściwie to mam.
 * Magistrata: Doskonale. Ruszaj więc, chłopcze.
 * Driba: (z głośnika) Aktywuję tryb treningowy.
 * Nick: O rany!
 * Nick: Okej... okej... wybierz mądrze, wybierz.
 * Nick: Nie ma czasu!
 * Tetrax: To są... prawdziwe pociski? Do treningów stosujemy pociski szokowe!
 * Magistrata: Dribo?
 * Driba: Ja... eee... musiałem coś źle skalibrować. Zaraz się za to wezmę.
 * Nick: Zły robot!
 * Nick: Tak!
 * Magistrata: Interesujące. Wykorzystuje mechamorficzne zdolności w kreatywny sposób.
 * Nick: A może rakiety?
 * Nick: Haha!
 * Nick: Spodziewałem się, że będzie gorzej.
 * Magistrata: Dribo, o co chodzi?
 * Driba: Ja... właściwie nie jestem pewien.
 * Tetrax: Wyciągnijmy go stamtąd.
 * Magistrata: To koniec treningu Dribo. Dezaktywuj roboty.
 * Driba: Nie mogę, straciłem kontrolę!
 * Magistrata: (do komunikatora) Dajcie mi tu kompetentnego technika. Aparatura treningowa poza kontrolą.
 * Nick: Czy oni mnie aby nie przeceniają?
 * Tetrax: Nick! Straciliśmy kontrolę! Nick! Szlag! Komunikacja odcięta. Jak ty to zrobiłeś?
 * Driba: Nie jestem pewien. Być może-
 * ?: Ktoś tu wzywał kompetentnego technika?
 * ?: Żałośni Galwanie.
 * Tetrax: Kowalski. Cieszę się, że cię widzę.
 * Kowalski: Wzajemnie, generale. Cóż, wyciągnijmy tę biedną duszę z tego piekła.
 * Tetrax: (z głośnika) Wracaj na górę, Nick.
 * Kowalski: Tak, spokojnie. Nie musicie mi dziękować. Upokorzenie tego Galwana jest w pełni satysfakcjonującą rekompensatą.
 * Driba: Tak, tak, wymądrzaj się dalej, skorupiaku.
 * Kowalski: Cerebroskorupiaku!
 * Kowalski: Znaj swoje miejsce.
 * Magistrata: Panowie, panowie. Proszę o spokój.
 * Kowalski: Oczywiście, Magistrato.
 * Nick: I... jak się spisałem?
 * Magistrata: Będę obserwować twoją karierę z wielkim zainteresowaniem.
 * Nick: Karierę? Czy to oznacza-
 * Magistrata: To oznacza, że dostałeś się do Akademii. Pokazałeś dzisiaj zadowalające zdolności bojowe, ale to nie wystarczy. Jako Hydraulik, przede wszystkim tak wielkiej wagi, musisz odnajdywać się w różnych sytuacjach, znać przeróżne zwyczaje oraz, przede wszystkim, hydrauliczne zasady. Same zdolności bojowe i to nie nadzwyczajne nie czynią Hydraulika.
 * Nick: Ja... ja bardzo dziękuję. I rozumiem.
 * Magistrata: Pozwólcie. Mam ważne sprawy do załatwienia.
 * Kowalski: Domyślam się, że to właśnie ty jesteś słynnym Nosicielem.
 * Nick: To ja. A pan...
 * Kowalski: Kowalski. Oddział P. Czy mógłbym... zobaczyć rzeczone urządzenie?
 * Nick: Kowalski? Serio? To znaczy... eee... jasne. Tylko zaczekałbym na-
 * Nick: Na to.
 * Kowalski: Żywy człowiek! Najprawdziwszy! Niesamowite, niesamowite.
 * Kowalski: Wygląda wspaniale. Tak potężne urządzenie, a tak niewielkie. Myślałem, że to tylko plotki, a jednak. Omnimatrix naprawdę istnieje. Będziesz musiał odwiedzić mnie w moim laboratorium chłopcze. Przeprowadzimy odpowiednie badania i-
 * Tetrax: Może odłóżmy to na później. Nick na pewno chciałby... odpocząć po pokazie.
 * Kowalski: (lekko zawiedziony) Ah... no tak. Oczywiście. Wybacz. To ja... pójdę już. Może... szef mnie potrzebuje.
 * Driba: Okropność. Te Cerebroskorupiaki doprowadzają mnie do szału!
 * Tetrax: Tu akurat to on pokazał się w lepszym świetle. Mogłeś go zabić.
 * Driba: Tak... to... przepraszam. Musisz kiedyś odwiedzić mnie i Blukica w NASZYM laboratorium. Nie będziemy robić na tobie badań. Będziemy tylko badać Omnimatrix. Nie jesteśmy jakimiś zwyrolami jak ten... ten...
 * Tetrax: Myślę, że już wystarczy.
 * Driba: Tak. Tak, słusznie.
 * Nick: Zabić? Co?
 * Tetrax: Wystąpił mały błąd. Droidy nie miały strzelać prawdziwą amunicją. I straciliśmy kontrolę nad systemami.
 * Nick: Co?!
 * Tetrax: Ale świetnie sobie poradziłeś.
 * Nick: Czyli to wszystko było na serio?! Ja... to... eh... nieważne. Chcę się położyć.

Nick, Oscar, Tetrax i Skipper idą razem korytarzem. Tennysonowie odchodzą. Tetrax spogląda poważnie na Skippera.
 * Oscar: Długo czeka się na wyniki?
 * Skipper: Jakiś tydzień. Jak kocha to poczeka.
 * Oscar: ...tak.
 * Skipper: No. Na końcu korytarza, drzwi po lewej. To twój pokój, młody. Czeka tam na ciebie dwójka kadetów. Zapoznajcie się i bawcie się grzecznie. Ja muszę uciąć sobie pogawędkę z tym tutaj. (kiwa głową na Tetraxa)
 * Nick: Tak, szefie. Czy... Oscar może pójść ze mną?
 * Skipper: Jasne, czemu nie?
 * Tetrax: O co chodzi?
 * Skipper: Chłopak będzie ściśle monitorowany. Nie będzie opuszczał terenu stacji, nie będzie robił nic bez nadzoru. Będziemy ograniczać używanie zegarka na wspólnych treningach.
 * Tetrax: Czyli chcecie z niego zrobić zwierzę w klatce?
 * Skipper: Uznałem, że warto żebyś wiedział.
 * Tetrax: On jest nastoletnim człowiekiem, Skipper. Nie bronią.
 * Skipper: Powiedz to pani Magistracie. Ja tu nie mam nic do gadania.
 * Tetrax: To nie przyniesie niczego dobrego. Chłopak będzie zniechęcony, ostatecznie może się okazać, że będzie większym zagrożeniem niż w tej chwili.
 * Skipper: Co ty mi tu gadasz? Mówiłem, że mam związane ręce.
 * Tetrax: Tak... tak, mówiłeś. Wybacz.
 * Skipper: Polubiłeś tego chłopca. Uważaj. Byli już tacy, co się przywiązali do swoich podopiecznych. Nazywali się-
 * Tetrax: Manfredi i Johnson. Wiem. Po prostu... nie chcę, żeby czuł się źle z tym wszystkim. Został wciągnięty w to przez przypadek i bardzo nagle, jego światopogląd został wywrócony do góry nogami. Co tam światopogląd, cały jego świat. Nie chcę, żeby to się źle na nim odbiło.
 * Skipper: Miękkiś się zrobił.
 * Tetrax: Tak... (uśmiecha się) ...chyba tak.

Nick i Oscar stoją przed drzwiami. Oscar spokojny, Nick wręcz przeciwnie. Oscar naciska przycisk na panelu, a drzwi odsuwają się. Chłopak wchodzi do środka. Nick wchodzi nieśmiało do pomieszczenia. Jest to całkiem spory pokój. Znajdują się w nim dwa metalowe łóżka piętrowe. W sufit wbudowane są zimne jarzeniówki. Między łóżkami umieszczone są małe, metalowe stoliki nocne. W rogu pokoju znajdują się drugie drzwi, a naprzeciw nich metalowe szafki. Na jednym z łóżek siedzi kosmita o bladoniebieskim futrze. Jego twarz jest biała, są na niej obecne czarne oznaczenia. Ubrany jest w obcisły, czarny strój podobnie do Blukica. Czyścił broń, jednak przerwał tę czynność, kiedy do pokoju weszli Tennysonowie. Na drugim, równoległym łóżku leży Splixson o biało-czarnej skórze i niebieskich oczach. Wystające z jego głowy płetwy są krótkie. Ten również ubrany jest w czarny kombinezon. Obaj zwracają oczy w kierunku gości. Niebieski kosmita odkłada broń na łóżko i wstaje, aby wyjść na spotkanie Oscarowi. Rivet podchodzi do grupki i wyciąga rękę przed siebie. Oscar ściska ją. Nick robi się czerwony. Nick uśmiecha się i przechodzi do szafki, gdy nagle Omnimatrix zaczyna pikać. Nick naciska przycisk, odbierając połączenie. Nick rzuca swoją torbę na ziemię. Nick wybiega z pokoju. Oscar biegnie za nim.
 * Nick: Dobra, to może zrobimy to-
 * Nick: Co ty-?
 * Oscar: Witam.
 * ?: Witajcie. Czy wy również jesteście kadetami?
 * Oscar: Ja nie. Jeszcze nie. Ale mój kuzyn tak.
 * ?: Wybaczcie za mój nietakt, ale czy... jesteście ludźmi?
 * Oscar: Z krwi i kości.
 * ?: Niezwykłe. W życiu nie widziałem człowieka.
 * Oscar: Będziesz miał czas się nacieszyć. Jestem Oscar, tak w ogóle.
 * ?: Blonko. Rook Blonko.
 * Oscar: A ten tutaj to Nick, mój młodszy kuzyn.
 * Blonko: Miło mi cię poznać, Nick.
 * Nick: Tak... dzień dobry.
 * Splixson: Ja jestem Rivet. Miło poznać.
 * Oscar: Długo tu jesteście?
 * Rivet: Blonko już od jakiegoś czasu. Ja przyleciałem w zeszłym tygodniu.
 * Blonko: Miło będzie mieć dodatkowe towarzystwo. Liczę, że będzie nam się dobrze żyło, Nick.
 * Nick: Tak...
 * Rivet: Co mu?
 * Oscar: Jest trochę... trochę mocno nieśmiały.
 * Rivet: Oj... spokojnie, tutaj nie masz się czym martwić. Damy ci tyle czasu, ile potrzebujesz.
 * Nick: Dzięki...
 * Blonko: Sugeruję, abyś wybrał sobie łóżko. Oba dolne są zajęte-
 * Rivet: Ale mogę się przenieść, jeśli boisz się wysokości czy coś.
 * Nick: Nie, spokojnie. Wezmę to nad Blonko, jeśli mogę.
 * Blonko: Nie widzę przeciwwskazań.
 * Rivet: Odznaką możesz odblokować sobie szafkę i odłożyć do niej rzeczy. Za tamtymi drzwiami masz łazienkę.
 * Nick: Tak?
 * Tetrax: (z komunikatora) Złe wieści. Do hangaru, szybko.
 * Nick: Przepraszam. Zdaje się, że to ważne.
 * Rivet: Jasne. Pędź.

Zasapany Nick podbiega do statku Tetraxa i opiera się o niego. Oscar dołącza po chwili. Nick wchodzi na statek Tetraxa, który spogląda na Oscara. Ten kiwa głową w milczeniu i wchodzi za kuzynem.
 * Nick: Co... się stało?
 * Tetrax: Właśnie dostałem transmisję z Ziemi.
 * Nick: Od Nefrilla?
 * Tetrax: Od Enocha. Wygląda na to, że dzięki Baz-Elowi udało mu się zyskać dostęp do naszych kanałów.
 * Oscar: Co się stało?
 * Tetrax: (spogląda na Nicka) Enoch twierdzi, że ma twoich rodziców. Zaprasza cię na spotkanie negocjacyjne.
 * Nick: Bardzo chętnie przyjmę zaproszenie.
 * Oscar: Kuzynie-
 * Nick: Wracamy na Ziemię.

ODCINEK 34
Nick, Oscar i Tetrax lecą statkiem kosmicznym. Nick w milczeniu wygląda przez okno. Statek zbliża się do ziemi. Okazuje się, że znajduje się tuż nad głównym zamkiem Wiecznych Rycerzy. Tetrax, niechętnie, opuszcza rampę. Nick wybiega ze statku, aktywując hełm. Przeskakuje z rampy na mur otaczający zamek i aktywuje Omnimatrix. Wybiera szybko kosmitę i uderza w tarczę, przemieniając się w Drazzarda. Zieje ogniem w kierunku stojących na murze rycerzy, po czym wzbija się w powietrze i robi to samo z resztą broniących zamku rycerzy, spowijając ich w morzu ognia. Miażdży sporą część muru uderzeniem łapy.
 * Tetrax: Chciałbym, żebyś dobrze to przemyślał.
 * Tetrax: Nick.
 * Nick: Wszystko przemyślałem. Jeżeli Enoch chce się spotkać, to się spotkamy. Na moich warunkach. Obniż pułap.
 * Nick: Otwieraj.
 * Tetrax: Nick-
 * Nick: Otwórz statek albo sam to zrobię!
 * Nick: Enoch! Oddawaj moich rodziców!

Tetrax i Oscar obserwują wszystko ze statku.
 * Oscar: Sprawa wygląda poważnie.
 * Tetrax: Tego się obawiam. Nick nie powinien tracić nad sobą kontroli.
 * Oscar: Coś tu mocno śmierdzi.

Drzwi zamku otwierają się. Wyłaniają się z nich Komos i Tragos. Nick podchodzi do statku. Oscar i Tetrax wychodzą na rampę. Tetrax potwierdza skinięciem głowy. Oscar wydaje się nieprzekonany.
 * Nick: Enoch! Wyłaź, tchórzu!
 * Nick: Gdzie wasz mistrz?! Gdzie on jest?!
 * Tragos: Oczekuje cię w środku.
 * Nick: Pff. Niech sam do mnie wyjdzie. Nie nabiorę się na wasze głupie sztuczki.
 * Tragos: Mistrz Enoch chce z tobą porozmawiać.
 * Komos: Potrzebuje do tego prywatności i ciszy.
 * Nick: Czemu mam mu zaufać?
 * Tragos: Nasz mistrz ma swój honor. Ponadto, jeżeli będziesz kontynuował sianie zniszczenia, to nigdy już nie ujrzysz swoich rodziców.
 * Nick: (pod nosem) Honor... taki honor to sobie możecie wsadzić. Ale dobrze. Będzie musiał zaczekać.
 * Nick: Enoch chce ze mną porozmawiać. Sam na sam.
 * Oscar: Bardziej oczywistej pułapki nie dało się wymyślić?
 * Nick: Musicie być w ciągłej gotowości. Jeśli cokolwiek pójdzie źle, wchodzicie. Tu chodzi o życie moich rodziców.
 * Oscar: Zamierzasz faktycznie tam wejść?
 * Nick: Jedyna możliwość jaką widzę.
 * Tetrax: Nick ma rację. To jest jedyna możliwość. Nie wiemy gdzie trzymają jego rodziców.
 * Nick: Będziemy w kontakcie.

Nick, eskortowany z obu stron przez Tragosa i Komosa, idzie korytarzem w zamku. Rycerze zatrzymują się przy jednych z drzwi. Nick naciska niepewnie klamkę i wchodzi do środka. Ukazuje mu się schludny, staromodnie ozdobiony gabinet. Ewidentnie robi na nim wrażenie. Naprzeciw drzwi, przed wysokim oknem stoi ciężkie biurko. Za nim natomiast, w zdobionym fotelu siedzi Enoch. Splecione dłonie trzyma przed złotą maską. Nick wzdryga się na jego widok. Jest coś niewymownie przerażającego w tej pozbawionej wyrazu, sztucznej twarzy. Nick w milczeniu spełnia prośbę. Enoch odwraca monitor stojący na jego biurku do Nicka. Ukazuje on jego rodziców siedzących w pokoju przypominającym przytulną poczekalnię. Enoch wstaje od biurka i staje twarzą do okna. Nick aktywuje Omnimatrix i uderza w tarczę, przemieniając się w Bedrocka. Enoch przechodzi na bok. Nagle przez drzwi przebija się czerwony promień, tworząc w nich równą, okrągłą dziurę. Nick tworzy pod sobą krótki słup, który wybija go na bok. Promień trafia w formację, pochłaniając ją jak gdyby. Jej część znika bez śladu. Nick ląduje na ziemi i spogląda na drzwi, przez które wchodzi właśnie Psyphon. Trzyma on spore działo, przytwierdzone do niego dodatkowo pasami, które stabilizują konstrukcję. Nick dotyka Omnimatrixa. Psyphon aktywuje Anihilator i strzela promieniem w Nicka. Ten odskakuje, unikając go. Promień trafia w ścianę, tworząc w niej dziurę na wylot.
 * Komos: To tutaj.
 * Tragos: Mistrz czeka.
 * Nick: Jasne.
 * Enoch: Witaj, Nicholasie. Czekałem na ciebie. Zamknij proszę drzwi.
 * Enoch: Rozumiem, że nie usiądziesz? (mówiąc to wskazuje Nickowi krzesło stojące przed biurkiem. Nick nie odpowiada.) Dobrze. Racjonalne posunięcie. Choć wiedz, że nie mam złych intencji.
 * Nick: Porwanie moich rodziców mówi mi co innego.
 * Enoch: Wybacz mi to barbarzyńskie posunięcie. Uznałem to po prostu za dobry sposób na zwrócenie twojej uwagi. Słusznie, jak się okazuje.
 * Nick: Tak. Brawo. Masz mnie. Co teraz?
 * Enoch: Teraz porozmawiamy. Ale najpierw...
 * Enoch: Są bezpieczni. Dopilnowałem, żeby mieli wszystko czego potrzebują. A teraz... Czy jesteś zaznajomiony z naszą sprawą, Nicholasie?
 * Nick: Aż za bardzo. Tworzycie sztuczne zagrożenie i wykorzystujecie zasiany w ten sposób strach do kontrolowania ludzi i zdobywania władzy.
 * Enoch: To tylko część prawdy.
 * Enoch: Idea stojąca za powstaniem naszego zakonu to pomoc i ochrona. Mieliśmy być świecącym symbolem nadziei. Ja podzielam tę ideę. Sam pewnie dobrze wiesz, że świat nie jest spokojnym ani bezpiecznym miejscem, a życie nie jest proste. Ja... chcę to zmienić.
 * Nick: O rany...
 * Enoch: Żyjemy w świecie wolności i samostanowienia. Ludzie spędzają swoje życia na mozolnej pracy, walczą z trudami życia codziennego. I mimo tego, że tak zaciekle bronią swojej wolności, nie są na nią gotowi. Nasze społeczeństwo stało się nihilistyczne, pozbawione moralności. Ja, Nicholasie, chcę to zmienić. Ludzie w istocie pragną jedynie spokoju. Poszukują kogoś, kto ułatwi im życie. Tym kimś będę ja. Ludzie chętnie oddadzą swoją wolność na rzecz bezpieczeństwa i stabilności. Oddadzą owoce swojej pracy, a gdy ja im je zwrócę będą mnie czcić, tylko dlatego, że dostali coś, na co - pozornie - nie musieli pracować. Ludzie potrzebują przykładu, kogoś, kogo mogą naśladować, kto wyznaczy im sens i przedstawi niepodważalny system wartości. Ludzie to owce. Podążanie jest dla nich prostsze, niż dokonywanie wyborów i decyzji. A więc jak sam już zapewne widzisz, ja chcę tylko pomóc ludziom. Chcę poprawić ich życia, dać im bezpieczeństwo i stabilność, których tak desperacko poszukują.
 * Nick: I chcesz to zrobić poprzez kłamstwo? Poprzez nasyłanie na nich wściekłych kosmitów? Mówisz, że bronisz ich przed kosmitami, a tak naprawdę sam jesteś ich panem.
 * Enoch: Daję tylko przykład tego, do czego są zdolni. Vilgax był zagrożeniem, prawda? Realnym zagrożeniem dla naszej planety. Ilu takich Vilgaxów może jeszcze być tam, w kosmosie? Ludzkość musi być gotowa, chłopcze. Dlatego potrzebuję ciebie. Chcę, żebyś stał się symbolem nadziei i bezpieczeństwa. Bohaterem naszej ery. Ideałem, do którego wszyscy będą aspirować. I przede wszystkim obrońcą Ziemi.
 * Nick: Nie. Nie, mylisz się. To nie o to w tym wszystkim chodzi. Szczęście istot głupich to nie jest idealny stan ludzkości. Jedyne co osiągniesz w ten sposób to pozbawienie ludzi sensu życia i powstrzymanie ich rozwoju. Jeżeli ludzie dostają wszystko za nic, to po co mają się w ogóle starać? A jeżeli nie mają się po co starać, to po co mają żyć? Gdzie w tym wszystkim sens? Twoje myślenie jest wadliwe, a metody po prostu złe. Nie chcę być tego częścią.
 * Enoch: A więc odrzucasz szansę na pomoc ludzkości? Czy nie jesteś bohaterem, Nicholasie? Czy pomoc nie jest twoim zadaniem?
 * Nick: Jest różnica. Taka pomoc tylko zaszkodzi ludzkości na dłuższą metę.
 * Enoch: A więc wciąż masz wiarę w ludzkość?
 * Nick: Hah. Najwidoczniej tak.
 * Enoch: A więc cię przeceniłem. Szkoda. Naprawdę, wielka szkoda. Jeśli nie jesteś z nami, to oznacza, że jesteś zagrożeniem dla bezpieczeństwa publicznego.
 * Nick: Moi rodzice. Wypuść ich, jeśli faktycznie masz honor.
 * Enoch: Dobrze. Niczemu nie zawinili. To ty jesteś wrogiem.
 * Nick: Psyphon?
 * Psyphon: Spotykamy się ponownie, Nicholasie Tennysonie.
 * Enoch: Co to ma znaczyć, Psyphonie?
 * Psyphon: Nastąpiła mała zmiana planów.
 * Nick: Daliście się oszukać. Psyphon jest sługą Vilgaxa. A jeżeli da się odwrócić działanie Anihilatora, to pewnie pracuje już nad przywróceniem tu swojego pana.
 * Psyphon: Aleś ty błyskotliwy.
 * Psyphon: Nie wierć się!

Tetrax i Oscar wskakują na deskolotki i lecą w kierunku zamku. Tetrax wlatuje w okno, zbijając je i dezaktywując deskolotkę. Oscar dołącza do niego po chwili. Drogę zastępuje im trójka rycerzy. Tetrax tworzy trzy kryształowe słupy, które posyłają ich nieprzytomnych na ścianę.
 * Psyphon: (z komunikatora) Nie wierć się!
 * Oscar: Wchodzimy. To już chyba zalicza się do "pójścia źle".
 * Tetrax: Zdecydowanie.
 * Tetrax: Szybko. Czas ucieka.

Nick przetacza się po ziemi, unikając kolejnego promienia. Psyphon strzela w Enocha. Promień pochłania go. Rycerz znika bez śladu. Psyphon zaczyna ładować kolejny promień. Nick uderza nogą w ziemię i tworzy kryształowy kolec, który przebija Anihilator. Broń iskrzy i rozbłyskuje na czerwono. W miejscu Anihilatora pojawia się mała, czerwona wyrwa, która wciąga Psyphona i pozostałości broni. Wyrwa rozrasta się powoli, a Nick zaczyna przesuwać się w jej kierunku. Tworzy kolce na podeszwach i wbija się w ziemię. Wyrwa zaczyna wciągać do siebie rzeczy z pokoju. Poustawiane na regałach książki, zwisające ze ścian sztandary. Nawet biurko zaczyna sunąć po ziemi. Nick również zaczyna się poruszać, tworzy więc przed sobą słup, w który po chwili uderza. Biurko przelatuje obok niego i znika w wyrwie. Po chwili drzwi zostają wyrwane z zawiasów i również wciągnięte do pustki. Do pokoju wpadają wtedy Tetrax i Oscar. Chłopak zaczyna lecieć w kierunku wyrwy, zostaje jednak w porę złapany za rękę przez Tetraxa, który wbija zaostrzone palce w ścianę. Nick wychyla się zza słupa i strzela w wyrwę kryształami. Te znikają w czerwonej czeluści. Wyrwa wciąż za to rośnie. Oscar ma zamiar się odezwać, jednak Tetrax kładzie mu rękę na ramieniu i kręci głową. Tetrax kiwa głową, po czym przyciąga Oscara do siebie i tworzy kryształową ścianę w miejscu drzwi. Nick bierze głęboki oddech. Nick wbija ręce w ziemię. Wokół wyrwy tworzy się kryształowa kopuła. Przyciąganie ustaje. Nick niepewnie odsuwa się od słupa i rozgląda po pokoju. Kopuła zaczyna pękać. W pewnym momencie rozpada się, a kryształowe odłamki wciągnięte zostają przez wyrwę, która powiększyła się znacznie. Nick zostaje porwany w powietrze i zaczyna szybko lecieć w kierunku portalu. Udaje mu się wbić palce w drewnianą podłogę. Trzyma się jej przez chwilę, jednak w końcu zwiększająca się moc wyrwy porywa go. Uderza w ziemię pięścią, tworząc za sobą kolejny kryształowy słup. Uderza w niego, zatrzymując się. Słup pęka jednak i zostaje wciągnięty do Pustki. Teraz razem z Nickiem.
 * Enoch: Psyphonie, nakazuję ci natychmiast zaprzestać tego szaleństwa!
 * Psyphon: Nie masz nic do gadania, głupcze! Służę tylko jednemu panu!
 * Nick: Vilgax nie ma do czego wracać. Wasza flota jest zniszczona, a imperium upadło.
 * Psyphon: Mój pan jest potężny. Zbuduje nowe, silniejsze imperium!
 * Nick: Nie jeśli zostanie w Pustce.
 * Psyphon: Niee! Coś ty narobił?!
 * Nick: Zniszczyłem Anihilator? Drugi raz?
 * Nick: Chyba coś zepsułem.
 * Nick: O rany...
 * Oscar: Co tu się dzieje?!
 * Nick: Nie jestem pewien. Chyba otworzyłem portal do Pustki!
 * Oscar: Portal do Ustki?
 * Tetrax: Do Pustki. Wiesz jak to zamknąć?
 * Nick: Eeee... nie. Może jak wciągnie odpowiednio dużo rzeczy to się zamknie?
 * Nick: No nie wiem, no rzućcie czymś!
 * Oscar: Czym niby?!
 * Tetrax: Być może portal działa jak czarna dziura. Jeśli tak, to znaczy, że nie ma "odpowiednio dużo rzeczy".
 * Nick: Idźcie stąd!
 * Oscar: Co?!
 * Nick: Idźcie! Znajdźcie moich rodziców!
 * Tetrax: Nie zostawimy cię, Nick!
 * Nick: A ja was proszę, żebyście mnie zostawili! Nie chcę, żeby was wciągnęło!
 * Oscar: Ale-
 * Nick: A co to zmieni, że zostaniecie?! Macie jakiś genialny plan?!
 * Tetrax: Dobrze, Nick. Masz rację. Znajdziemy jakiś sposób. Ale nie tutaj.
 * Nick: Spróbuję to zatrzymać. To moja wina i to ja to naprawię. Jeśli coś pójdzie nie tak, to spróbujcie mnie wyciągnąć. Jeżeli Psyphon i rycerze byli w stanie odwrócić działanie, to wy też.
 * Nick: Dobra. To jak magia ziemi. Więc powinienem móc zrobić to...
 * Nick: Haha! Udało się!

Czerwona przestrzeń wypełniona większymi i mniejszymi, dryfującymi powoli w powietrzu skałami, między którymi unoszą się przeróżne losowe przedmioty. Z otwartej nad jedną ze skał wyrwy wylatuje Nick. Spada bezwładnie, krzycząc w przerażeniu, aż w końcu rozbija się na skale, przetaczając się po ziemi. Podnosi się i spostrzega Enocha idącego w jego kierunku. Nick formuje z rąk ostrza i przyjmuje pozycje bojową. Enoch unosi rękę. Nick opuszcza ręce i na powrót formuje dłonie. Omnimatrix rozładowuje się, a Nick powraca do ludzkiej postaci. Nick aktywuje komunikator. Nick rozgląda się po otoczeniu.
 * Enoch: Proszę, nie chcę walczyć.
 * Nick: Bo wiesz, że przegrasz?
 * Enoch: Bo chcę współpracować. Przynajmniej chwilowo.
 * Nick: Dobrze. Gdzie Psyphon?
 * Enoch: Uciekł. Parszywy zdrajca.
 * Nick: Nie wiem czego się spodziewałeś.
 * Nick: I teraz mamy problem. Jakieś pomysły?
 * Enoch: Portal wciąż jest otwarty. (wskazuje palcem na wiszącą w powietrzu wyrwę)
 * Nick: Bez sensu. Natychmiast wciągnie nas z powrotem.
 * Enoch: Więc? Co sugerujesz?
 * Nick: Wezwę wsparcie.
 * Omnimatrix: (głosem Nicka) Brak zasięgu.
 * Nick: Cholera. Jednak nie wezwę wsparcia.
 * Nick: Niesamowite... i dosyć przerażające.