User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła

 * Aby uratować swojego kuzyna, Nick oddał się w ręce Khybera. Tetrax i Oscar ruszają chłopakowi na ratunek, kiedy ten staje twarzą w twarz ze swoim największym koszmarem...

Korytarz na okręcie Vilgaxa. Idą nim dwa roboty patrolujące. Nagle przygniata je metalowa płyta, na której stoi Tetrax. Jego głowę skrywa hełm. Po chwili do Hydraulika dołącza Oscar, również z hełmem na głowie. Tetrax, unosząc jeden palec, daje Oscarowi znak, aby zachował ciszę, po czym chwyta jego rękę i naciska jeden z przycisków na panelu. Oscar znika. Tetrax naciska po chwili przycisk na własnym panelu i również staje się niewidzialny.

Nick patrzy zamglonymi oczyma na górującego nad nim potwora. Jest kompletnie sparaliżowany. Roboty puszczają go, a chłopak upada na kolana. Vilgax zbliża się do niego jednym szerokim krokiem i unosi go na poziom swojej twarzy, chwytając za kurtkę. Nick stara się odwrócić wzrok, jednak jakaś tajemnicza siła sprawia, że musi patrzeć Vilgaxowi prosto w oczy. Do jego nozdrzy dochodzi odór dziwnej cieczy. Odór duszący, wywołujący odruch wymiotny. Nick nie ma jednak siły wymiotować. Spojrzenie Vilgaxa ląduje na lewej ręce Tennysona. Roboty natychmiast podbiegają i dezaktywują jego kajdany. Ich pan unosi rękę, podwija agresywnie rękaw i mruży oczy na widok zegarka. Po policzku Nicka spływa powoli łza.
 * Vilgax: A więc to jest złodziej mojego Omnimatrixa?
 * Vilgax: W istocie... to wątłe, słabe ludzkie dziecko ukradło moją własność. I zdaje się, że okazało się przy tym przeciwnikiem zbyt potężnym dla najlepszych łowców nagród w galaktyce.
 * Psyphon: Tak, mój panie. Ale teraz masz go już przed sobą. Teraz już ci nie ucieknie. Odzyskałeś to, co ci odebrano.
 * Vilgax: Jeszcze nie. Przygotuj odpowiednie narzędzia, Psyphonie. Wkrótce uwolnimy to dziecko od jego brzemienia.

Tetrax i Oscar, wciąż niewidzialni, przedzierają się przez korytarze okrętu zdobione różnymi odcieniami czerwieni. Tetrax zatrzymuje się przy skrzyżowaniu korytarzy i wygląda za ścianę. Oscar nie widząc towarzysza uderza w jego plecy. Dwójka czeka, aż grupa czterech robotów przejdzie korytarzem, a następnie ruszają dalej przed siebie. Po pewnym czasie Tetrax wciąga Tennysona do małego kantorku. Obaj stają się na nowo widzialni. Petrosapien odzywa się szeptem: Oscar kiwnął głową na znak zrozumienia. Tetrax podchodzi do drzwi kantorku i naciska przycisk wbudowany obok nich w ścianę. Gdy drzwi przesuwają się, jego oczom ukazuje się Khyber, który natychmiast wypuszcza w kierunku Petrosapiena potężną falę soniczną, pod wpływem której ten przewraca się na plecy. Oscar w ostatniej chwili odskakuje, unikając przygniecenia.
 * Tetrax: Moduły niewidzialności mają ograniczony czas działania. Muszą się naładować.
 * Oscar: Ale-
 * Tetrax: Ale nie ma na to czasu. Dlatego dalszą część drogi przejdziemy bez nich.
 * Oscar: Drogi dokąd? Wiemy w ogóle gdzie trzymają Nicka?
 * Tetrax: Tak. Pamiętasz, że wbudowałem w Omnimatrix komunikator.
 * Oscar: Tak.
 * Tetrax: Służy też za urządzenie lokalizujące. Tak długo jak Omnimatrix jest aktywny, tak długo będziemy wiedzieć gdzie jest Nicholas.
 * Tetrax: Ruszamy. Teraz musimy być dużo ostrożniejsi.
 * Khyber: Witaj, stary druhu.

Znajdujemy się w nowym pokoju, oświetlanym przez lampy o dużo zimniejszej, niebieskiej barwie. Nick wisi rozkrzyżowany w dziwnym kręgu. Jego nogi oraz prawa ręka więzione są przez pole siłowe. Lewa ukryta jest w metalowej maszynie. Vilgax stoi przed chłopcem trzymając ręce za plecami. Wokoło przy komputerach i panelach kontrolnych kręcą się roboty. Psyphon znajduje się u boku swego pana, zacierając ręce w ekscytacji. Vilgax zdaje się zachowywać stoicki spokój. Patrzy teraz prosto w twarz więźnia, którego oczy są mocno zaciśnięte, a czoło zroszone potem. Z tymi słowy odwraca głowę do jednego z mechanicznych operatorów. Nick zaczyna płakać. Coraz więcej łez spływa po jego policzkach.
 * Psyphon: Mój panie, odniosłeś wspaniały sukces! Wkrótce cała galaktyka uklęknie przed Imperium Vilgaxiańskim, a galwański oszust zapłaci za to, co ci zrobił.
 * Vilgax: To prawda, Psyphonie.
 * Vilgax: Boisz się. Widzę twoje przerażenie. Wiedz jednak, że twój strach jest w pełni uzasadniony. Świadczy wręcz o twojej rozwadze. Nie martw się. Wkrótce to wszystko dobiegnie końca. Czy wszystko gotowe?
 * Operator: Tak jest, panie. Jesteśmy gotowi do ekstrakcji.
 * Vilgax: A więc zaczynajmy.

Oscar strzela w kierunku Khybera, ten jednak unika pocisku. Wyciąga własny blaster i wypala w Tennysona, który przetacza się po ziemi ratując się od trafienia. Tetrax podnosi się z podłogi i kopnięciem rzuca Khybera na przeciwległą ścianę, po czym formuje z rąk ostrza. Khyber poprawia naramiennik. Tetrax parska. Oscar wybiega z kantorku. Khyber nie zwraca na niego uwagi. Stoją naprzeciw siebie bez ruchu. Obaj z twarzami skrytymi za hełmami. Khyber rusza do ataku wyciągając miecz z pochwy.
 * Tetrax: Po co to robisz, Khyberze? Dopadłeś już swoją zdobycz, prawda?
 * Khyber: Nie zależy mi już na chłopcu. Chcę policzyć się z tobą, przyjacielu.
 * Tetrax: Możesz spróbować.
 * Oscar: Tetraxie, ale-
 * Tetrax: Biegnij do niego. Pamiętasz co ci mówiłem na statku?
 * Oscar: Że musimy być w stanie poświęcić nasze życia dla Omnimatrixa i Nicka.
 * Tetrax: Tak. Uporam się z nim i do ciebie dołączę. Leć, szybko!
 * Tetrax: No to masz czego chciałeś. Ty i ja. Uczciwy pojedynek.
 * Khyber: Jak na Khorosie?
 * Tetrax: Jak na Khorosie.
 * Khyber: Czekałem bardzo długo na tę chwilę.
 * Tetrax: To teraz zobaczysz dlaczego to mi płacili więcej.

Rozdzierający, bolesny krzyk odbija się echem od metalowych ścian sali. Vilgax mruży oczy obserwując proces zdejmowania Omnimatrixa. Uwięziony w maszynie chłopak cierpi, nie jest w stanie wstrzymać przepełnionego bólem wrzasku. Z jego zaciśniętych oczu płyną potokami łzy. Przy lewej ręce Nicka rozbłyska zielona energia, która wywołuje spięcie w maszynie. Zaczyna dymić i wyłącza się z cichym hukiem. Nick cichnie razem z nią. Teraz oddycha głośno, pociągając co jakiś czas nosem i chlipiąc nieprzerwanie. Psyphon rzuca przerażone spojrzenie na swego pana. Psyphon macha ręką, dając operatorom znak, aby kontynuowali proces. Maszyna rozgrzewa się, bucząc coraz głośniej, po czym z płuc więźnia znów wyrywa się rozpaczliwy krzyk.
 * Vilgax: Jeszcze więcej mocy. A jeżeli nie zadziała, uciąć mu rękę.
 * Psyphon: Oczywiście, panie.

Oscar zatrzymuje się, gdy do jego uszu dociera przytłumiony wrzask. Wzdryga się. Czuje wręcz ból, który wyraża. Zaciskając mocniej blaster rusza przed siebie biegiem.
 * Oscar: Nick...

Ręka Tetraxa wbija się w ścianę, kiedy Khyber unika jego ciosu. Łowca wykorzystuje okazję i zamachuje się na przeciwnika. Ten unosi wolną rękę blokując uderzenie. Miecz wbija się jednak w kryształ. Hydraulik wyciąga ostrze ze ściany i popycha je w kierunku Khybera, który odskakuje w tył ciągnąc miecz ze sobą. Rana Tetraxa goi się natychmiast. Khyber atakuje przeciwnika serią następujących krótko po sobie ciosów. Każdy z nich zarysowuje kryształy tworzące ciało Petrosapiena lub nawet tworzy w nich wgłębienia. Tetrax formuje na nowo swoje dłonie i chwyta w nie spadające właśnie na niego ostrze. Obraca się i ciska łowcą o ścianę. Następnie kieruje miecz przed siebie i wbiega w przeciwnika, który wciąga powietrze z sykiem. Na metalową posadzkę upada kilka kropel zielonej krwi. Tetrax stoi chwilę bez ruchu, aby później wyciągnąć miecz z ciała Khybera. Z rany wypływa strużka zielonego płynu. Następnie Hydraulik prostuje się. W kompletnej ciszy rozcina szybkim ruchem szyję łowcy. Ten krztusi się chwilę, po czym osuwa się na ziemię. Tetrax patrzy przez chwilę na konającego Khybera, po czym ciska zabarwioną na zielono broń na ziemię. Rozlega się głośny brzęk. Tetrax odchodzi, nie oglądając się za siebie.
 * Khyber: Sporo zapłaciłem za ostrze zdolne do zranienia Petrosapiena. Nie robią ich za dużo, od kiedy zapotrzebowanie spadło.
 * Tetrax: Miło mi, że się tak dla mnie poświęcasz.
 * Tetrax: Nie wygrasz. Wiesz o tym.
 * Khyber: Czyżbyś nie nadążał z gojeniem?
 * Tetrax: Za dużo gadasz.
 * Tetrax: Mogę to skończyć tu i teraz, Khyberze.
 * Khyber: Taak... możesz. Zrób to. Zabij mnie
 * Tetrax: Dobrze.

Krzyk Nicka cichnie, kiedy maszyna wyłącza się po raz kolejny. Wciąż bez skutku. Vilgax podchodzi do łkającego chłopca. Vilgax wyciąga prawą rękę w kierunku Psyphona, który natychmiast kłania się i sięga do pasa, wyciągając zza niego masywną rękojeść miecza. Podaje ją następnie swemu panu. Ten waży ją chwilę w ręku, po czym naciska na niej przycisk, co sprawia, że materializuje się na niej czerwone ostrze energetyczne. I w tej chwili do pomieszczenia wpada Oscar. Otwiera natychmiast ogień do Vilgaxa, który nic nie robi sobie z trafiających w niego pocisków. Obcy naciska przycisk na nadgarstku, a roboty natychmiast rzucają się na chłopaka. Ten odstrzeliwuje jednemu z nich głowę, a drugiego przewraca na ziemię kopnięciem. Psyphon wystrzeliwuje z nadgarstka promień energetyczny, który odrzuca intruza i przewraca go na ziemię. Vilgax natomiast beznamiętnie, jakby ucinał owoc z drzewa lub podcinał krzew, opuszcza ostrze na lewą rękę Nicka, ucinając ją przy łokciu. Z płuc chłopaka wyrywa się krzyk. Urywa się jednak szybko, kiedy Nick mdleje. Z krzykiem na ustach Oscar ponownie otwiera ogień. Vilgax odwraca się i podchodzi do niego. Pociski znikają uderzając w jego pancerz. Obcy chwyta Tennysona i wgniata go w ziemię z impetem. Następnie prostuje się i wraca do kręgu. Otwiera maszynę, z której wypada dolna część ręki Nicka. Razem z Omnimatrixem. Podnosi kończynę i próbuje ściągnąć z niej zegarek. Bezskutecznie. Spogląda na zegarek, którego tarcza oraz cztery przewody są teraz zabarwione na szaro. Psyphon kuli się na dźwięk gniewnego krzyku swojego pana. Przez otwarte drzwi wbiega Tetrax i zatrzymuje się nagle. Spojrzenie Hydraulika kieruje się na maszynę. Sługus przygarbił się i ukrył za swoim panem. Vilgax unosi miecz i przymierza się do ucięcia głowy Nicka. Tetrax wbiega jednak w niego i uderza w jego pierś kryształowym ostrzem. Nie przebija się ono jednak przez pancerz. Vilgax spogląda w dół na przeciwnika. Łapie Hydraulika i ciska nim w ścianę, tworząc w niej wgłębienie. Tetrax zsuwa się na ziemię i ze stękiem podnosi się na równe nogi, podpierając się rękoma. Psyphon unosi dłoń i ładuje promień, Vilgax powstrzymuje go jednak ruchem ręki. Sługus wyjmuje z pochwy na pasie nóż energetyczny i podchodzi szybko do Nicka. Widząc to Tetrax wbija rękę w ziemię i tworzy przed Psyphonem kryształową ścianę. Ten odwraca się i ukazuje żółte zęby w gniewnym grymasie. Hydraulik rusza na Vilgaxa, który wyłącza miecz laserowy i przypina go do pasa. Tetrax wybija się z ziemi i naskakuje na górującego nad nim przeciwnika. Przypina coś do jego pancerza, po czym odskakuje w tył, wbijając przy tym ręce w metalową podłogę i rozdzierając ją. Wokół Vilgaxa pojawia się kryształowa kopuła, spod której po kilku sekundach dobywa się dźwięk wybuchu. Tetrax uruchamia wizjer podczerwieni i nabiera gwałtownie powietrze gdy spostrzega, że Vilgax znajduje się tuż pod nim. Uskakuje, jednak zbyt późno aby uniknąć chwytu metalowych szponów przeciwnika, które właśnie przebiły się przez metalowe podłoże. Tetrax zostaje ściągnięty na niższy poziom statku, gdzie Vilgax uderza kilka razy w ziemię jego ciałem, po czym ciska je w ścianę na tyle mocno, że przebija się przez nią do sąsiedniego pomieszczenia. Tetrax potrząsa głową i podnosi się na nogi. Tetrax w milczeniu wypuszcza z rąk odłamki, które roztrzaskują się uderzając w pancerz jego przeciwnika. Tworzy następnie dwa kryształowe słupy - jeden po prawej, drugi po lewej od Vilgaxa - którymi stara się go zgnieść. Nie udaje mu się to niestety, niepowstrzymany adwersarz przytrzymuje bowiem konstrukcje i wyskakuje spomiędzy nich. Tetrax wzdycha i raz jeszcze przystępuje do ataku.
 * Vilgax: No cóż. Wygląda na to, że Azmuth zabezpieczył Omnimatrix lepiej niż się spodziewałem. Jest związany z chłopcem mocniej, niż śmiałem podejrzewać.
 * Vilgax: Psyphonie.
 * Psyphon: Oczywiście, wasza straszliwość.
 * Oscar: Nie!
 * Vilgax: Jest nieaktywny!
 * Vilgax: Azmuth znów mnie przechytrzył!
 * Psyphon: Panie...
 * Vilgax: Zamilcz, Psyphonie!
 * Tetrax: Vilgax. To naprawdę ty.
 * Tetrax: Co mu zrobiłeś?
 * Vilgax: Odebrałem mu to, co do mnie należy, Tetraxie.
 * Tetrax: Oddaj Omnimatrix, Vilgaxie. Nie należy do ciebie.
 * Psyphon: Jak śmiesz odzywać się w ten sposób do straszliwego-
 * Vilgax: Czy nie kazałem ci zamilknąć, Psyphonie?
 * Vilgax: To urządzenie i tak jest bezużyteczne. Jest na stałe zespolone z DNA użytkownika. Nawet oddzielenie go siłą nie przynosi= No tak. Że też o tym nie pomyślałem.
 * Vilgax: Duży błąd.
 * Vilgax: Hydraulik jest mój, Psyphonie. Zabij chłopca i zabierz Omnimatrix w bezpieczne miejsce.
 * Psyphon: Oczywiście, mój panie.
 * Vilgax: Zapomniałem jak irytujące jest walczenie z Petrosapienami.

Oscar budzi się z bólem... właściwie wszystkiego. Podnosi powoli głowę i zauważa przed sobą kryształową ścianę. Zauważa również Psyphona, próbującego się przez nią przebić. Sięga po blaster i unosi rękę z wielkim wysiłkiem. Wystrzeliwuje w Psyphona, trafiając go w ramię. Obcy chwyta się z sykiem za ranę i upuszcza nóż, którego używał do drążenia dziury w ścianie. Oscar podnosi się ociężale. Powoli powłócząc nogami podchodzi do Psyphona z uniesioną bronią. Zauważa leżącą na ziemi rękę kuzyna, sięga więc po nią. Nagle zostaje jednak powstrzymany przez... właściwie nie wie przez co. Nieznana siła unieruchamia go. Psyphon śmieje się cicho, celując w chłopaka tajemniczym promieniem. Wolną ręką podnosi nóż energetyczny i podchodzi do Oscara, gdy nagle przez statek przechodzi silny wstrząs. Statek przechyla się a Psyphon zsuwa się na ścianę. Promień utrzymujący Oscara w bezruchu dezaktywuje się i chłopak również zaczyna się zsuwać na dół. Używa jednak linki magnetycznej zamontowanej na jego nadgarstku, aby przyczepić się do ściany. Zauważa sunącą w dół rękę kuzyna, schyla się więc i chwyta ją. Spogląda następnie na kryształową ścianę i przypomina sobie jeden z treningów Nicka. Odpina od pasa mały dysk i przyczepia go do kryształowej ściany. Następnie naciska przycisk na urządzeniu, przez co rozlega się głośny pisk. Ściana zaczyna pękać.
 * Psyphon: Jesteście głupcami, jeżeli myślicie, że będziecie w stanie pokonać mego pana, Vilgaxa Zdobywcę, niepokonanego, niepowstrzymanego, przerażającego...
 * Oscar: Myślę, że sam w to nie wierzysz.
 * Psyphon: A więc jesteś głupcem, tak jak podejrzewałem.
 * Oscar: Jasne... Co teraz ze mną zrobisz? Zabijesz mnie?
 * Psyphon: Z wielką chęcią, skoro już o tym wspominasz.
 * Oscar: Co to było?
 * Psyphon: To... nieistotne. Istotne jest to, że teraz zgi-iiiiniesz... A!
 * Oscar: Dźwięk. Jedyna słabość Petrosapiena.

Tetrax pada na ziemię. Jego napierśnik jest rozcięty i ukazuje gojącą się powoli ranę w jego piersi. Jego ciało jest popękane. Wbija ręce w podłogę, aby nie zsuwać się w dół. Vilgax wbija natomiast pazury w ścianę. Vilgax, podpierając się szponami na ścianie, wybija się w górę i prawą ręką chwyta Tetraxa. Ten zaczyna zjeżdżać w dół, rozdzierając metalową podłogę swoimi ostrzami. Wreszcie zaczyna spadać razem ze swoim przeciwnikiem. Lądują na ścianie, która ugina się przy ich lądowaniu. Vilgax ściska Tetraxa na tyle mocno, że jego ciało zaczyna się kruszyć. Hydraulik w desperackiej próbie oswobodzenia się odcina jedną z rur połączonych z respiratorem Vilgaxa. Ten nabiera gwałtownie powietrza i luzuje uścisk, co Tetrax wykorzystuje uwalniając się. Tetrax zamachuje się na drugą rurę, jego ręka zostaje jednak zatrzymana przez Vilgaxa. Chwyta on ostrze w połowie drogi i odrzuca Tetraxa. Klęka następnie na jedno kolano rzężąc głośno i kaszląc co jakiś czas. Tetrax przygotowuje się do kolejnego ataku, gdy nagle następuje kolejny wstrząs, jeszcze silniejszy niż poprzedni.
 * Vilgax: Co ty narobiłeś?
 * Tetrax: Być może podłożyłem ładunki wybuchowe przy silnikach okrętu. I być może te ładunki właśnie eksplodowały.
 * Vilgax: I uważasz, że to mnie powstrzyma?
 * Tetrax: Nie. Nie jestem głupi.
 * Vilgax: To koniec, Tetraxie.
 * Vilgax: Ty...

Statek uderzył w ziemię.

Dymiący wrak leży w górze śniegu. Wokół niego pełno poprzewracanych drzew. W jednej ze ścian pojawia się nagle wybrzuszenie. Powiększa się, póki nagle nie ustępuje miejsca szerokiej dziurze, z której wyłania się Vilgax. Jedną ręką utrzymuje w powietrzu ciało Tetraxa, z którego sypią się kryształowe odłamki. Ciska Petrosapiena na ziemię i po chwili sam zeskakuje za nim. Wciąż dyszy ciężko. Zdaje się być osłabiony. Obraca się i obserwuje wrak swojego okrętu.

Znana nam sala z okrągłym urządzeniem. Teraz nie jest już oświetlana. Jest ciemna, wypełniona pyłem i śniegiem. Maszyna, więżąca wcześniej Nicka, wyrwała się z podłogi i leży teraz na ścianie, potrzaskana i nieaktywna. Nagle spod metalowej płyty wyłania się Oscar. Wyczołguje się pokasłując, jego zbroja ubrudzona i porysowana. Wyciąga spod płyty omdlałego kuzyna, po czym zaczyna rozglądać się po pomieszczeniu. Nie widzi nigdzie jego ręki. Próbuje aktywować wbudowaną w hełm latarkę, ale ta zdaje się nie działać. Zdejmuje więc kask z pękniętym wizjerem i zaczyna przeszukiwać pomieszczenie po ciemku. Siada na ścianie i przeciąga dłonie po twarzy. Rozgląda się i zauważa Psyphona. Przeczołguje się do niego ostrożnie. Wyciąga spod jego ciała nóż energetyczny i zaczyna wycinać dziurę w ścianie.
 * Oscar: Nick! Nick, obudź się! Kuzynie!
 * Oscar: Myśl, myśl... Gdzie jest Tetrax, kiedy jest potrzebny? Czemu to musiało się zdarzyć akurat nam?! Dobra, dobra czekaj...
 * Oscar: Dobra... nieprzytomny.
 * Oscar: Proszę niech ona nie będzie zapchana śniegiem...

Tetrax podnosi głowę. Od jego podbródka odrywa się kolejny odłamek. Vilgax odwraca do niego głowę. Vilgax robi podczas mówienia długie przerwy na oddech.
 * Vilgax Nie... trudź się. Jesteś już... praktycznie martwy.
 * Tetrax: Ty... przegrałeś...
 * Vilgax: Skądże... znowu. Chłopak był na statku, kiedy się rozbił. Nie przeżył. A Omnimatrix wciąż tam jest. Rzucanie mi wyzwania było błędem z twojej strony, Tetraxie. To ty dzisiaj przegrałeś.

Oscar wyciął już dziurę w ścianie i właśnie przekopuje się przez śnieg. Jego kuzyn budzi się i stęka cicho. Chłopak odwraca się i przeczołguje się szybko do kuzyna. Oscar obejmuje Nicka i ściska go mocno. Chłopak wypuszcza kuzyna z uścisku i cofa się. W tej chwili Nick zauważa brak ręki i krzyczy głośno. Oscar zauważa, że zaraz znowu zemdleje. Klepie go więc po twarzy i podtrzymuje. Oczy Nicka, które już odlatywały do tyłu, odzyskują przytomność. Chłopak mruga kilka razy i odzywa się słabym głosem. Nick unosi drżącą prawą rękę i wskazuje palcem w róg pokoju. Jego ręka zwisa na kablu. Oscar wstaje chwiejnie i sięga po rękę. W momencie, w którym dotyka Omnimatrixa, z urządzenia wyskakuje iskra zielonej energii, która przechodzi następnie przez rękę Oscara. Chłopak wzdryga się i syczy cicho, po czym wraca z ręką do kuzyna. Ten wymiotuje na podłogę. Pojawia się kolejny odruch wymiotny, tym razem jednak nic się nie dzieje. Nick zakasłał. Nagle Nick parska słabym śmiechem. Oscar wciąż z determinacją przekopuje się przez śnieg. Oscar odwraca się do kuzyna, który zamknął oczy. Z gniewnym rykiem kopie nieaktywnego robota, po czym zaczyna miażdżyć jego głowę opancerzoną stopą. Nagle rozlega się dźwięk aktywacji Omnimatrixa. Oscar otwiera szeroko oczy i odwraca się znów do kuzyna. Zegarek świeci ponownie na zielono. Ku zaskoczeniu Oscara zegarek odzywa się głosem Nicka. Tarcza zegarka zaczyna się kręcić, po czym pojawia się błysk zielonej energii. Ręka zmienia się w coś bardziej przypominającego roślinę. Z jej końca wyrastają pędy, które łączą się z kikutem Nicka, po czym ręka zostaje przyciągnięta do reszty ciała. Następnie przemiana postępuje na reszcie ciała Nicka, aż w końcu zmienia się on w nową transformację przypominającą roślinę. Oscar patrzy na to wszystko ze zdumieniem. Dopiero po chwili odzyskuje trzeźwość myślenia i podbiega do kuzyna. Zaczyna potrząsać jego ciałem. Jedyne oko nowej transformacji otwiera się lekko. Na twarzy Oscara pojawia się szczery, przepełniony ulgą uśmiech. Nick otwiera szeroko oko i ogląda swoje nowe ciało. Postukuje palcem umieszczony na piersi symbol, po czym łapie się za czoło. Obaj Tennysonowie kierują swoje spojrzenia na Psyphona, który chwiejnie stoi naprzeciw nich. Oscar podnosi z ziemi głowę robota i ciska w Psyphona, który przewraca się i traci przytomność.
 * Nick: O...scar...
 * Oscar: Nick! Żyjesz!
 * Nick: Tak... puść... proszę...
 * Oscar: Nie ruszaj się. Właśnie robię nam drogę na zewnątrz.
 * Nick: Co się...
 * Oscar: Kuzynie, spokojnie! Wszystko będzie dobrze! Nie mdlej teraz, proszę!
 * Nick: Moja... ręka...
 * Oscar: Spokojnie, znajdziemy ją i... jakoś to naprawimy. Tetrax na pewno już pokonał Vilgaxa.
 * Nick: Nikt... nikt nie pokona Vilgaxa.
 * Oscar: Nie bredź. Musimy znaleźć twoją rękę. Jest gdzieś tutaj.
 * Nick: Niedobrze mi...
 * Oscar: Rzygaj jak chcesz, ale nie na mnie.
 * Nick: Przepraszam... to po prostu... po prostu...
 * Oscar: Odpoczywaj na razie. Musimy się stąd wydostać. Pracuję nad tym.
 * Nick: Nie ma... nie ma już po co. Vilgax wygrał. Tetrax nie mógł go pokonać. Nikt nie może.
 * Oscar: Przestań pieprzyć głupoty.
 * Nick: Możemy tu równie dobrze zostać...
 * Nick: Dziwne... niby nigdy nie umierałem, ale teraz właśnie mam takie uczucie, które kojarzy mi się z umieraniem. Masz tak czasem, że jest późna noc i jesteś w tym stanie między snem a jawą... mam teraz podobnie.
 * Oscar: Głupoty gadasz.
 * Nick: To bolało Oscar... bardzo bolało... a teraz nie boli...
 * Oscar: Zamknij się Nick... zamknij się...
 * Nick: Ważne, że spróbowaliśmy, nie? Że nie poddaliśmy się bez walki, nie?
 * Oscar: Nadal się nie poddajemy.
 * Nick: Duszno tu dość...
 * Oscar: Pracuję nad tym...
 * Nick: Chce mi się spać...
 * Oscar: Nie śpij Nick, nie śpij!
 * Nick: Ale... jestem zmęczony...
 * Oscar: Wiem... wiem, ja też. Ale nie możemy teraz się poddać. Tetrax czeka na nas na zewnątrz, pewnie ma głowę tego Vilgaxa w rękach. Nie chcesz, żeby Tetrax był na ciebie zły, prawda?
 * Nick: Tetrax chciał żeby Omnimatrix był bezpieczny... i Omnimatrix jest bezpieczny. Na mojej... ręce...
 * Oscar: Nick!
 * Oscar: Nick! Wstawaj! Budź się! Nie zasypiaj! Nie odchodź! Idioto! Co ja ci mówię! Co ja ci...
 * Oscar: Wy... tępe...
 * Omnimatrix: Wykryto zagrożenie życia. Przechodzę do aktywacji protokołu ochrony życia.
 * Oscar: Nick! Nick!
 * Nick: Oscar? Ja... nie żyję?
 * Oscar: Żyjesz, żyjesz...
 * Oscar: Nie rób tak więcej.
 * Nick: Tak... to znaczy jak?
 * Oscar: No... nie próbuj już więcej umierać, dobra?
 * Nick: Co to... jakaś nowa transformacja?
 * Oscar: Na to wygląda. Zegarek odblokował ją chyba, żeby uratować ci życie.
 * Nick: No to już nigdy nie będę na niego narzekał. Dzięki, Omnimatrixie.
 * Nick: To jeszcze raz... co się dzieje?
 * Oscar: Musimy się wydostać z tego wraku. Czy ten wybuch był częścią waszego planu?
 * Nick: Był częścią planu B... w razie gdyby Vilgax wygrał.
 * Oscar: Jeszcze nie wygrał. Pomóż mi, wynosimy się stąd.
 * Psyphon: Ej... wy!
 * Psyphon: Wy... głupcy... wy... ja...

Vilgax rozrywa kadłub swojego okrętu, aby dostać się do środka. Dyszy przy tym, każdy jego ruch jest coraz powolniejszy i słabszy. Nagle coś przykuwa jego uwagę. W innej części statku płyta kadłuba zostaje wyrwana, a ze środka wychodzą Nick, jako roślinny obcy i Oscar. Vilgax mruży oczy gniewnie. Vilgax zsuwa się na ziemię i zaczyna iść w kierunku Tennysonów. Nick cofa się kilka kroków do tyłu. Oscar ogląda się na niego. Nick wciąż nie może jednak oderwać przerażonego spojrzenia od Vilgaxa. Znów jest sparaliżowany. Wybudza go jednak z tego dotyk kuzyna. Nick uśmiecha się słabo do kuzyna, po czym znów spogląda na Vilgaxa. Oscar kiwa głową, po czym odbiega ile sił w nogach w kierunku Petrosapiena. Vilgax przyspiesza kroku. Po tych słowach Nick spogląda na swoje długie ręce i bierze głęboki wdech. Macha ręką w kierunku jednego z drzew, a ta rozciąga się. Nick chwyta gałąź, po czym zaczyna lecieć w jej kierunku. Ogląda się za siebie i zauważa ścigającego go Vilgaxa.
 * Tetrax: To... niemożliwe.
 * Vilgax: Wy...
 * Oscar: Żyjemy!
 * Oscar: Kuzynie. Nie możesz się go bać. Nie widzisz? Jest ewidentnie osłabiony.
 * Nick: Tak... tak... oczywiście.
 * Oscar: Dasz radę. Teraz pora, żebyś to ty się wykazał.
 * Nick: Dobra. Idź do Tetraxa. Ja odwrócę jego uwagę. Tak długo jak będę mógł.
 * Nick: H-hej! V-Vilgaxie! Chcesz tego zegarka? To... no to chodź i go weź.
 * Nick: Oby to działało tak jak myślę...
 * Nick: Dobra!
 * Nick: Nie dobra.

Oscar dociera do Tetraxa i klęka przy nim. Tetrax spogląda poważnie na Oscara. Chłopak pomaga Hydraulikowi wstać, po czym podpiera jego rozsypujące się ciało. Tetrax wskazuje palcem na otaczający ich las. Nick buja się na drzewach, a Vilgax podąża krok w krok za nim, przewracając każdą roślinę stojącą na jego drodze.
 * Oscar: Tetraxie! O rany... nieźle cię urządził.
 * Oscar: Przepraszam.
 * Oscar: Trzeba ci jakoś pomóc.
 * Tetrax: Teraz to trzeba pomóc Nicholasowi.
 * Tetrax: Vilgax słabnie... odciąłem jedną z rur prowadzących do jego respiratora.
 * Oscar: Dobra, ale jak mamy mu pomóc. Żaden z nas nie jest w stanie walczyć.
 * Tetrax: O ile nic się nie zmieniło, to Młot Chimeriański... to jest krążownik Vilgaxa jest wyposażony w potężną broń. Tak zwany anihilator. Wszystko, co zostaje nim trafione przestaje istnieć. Kompletnie. Znika bez śladu.
 * Oscar: I chcesz tym trafić Vilgaxa?
 * Tetrax: Tak. Chodźmy. Musimy to znaleźć.

Nick rozciąga rękę, aby sięgnąć kolejnego drzewa, gdy nagle Omnimatrix zaczyna iskrzyć, błyska dwa razy i transformuje Nicka w Blaine'a. Chłopak spada na ziemię i z sykiem topi śnieg, na którym ląduje. Nabiera gwałtownie powietrza, gdy czuje wokół siebie metalowe szpony. Vilgax unosi go w powietrze. Obcy wgniata Nicka w ziemię i zaczyna wielokrotnie, bez przerwy uderzać go pięścią, wbijając coraz głębiej w ziemię, roztrzaskując powoli kamienie tworzące jego ciało. Vilgax cofa pięść przygotowując się do ostatniego ciosu i opuszcza ją z hukiem. Wszystkie ptaki, które jeszcze pozostały po upadku okrętu odlatują z lasu. Unosi pięść i widzi... nic. Marszczy gniewnie czoło i zaczyna rozglądać się wokół. Nick, w formie ducha ukrywa się za drzewem. Pomimo niewidzialności nie czuje się bezpiecznie. Zaczyna się oddalać, gdy nagle zegarek znów zaczyna iskrzyć i przemienia go w Wulpimancera. Vilgax zauważa błysk i natychmiast zaczyna biec w jego kierunku, Nick nie pozostaje więc dłużny i też zaczyna uciekać. Dyszy ciężko, ciągle słyszy i czuje za sobą Vilgaxa. Nie jest w stanie skupić się na niczym innym i uderza przez przypadek w drzewo. Zatacza się krótką chwilę. Wystarczyło to jednak na to, aby Vilgax dopadł go i zamachnął do ciosu. Zanim ten jednak spada, Nick znów zmienia formę, tym razem na QuadPuncha. Uginając się, Nick używa wszystkich czterech rąk do przytrzymania metalowej pięści. Vilgax unosi go w górę i ciska na drzewo, które łamie się pod ciężarem. Nick stęka głośno. Vilgax wgniata go w ziemię ciężką nogą. Nagle Vilgax nabiera gwałtownie powietrza i dostaje ataku spazmatycznego kaszlu. Cofa się, dając Nickowi odetchnąć. Kiedy ten próbuje podnieść się z ziemi, zegarek znów rozbłyska. Na miejscu QuadPuncha widzimy teraz Śmierdziuchę. Nick wzbija się w powietrze i przelatuje nad głową Vilgaxa. Ten łapie wreszcie oddech i zbiera wszystkie siły w jednym, potężnym wyskoku. Kiedy znajduje się już blisko Nicka, chwyta jego ogon i ściąga za sobą na ziemię w akompaniamencie rozpaczliwego krzyku. Przed samym upadkiem Omnimatrix rozbłyska, a Nick przybiera formę 1-Upa i rozbryzguje się w kałużę na ziemi. Wraca szybko do humanoidalnej formy i zaczyna uciekać przez śnieżne zaspy tak szybko jak to możliwe. Vilgax szybko podnosi się po upadku i zaczyna gonić Mechamorfa. Okazuje się rzecz jasna dużo szybszy od niego, chwyta go więc w silny uścisk, przez który ten się przeciska i zaczyna oplatać jego mechaniczny pancerz. Zanim jednak daje to jakikolwiek efekt pojawia się kolejny błysk światła. Tym razem na miejscu Mechamorfa pojawia się Płazton, który zaczyna wspinać się po metalowym ramieniu. Z pomocą lepkich odnóży przemieszcza się z łatwością po wielkim ciele Vilgaxa, który nie jest w stanie złapać małego obcego. Wreszcie Nick decyduje się zeskoczyć do śniegu i właśnie w nim się ukryć. Zaczyna przedzierać się przez ogromne śnieżne zaspy, drążąc sobie małe tunele, gdy nagle tuż przed nim ląduje metalowa stopa Vilgaxa. Wtem tuż za nim. Zaczyna uciekać, Vilgax nie odpuszcza jednak, licząc pewnie, że w końcu trafi mikrusa i zgniecie go, zabijając przy tym. Zanim to się zdarzyło, Nick przemienił się w Bedrocka, ukazując się w pełni okazałości swojemu przeciwnikowi. Ten natychmiast próbuje go chwycić, Nick wbija jednak stopy w ziemię i wysuwa z niej kryształowy słup, który wznosi go w górę. Vilgax, korzystając ze swych ostrych szponów, wspina się za nim. Nick zaczyna więc ostrzeliwać go kryształowymi odłamkami i nawet te, które wbijają się w jego niechronione przez pancerz części ciała zdają się nie sprawiać mu większego problemu. Nick spogląda więc w dół. Znajduje się sporo nad ziemią. Na tyle sporo, że uruchamia się jego lęk wysokości. Spogląda więc w przerażeniu to na Vilgaxa, to na ziemię z drugiej strony. Wreszcie decyduje się, z zamkniętymi oczyma, zeskoczyć w dół, w górę śniegu.
 * Nick: Co? Teraz się psujesz?
 * Vilgax: Jeżeli ja nie mogę mieć Omnimatrixa... to nikt nie może.
 * Nick: Nie... proszę... litości...
 * Vilgax: Nie zasłużyłeś... na ostatnie...
 * Nick: No przestań!
 * Nick: E, to nawet niezłe.

Tetrax i Oscar, który grymasi się, jakby z bólu, wchodzą do ciemnego pokoju. Tetrax natychmiast podbiega do ogromnego działa, które niestety przewalone jest do góry nogami. Hydraulik chwyta je od dołu i próbuje podnieść. Słychać przy tym trzaskanie kryształów, budujących jego ręce. Kilka odłamków upada z brzękiem na ziemię. Nagle Oscar upada na kolano. Tetrax puszcza działo i podbiega do chłopaka. Nagle z płuc Oscara wyrywa się krzyk, kiedy z jego lewego boku zaczyna wyrastać trzecia ręka. Jego skóra przybiera czerwonawy odcień, pod prawym okiem pojawia się nowe, mniejsze. Jego klatka piersiowa rozrasta się, stopy wyrywają z opancerzonych butów. Pięć palców zmieniło się w dwa. Jego głowa przybiera bardziej kanciastych kształtów, szczęka wysuwa się do przodu. Tetrax patrzy na to wszystko z konsternacją. Głos chłopaka również uległ zmianie. Stał się nienaturalnie niższy. Chłopak zaciska zęby po czym uspokaja się. Dyszy teraz ciężko. Oscar unosi jedną z trzech rąk, po czym wstaje na równe nogi. Chłopak podbiega do działa i zaczyna przewracać je na drugą stronę. Tetrax kiwa głową i dołącza do chłopaka.
 * Oscar: Nie... Tetraxie. Rozpadniesz się.
 * Tetrax: Musimy podnieść to działo. To nasza jedyna szansa na pokonanie Vilgaxa.
 * Oscar: Wiem, ale...
 * Tetrax: Chłopcze! Nic ci nie jest?
 * Oscar: Nie... to... to tylko...
 * Oscar: Co... co się ze mną dzieje?
 * Tetrax: Wydaje mi się chłopcze, że mutujesz... w Tetramanda.
 * Oscar: Co? To... to boli jak cholera!
 * Tetrax: Oscarze?
 * Oscar: Jest... jest dobrze.
 * Oscar: Nie ma teraz czasu zastanawiać się dlaczego to się stało. Ważne jest to, że Tetramand akurat nam się przyda.
 * Oscar: Niech mi pan pomoże!

Ze śniegu wyłania się głowa Stęchlaka. Odwraca się, aby ujrzeć lecącego w jego kierunku Vilgaxa. Wstaje i zaczyna biec przed siebie, zostaje jednak złapany za nogę przez obcego, który następnie przyciska go do kryształowego słupa. Zamachuje się i uderza. Na słupie pojawia się pęknięcie, a Nick spuszcza głowę skołowany. Vilgax zamachuje się do kolejnego ciosu, gdy Nick zmienia się w Bedrocka. Nie przeszkadza to Vilgaxowi w kontynuowaniu ataków. Każde uderzenie tworzy nowe pęknięcie na głowie Nicka i pogłębia rysę na kryształowym słupie. Kiedy Nick zdaje się już być nieprzytomny, Vilgax ciska jego ciało na śnieg i przydeptuje je triumfalnie. Vilgax odwraca się do źródła głosu i spostrzega zmutowanego Oscara, ze złośliwym uśmiechem na twarzy. Vilgax rusza na Oscara, który uskakuje od jego ciosu i uderza w niechronioną rękę. Vilgax obraca się i uderza chłopaka lewą ręką, posyłając go w powietrze. Ląduje, wzbijając chmurę śnieżnego pyłu. Oscar podnosi się z ziemi. Oscar rusza biegiem w kierunku okrętu. Mija Vilgaxa, który pierw planuje go ścigać, jednak ostatecznie decyduje się dobić Nicka. Zostaje jednak trafiony w plecy pociskiem z blastera. Vilgax obraca się do chłopaka i patrzy mu prosto w oczy. Vilgax rusza biegiem na Oscara.
 * Vilgax: A teraz... poczujesz słodką ulgę... śmierci...
 * Oscar: Ej, Skalmar!
 * Oscar: Może byś zostawił biednego chłopaka i przyszedł powalczyć z kimś na twoim poziomie?
 * Vilgax: Zapłacisz za swoją bezczelność.
 * Oscar: Auć. Proszę Nick...
 * Oscar: ...wstań jeszcze. Na krótki moment.
 * Oscar: Ej! Boisz się mnie?
 * Vilgax: Mam już dość bezczelnych małp mieszających się w moje plany. Wasza marna planetka jest następna na mojej liście.
 * Oscar: Cieszę się! Mamy kilka fajnych zabytków, polecam zacząć od zwiedzania Europy.

Nick otwiera oczy. Unosi ręce do twarzy i spostrzega czarne szpony. Podnosi głowę i po chwili odzyskuje ostrość wzroku. Zauważa... coś walczącego z Vilgaxem. Nagle z Omnimatrixa dobiega go znajomy głos. Nick dotyka Omnimatrixa i odpowiada: Nick podnosi się z ziemi i chwieje się chwilę, po czym nasuwa wizjer i zaczyna biec w kierunku Vilgaxa. Staje obok niego. Zaczyna uciekać w kierunku okrętu. Vilgax wybija się z ziemi i rusza za nim.
 * Nick: Sonic... super...
 * Tetrax: Nicholas, zgłoś się. Żyjesz?
 * Nick: Pan Tetrax... dobrze pana słyszeć. Bałem się, że-
 * Tetrax: Nie ma na to czasu. Jestem na okręcie, przygotowaliśmy z Oscarem broń, która jest w stanie pokonać Vilgaxa.
 * Nick: Naprawdę?
 * Tetrax: Tak. Musicie go tu tylko sprowadzić i dać mi czystą linię strzału. I swoją drogą, wygląda na to, że Oscar zmutował. Ale o tym pogadamy później. Na razie skupmy się na pokonaniu Vilgaxa.
 * Nick: Tak jest.
 * Nick: Vilgaxie! Spróbuj złapać mnie teraz!
 * Oscar: Czyli nici z naszej walki? Szkoda.

Tuż przy okręcie Nick przemienia się w Tetramanda. Traci całą prędkość i przetacza się po ziemi. Szybko się prostuje i staje naprzeciw zbliżającego się Vilgaxa. Nick walczy z przemagającą chęcią do ucieczki. Boi się Vilgaxa. Panicznie. Nick bierze głęboki oddech i staje twardo na nogach. Rozkłada wszystkie cztery ręce. I Vilgax wbiega prosto w niego. A Nick, zaciskając oczy, zatrzymuje go. Unieruchomił jego ręce, trzymając je przy jego tułowiu. Wymaga to nieludzkiego wysiłku. Ale Nick nie jest teraz człowiekiem. Nick przestał być zwykłym człowiekiem już niemal miesiąc temu, kiedy znalazł ten idiotyczny zegarek. Nick stał się czymś więcej. Miał okazję do stania się czymś więcej. I dopiero teraz to do niego doszło. Wzmocnił jeszcze bardziej chwyt i otworzył oczy. Spojrzał Vilgaxowi w twarz. Anihilator wypalił. Promień leci prosto na Nicka i Vilgaxa. Powoli.
 * Nick: Nie musisz się go bać, nie musisz się go bać, nie musisz się go bać...
 * Nick: Dasz radę... stój tu...
 * Tetrax: Nick, musisz go unieruchomić i puścić dopiero, gdy promień będzie już tuż przy nim, jasne?
 * Nick: Mam go... przytrzymać?
 * Tetrax: Musisz. Inaczej nici z wszystkiego. Promień jest powolny. Vilgax zorientuje się zanim do niego dotrze.
 * Nick: Ale-
 * Tetrax: Dasz radę chłopcze. Wierzę, że dasz.
 * Nick: Pamiętaj... koordynacja... cztery ręce... myśl jak Tetramand...
 * Nick: Nie ruszaj się. Tak będzie prościej dla wszystkich. Dzisiaj zdałem sobie sprawę z tego, że czasem nie wszystko idzie po naszej myśli. Ale trzeba się z tym pogodzić i iść dalej. I ty powinieneś się pogodzić z tym, że przegrałeś. I nie wiem właściwie czemu ci to mówię. To dość niezręczne.
 * Vilgax: Nie wiesz co robisz. Zabijesz nas obu.
 * Nick: Zabiję ciebie i jak się poszczęści to sam wyjdę z tego cały. A nawet jeśli nie... to już i tak w ciągu tego miesiąca zrobiłem więcej wartościowych rzeczy, niż w ciągu całego mojego życia. I już nawet raz umierałem.

I wtedy promień dotarł do celu.

Tetrax zjeżdża po kadłubie statku i biegnie na miejsce trafienia. Gdy chmura dymu opada, ukazuje mu się siedzący na ziemi Nick, w ludzkiej formie. Hydraulik podbiega do niego i klęka na jednym kolanie. I Hydraulik uśmiecha się, ku zaskoczeniu Nicka. On więc również uśmiecha się w odpowiedzi, po czym wstaje i spogląda na miejsce, w którym wcześniej stał Vilgax. Do dwójki dołącza zziajany Oscar. Tetrax chwieje się i mało co nie przewraca się na plecy. Nick uśmiecha się i wciąga powietrze nosem, po czym podnosi wzrok na niebo.
 * Tetrax: Świetnie się spisałeś młody. I muszę przyznać... zaskoczyłeś mnie. Bardzo pozytywnie.
 * Nick: Czyli... to już po nim? Na dobre?
 * Tetrax: Tak. To koniec. Jego imperium przetrwa pewnie chwilę bez jego władzy i będzie starało się kontynuować jego dzieło, ale nie powinno być już dużym problemem. Pomogłeś uratować galaktykę, Nicholasie.
 * Nick: Nick. Proszę, niech pan mi mówi Nick.
 * Tetrax: Dobrze więc... Nick. Tak ci od teraz będę mówił.
 * Oscar: Udało się? Pokonaliśmy go?
 * Nick: Na to wygląda. Co ci się stało?
 * Oscar: Nie mam pojęcia, liczyłem, że- Zbiornik!
 * Nick: Zbiornik?
 * Oscar: Tak! Kiedy wysadziłeś zbiornik, to pewnie wprowadził jakieś zmiany w moim DNA i... teraz jestem QuadPunchem. Prawie. I niekoniecznie mi się to podoba.
 * Tetrax: Nie wiem o jakim... zbiorniku, mówicie, ale wydaje mi się, że możesz być Osmozjaninem, Oscarze.
 * Oscar: Osmo...zjaninem?
 * Tetrax: Tak nazywamy specyficzną grupę mutantów, którzy potrafią pochłaniać energię i materię. Wygląda na to, że musiałeś dotknąć bezpośrednio Omnimatrixa i pobrałeś część jego energii.
 * Oscar: Super. Zrobiłeś ze mnie potwora, kuzynie. Co ja powiem rodzicom?
 * Tetrax: Spokojnie. Nauczę cię jak to... kontrolować...
 * Nick: Musisz być strasznie słaby Tetraxie. Twoje ciało jest w rozsypce.
 * Tetrax: Zregeneruje się... dajcie mi czas...
 * Oscar: A co będzie z tym statkiem?
 * Tetrax: Wezwę oddział Hydraulików. Rozbierzemy go na części i przetransportujemy w odpowiednie miejsce.
 * Nick: Właśnie... odnośnie Hydraulików. Chciałem się ciebie zapytać, Tetraxie, czy mógłbym... zostać jednym z was?
 * Oscar: Co?
 * Nick: Bo ja... No mógłbym zrobić coś dobrego. Zostawić coś po sobie. Mieć jakiś wpływ na świat. I nie chciałbym zmarnować tego zegarka. Chciałbym... chciałbym go wykorzystać jak najlepiej. Nauczyć się go używać i robić w życiu coś wartościowego, zamiast marnować je... na głupoty.
 * Tetrax: Słuszna idea. Zobaczę co da się zrobić. Mamy kadetów w waszym wieku, więc kto wie. Może zostaniecie pierwszymi ludzkimi Hydraulikami. Tym bardziej po tym, co się dzisiaj wydarzyło.

Właśnie zaczął się nowy rozdział jego życia.

To samo miejsce, w nocy. Przy wraku stoją ciężarówki i vany, na które nieznani osobnicy w pełnych rycerskich zbrojach wnoszą elementy wyposażenia pojazdu. Spora grupa wnosi właśnie na jedną z ciężarówek anihilator. Jeden z rycerzy podchodzi do mężczyzny w długiej pelerynie i koronie, który stoi blisko okrętu. Król obraca się do rycerza, ukazując złotą maskę skrywającą jego twarz. Rycerz kłania się królowi i odbiega truchtem.
 * Rycerz: Mamy sporo zdobyczy, Wasza Wysokość. Nigdy nie widziałem jeszcze takiej technologii.
 * Król: Bo ta technologia nie pochodzi z naszej planety. To obca technologia. Tak jak podejrzewałem i tak jak podejrzewali moi przodkowie - inwazja obcych rozpoczęła się. A naszym świętym obowiązkiem, jako Wiecznych Rycerzy, jest obrona naszej wspaniałej Ziemi przed tymi piekielnymi pomiotami.
 * Rycerz: Tak, Wasza Wysokość.
 * Król: Kontynuujcie póki na pokładzie nie pozostanie nic wartościowego. Musimy dokładnie wiedzieć z czym mamy do czynienia.