User:GrubaBulwa

Nick i Tetrax siedzą na pokładzie statku. Nick trzyma w rękach kamień, a Tetrax zajmuje się łataniem zbroi. Nick odkłada kamień na bok i wstaje z krzesła. Nick przechodzi do ładowni. Zeskakuje z drabinki i podchodzi do żółtej kuli. Stuka w nią palcem. Skrzegit natychmiast odwraca się do niego, jak zwykle z szerokim uśmiechem na twarzy. Skrzegit piszczy radośnie w odpowiedzi. Skrzegit przekręca głowę w pytającym geście.
 * Nick: Ciekawy... eee... prezent.
 * Tetrax: (nie podnosząc głowy znad zbroi) Naprawdę zamierzasz wracać na Terradino?
 * Nick: Kiedyś... może... nie chciałbym zawieść ich zaufania. Te Vaxazaury są sympatyczne, tylko odrobinę...
 * Tetrax: Przygłupie.
 * Nick: Tak, przygłupie. Kiedy nie wypełniają rozkazów Ptorbisarian są bardzo mili. Zaskakująco mili.
 * Tetrax: Wydaje mi się, że to nie było twoje ostatnie zaskoczenie.
 * Nick: Muszę przyznać, że czuję się trochę jak dziecko. No wie pan, odkrywam całkiem nowy świat. Wszystko jest dla mnie nowe i nieznane. Rozumie pan?
 * Tetrax: Tak. Rozumiem.
 * Nick: Pójdę sprawdzić co u Skrzegita.
 * Tetrax: Ile jeszcze razy masz zamiar tam schodzić?
 * Nick: ...zależy ile będzie trwała podróż. Nie chcę, żeby zdarzył się jakiś nieprzyjemny wypadek, tak? Od początku mam co do niego złe przeczucia.
 * Tetrax: (wzdycha) No to idź. Nie zrzuć mi znowu zielonej skrzyni, jasne?
 * Nick: Oczywiście. Już chyba nigdy nie tknę żadnej zielonej skrzyni po tym... (wzdryga się)
 * Nick: Dobrze. Nie narozrabiałeś.
 * Nick: Żeby nie było, słodszy od mojego psa to ty nie jesteś.

Statek Tetraxa wlatuje w atmosferę Tanopy. Po chwili dołącza do niego inny, kanciasty, czerwony statek. Tetrax ląduje na swoim dawnym miejscu. Po chwili wyłania się ze statku ze Skrzegitem ukrytym pod płaszczem i Nickiem u boku. Twarze obu ichmościów skrywają hełmy. Zaczynają iść ulicą, mijając kolorowe stragany pełne dziwnych, kosmicznych przedmiotów, uliczne kłótnie czy bójki, panny lekkich obyczajów i bary, z których dobywa się przytłumiona, głośna muzyka. Wszystko to rzecz jasna oświetlane przez kolorowe neony. Wreszcie nasi bohaterowie skręcają w ciemną uliczkę. Tetrax puka do znanych nam drzwi, których zamek szczęka po chwili, informując o ich otwarciu. Tetrax wchodzi do środka garbiąc się, a Nick podąża za nim krok w krok. Wchodzą do przypominającego piwnicę pomieszczenia. Na pufie w centrum pokoju leży Ike, popijając dziwny napój. Wpatrzony jest w telewizor, w którym emitowany jest właśnie program prowadzony przez obcego przypominającego zielonoskórego człowieka. Nick siada na wolnym stołku, jednak wstaje, kiedy zauważa, że Tetrax nie spełnił prośby Ike'a. Tetrax wyciąga żółtą kulkę spod płaszcza i kładzie ją na biurku. Ike przybliża się do niej i ogląda dokładnie z każdej strony. Ike wstukuje coś na klawiaturze. Ike wstaje i zgarnia Skrzegita z blatu. Ike odchodzi na zaplecze. Odwracają się i kierują do schodów, gdy nagle słyszą głośny trzask. Do pokoju wbiega grupa osób odzianych w pancerze strażników pociągu. Wszyscy celują z karabinów do Nicka i Tetraxa. Tetrax wyskakuje przed Nicka i osłania się rękoma, odbijając pociski we wszystkie strony. Strażnicy rozstępują się torując drogę innemu, trzymającemu broń przywodzącą nieco na myśl megafon. Aktywuje ją uwalniając falę ogłuszającego dźwięku. Wszystkie szklane przedmioty, w tym ekran telewizora, pękają. Nick natychmiast przykłada dłonie do uszu i przewraca się na ziemię. Spogląda w górę i zauważa kruszącego się Tetraxa. Nick sięga do pasa po blaster, aby następnie strzelić z niego w działo soniczne. Nie trafia centralnie w urządzenie, lecz pocisk uderza w ciało trzymającego je strażnika, który zatacza się lekko. Strzela po raz kolejny, tym razem trafiając w ramię. Broń upada na ziemię. Tetrax zaczyna czołgać się w jej kierunku, pękając coraz bardziej, gdy nagle zostaje trafiony. Grad pocisków zaczyna sypać się w jego stronę, kryształowe odłamki upadają na ziemię. Nick sięga do Omnimatrixa i aktywuje go. Tarcza zaczyna kręcić się szybko, z urządzenia wyskakują iskry zielonej energii. Zaczyna się dobywać przybierający na sile dźwięk. Nagle z Omnimatrixa uwalnia się kula zielonej energii, powiększająca się stopniowo, aby wreszcie eksplodować na całe pomieszczenie, odrzucając wszystkich na ściany i dezaktywując działo soniczne. Nick otrząsa się po dłuższej chwili. Wzrok ma przyćmiony, w uszach ciągle słyszy pisk. Jęczy cicho i zaczyna na czworakach iść w kierunku Tetraxa. Z zaplecza wyłania się wtedy Ike. Ike zaczyna zbierać wszystkie porozwalane po pokoju fanty i układać przewrócone rzeczy, gadając nerwowo do siebie przez cały czas. Nick dociera wreszcie do Tetraxa. W tym momencie dotyka ramienia Tetraxa i cofa natychmiast rękę. Jego zbroja jest niezwykle gorąca. Emanuje wręcz ciepłem. Tetrax stęka głośno i podnosi się do pozycji siedzącej. Tetrax wstaje, podpierając się na stołku. Tetrax kieruje się do wyjścia. Nick idzie krok w krok za nim.
 * Ike: Klapnijcie sobie.
 * Ike: Nowy odcinek "Pysznego turnieju". Strasznie głupi program. Ten cały Zenith to nieśmieszny buc. Ale co zrobić. Dziesiątki milionów kanałów, a i tak nie ma czego oglądać. No... (wstaje, dopija napój i przechodzi do biurka, aby przy nim usiąść) ...to co tam Tetraksiu?
 * Tetrax: (poważnie) Nigdy tak do mnie nie mów.
 * Ike: O w mordę... żywy Skrzegit. Najprawdziwszy, żywy Skrzegit! No, gratuluję Tetrax! Ani przez chwilę nie wątpiłem, że najlepszy łowca nagród w galaktyce poradzi sobie z takim zadaniem. (stuka palcem w kulę) No tiaak, kto jest takim słodziaczkiem...
 * Tetrax: Co do zapłaty...
 * Ike: A. Tak. Ekhem. Jak miała ta wasza paniusia?
 * Tetrax: Myaxx.
 * Ike: Jasne... jasne...
 * Ike: Taak... jeżeli moje informacje są prawdziwe - a są prawdziwe - to wasza koleżanka przebywa obecnie na Incarceconie.
 * Tetrax: Incarceconie? Jesteś pewien?
 * Ike: Absolutnie.
 * Nick: Czym jest... Incarcecon?
 * Tetrax: Najgorsza dziura całego kosmosu. Ukrywa się tam cała zakała galaktyki. Do tego to centrum całego galaktycznego czarnego rynku.
 * Nick: Rany... to kim jest ta cała Myaxx?
 * Tetrax: Pozwól, że później ci to wyjaśnię. Dzięki za wszystko, Ike.
 * Ike: Nie ma sprawy, nie ma sprawy.
 * Ike: Odłożę go w bezpieczne miejsce. Nio taak, kto jest takim uroczym stworkiem? Kuci kuci ku...
 * Tetrax: Idziemy. Mamy to, po co przyszliśmy.
 * Strażnik 1: Oddajcie Skrzegita albo zgińcie! Właściwie to i tak zginiecie. Ognia!
 * Strażnik 1: Działo soniczne, ognia!
 * Strażnik 1: Teraz! Ognia!
 * Strażnik 2: Słucham?
 * Strażnik 1: Co?
 * Strażnik 3: Jeszcze raz?
 * Nick: Tetrax!
 * Ike: Co to ma- Co? Nie! Co tu się stało?!
 * Nick: Panie Tetraxie! Szybko! Musimy-
 * Nick: Tetrax?
 * Tetrax: Nick... co... co się stało?
 * Nick: Wygląda na to, że znów coś napsułem z zegarkiem. Ale przynajmniej pozbyłem się tych gości, nie?
 * Tetrax: Tak. Pozbyłeś się.
 * Tetrax: Wybacz, Ike. Wygląda na to, że byliśmy śledzeni.
 * Ike: Ooo, oczywiście, że byliście śledzeni. To sam widzę. I to nie przez byle kogo. Ci goście pracują dla Vulkanusa.
 * Tetrax: Vulkanusa? Skąd wiesz?
 * Ike: Poznaję po zbrojach.
 * Tetrax: Wiedziałeś, że Skrzegit należy do niego?
 * Ike: Nie. Wiedziałem tylko, że mój zleceniodawca bardzo chciał go mieć.
 * Nick: (nieśmiało) Eee... Tetraxie?
 * Tetrax: Teraz przynajmniej wiesz, kto powinien uregulować koszty za zniszczenia.
 * Ike: Stary. Mówimy o tym samym gościu? Mam prosić Vulkanusa o zapłacenie za szkody?
 * Nick: Tetraxie?
 * Tetrax: Nie my jesteśmy za nie odpowiedzialni, więc nie my będziemy za nie płacić.
 * Ike: Z której niby strony nie jesteście? Sprowadziliście ich tutaj!
 * Nick: Tetraxie!
 * Tetrax: (zirytowany) Co? O co chodzi?
 * Nick: Twoja zbroja jest strasznie gorąca. Powinno tak być?
 * Tetrax: Nie... nie powinno. Cóż, Ike. Do zobaczenia. Powodzenia w sprzątaniu.
 * Ike: Ooo nie! Nie, nie, nie! Nigdzie nie idziecie! Macie pomóc mi to ogarnąć! Ktoś musi zapłacić za szkody!
 * Ike: Ej! Gdzie wy idziecie? Halo! Ja do was mówię! Ha-halo! Wracajcie!

Już na statku Tetrax uruchamia silniki i wstukuje odpowiednie koordynaty do komputera pokładowego. Następnie odwraca się do Nicka. Hełm zsuwa się z jego twarzy. Twarz Tetraxa wygląda inaczej. Nie jest już zrobiona z turkusowego kryształu - zastąpiła go czerwona, płonąca skała. Tetrax kręci głową, wstaje i mija Nicka. Chłopak podąża za nim. Wchodzą do kajuty Tetraxa. Petrosapien podchodzi do wbudowanego w ścianę lustra i otwiera szerzej oczy.
 * Tetrax: Mówiłeś, że moja zbroja jest gorąca, tak? Może to od eksplozji?
 * Nick: Em...
 * Tetrax: (wzdycha) Co znowu?
 * Nick: O rany... Tetraxie... nie wiem jak to...
 * Tetrax: Nick. Co zrobiłeś?
 * Nick: J-ja... nie wiem! Włączyłem Omnimatrix i on... tarcza zaczęła się kręcić i... i nagle po prostu eksplodowała ta energia i... i teraz jesteś Blainem... to znaczy Pyronitą.
 * Tetrax: Nie. Nie do końca.

Po chwili widzimy Tetraxa bez górnej części jego zbroi. Okazuje się, że całe jego ciało zrobione jest teraz z czerwonych skał. Wygląda dalej jak Petrosapien, zmienił się tylko materiał, z którego zrobione jest jego ciało. I jego głowa płonie. To istotna rzecz. Tetrax siedzi w fotelu, przypięty do skomplikowanej maszyny. W prawej ręce trzyma datapada, w którego się właśnie wpatruje. Tetrax wstaje i odpina się od maszyny. Tetrax zakłada zbroję i przechodzi do kokpitu. Nick dołącza do niego po chwili. Na resztę drogi zapada niezręczna cisza.
 * Tetrax: Tak... wygląda na to, że zmodyfikowałeś w jakiś sposób moje DNA. Jednak nie w takim stopniu, w jakim modyfikujesz swoje podczas transformacji. Zmieniła się tylko jego część.
 * Nick: Czyli jesteś fuzją? Hybrydą? Tak jak Oscar?
 * Tetrax: Mniej więcej. Jestem obecnie w połowie Petrosapienem i w połowie Pyronitą.
 * Nick: (z uśmiechem na twarzy) Ooo ranyyy... to znaczy... (poważnieje) O rany. Czyli znowu namieszałem?
 * Tetrax: Nie wydaje mi się, że to dla kogolwiek zaskoczenie.
 * Tetrax: Na wszelki wypadek nie korzystaj teraz z Omnimatrixa. I mówię to poważnie. Wygląda na to, że z każdym dniem jest w coraz gorszym stanie, bo usilnie nie stosujesz się do moich zaleceń.
 * Nick: Używam go tylko wtedy, kiedy nie mam innego wyboru. Czyli do ratowania życia swojego lub twojego.
 * Tetrax: Oczywiście.
 * Tetrax: Musimy zachować teraz czujność. Mimo tego, że nie mamy już Skrzegita na pokładzie, to nadal możemy być śledzeni przez ludzi Vulkanusa.
 * Nick: Kto to? Vulkanus w sensie.
 * Tetrax: Przestępca, szemrany przedsiębiorca. Głównie zasłynął ze swoich nielegalnych operacji górniczych, na przykład na mojej rodzimej planecie, Petropii. Zniknął z radaru na dłuższy czas, ale ostatnio zaczął wracać powoli na rynek. Mamy ciągłe problemy z pochwyceniem go. Nie jest dużym zagrożeniem, ale mimo wszystko jest zagrożeniem.
 * Nick: Kumam. Skoro już słuchamy tetraxowych opowieści, to może... powiedziałby mi pan kim jest Myaxx i dlaczego właśnie jej szukamy?
 * Tetrax: Dobrze. Myaxx jest... była asystentką Azmutha. Kolekcjonowała dla niego próbki DNA. Jest chyba jedyną osobą, której Azmuth był w stanie zaufać. Jeżeli ktoś ma jakiekolwiek informacje na temat miejsca jego pobytu, to jest to ona.
 * Nick: Rozumiem... tylko w takim razie co ona robi na Incar...Incar...
 * Tetrax: Incarceconie. Nie wiem. Mnie też to zastanawia.
 * Nick: Jeżeli wszystko pójdzie dobrze to chyba poznamy odpowiedzi na wszystkie nasze pytania. Albo część. Albo niektóre.
 * Tetrax: Tak.

Statek zbliża się wreszcie do Incarceconu. Jest to podłużna, metalowa konstrukcja zakończona na szczycie tworzącymi koło kolcami. Nick ze zdumieniem wygląda przez przednią szybę statku. Statek wlatuje na jedną z platform lądowniczych i osiada na niej. Tetrax wydaje się być nieco zaskoczony. Odchrząkuje i zakłada hełm oraz płaszcz. Nick aktywuje hełm.
 * Nick: To sztuczna planeta?
 * Tetrax: Tak.
 * Nick: (szeptem) Niesamowite...
 * Tetrax: Posłuchaj mnie teraz uważnie.
 * Nick: Wiem. Na każdej planecie to samo. Trzymać się blisko ciebie, nie odchodzić, nie mówić, nie robić nic poza chodzeniem i oddychaniem. Nie jestem głupi, wbrew temu co może się wydawać.
 * Tetrax: No więc... tak. Sam już wszystko wiesz. Po prostu... tutaj musisz zachować większą ostrożność. Niemal wszyscy na Incarceconie to szumowiny. Z gatunku tych niebezpiecznych. Nie chcemy przyciągać do siebie niepotrzebnej uwagi.
 * Nick: Tak jest, sir.

Widzimy Nicka i Tetraxa idących metalową kładką zawieszoną na jednym z wyższych poziomów planety. Otoczenie jest ciemne i brudne, kładki i platformy zatłoczone przez kosmitów przeróżnych, często obrzydliwych gatunków. Panuje powszechny zgiełk. Nick niemal dotyka pleców Tetraxa. Cały jest spięty, stara się nie rozglądać na boki. Przybliża się jeszcze bardziej do Tetraxa. Po kilkunastu minutach łażenia Tetrax wciąga Nicka w pustą, wąską uliczkę. Nick zaczyna przechadzać się w zastanowieniu, krzyżując ręce za plecami. Trwa to dobre kilka minut. Tetrax również się zastanawia, opierając się o ścianę. W pewnym momencie podnosi głowę w górę i spostrzega na dachu sylwetkę. Nick przesuwa się. W miejsce, w którym przed chwilą stał uderza pocisk. Tetrax chwyta chłopaka za rękę i wybiega z alejki, wbiegając w tłum. Okryty szarym płaszczem z kapturem osobnik obserwuje tłum z dachu. Rusza w kierunku, w którym odbiegł Tetrax, przeskakując z dachu na dach.
 * Nick: Skąd wiemy gdzie jej szukać?
 * Tetrax: Nie wiemy. I to właśnie jest problem.
 * Tetrax: To do niczego nie prowadzi. Na Incarceconie znajduje się kilka milionów osób. Musimy do tego podejść w inny sposób.
 * Nick: Chętnie. Tylko w jaki? Nie możemy przecież zacząć wypytywać wszystkich wokół.
 * Tetrax: Prawda.
 * Nick: Czyli co? Wszystko na nic?
 * Tetrax: Jeszcze nie możemy się poddawać. Teraz tym bardziej. Myaxx musi mnie wyleczyć.
 * Tetrax: Nick, do ściany!

Tetrax i Nick przedzierają się szybkim marszobiegiem przez tłum. Kilku kosmitów wrzeszczy na nich, gdy zostają przez nich potrąceni. Wreszcie dwójka bohaterów dociera do kładki rozciągającej się nad głęboką przepaścią, sięgającą do najniższych poziomów planety. Gdy są już w połowie drogi kładka eksploduje niedaleko nich i zaczyna się walić z głośnym trzaskiem. Tetrax przytula Nicka do siebie i uruchamia plecak odrzutowy. Dziesiątki kosmitów spadają w dół z krzykiem. Tetrax ląduje po drugiej stronie i odstawia Nicka na ziemię. Odwraca się następnie, aby spojrzeć na kładkę. Przyspieszają mocno kroku. Po krótkim marszu Nick zostaje nagle chwycony przez linkę energetyczną i pociągnięty w górę. Tetrax łapie go za rękę, jednak chłopak wyślizguje się z jego chwytu. Petrosapien spogląda w górę, aby ujrzeć odzianego w płaszcz obcego w pancerzu podobnym do tego znanego już z SześćSześć, jednak w kolorze ciemnoróżowym. Obcy unosi się z pomocą plecaka odrzutowego, ściskając pod ramieniem Nicka. Wielu obcych zdaje się wykazywać zainteresowanie porwaniem. Obserwują z zaciekawieniem kosmitę. Tetrax wyciąga blaster z kabury i strzela w porywacza, który blokuje z pomocą energetycznej tarczy, po czym zaczyna lecieć w górę, w kierunku najwyższego poziomu. Tetrax aktywuje własny plecak odrzutowy i podąża za nim, posyłając w jego kierunku pociski. Nick wierci się w uścisku, ale nie jest w stanie nic zrobić. Obcy zablokował jego ręce, nie pozwalając na użycie Omnimatrixa. Nagle porywacz zostaje trafiony w plecak odrzutowy, który zaczyna tracić moc. Ląduje więc na jednej z platform i zaczyna uciekać pieszo. Tetrax również ląduje i ściga przeciwnika, prując z blastera. Pociski zdają się nie robić wrażenia na kosmicie, który jest ponadto dużo szybszy od Tetraxa. Z otworów na ramionach porywacza wylatują dwa pociski rakietowe, które zaczynają lecieć w kierunku Tetraxa. Ten otwiera w ich kierunku ogień, nie ma to jednak żadnego efektu. Odkłada więc blaster do kabury i wbiega prosto w pociski, które eksplodują przy kontakcie. Tetrax wybiega następnie z chmury dymu, niedraśnięty. Porywacz odwraca lekko głowę, aby ujrzeć ścigającego go wciąż Tetraxa. Z mniejszych otworów na jego pasie wypadają małe dyski, które przyczepiają się do podłoża. Gdy Tetrax zbliża się do nich, dyski aktywują się wypuszczając ogłuszające fale dźwiękowe. Tetrax upada na jedno kolano. Tetrax wbija rękę w ziemię. Przed jego przeciwnikiem pojawia się ściana z płonącego, czerwonego kamienia. Obcy zeskakuje z platformy, chwytając się barierki i przechodzi po niej na drugą stronę, mijając ścianę. Tetrax uderza raz jeszcze w ziemię, tym razem uwalniając falę ognia, która przegrzewa i dezaktywuje dyski. Tetrax unosi głowę dysząc ciężko. Otaczający go kosmici patrzą na niego ze zdumieniem. Po chwili odpoczynku Petrosapien wstaje i rusza w dalszy pościg, gdy nagle zostaje zatrzymany. Odwraca się, formując z ręki płonące ostrze. Jego oczom ukazuje się kosmitka z gatunku Vilgaxa. Nie nosi respiratora na twarzy, ma bardziej żeńskie rysy i podłużne oczy. Pod jej ustami widnieje czarne, okrągłe znamię. Ubrana jest w czarno-czerwony pancerz odsłaniający jej ręce i uda. Macki zwisają jej z tyłu głowy, tworząc coś przypominającego długie włosy. Na plecach zawieszoną ma włócznię. Narzucony ma na siebie wytarty, brązowy płaszcz. Tetrax formuje z powrotem rękę i prostuje się, wpatrując się bez słowa w kosmitkę. Myaxx otwiera szerzej oczy na dźwięk tej nazwy, po chwili jednak wraca do normalnego wyrazu twarzy.
 * Tetrax: Ktoś chce się nas pozbyć. Chodźmy.
 * Tetrax: Nie... uciekniesz...
 * Tetrax: (półgłosem) Myaxx.
 * Myaxx: (oschle) Tetrax. Co ty wyrabiasz? Po co żeś tu przyleciał?
 * Tetrax: Ja... znaczy...
 * Myaxx: Dalej jak dziecko. Tacy jak ty nigdy się nie zmieniają. Zawsze pozostają tymi samymi imbecylami.
 * Tetrax: Po prostu... dawno się nie widzieliśmy.
 * Myaxx: Wolałabym, żeby tak pozostało. Od kiedy twoje kryształy płoną.
 * Tetrax: Ja... (potrząsa głową) Muszę gonić tego Sotoraggianina.
 * Myaxx: W takim razie nie przeszkadzam. I tak nie mamy o czym rozmawiać.
 * Tetrax: Nie! Czekaj. Potrzebuję twojej pomocy. (zniża głos) Chodzi o Omnimatrix.
 * Myaxx: W takim razie jednak mamy o czym rozmawiać.