User:GrubaBulwa

odcinek 27
Oscar i Hope siedzą przy stoliku w kawiarni. Przed obojgiem stoją filiżanki, a dziewczyna zjada właśnie kawałek ciasta. Oscar wzdycha i podpiera głowę na dłoni. Hope chwyta filiżankę i wypija całą jej zawartość. Wystawia potem język i sapie głośno. Oscar bierze łyczka kawy i wstaje od stolika. Hope robi to samo, wciąż jęcząc z bólu. Oscar kręci głową i wychodzi z budynku.
 * Oscar: Dlaczego właściwie to robimy?
 * Hope: (z pełną buzią) Wzmacniamy naszą więź! Musimy się dobrze poznać i w pełni sobie ufać jeśli chcemy żeby nasza operacja się powiodła, prawda?
 * Oscar: Nie powiedziałbym. Marnujemy tylko czas.
 * Hope: Oj przestań. Nawet mi się nie przedstawiłeś.
 * Oscar: Oscar.
 * Hope: Fajnie. Jak ta nagroda. Ja jestem Hope, ale to już wiesz. I widzisz? Dobrze nam idzie.
 * Oscar: To może tak. Czemu masz problem z Rycerzami? Co takiego ci zrobili?
 * Hope: W sumie to nic, ale mają pewnie dużo fajnych rzeczy w swoich zamkach.
 * Oscar: Aha...
 * Hope: A ty i twój zmieniający się w kosmitów kolega?
 * Oscar: Skąd- a no tak. Podsłuchiwałaś.
 * Hope: Zupełnym przypadkiem!
 * Oscar: Jasne. Powiedzmy, że zaleźli nam za skórę.
 * Hope: Uuu... Dobra, idziemy! Znudziło mi się.
 * Hope: (z wywieszonym językiem) Pazy! Pazy!
 * Oscar: Gratuluję.

Chwilę później Oscar i Hope idą chodnikiem przez miasto. Co chwila mijają ich patrole Wiecznych Rycerzy, których pełno teraz w mieście. Praktycznie za każdym zakrętem można spotkać jednego lub dwóch rycerzy, gdzieniegdzie nawet Egzekutorów. Oscar spogląda na dziewczynę unosząc brew. Oscar zdaje się skołowany.
 * Hope: Ale ich się zaroiło... tak w ogóle to twój kolega nam nie pomoże?
 * Oscar: Mój... kolega ma sporo na głowie. Poza tym nie jest zbyt chętny do działania. I na pewno nie popierałby tego co teraz robię.
 * Hope: Ojeej... to przykree. No ale we dwójkę na pewno damy sobie radę! Hope i Oscar, duet idealny!
 * Oscar: Mam dziewczynę tak jakby co.
 * Hope: Oooch, oczywiście, że masz. To widać.
 * Hope: No... to skoro twój kolega umie się zmieniać w kosmitów to ty pewnie też masz jakieś super fajne moce, co?
 * Oscar: Można tak powiedzieć. Potrafię pobierać energię i wykorzystywać ją w różny sposób.
 * Hope: Uuu, fajnie.
 * Oscar: A ty? Właściwie nie zaskoczyłoby mnie kompletnie gdybyś była jakąś kosmitką albo mutantem.
 * Hope: To niespodzianka. (chichocze cicho pod nosem)
 * Oscar: Oookeej? To jaki właściwie mamy plan?
 * Hope: Idziemy do zamku, bijemy rycerzyków, ty załatwiasz swoją sprawę, ja załatwiam swoją i wszystko jest super fajnie.
 * Oscar: W takim razie mam nadzieję, że twoje moce są naprawdę mocne. Bo plan nie jest.

Noc. Pełen księżyc oświetla stojący na wzgórzu zamek. Na jego przedzie powiewają sztandary Wiecznych Rycerzy. Z powietrza patrolowany jest przez drony, a na ziemi przez rycerzy i Egzekutorów. Oscar, z nasuniętym na głowę kapturem, kuca w pobliskich krzakach. Hope stoi obok niego wyprostowana i kartkuje książkę. Hope kuca i zaczyna trząść się z ekscytacji. Hope wybiega z krzaków i podbiega pod wzgórze. Oscar otwiera usta, jednak powstrzymuje się od jakiejkolwiek uwagi i szybko podąża za nią. Hope prostuje ręce przed siebie i tworzy różową, kwadratową platformę. Wchodzi na nią i przybiera dumną pozę uśmiechając się szeroko. Oscar marszczy czoło zaskoczony. Hope wystawia rękę do Oscara, który wchodzi jednak na platformę bez jej pomocy. Dziewczyna zdaje się lekko zawiedziona, lecz szybko zaczyna tworzyć kolejne platformy, coraz wyżej i wyżej. Wreszcie docierają na szczyt muru. Czeka tam na nich rycerz, którego Hope powala magicznym pociskiem. Hope zeskakuje z platformy i ląduje na murze. Oscar przeskakuje chwilę po niej. Nagle ich uszu dobiega dźwięk kroków. Oboje odwracają się w jego kierunku, aby zobaczyć rycerza. Zapada chwila ciszy, gdy nagle rycerz rzuca się biegiem do tyłu. Rycerz zostaje owinięty swego rodzaju magiczną liną i przyciągnięty do Hope, która następnie uderza nim w ziemię ogłuszając go. Oscar kuca przy rycerzu i dotyka ręką jego zbroi. Skupia się na chwilę, zamykając oczy. Jego ciało pokrywa się metalową powłoką. Chłopak prostuje się i ogląda swoje ręce. Hope owija linę wokół Oscara i ciska go w okno, przez które ten się przebija i wpada do środka zamku. Przebiega następnie za nim po platformach i ląduje z gracją po drugiej stronie. Podbiega natychmiast do Oscara, który właśnie podnosi się z ziemi. Zza rogu wybiega czwórka rycerzy, wszyscy z aktywowanymi mieczami w rękach. Hope spogląda na Oscara, który kiwa głową. Chwyta następnie jednego z rycerzy liną i przyciąga do siebie. Oscar uderza go pięścią w głowę, ogłuszając go. Pozostała trójka rzuca się w ich kierunku. Hope ciska w ich nogi magiczne dyski, przewracając ich na ziemię. Oscar dopada do nich, podnosi dwójkę i zderza ich głowy ze sobą. Przymierza się do uderzenia trzeciego, jednak Hope zatrzymuje jego rękę. Oscar podnosi rycerza i przybija do ściany trzymając za szyję. Hope staje przed rycerzem i zbliża rękę do jego głowy. Jej oczy rozświetlają się na różowo. Po chwili wracają do normy, a Hope kiwa głową. Oscar ogłusza rycerza uderzeniem w głowę i upuszcza go na ziemię. Oscar i Hope odwracają się, aby ujrzeć sporą grupę rycerzy ze smutnym rycerzem na czele. Po chwili są już otoczeni z obu stron. Hope tworzy w rękach magiczną kulę i ciska ją w ziemię. Kula eksploduje, niszcząc podłogę, a Oscar i Hope spadają na niższe piętro. Hope tworzy pod sobą platformę i w ten sposób spowalnia upadek, a Oscar ląduje na plecach. Z górnego piętra zaczynają sypać się pociski, Oscar i Hope uciekają więc na bok. Hope rozgląda się. Biegną przez rozległe korytarze zamku mijając puste zbroje i dziesiątki drzwi. Wreszcie ich drogę zastępuje Egzekutor. Hope ciska w przeciwnika kulę many. Ten nawet się nie chwieje. Zamiast tego aktywuje topór energetyczny i macha nim w kierunku intruzów. Ostrze odpina się od rękojeści i zaczyna lecieć prosto na nich. Hope tworzy różową ścianę na jego drodze, jednak zostaje ona stłuczona przy uderzeniu. Oscar wskakuje więc przed dziewczynę i przyjmuje na siebie uderzenie, które ciska go na ścianę. Hope podbiega do niego i pomaga mu wstać. Oscar odpycha Hope i sam przetacza się po ziemi, gdy w podłogę wbija się ostrze topora. Egzekutor przyciąga je z powrotem na miejsce i zamachuje się w kierunku Oscara. Hope chwyta ostrze topora magiczną liną i ciągnie je do siebie. Egzekutor macha ręką ciskając Hope na ścianę. Oscar przebiega za niego i wskakuje mu na plecy, gdzie Egzekutor nie jest w stanie go dosięgnąć. Zaczyna uderzać w jego plecy metalową ręką z nadzieją na to, że uda mu się przebić jego pancerz. Nadzieja ta okazuje się płonna. Egzekutor wbiega tyłem w ścianę w celu strącenia Oscara, ten jednak trzyma się mocno. Rycerz zaczyna kręcić się po korytarzu obijając się o ściany i zdobienia. Oscar chwyta jego hełm i próbuje go podnieść. Udaje mu się go trochę poluzować, gdy nagle do jego uszu dociera krzyk Hope. Spełnia prośbę i ląduje na podłodze. Hope owija nogi Egzekutora magiczną liną, po czym przyciąga je do siebie, przewracając przeciwnika na plecy. Oscar wymija podnoszącego się powoli z ziemi rycerza i biegnie dalej. Hope podąża za nim, przewracając Egzekutora raz jeszcze z pomocą magii i wystawiając do niego język.
 * Oscar: Mogłabyś się... no nie wiem... schować? Zobaczą cię.
 * Hope: Co? A, tak!
 * Hope: Ciebie też to tak ekscytuje?
 * Oscar: Niekoniecznie. To jest główna siedziba Wiecznych Rycerzy, prawda?
 * Hope: Tak!
 * Oscar: Ciszej! (zauważa książkę) Czy to nie ta, którą wypożyczyłaś z biblioteki?
 * Hope: To? Aaa, taaak.
 * Oscar: Po co ci to?
 * Hope: Zobaczysz, hihi.
 * Oscar: Świetnie... to ja już chyba wolę działać z Nickiem.
 * Hope: Na co czekamy? Chodźmy już!
 * Oscar: Czy ty możesz-
 * Oscar: Chcesz nas zabić?
 * Hope: Nie. A teraz uważaj, bo pora na niespodziankę.
 * Hope: Ta-daaa!
 * Hope: To magia! Magia jest niespodzianką! Chodź!
 * Oscar: (spoglądając w dół) Jak to w ogóle działa?
 * Hope: No mówię, magia.
 * Oscar: A-ale magia... to przecież... przecież magia...
 * Hope: Co? Nie istnieje? Tak ciężko ci uwierzyć w istnienie magii?
 * Oscar: To znaczy... ja... ja się poddaję. Muszę po prostu przestać myśleć. Najwidoczniej to się na nic nie przydaje.
 * Hope: Haha! Zaczynasz rozumieć.
 * Oscar: Panie przodem.
 * Hope: Jaki dżentelmen.
 * Oscar: Co teraz?
 * Hope: Ja bym powiedziała, że schodzimy i bijemy. Ale ty pewnie chcesz to zrobić inaczej. Po cichu.
 * Oscar: Chętnie bym się z nimi pobił, ale boję się, że jest ich tam zbyt wielu na naszą dwójkę.
 * Rycerz: Intru-AAA!
 * Oscar: Ktoś na pewno to usłyszał.
 * Hope: Yhym. Musimy się ruszyć.
 * Oscar: Moment. Muszę spróbować jednej sztuczki.
 * Oscar: Ha! Działa.
 * Hope: Uuu...
 * Rycerz: Tam są, szybko!
 * Hope: Okej, idziemy.
 * Hope: Nic ci nie jest? Przepraszam za to, trochę spanikowałam.
 * Oscar: Spoko. Nic nie poczułem.
 * Rycerz: Brać ich!
 * Hope: Czekaj! Mogę czytać w jego myślach! Sprawdzimy czy ma jakieś ciekawe informacje.
 * Oscar: Możesz-! Okej, mogłaś o tym powiedzieć od razu.
 * Hope: Widzisz jak dobrze nam się współpracuje? Musimy robić to częściej.
 * Oscar: Coś ciekawego?
 * Hope: Mam plan zamku.
 * Oscar: Coś o kosmitach?
 * Hope: Bardzo ich nie lubi.
 * Oscar: Nie, nie! Chodzi mi o to czy w zamku są jacyś kosmici.
 * Hope: Aaa, to mów jaśniej. Nic o tym nie wiedział.
 * Oscar: Cholera.
 * ?: To bardzo przykre.
 * Smutny rycerz: Możecie już się poddać. Niestety wszystko stracone.
 * Hope: Jesteś gotowy?
 * Oscar: Gotowy na co?
 * Hope: Super!
 * Hope: Przepraszam.
 * Oscar: Znów nie bolało. Ale doceniam.
 * Hope: Okej. Za mną!
 * Oscar: Mamy problem. Ci goście są mocni.
 * Hope: Sprawdzimy.
 * Hope: Dziękuję. Jesteś kochany.
 * Oscar: Przestań... mam dziewczynę.
 * Hope: Oscar! Na ziemię!
 * Oscar: Szybko!

Bohaterowie docierają do masywnych drzwi i zatrzymują się przed nimi. Hope otwiera drzwi na oścież z pomocą magii. Sala wypełniona jest po brzegi rycerzami. Na ich czele stoi radosny rycerz, który zaczyna się śmiać na ich widok. Stojący obok radosnego rycerz o masywnej sylwetce wzdycha. Hope tworzy magiczną linę i macha nią w nogi rycerzy, którzy przewracają się na ziemię. Radosny przeskakuje nad liną i ląduje na ziemi na rękach, po czym wraca na równe nogi. Wyciąga i aktywuje miecz energetyczny i rzuca się na dwójkę. Oscar odskakuje unikając ciosu radosnego, który szybko zmienia kierunek ciosu i tnie w klatkę piersiową Oscara, rozcinając metalową powłokę. Zaczyna atakować następnie serią szybkich ciosów, które Oscar blokuje rękoma, których metalowa powłoka zaczyna szybko znikać. Hope ciska w radosnego kilka magicznych dysków, których ten unika lub rozcina mieczem. Hope przygotowuje kolejne pociski, gdy nagle zostaje chwycona od tyłu przez masywnego rycerza. Jej ręce zostają unieruchomione, zaczyna więc kopać rycerza po nogach. Oscar odwraca się do rycerza i Hope, jednak zostaje powalony kopnięciem radosnego rycerza. Podnosi się, aby zostać trafionym serią cięć. Uderza plecami w ścianę i krzyżuje przed sobą ręce w ramach obrony. Nie ma już na nich jednak praktycznie żadnej metalowej powłoki. Radosny rycerz przygotowuje się do ciosu. Oczy Hope rozświetlają się na różowo, gdy ta tworzy magiczną eksplozję, powalając wszystkich obecnych na ziemię czy ciskając ich na ściany. Podbiega następnie do Oscara i pomaga mu wstać. Hope chichocze i rozgląda się. Niektórzy rycerze zaczynają się podnosić. Hope podbiega do radosnego i zaczyna czytać mu w myślach. Oscar pochłania metal ze zbroi rycerza i podnosi energetyczny miecz i tarczę. Kilku rycerzy zaczyna biec w jego kierunku. Chłopak paruje cios mieczem i tnie rycerza po głowie. Kopie następnie innego w brzuch, odrzucając go i paruje cios trzeciego, samemu cofając się o krok. Oscar wzdycha i kontynuuje walkę. Po kilkunastu sekundach Hope ciska w rycerzy magiczne pociski i odrzuca ich w tył. Hope podchodzi do tronu i chwyta go z pomocą magii. Podnosi go i ciska na bok ukazując umieszczone pod nim schody. Kolejni rycerze podnoszą się z ziemi stękając z bólu. Hope zbiega po schodach, a Oscar przygotowuje się do walki.
 * Hope: To musi być sala tronowa.
 * Oscar: Wygląda bardzo... tronowo.
 * Hope: Łubudu!
 * Radosny rycerz: A nie mówiłem, a nie mówiłem! Mówiłem, że przyjdą tutaj! Mówiłem! Przewidywalni!
 * Rycerz: Tak, sir. Mówił pan.
 * Radosny rycerz: Haha! Dobrze! Dobrze! To teraz możecie ich zabić!
 * Oscar: Hope?
 * Hope: Hm? A tak!
 * Radosny rycerz: Ale zabawa!
 * Hope: Muszę się dostać do tronu!
 * Oscar: Do tronu? Po co?
 * Oscar: Może tak trochę pomocy?
 * Hope: Oj, wybacz.
 * Hope: Ej! Puszczaj! Molestowanie!
 * Oscar: Hope!
 * Hope: Powiedziałam, PUŚĆ!
 * Hope: Wszystko dobrze, twardzielu?
 * Oscar: Akurat teraz już bolało.
 * Oscar: Możesz coś dla mnie zrobić?
 * Hope: Zależy. Co takiego?
 * Oscar: Ten w radosnej masce. Myślę, że może coś wiedzieć. Sprawdź jego myśli, konkretnie w poszukiwaniu informacji o dwójce porwanych kosmitów.
 * Hope: To w takim razie mogę. Tylko pilnuj, żeby nikt mi nie przeszkadzał.
 * Oscar: Jak ci idzie?
 * Hope: Sekundka...
 * Hope: Mam to. Dwóch kosmitów, jeden taki czarno-zielony, a drugi taki diabełek. Trzymają ich w jakimś laboratorium.
 * Oscar: Laboratorium? Wiesz gdzie jest?
 * Hope: Pod zamkiem. W lesie. Dużym. Drzewa iglaste.
 * Oscar: Kawałek za Wellbood jest las iglasty. Może to tam...
 * Hope: A po co ci to tak właściwie?
 * Oscar: Ci kosmici to tak jakby moi przyjaciele.
 * Hope: Aww, chciałabym kiedyś poznać tego diabełka. No cóż, teraz pora na mnie.
 * Oscar: Co to?
 * Hope: Przejście do katakumb. Tam jest to, czego ja potrzebuję.
 * Oscar: Idź. Zatrzymam ich.
 * Hope: Co?
 * Oscar: Mówię idź. Wystarczająco mi już dzisiaj pomogłaś. Pora, żebym się odwdzięczył.
 * Hope: Ooo, słodziutki jesteś. Ale... jesteś pewien, że dasz sobie radę?
 * Oscar: Eh, mogę spróbować.
 * Hope: Jak tylko skończę to ci pomogę. Powodzenia.
 * Oscar: Nawzajem.

Hope wchodzi do ciemnych katakumb. Wymawia pod nosem zaklęcie i zapala na dłoni małą kulkę many, która oświetla jej drogę. Zaczyna oglądać grobowce, sprawdzając przy tym wyryte na nich inskrypcje. Otacza grobowiec różową aurą i podnosi go z pomocą magii. Wchodzi następnie po schodach, a pod jej nogami ląduje Oscar. Hope tworzy pod sobą i Oscarem platformę, która unosi się w powietrze. Zbija następnie zdobione witrażami okno i wylatuje przez nie. Zniża lot, aby Oscar mógł zejść na trawę. Hope macha ręką i ciska dysk many w drona, który spada na ziemię dymiąc. Hope nachyla się do Oscara i całuje go w policzek. Platforma unosi się wyżej i zaczyna odlatywać. Hope uśmiecha się i macha na pożegnanie Oscarowi, który zdaje się bardzo skołowany całą sytuacją.
 * Hope: Nie on... nie... to też nie... a! Tu jest.
 * Hope: O, hej!
 * Oscar: Dobrze... trafiłaś...
 * Rycerz: Złodziejka wynosi grobowiec! Zatrzymać ją!
 * Oscar: Wychodzimy?
 * Hope: O, chętnie.
 * Oscar: Grobowiec? Kradniesz grobowiec?!
 * Hope: Tak. Coś nie tak?
 * Oscar: Znaczy... po co ci to?
 * Hope: To taka moja babska tajemnica. A ty powinieneś już chyba iść. Rycerze zaraz tutaj będą.
 * Oscar: A ty?
 * Hope: Tu nasze drogi się rozchodzą. Ale jeszcze się spotkamy. Obiecuję.
 * Hope: Usta zarezerwowane dla dziewczyny, prawda?
 * Oscar: Mam dziewczynę...