User:Piterko1996

Kolejne święta z rodziną. Jak co roku wybrałem się z bliskimi do dziadków na wieś, żeby celebrować ze wszystkimi narodzenie Jezusa. Jako, że wieś leżała na totalnym zadupiu bez zasięgu i dostępu do internetu nigdy nie chciałem tam jeździć, zwłaszcza, że stary dom dziadków zawsze mnie przerażał. Był to 3 piętrowy drewniany pałacyk z wielkim strychem, na który nie pozwalano mi i mojemu rodzeństwu wchodzić, gdyż jak zawsze słyszeliśmy "belki na górze są popruchniałe i może stać się wam krzywda". Coroczne wyjazdy jednak były znośne, zwłaszcza dlatego, że dziadek miał zawsze ciekawe historie, którymi chętnie się z nami dzielił. Tego dnia opowiedział nam jedną ze swoich opowieści, której jeszcze nie słyszeliśmy. Opowiadała ona o moim pradziadku, który był znanym lekarzem, niestety w dziwnych okolicznościach zniknął zostawiając po sobie tylko dom w którym właśnie siedzieliśmy. Podobno pradziadek był zamieszany w jakiś tajny projekt, poprawy jakości życia ludzkiego, jednak ten z powodu jego zniknięcia nigdy nie został ukończony. Tego dnia poszedłem spać z dziwnym wrażeniem, jakbym już kiedyś słyszał tę opowieść. Wybiła 2 w nocy a ja ciągle rozmyślałem o tym co usłyszałem od dziadka. Czułem wewnętrzny niepokój, jednak nie mogłem określić czym był spowodowany. Postanowiłem pójść do kuchni i napić się wody. Jako, że mój pokój był na 3 piętrze a kuchnia na parterze udałem się w kierunku schodów, jednak gdy do nich dotarłem mój wzrok przykuły stare drzwii prowadzące na strych. W tamtym momencie moja ciekawość rozpalona opowieścią dziadka przełamała ostrzeżenia rodziców. Uchyliłem lekko drzwi i moim oczom ukazały się stare drewniane schody prowadzące praktycznie pionowo w górę. Mając z tyłu głowy ostrzeżenie o popruchniałych belkach ostrożnie wszedłem na górę. Moim oczom ukazał się pokój przypominający pracownię z starą aparaturą chemiczną i całą masą książek. Sądząc po stanie w jakim był pokój nie był od odwiedzany od kilkudziesięciu lat, co dało się poznać po całej masie pajęczyn. W dodatku warstwa kurzu który się tam osadził dodawała dodatkowego mroku temu miejscu. Na biurku stały stare czarno białe zdjęcia na których widniała podobizna starszego mężczyzny, a obok leżał list który wyglądał na niedokończony. W liście napisane było " Nazywam się dr. Jan Stanisław Majewski i odpowiadam za prace nad projektem Nowy Ład. Jest to przedsięwzięcie, które ma na celu dać człowiekowi życie wieczne za pomocą modyfikacji komórek ludzkich aby te przestały się starzeć. Nasza praca dobiegła końca jednak z powodu braku zgody na testy na ludziach nie jestem w stanie potwierdzić czy serum jest w pełni gotowe. W związku z tym postanowiłem wypróbować je na swojej osobie. Skutki przerosły moje najśpielsze oczekiwania. Moje dotąd siwe włosy zaczeły odzyskiwać kolor, a okulary, które musiałem nosić stały się zbędne. Jednak w dalszych godzinach zauważyłem problem z serum, którego nie mogliśmy przewidzieć. Komórki zamiast przestać się starzeć zaczeły stawać się coraz młodsze. Już wiedziałem, że moje istnienie nieubłaganie cofnie się do pojedyńczej komórki z której się zaczeło. Wraz z zespołem opracowaliśmy plan. Moje ciało ma zostać zamknięte w laboratorium i monitorowane, aż do stanu powrotu do pojedyńczej komórki, następnie zostanę umieszczony w macicy kobiety bym mógł na nowo urosnąć. Jako lekarz ale przedewszystkim naukowiec przystałem na ten plan. Powierzyłem te zadanie najbardziej zaufanej osobie czyli mojemu synowi Adamowi. Mam nadzieję, że moja praca przysłuży się kiedyś ludzkości.. ". Na tym list się kończył, a ja zamarłem gdyż już wiedziałem, skąd znam męzczyznę ze zdjęcia. Pomimo iż zdjęcie było czarno białe to już zobaczyłem szczegół, którego wcześniej nie zauważyłem. To były moje oczy, moje z wadą Heterochromii, przez którą mam jedno oko cimno brązowe a drugie jasno niebieskie. To ja jestem...