File:1688321514711.jpg

VERONICA L. DARKNESS

Rozdział 1: Cztery lata wcześniej...

-Veronica, zaraz musisz ruszać z powrotem na uczelnię, ale nie zapominaj o swojej młodszej siostrze.

-O takiej gotyckiej pannie ciężko zapomnieć. Jeszcze trochę i twój mrok przejdzie na mnie.- zaśmiała się dziewczyna z kasztanowymi lokami do siostry Natalie.

-Będzie mi cię brakować.

-Przyjadę za dwa tygodnie, nawet pójdę z tobą na cmentarz.

-Obiecujesz?

-Tak. Do zobaczenia, maluchu.-droczyła się Veronica. -Żegnaj.

Uściskały się i po chwili Veronica wsiadła do autobusu. Nie przypuszczała, że to ich naprawdę ostatnie spotkanie...

Veronica nie zdawała sobie sprawy, że zainteresowania siostry wybiegają po za noszenie czarnych ciuchów, gotyckich krzyży i słuchanie muzyki z pogranicza gotyku i metalu. Nie miała pojęcia o towarzystwie w jakim się obracała. Gdyby tylko wiedziała...

Dojechała późnym wieczorem do akademika i zastukała do swojej najlepszej przyjaciółki J.J., ale ta najwyraźniej była nieobecna. Poszła na długi spacer po parku obok, tam zatopiła się w myślach, aż zobaczyła jak kilku chłopców malowało graffiti na muralu. Podeszła do nich, nie zdawała sobie nawet sprawy, że może to być niebezpieczne.

-A ty tu czego?! Bill miałeś pilnować...

-Nie doniosę, jestem tylko ciekawa... Chłopak z puszką podszedł i spojrzał sceptycznie. A potem z uśmieszkiem łobuza powiedział:

-Szukasz kłopotów? Kręci cię niebezpieczeństwo, czy zwyczajnie lubisz nielegalne rzeczy? Postanowiła zaimportować chłopakowi, reszta patrzyła sceptycznie... Gdyby podeszli ciut bliżej mogliby ją okrążyć. Zdawała sobie z tego sprawę.

-Jedno i drugie... Jestem Veronica.

-Idź w swoją stronę, nie zamierzam ci się przedstawiać, żeby policja wlepiła mi mandat. Spadaj mała, zanim spotka cię coś strasznego. Sama o zmroku w otoczeniu facetów...

Dreszcz ją przeszedł po plecach. Nagle poczuła czyjś dotyk na ramieniu za sobą. Gwałtownie odwróciła się, a jeden z chłopaków uśmiechnął się do niej złowieszczo.

-Czeeść...- powiedział wysoki barczysty brunet.

-Jeśli próbujesz mnie zastraszyć, to marne szanse. Za bardzo jestem ciekawa, co to będzie.- Skinięciem głowy wskazała na mural, zaskakując wszystkich.

-To będzie kilka postaci ze znanych mitów miejskich, tych krwawych. A teraz już idź, drażnisz mnie, spadaj.

-A ja bym się z nią chętnie zaprzyjaźnił...- dodał brunet.

-Bill, nie drażnij mnie!- chłopak z puszką wydawał się poirytowany i nerwowy. Choć był chudszy i niższy, widać to on rządził tą grupką.

-Ok, już sobie idę.

Inny chłopak wtedy odezwał się- blondyn z zielonymi oczami:

-A jeśli powiadomi gliny?

-To wtedy będzie kwestia czasu jak ją znajdę i zafunduje piekło. -wtedy spojrzał na ją dreszcz i dodał

-Uważaj Veronico Dark.

***

Jego spojrzenie zmroziło, czułam, że nie żartuje. Niepokoiło mnie, że wie jak się nazywam, chociaż głowę bym dała, że nie wspomniałam nazwiska. Oczy mu zabłysły, a uśmiech był pełen szyderstwa... Wróciłam szybkim krokiem do akademika, a rano zobaczyłam mural. Był niesamowity, choć pełen krwi i postaci zniekształconych, to jakoś nie były jakoś mocno szkaradne, a raczej przykuwające uwagę, fascynujące... Po chwili usłyszałam, że ktoś mnie woła. To była J.J. -Co tu robisz? Nie idziesz na zajęcia?

-Za chwilę, nie mogę oderwać wzroku...

-Matko, same mroczne postacie. Ktoś ma fioła! Nie mogę zrozumieć, co ludzi pcha do ubóstwiania tych legend?! To zwykli seryjni mordercy, którzy źle skończyli, a ich wielbiciele utrzymują, że oni powstali z martwych i mordują dalej. Trzeba być szalonym.. Podobnie jak wiara w zjawy, czy wampiry..- powiedziała i odeszła.

Nie zgadzałam się, uważałam, że to nie szaleństwo a metoda na walkę ze samym sobą...

Po kilku dniach zadzwoniła ciocia Laura. Była smutna, nigdy nie słyszałam, by się tak smuciła. - Kochanie, chodzi o Natalie.

-Co znowu wywinęła? Zbroiła coś?

-Veronica, ona... Natalie nie żyje. Dziecko, ja...

-Nie to nie możliwe... Nie... jak to się stało?

-Policja milczy, nie chcą mi pokazać ciała. Podobno tak źle wygląda. Prokuratur przyjedzie rozmawiać ze mną później, ale podobno ma to związek z jej znajomymi. Mają ich przesłuchać.

Byłam w szoku, szybko odłożyłam telefon i w biegu zaczęłam się pakować.

Pół godziny później siedziałam już w autobusie. Miałam niejasne przeczucie, że jej nagła śmierć ma związek z jej niedawno poznanymi przyjaciółmi. Byli chyba bardziej nawiedzeni niż moja Natalie. Biłam się z myślami, ledwo mogłam się na czymkolwiek skupić. Było już późno, nawet bardzo późno, gdy dotarłam do domu. Zapukałam, po chwili otworzyła mi ciocia.

-Veronica, dobrze, że jesteś. - uściskała mnie, a potem uważnie mi się przyjrzała. - Dziecko drogie, co z twoimi włosami?

Nie miałam bladego pojęcia o czym mówi, dopóki nie dotknęła jednego grubego kosmyka moich włosów. Wtedy odkryłam, że ten kosmy jest zupełnie prosty, jak po przejechaniu prostownicą i... całkowicie biały. Biały jak kartka papieru, albo śnieg na szczycie gór...

- Białe jak śmierć.- szepnęłam, nie wiem sama, czemu to powiedziałam, ale ciotka zbladła. Weszłyśmy do środka i zaczęłyśmy rozmawiać.

Okazało się, że policja nie wiedziała, czy to było zabójstwo, czy samobójstwo. Jedno było pewne, miało związek z jakimś rytuałem. Podejrzewali satanizm. Natalie była gotką, ale nie satanistką. Byłam tego pewna. Po pogrzebie postanowiłam zostać jeszcze kilka dni. Postanowiłam sama odkryć, co jej się stało.

Poszłam na spacer do lasu, miałyśmy tam jako dzieci swoje własne miejsce. Tam wuj Norbert z tatą zbudował przed śmiercią mały domek na dużym solidnym drzewie. Jako dzieci mieściłyśmy się tam we dwie, ale teraz, gdy byłyśmy już dorosłe, obawiam się, że miejsca starczyłoby zaledwie dla jednej z nas.

Tam wpadłam na niesamowity ślad... Mógł mi pomóc zrozumieć, co stało się z moją ukochaną, młodszą siostrą. A wszystko dlatego, że jako jedyna wiedziałam, gdzie szukać. Chwilę biłam się z myślami, czy nie oddać tego policji, ale oni wcześniej tego dnia stwierdzili, że to było samobójstwo.

Rodział 2: Małe śledztwo

Byłam zrozpaczona, ale wiedziałam, że ciotka przeżywa to dodatkowo. Zwłaszcza, że właśnie przyszli policjanci i stwierdzili bezczelnie:

-Pani siostrzenica popełniła samobójstwo. Nie ma dowodów na udział osób trzecich. Przykro mi. Znaleziono ją w otoczeniu książek okultystycznych, a odciski palców na nożu wskazują, że sama trzymała nóż. Najwzyczajniej sama to zrobiła.

-Chyba żarujecie?!- krzyknęłam do policjanta, kóry to mówił. Ciotka siedziała cicho, jakby w szoku. - dopiero godzinę temu ją pochowaliśmy, ledwo zaczęliście śledztwo, a już wydaliście wyrok?! To żart, nie znaliście Natalie!

Nie wytrzymałam i pobiegłam na górę, nigdy nie czułam się tak bezradna i słaba. Zawsze byłam tą odważną, silną i rozsądną. Ale nie tego dnia...

Natalie była gotką, ale nie zrobiłaby sobie krzywdy. To nie możliwe, intereowały ją duchy, demony i egzorcyzmy, ale miała rozsądny stosunek do tego. To była tyko ciekawość, jak u mnie...

Położyłam się na jej łóżku i miałam dziwne przeczucie, że coś jest nie tak.

"Może mi zwyczajnie odbija z żalu. Była moją siostrą, jedyną z resztą..."- pomyślałam i wstałam. Chwyciłam ten zeszyt, który ona trzymała w domku. Zaczęłam go przegldać. Pisała o dzieciakach, które pod wływem jakiwejś chorej wairy w legendę zaczęły mordować. Ale na końcu dopisała tam bardzo ciekawy fragment:

"Jak to możliwe, że normalne i szczęśliwe dzieci nagle zaczynają zachowywać się jak mordercy? A inni także popadają w jakąś chorą jazdę. Wszyscy zupełnie jakby doświadczyli zbiorowej choroby- potrzeby mordy i skrzywdzenia innych. Czemu? Demony? Zbiorowa choroba raczej nie jest możliwa. Co lub kto za tym stoi?"

Były tam jakieś zdjęcia, nazwiska i dziwne rysunki, a także jakieś dziwne rytuały. Pomyślałam, że serio zwariowała...

"Czyżby policja miała jednak rację? Oszalała? Przecież demony nie istnieją, większość dzieje się w naszych głowach. Demony? Nawet jeśli istnieją, to nie znaczy, że ci ludzie nie cierpieli na jakieś poważne psychiczne choroby. Nie wszystko opiera się na bajkach. Choć łatwiej nam w nie wierzyć, tak jak w demony, które kierują nas do złego, niż uwierzyć, że w nas samych jest zło." Położyłam się, ale nie mogłam zasnąć, rozmyślałam o siostrze, to z jej powodu jeden kosmyk moich rudych loków zrobił się biały. Jakbym z rozpaczy osiwiała. Wyprostawał się i pobielał. Zupełnie nie pasował do moich rudych kędziorów. Postanowiła, że uczczę siostrę, kóra kochała czerń, choć jej uśmiech był niczym zarźliwa tęcza. "Moja kochana Natalie..."

Rano, przed wyjazdem chwyciłam czarną farbę z jej pokoju i pomalowałam zbielały kosmyk na czarno.

Ciocia była zła, że tak szybko zostawiam ją sama, ale z drugiej strony rozumiała, że muszę wracać na uczelnie.

Dojechałam wieczorem i przechodziłam, obok ściennego grafiti. Wreszcie było skończone. Stałam tam chwilę i przyglądałam się. Myślałam o tych wszystkich mitach i podobnych do bzdurach, w które wierzyła Natalie. To przez nie ludzie wariują, gdy się boją. To tak usprtawiedliwiają swoje mordercze zapędy.

Wyczułam, że nie jestem sama, już miałam się odwrócić, gdy nagle ktoś za mną zapytał:

-Podoba ci się?- w środku cała podskoczyłam, ale na zewnątrz nie mogłam tego okazać, że się wystraszyłam.

-Tak sobie. - powiedziałam i odwróciłam się. Stał przede mną chłopak, który to malował, tym razem nie był wredny, ani taki... spięty.

-To dlaczego ciągle przystajesz i mu się przyglądasz?- zapytał z kamienną miną. Pierwszy raz mogłam mu się przyjrzeć. Nie należył do ludzi śniadych, zupełnie jakby unikał słońca. Miał ciemne oczy, wąskie usta i jasne własy ukryte pod czpką, związane gumką do włosów.

-Zastanawiałam się tylko nad czymś. - powiedziałam chcąc odejść, ale wtedy zapytał:

-Dlaczego, skoro ci się nie podoba, nie pójdziesz sobie, Veronico?

-Zastanawiam się jak można wierzyć w takie bzdury, jak takie legendy miejskie i myśleć, że to ktoś lub coś innego kieruje ludźmi, że robią to, co robią. To po to, by usprawiedliwić swoje zapędy? To nie potwory, czy demony krzywdzą ludzi tylko chorzy ludzie... Nie da się tego usprawiedliwić, poprostu są socjopatami.

-Studiujesz pyschologie, czy co?! - przestąpił mi drogę i dodał z uśmiechem- A ty byłabyś zdolna ty robić to, co oni? Bałabyś się? Miałabyś opory? Wyrzuty sumienia?

Wolałam nie kontynuowac tej wymiany zdań, facet coraz bardziej mnie przerażał. Nie chciałam dłużej dykutować, ani nie miałam zamiaru z nim rozmawiać dalej.

-Swoją drogą, myśle, że wariat jest w każdym z nas, wystarczy go sprowokować... - odsunął się i przeszłam.

A on rzucił w moją stronę:

-Miło mi było, ładnie ci w tych włosach, Veronico Darkness?

Zatrzymałam się, zupełnie zszokowana, ale on odszedł już spory kawałek ode mnie. Wcześniej też wspomniał moje nazwisko...

-Skąd wiesz jak się nazywam?!

Nie odpowiedział, obrócił się tylko i uśmiechnął się do mnie, a potem poszedł dalej. Zrobiło mi się zimno i ogarnął mnie strach. Pojawił się niepokój.

"Czy on mnie śledzi, albo ... Nie! Bez paranaoi, może też jest studentem, ale dopiero, gdy zaczęłam się interesować graffiti zwócił na mnie uwagę. To samo zaczne robić odnośnie znajomych Natalie, gdy tym razem wróce do domu."

Niestrety nieprzyjemne uczucie nie minęło...

Ciągle miałam wrażenie, że z tym wszystkim jest coś nie tak... natalie mówiła o jakimś chłopaku, podobał jej się. Nosił skórę i miał ciemne włosy, ale "mimo jasnej karnacji było dość uroczy...", jak mówiła.

" Jak on miał na imię?". Wyciągnęłam jej pamiętnik.

-Rall, spotkali się kilka razy...- mówiłam do siebie. - Chwila, a to co?

Zauważyłam mały wpis z tego dnia, gdy przyjechałam ostatni raz przed jej śmiercią.

" Veronica nie zauważyła, gdy wracałyśmy z kina zauważyłam kobiete z mężczyzna. Była ubrana jak tancerka klubu erotycznego, oni chyba lubią takie przebieranki. Miała krótki skórzany strój pielęgniarki, tyle, że czarny. Wiedziałam, że gdzieś ją widziałam. Jako fanka straszych historii, legend i mitów, nie mogłam jej nie rozpoznać. Gdy wszyscy spali chwyciłam laptop i znalazłam.

To była Anna Pielęgniarka. Mordująca wszyskich, którzy weszli jej w drogę... Z tym, że ona patrzyła prosto na mnie i uśmiechała się... Najgorsze jest to, że wszyscy myślą, że ona nie żyje."

Czytając wpis dostałam gęsiej skórki. Pomyślałam, że być może to ona zabiła Natalie, w końcu mogła pomyślec, że Natalie ją rozpoznała...

Nie mogłam znaleźć informacji o pozostałych przyjaciołach Ralla, ale zrobił niebywałe wrażenie na mojej siostrze. Najgorsze, że był tam przejazdem i nie mogłam go sprawdzić. Pozostały Eve i Monice. Według notatek Natalie, były na imprezie nad jeziorem. Może zauważyły coś więcej, albo wiedzą coś węcej... Miałam już plan.

Tej nocy miałam koszmar.

Rozdziała 3:

Obudziłam się zlana potem, nigdy jeszcze nie miałam tak realistycznego snu. Był w nim jakiś obcy mężczyzna. Dziwne, bo nigdy nie widziałam tej osoby. Był tak charakterystyczny, że nie przeoczyłabym go nawet w tłumie. Podobno nawet obce osoby mijane na ulicy mogą nam się przyśnić. Myślałam, że tak właśnie było. Jednak takie przerażające spojrzenie i uśmiech zapamiętałabym, zwłaszcza w połączeniu z tak dziwnym strojem i niebieskimi włosami. Ten człowiek musiał pracować w cyrku. Byłam zdziwiona, bo w okolicy nie było cyrku od dawna...

Byłam w drodze z akademika na uczelnie. Mężczyzna uśmiechnął się patrząc bezpośrednio na mnie, a w ręku miał cały pęk balonów. Chociaż wokół przechodzili ludzie on patrzył się tylko na mnie i po za mną nikt nie zwracał na niego uwagi. Byłam wystraszona, sama nie wiem dlaczego. Być może dlatego, że nigdy nie lubiłam cyrku, a ci ludzie poprzebierani z całą paletą barw na twarzy byli tacy podejrzani i straszni. Nigdy ich nie lubiłam, autorzy horrorów z postaciami klaunów zupełnie trafili w moje lęki. Jeśli ktoś z dużym entuzjazmem jest zbyt miły, tak bez powodu, to wzbudza moją podejrzliwość.

Przeszłam na drugą stronę, ale po kilku metrach znów pojawił się przede mną i tylko się uśmiechał znowu patrząc na mnie. Skręciłam w boczną uliczkę po mojej prawej stronie, była niewielka i uliczkę mało uczęszczana. Ale on tam już był zaledwie pięć metrów ode mnie. Przechylił głowę, uśmiechnął się i wyciągnął z pęku różowy balon z rysunkiem cukierków i lizaków. Miałam złe przeczucie i zwyczajnie wyminęłam go. Słyszałam jak w swoich wielkich butach człapie za mną. Postanowiłam przyspieszyć i w pewnym momencie zaczęłam biec. Byłam już prawie przy drzwiach uczelni, gdy poczułam dotyk na ramieniu.

Nie zamierzałam się odwracać. Wyrwałam się i z impetem otworzyłam przeszklone drzwi. Byłam zdyszana. Poczułam, że skóra, w miejscu gdzie mnie dotknął mnie pali. Obróciłam się, a on nadal tam, stał i się uśmiechał wyciągając do mnie balonik. Słońce padało tak, że zauważyłam jego cień. Ze strachem zakryłam usta dłońmi w szoku.

-Demon... To jakiś demon.-pisnęłam cicho, a on wtedy wypuścił pęk balonów z rąk, które poszybowały w niego. Pomachał mi, a potem zaczął walić pięścią w szybę, a ta zaczęła pękać..

Obudziłam się i byłam mokra od potu, ale co najdziwniejsze, skóra nadal mnie piekła... Zapaliłam światło i wtedy zauważyłam ogromne zaczerwienienie. Nagle weszła J.J.

-O matko, coś chyba cię ugryzło i masz okropną wysypkę.- spojrzała na moje ramie. A ja opowiedziałam jej, co mi się śniło.

-Moim zdaniem, w czasie, gdy ty śniłaś coś cię ugryzło, jakiś pająk lub robaczek i ta reakcja alergiczna wywołała ból, twój mózg zanotował ból,  że śniłaś to, wymyślił przyczynę ze snu, bo spałaś twardo.

-Nie doszukuje się tu nic dziwnego, znasz mnie, ale nigdy nie miałam tak realnych snów.

-Może tak właśnie odbija się na tobie żałoba. Nie martw się jestem ja i Zuzanna, zawsze masz nas i możesz liczyć.

***

Sny powracały, w innej scenerii, czy różniły się wydarzeniami, ale zawsze był tam on. Za każdym razem udawało mi się jakoś znaleźć sposób by uciec, a czułam, że muszę, chociaż może, gdybym wzięła ten przeklęty balonik, to by się odczepił. A on z tym paskudnym uśmiechem tylko wzbudzał we mnie lęk, którego nie mogłam przemóc.

Co rano budziłam się cała mokra, miałam wrażenie, że jest zawsze o krok bliżej do schwytania mnie.

W końcu przyszedł czas, gdy mogłam po ostatnim kolokwium pojechać do ciotki. A tej nocy było blisko, złapał mnie za nadgarstek, ale zadzwonił budzik i uratował mnie. Skóra wokół nadgarstka była czerwona jak diabli... Musiałam ją zabandażować, a potem wyszłam z zapakowaną wcześniejszego dnia torbą. Wtedy spojrzałam ponownie na graffiti.

-A niech mnie! To tu widziałam tę postać!- powiedziałam do siebie, zatrzymując się. - to stąd te głupie sny. I dziwić się, że ludziom odbija, i biorą fikcję za prawdę..

-Cześć, okropne prawda?- spojrzałam za siebie, to była Zuzanna.- Chciałaś pojechać bez pożegnania? Chyba zwariowałaś!

Uśmiechnęła się i objęła mnie serdecznie.

-Może chcesz bym jechała z tobą?

-Może innym razem. Muszę pobyć sama. Nadal nie przetrawiłam tej żałoby. Może będąc blisko uporam się z tym wszystkim.

Późnym popołudniem wysiadłam z autobusu, ciotka Laura już na mnie czekała. Była bledsza niż zwykle, smutna i nieobecna myślami. Wydawała się bardziej wychudzona i znacznie starsza, niż w rzeczywistości. Miałam wrażenie, że radzi sobie, z tym wszystkim, jeszcze gorzej ode mnie...

-Ciociu, jak miło, że wyszłaś po mnie.- powiedziałam radośnie, zmuszając się do uśmiechu.

-Veronica.- powiedziała zaskoczona, jakby zapomniała gdzie i po co jest. - Jesteś...

Zachowała się zagadkowo. Gdy dotarłyśmy do domu i poszła wstawić wodę na kawę, chciała też zrobić coś do jedzenia. Odłożyłam torbę w swoim pokoju i poszłam do kuchni, by nie była sama. Przez ułamek sekundy wydawało mi się, że widzę jakieś snopy światła które ją oplatają. Ale to było światło słońca wdzierające się przez olbrzymie okno kuchenne. Pomyślałam, że muszę odpocząć po podróży i tych męczących mnie w nocy koszmarach, usiadłam na krześle.

-Ciociu, nie dzwoniłaś ostatnio.- spojrzała na mnie, jakby nie rozumiała o co mi chodzi, a potem powiedziała.

-Miałaś sesje egzaminacyjną, nie chciałam ci przeszkadzać. Jak ci poszło?- przez chwilę była taka jak dawniej, gdy chodziłam jeszcze do szkoły. Natalie była teraz w maturalnej klasie, ale ja tęskniłam w ostatnim roku za jej pytaniami o lekcje...

-Zaliczyłam wszystkie przedmioty, myślałam o tym, by zostać tu trochę. Może znajdę jakąś pracę na czas wakacji?- zapytałam.

Nie odpowiedziała, robiła swoje, aż w końcu skończyła i zaczęła zalewać kawę.

-W dużym mieście jest chyba łatwiej znaleźć pracę, nie sądzisz?- powiedziała spokojnie. Zabrzmiało to tak jakby nie chciała mnie tutaj. Poczułam smutek i rozczarowanie. Mogłabym pracować i po południu zajmować się sprawdzaniem tropów, a wieczorami przynajmniej nie byłaby sama.

Po obiedzie poszłam na spacer i nie daleko spotkałam chłopca, który z opisu przypominał tego z dziennika Natalie, poszłam za nim, ale wtedy zniknął mi tuż za rogiem. Wróciłam się i rozglądałam, ale nigdzie go nie było. Musiałam porozmawiać z przyjaciółką Natalie, ale przede wszystkim z jej byłym... A wiedziałam, że znajdę go w sklepie. Tam niestety, nie było go. Właścicielka sklepu powiedziała, że w zeszłym tygodniu miał wypadek samochodowy i jest w śpiączce.

To było straszne, pomyślałam wtedy: "A co jeśli to nie był wypadek? Mógł coś wiedzieć i ktoś upozorował go? A może już mam paranoje... Ale muszę to sprawdzić..."

Wracając skręciłam w stronę jeziora. Usiadłam na brzegu, zdjęłam buty i pozwoliłam wodzie gładzić moje stopy. Wtedy zauważyłam jakiegoś mężczyznę niedaleko. Był smutny i także patrzył w wodę. Nagle spojrzał w moją stronę.

-Przepraszam, nie wiedziałam, że ktoś tu jest. Nie chciałam przeszkadzać.- zaczęłam, ale ciepłym i aksamitnym głosem powiedział:

-Nie przeszkadzasz. Szukam tylko inspiracji. - uśmiechnął się przyjaźnie.

-Przychodziłam tu z siostrą, ale jej już nie ma. Była moją najlepszą towarzyszką zabaw w dzieciństwie. Przepraszam, nie powinnam cię zanudzać.- wstałam i chwyciłam buty.

-Nic nie szkodzi, każdy potrzebuje wsparcia, jeśli chcesz mogę być twoim przyjacielem i cię zawsze wysłucham... Jestem Jason.- powiedział.

-Jestem Veronica. Miło mi cię poznać. - podał mi buty, uśmiechnął się i odpowiedział.

-Nawet nie wiesz, jak bardzo mi miło. - był naprawdę miły, ale nie natarczywy. Polubiłam go, chociaż propozycja, by zostać przyjacielem zupełnie obcej dziewczyny, wydała mi się dość śmiała. Zawiał wiatr i zrobiło mi się chłodno. Zdjął kurtkę i włożył mi na ramiona.

-Jason, nie musisz. Przecież Ty zmarzniesz.

-Jest chłodno, nie chcę byś zmarzła, mi nic nie będzie. Kiedyś mi ją oddasz. O ile o mnie nie zapomnisz...- uśmiechnął się żartując.

Wróciłam do domu i zdjęłam kurtkę.

W nocy miałam za to inny sen. Było tam pełno piór, byłam w jakiejś manufakturze, jakimś warsztacie i czyjeś ręce wyciągnięte w moim kierunku. Wtedy usłyszałam głos Natalie, odsunęłam się i pobiegłam za nim. Sceneria zrobiła się zupełnie ciemna. W cieniu zobaczyłam jej postać.

-Natalie?

-Musisz uciekać! Nie ufaj nikomu! Wyjedź i nie szukaj więcej, o skończysz jak ja!

-O czym ty mówisz siostrzyczko?!

-Zaraz mnie znajdą, mamy mało czasu, zostaw te śledztwo! Ty musisz żyć!

Wtedy zniknęła, a ja zszokowana obudziłam się...