User:GrubaBulwa

Odcinek 36
Dwójka Hydraulików siedzi w centrum sterowania placówki więziennej. Na dziesiątkach monitorów wyświetlone są obrazy z kamer monitorujących korytarze i cele. Jeden ze strażników obserwuje monitory, drugi za to ogląda coś na mniejszym monitorze i śmieje się głośno. Pierwszy ogląda się na niego z zaciekawieniem. Hydraulik pierwszy wstaje i podchodzi do kolegi, pochylając się nad jego monitorem.
 * Hydraulik 1: Co ty robisz?
 * Hydraulik 2: (rozbawiony) Oglądam mój ulubiony program na Extranecie.
 * Hydraulik 1: W pracy?
 * Hydraulik 2: I tak nic się nie dzieje. A ten program jest naprawdę genialny. Nazywa się Wott the Scoz. Prowadzi go ten typek, Wott i gada głównie o grach dla dzieci. Gość ma świetne poczucie humoru. Czasem robi nawet odcinki niepoświęcone grom, był taki jeden, w którym był w sądzie galaktycznym i... nie no, musisz to obejrzeć.
 * Hydraulik 1: No to pokaż.

Szaroskóry Galwan o czerwonych oczach, ubrany w czarno-czerwoną szatę przekrada się przez szyb wentylacyjny. Wygląda przez kratkę spostrzegając dwójkę śmiejących się Hydraulików zapatrzonych w ekran. Przeciska rękę przez szparę i bez trudu luzuje kratkę. Ześlizguje się po ścianie na podłogę i drepta w kierunku Hydraulików. Wdrapuje się na pancerz jednego z nich i przykłada dłoń do jego karku, rażąc go prądem i ogłuszając. Drugi wstaje natychmiast z fotela i odwraca się, tylko po to by również zostać zaatakowanym przez Galwana. Kosmita ląduje na panelu kontrolnym i zaczyna przy nim majstrować. Wszystkie monitory gasną nagle, razem ze wszelkimi innymi technologiami. W tym polami siłowymi trzymającymi więźniów w celach. Galwan uśmiecha się i wdrapuje z powrotem do szybu.
 * Galwan: Tak... bardzo prosty mechanizm. To powinno odpowiednio odwrócić ich uwagę...

Hydrauliczny statek zbliża się do dryfującej w kosmosie placówki więziennej. Wygląda na to, że wróciło już w niej zasilanie. Rico przytakuje i przyspiesza, przewracając przy tym Nicka, ubranego w swój strój bojowy, na ziemię. Statek zbliża się do więzienia i zostaje trafiony pociskiem. Rozlega się alarm, pojazd zaczyna tracić wysokość. Rico wystrzeliwuje dwie rakiety w drzwi hangaru, po czym wbija się w nie, przebijając się do hangaru. Statek przesuwa się po ziemi, tarcie metalu o metal tworzy deszcz iskier. Wreszcie statek zatrzymuje się, uderzając o ścianę. Rampa statku wysuwa się, ukazując hangar wypełniony uzbrojonymi więźniami. Rico wypluwa swoje języki i wyrywa kilku więźniom broń, połyka ją i natychmiast wypluwa w postaci kuli energii, która eksploduje, odrzucając sporą grupę więźniów na boki i ogłuszając ich. Skipper rzuca się do walki, atakując więźniów kopniakami i uderzeniami. Kowalski otwiera płyty chroniące jego mózg i wyzwala potężne wyładowania elektryczne. Nick aktywuje Omnimatrix, wybiera kosmitę i uderza w tarczę, przemieniając się w Chlorofila. Podcina kilku więźniów pnączem, po czym chwyta jednego z nich i zaczyna machać nim na wszystkie strony, uderzając w innych więźniów. Spostrzega więźnia celującego do Skippera, przyciąga więc go do siebie wolną ręką i uderza nim w ziemię, ogłuszając go. Hydraulicy przechodzą do drzwi windy. Kowalski posyła impuls elektryczny w kierunku panelu kontrolnego, otwierając drzwi i ukazując pusty szyb.
 * Nick: Wydawało mi się, że zasilanie miało być wyłączone.
 * Skipper: Bo miało być.
 * Kowalski: Domyślam się, że ktoś zdążył już przywrócić zasilanie. Nie wiemy jednak czy byli to Hydraulicy, czy więźniowie. Prawdopodobnie to drugie, ponieważ nie dostaliśmy informacji zwrotnej od wysłanych oddziałów.
 * Nick: Za chwilę się dowiemy. Jak to się w ogóle stało, że wszystko padło?
 * Kowalski: To pytanie, na które odpowiedź poznamy dopiero, gdy będę miał okazję zbadać panel sterowania.
 * Skipper: Czyli nie ma na co czekać. Gazu, Rico!
 * Nick: Dzięki.
 * Skipper: Rico! Wprowadźcie nas do hangaru!
 * Nick: Hangar jest zamknięty!
 * Kowalski: Dla Rico to nie problem.
 * Nick: Ładne lądowanie.
 * Rico: Dzięki.
 * Skipper: No panowie, jazda, jazda! Ktoś tu chciał nas zestrzelić!
 * Kowalski: Wydaje mi się w takim układzie, że pierwsza z wątpliwości została rozwiana.
 * Liam: Rą-rą-rą-rą-rą-rą-rączki do gó-gó-góry!
 * Skipper: Kowalski, opcje.
 * Kowalski: Wydaje mi się, że w takiej sytuacji nie mamy wy-
 * Skipper: Jazda!
 * Nick: To by chyba było na tyle.
 * ?: (z głośnika, niski głos) Hydraulicy! Miło, że postanowiliście mnie odwiedzić w mojej placówce.
 * Nick: Kojarzę skądś ten głos...
 * ?: Mam nadzieję, że wam się podoba. Bo spędzicie tu resztę swoich żyć!
 * Kowalski: Nigdy nie zrozumiem czemu muszą być tacy dramatyczni. Jednak skoro mówi do nas przez głośnik, to musi znaczyć, że znajduje się w centrum sterowania.
 * Nick: A więc to tam idziemy.
 * Kowalski: Powinniśmy dostać się na wyższy poziom z pomocą tamtej windy. Jednak biorąc pod uwagę okoliczności, winda bardzo prawdopodobnie jest nieaktywna.
 * Nick: Nie zaszkodzi sprawdzić.
 * Kowalski: A nie mówiłem?
 * Nick: No to się wspinamy.

Chwilę później Hydraulicy są już w trakcie wspinaczki. Kowalski wdrapuje się po ścianie jakby był do niej przyczepiony, Skipper korzysta ze swoich ostrych szponów, a Nick i Rico z rozciągliwych części ciała. Rozlega się hałas. Hydraulicy podnoszą wzrok na zjeżdżającą w ich kierunku windę. Nick rozciąga rękę i przeskakuje nad Skippera, po czym wbija ręce w jedną ścianę szybu, a nogi w drugą, przeciwległą. Winda uderza w jego plecy, rozciągając go mocno. Nick zaczyna krzyczeć z bólu. Pnącza zaczynają gdzieniegdzie pękać. Kowalski zeskakuje w dół szybu. Nick zaciska mocno zęby. Niektóre z pnączy kompletnie pękają. Nagle winda zatrzymuje się, po czym zawraca i zaczyna jechać w górę. Nick oddycha ciężko z ulgą.
 * Kowalski: Idzie zaskakująco dobrze.
 * Nick: Nie! Nie mów tak!
 * Kowalski: Dlaczego?
 * Nick: Dlatego.
 * Nick: Czemu ja o tym nie pomyślałem?! Tak jest zawsze jak wchodzi się szybami! No zróbcie coś! Ała, kuźwa jak to boli!
 * Skipper: Kowalski, opcje!
 * Kowalski: Hmm... gdyby udało mi się dostać do windy lub jakiegoś panelu kontrolnego to mógłbym chyba odwrócić jej kierunek.
 * Nick: (z wysiłkiem) Zrób to!
 * Kowalski: A jak mam dostać się do windy?
 * Nick: Na dole był panel! Otworzyłeś nim drzwi!
 * Kowalski: Nie wiem czy będę w stanie-
 * Nick: SPRÓBUJ!
 * Nick: Jeżeli... jeżeli mu się nie uda... to zjedźcie na dół.
 * Skipper: Nie zostawiamy żołnierzy na polu bitwy.
 * Nick: Proszę was! Nie chcę, żeby to... poszło... aaargh!
 * Skipper: (do komunikatora) Kowalski! Meldować!
 * Kowalski: Dajcie mi chwilę, szefie...
 * Rico: Juu-huu!
 * Skipper: Dobra robota, Kowalski! Spisaliście się!
 * Nick: Dzięki...

Hydraulicy docierają wreszcie na górę. Omnimatrix wyładowuje się chwilę po tym. Zaczynają iść szerokim korytarzem. Rico wydaje z siebie niezrozumiałe dźwięki. Nagle drzwi przed i za nimi zamykają się. Z wylotów wentylacyjnych zaczyna wydostawać się zielony gaz. Kowalski pada na ziemię uśpiony. Skipper również zasypia. Nick wstrzymuje oddech i spogląda z przestrachem na Rico, który również chwieje się na nogach. Zaczyna nerwowo kręcić głową i rzuca spojrzenie na drzwi. Aktywuje miecz świetlny i zaczyna wycinać w nich dziurę, idzie mu to jednak bardzo mozolnie. Ogląda się za siebie, aby ujrzeć zasypiającego Rico. Nick zaczyna tupać nogą. Brakuje mu już powietrza. Nick aktywuje hełm i wypuszcza powietrze. Nick kontynuuje wycinanie dziury. Zajmuje mu to sporo czasu, jednak ostatecznie wycina okrągłe przejście na drugą stronę. Zielona chmura ulatnia się przez otwór. Nick oddycha z ulgą, jednak jego radość nie trwa długo. Za drzwiami czekają bowiem bracia Wredziakowie. Nick macha mieczem i odcina Prostokątowi rękę. Prostokąt uderza Nicka jedyną pozostałą ręką i posyła go na ścianę. Ośmiokąt wyciąga blaster i wypala w Nicka, który to odbija pocisk mieczem. Prostokąt szarżuje w Nicka i przyciska go do ściany, a jego brat przykłada lufę blastera do głowy chłopaka. Miecz świetlny upada na ziemię. Wokół Ośmiokąta owijają się języki Rico, który ciska Wredziaka na ścianę. Prostokąt odwraca się, gdy Rico naskakuje na niego i zaczyna okładać go po twarzy, wrzeszcząc bez opamiętania. Prostokąt puszcza Nicka i chwyta Rico, który kurczowo trzyma się Wredziaka. Nick chwyta miecz świetlny i przebija nim nogę Prostokąta. Prostokąt zatacza się i uderza w ścianę. Rico zeskakuje z niego i pożera leżącą na ziemi broń Ośmiokąta, aby następnie splunąć kulą energii w Prostokąta, który pada na ziemię nieprzytomny. Rico wzrusza ramionami.
 * Nick: Nigdy nie chcę tego powtarzać.
 * Kowalski: To raczej zrozumiałe.
 * Kowalski: Tak, Rico. To by się zgadzało.
 * Nick: Rozumiesz co on mówi?
 * Kowalski: Kiedyś też się nauczysz. To kwestia czasu.
 * Skipper: Kowalski, analiza.
 * Kowalski: Wydaje mi się, że to kolejna pułapka zaprojektowana w celu powstrzymania uciekinierów. Tyle że w tej chwili uciekinierzy mają kontrolę nad pułapkami.
 * Nick: Co to jest?
 * Kowalski: Gaz usypiający, jak się domyślam. Zalecam wstrzymanie oddechu.
 * Nick: Na jak długo?
 * Kowalski: Dopóki dopływ gazu nie zostanie odcięty.
 * Skipper: Jakiś głupi gaz nie wystarczy, żeby mnie powalić. Słyszycie! Nie wystarczy!
 * Nick: No nie... Musimy przebić się przez te drzwi.
 * Kowalski: Czemu przebić? Można najzwyczajniej skorzystać z pane-eee...
 * Skipper: Nie ma spania na służbie, Kowal...
 * Nick: (w myślach) Nie, nie, nie!
 * Nick: (w myślach) Zaraz zaraz.
 * Nick: Jestem idiotą.
 * Prostokąt: Ej! A czemu on nie śpi, Ośmiokąt?
 * Ośmiokąt: Zapewne dlatego, że w swoim hełmie ma jakiegoś rodzaju filtr, który to pozwala mu na oddychanie w warunkach dla niego niekorzystnych.
 * Prostokąt: O...
 * Ośmiokąt: Nie rozumisz?
 * Prostokąt: Nie rozumim.
 * Ośmiokąt: Kluczowy tutaj jest hełm. W każdym razie-
 * Prostokąt: Ała! To boli!
 * Ośmiokąt: I teraz możesz powiedzieć te, że tak powiem, słynne ostatnie słowa.
 * Nick: Nie skorzystam z oferty.
 * Prostokąt: Ał! Czemu mi to robisz?!
 * Rico: Proszę bardzo!
 * Nick: Dzięki, Rico. Czemu oni się jeszcze nie obudzili?
 * Nick: Nie możemy iść bez nich, nie?

Chwilę później Nick w postaci QuadPuncha idzie kolejnym korytarzem, niosąc Skippera i Kowalskiego. Rico tupta za nim. Skipper wybudza się nagle i uderza Nicka w brzuch, co sprawia, że ten puszcza generała. Skipper kopie następnie Nicka, posyłając go na ścianę. Ze ściany przy drzwiach wysuwają się dwie kulki, które tworzą poziome, laserowe ściany. Te z kolei zaczynają lecieć w kierunku Hydraulików. Nick chwyta się sufitu i przyciąga do niego, unikając laserów. Pozostali również unikają. Rico chwyta kulki językami i pożera je. Nick spada na ziemię, zabierając ze sobą metalową płytę sufitu. Nick podchodzi do drzwi i zaczyna uderzać w nie pięściami. W końcu drzwi poddają się i wyłamują. Za nimi znajduje się spora grupa więźniów, wszyscy uzbrojeni. Pomiędzy nimi widać członków bandy Carata. Nick kręci głową. Nick uderza rękoma w ziemię, tworząc małe trzęsienie i przewracając kilku więźniów, w tym Bubble Helmeta. Skipper przeskakuje nad nim i rzuca się do ataku, pozbawiając więźniów broni z użyciem nóg i powalając ich na ziemię. Rico pożera leżącą na ziemi broń i wypluwa w postaci kul energii. Nick rusza naprzód, taranując i ciskając przeciwników na boki. Natrafia na Gorvana, który jest dużo niższy i gorzej zbudowany od niego. Tetramand ciska cztery blastery na ziemię i podnosi ręce do góry, Nick uderza go mimo wszystko. W twarz Nicka uderza latająca, złota pięść, co sprawia, że ten cofa się o kilka kroków. Z grupki więźniów wyłania się Fistina. Pięść wraca do niej i przyczepia się do ręki. Fistina zamachuje się i spuszcza cios na Nicka, który chwyta pięść i uderza Fistinę w brzuch, odrzucając ją w tył. Ta warczy głośno i strzela do niego pięścią, którą ten odbija na ścianę, w której ta utyka. Fistina atakuje drugą pięścią, Nick odskakuje i uderza przeciwniczkę w głowę, która odczepia się od tułowia i ląduje na ziemi. Skipper przebiega obok Nicka. Nick wybija się z ziemi i przeskakuje nad grupką więźniów, uderzając rękoma w ziemię przy lądowaniu, co tworzy silną falę uderzeniową. Więźniowie przewracają się. Nick rusza za Skipperem. Kowalski zostaje przerzucony nad więźniami przez języki Rico, który przebiega następnie po ich głowach. Hydraulicy docierają do masywnych drzwi. Nick próbuje przebić się do środka, jednak nie osiąga nic poza kilkoma płytkimi wgnieceniami. Kowalski zaczyna majstrować przy panelu kontrolnym. Więźniowie ruszają do kolejnego ataku w celu powstrzymania Cerebroskorupiaka. Nick klaszcze, tworząc potężną falę uderzeniową, która odrzuca więźniów na boki. Rico wypluwa kilka małych kul energii, które eksplodują uderzając w ziemię. Skipper podnosi jeden z karabinów i ostrzeliwuje przeciwników, którzy zbliżają się do bohaterów. Nick wybija się z krzykiem w górę i ląduje między więźniami, wgniatając podłogę i odrzucając ich. Chwyta dwójkę i zaczyna kręcić się wokół własnej osi, uderzając w pozostałych. Rzuca wreszcie dwójkę przeciwników w ich kolegów, przewracając ich. Trombipulor wybiega z tłumu, trącając więźniów i wpada na Nicka. Splatają dłonie i zaczynają się siłować. Trombipulor pozornie zdobywa przewagę. Nick uderza przeciwnika w brzuch dolnymi rękoma, po czym chwyta go za ramiona i uderza kolanem. Trombipulor chwieje się w tył, Nick uderza go więc pięścią i posyła na więźniów, którzy zostają przygnieceni przez ciężar kosmity. Drzwi otwierają się. Hydraulicy wbiegają do środka. Ostatni wchodzi Nick i zasuwa za sobą drzwi. Omnimatrix rozładowuje się wtedy. Wszyscy odwracają się do centralnego fotela, w którym w towarzystwie dwójki robotów strażniczych siedzi Vulkanus, pozbawiony swojego bojowego pancerza. Nick parska śmiechem. Rozlega się walenie w drzwi. Więźniowie próbują wedrzeć się do środka. Roboty unoszą broń, jednak jeden z nich natychmiast zostaje pochłonięty przez Rico. Powstałą kulę energii wypluwa w drugiego, niszcząc go. Vulkanus spada z krzesła i zaczyna uciekać na krótkich nóżkach, jednak zostaje złapany przez Skippera, który unosi go na poziom swojej twarzy. Kowalski ukazuje swój mózg i razi Vulkanusa szokiem elektrycznym wycelowanym w czoło. Kowalski podchodzi do panelu kontrolnego i zaczyna przy nim majstrować. Skipper spogląda pytająco na Vulkanusa.
 * Nick: Szefie, to ja!
 * Skipper: Och. Wybacz. Myślałem, że... no cóż. Gdzie jesteśmy?
 * Nick: Coraz bliżej. Chyba.
 * Kowalski: To by się zgadzało.
 * Nick: (podskakując) A! Proszę tak nie straszyć.
 * Kowalski: Wybacz.
 * Nick: O-o!
 * Skipper: Rico!
 * Nick: Hura. Odsuńcie się.
 * Nick: No pięknie.
 * Bubble Helmet: Ręce do góry i nie próbujcie żadnych sztuczek.
 * Nick: Zawsze próbują.
 * Nick: Idziemy czy-
 * Nick: Świetnie. Witam panią.
 * Fistina: To za to, że wsadziłeś naszego szefa do więzienia!
 * Nick: Ojoj. To takie przykre.
 * Skipper: Ruchy, panowie!
 * Kowalski: Dziękuję, przyjacielu. Chociaż to dość obrzydliwe.
 * Skipper: Kowalski! Otwórzcie te cholerne drzwi!
 * Kowalski: Już się robi, szefie.
 * Nick: O rany... pilnujcie Kowalskiego.
 * Skipper: Tennyson? Co ty-
 * Trombipulor: Teraz ci pokażę, że nikt, ale to nikt nie jest silniejszy od Trombipulora!
 * Nick: Może. Ale znam kogoś, kto ma więcej rąk od Trombipulora.
 * Nick: (sapiąc) Długo jeszcze?!
 * Kowalski: Wręcz przeciwnie. Już skończyłem.
 * Vulkanus: Co cię tak bawi?!
 * Nick: Nic... nic... po prostu zabawnie wyglądasz.
 * Vulkanus: Ah tak? Ah tak?! Ja ci zaraz pokażę zabawę! Kontroluję całą tą placówkę, wszyscy więzieni tu Hydraulicy są na mojej łasce. Tak jak wy.
 * Skipper: Gdzie ich trzymasz, parszywy robaku?!
 * Vulkanus: Jakżeś mnie nazwał?! Ja was zaraz nauczę szacunku, hydrauliczne ścierwa. Brać ich!
 * Vulkanus: (przełyka ślinę) Oj.
 * Skipper: A teraz śpiewaj.
 * Vulkanus: Nic nie powiem!
 * Vulkanus: Ał, no dobra! Już mówię! Zamknąłem Hydraulików w celach!
 * Skipper: Uwolnij ich!
 * Vulkanus: Dobra, dobra! Ale nie ręczę za moich współwięźniów!
 * Nick: To ty doprowadziłeś do awarii?
 * Vulkanus: Nie! Przysięgam, jak mamcię kocham! Ja tylko... wykorzystałem okazję.
 * Kowalski: Wydaje mi się, że mówi prawdę. Pozwólcie, panowie.
 * Kowalski: Hmm... wygląda na to, że ktoś wyłączył zasilanie używając konsoli. I usunął materiał z kamer.
 * Nick: Sprytnie. No, to uwalniamy?
 * Kowalski: Asysta Vulkanusa nie będzie wymagana w tej kwestii. Ale moglibyście nakłonić go do odwołania jego kolegów zza drzwi.
 * Vulkanus: I co? Myślicie, że mnie posłuchają? Teraz, kiedy mnie upokorzyliście? Nie ma mowy!
 * Nick: Wezwij transport, Kowalski. Wyciągniemy stąd tych Hydraulików.

Po kilku minutach drzwi otwierają się. Wybiega przez nie Sonic i zaczyna krążyć wokół więźniów. Tworzy wir, który unosi ich w górę, po czym zatrzymuje się i pozwala im odlecieć w różnych kierunkach. Zgarnia z ziemi kilka blasterów, po czym zbiega do bloku więziennego i staje na zawieszonej w powietrzu platformie. Przebiega obok Hydraulików, wciskając im broń w ręce. Hydraulicy ruszają w kierunku windy. Nick przebiega do oddziału P. Nick rusza, zgarniając więźnia po więźniu i wsadzając ich do cel.
 * Nick: Słuchajcie! Wyciągniemy was stąd.
 * Nick: Musimy tylko dotrzeć do hangaru!
 * Nick: Idźcie z Hydraulikami. Ja pozgarniam więźniów i wsadzę ich na ich miejsce.

Hydraulicy wchodzą na pokład transporterów, gdy zjawia się Nick. Nick spuszcza głowę i wchodzi na statek. Skipper dołącza do niego i klepie go po plecach. Nick uśmiecha się.
 * Nick: Rekord świata! Wszystkim się zająłem. I zdążyłem nawet obejrzeć kawałek tego programu na Extranecie, Wot the Scozz. Świetne! Chętnie dowiem się więcej o kosmicznych grach. Czy w akademii mamy konsolę?
 * Skipper: Wsiadaj na pokład.
 * Skipper: Dobrze się dzisiaj spisaliście, Tennyson. Zresztą jak zawsze.
 * Nick: Dzięki, szefie.

ODCINEK 37
Nick znajduje się w sali odpraw. Na ścianie wisi wielki monitor wyświetlający twarz Magistraty. Nick stoi przed nim na baczność w towarzystwie Skippera. Monitor gaśnie. Nick odwraca się do Skippera, który wzrusza ramionami.
 * Magistrata: Liczę, że zdajesz sobie sprawę z powagi sytuacji. Jesteśmy świadkami zorganizowanej akcji. Komuś udaje się włamywać i okradać placówki Hydraulików w całej galaktyce. Znikają pojedyncze komponenty, jednak znikają regularnie. Twoim zadaniem będzie powstrzymanie złodzieja przed dokonaniem następnej kradzieży.
 * Nick: Skąd wiemy, gdzie nastąpi?
 * Magistrata: Tu właśnie jest problem. Nie wiemy.
 * Nick: Świetnie. Jeszcze nie mam transformacji, która przewiduje przyszłość, Magistrato.
 * Magistrata: Masz swoje rozkazy, Tennyson. Ufamy ci.
 * Skipper: Masz problem młody.
 * Nick: Wiem.

Nick i Blonko lecą niewielkim, zielonym statkiem kosmicznym. Nick opiera głowę na dłoni, trzymając łokieć na uchwycie przy drzwiach i wygląda w znudzeniu przez okno. Nick ożywia się. Nagle na konsolce zaczyna migać czerwone światełko.
 * Nick: Dalej nic?
 * Blonko: Zbieramy transmisje ze wszystkich placówek. Jeżeli coś się wydarzy, to będziemy wiedzieć.
 * Nick: Macie jakieś herbaciarnie w kosmosie?
 * Blonko: Oczywiście.
 * Nick: Serio?
 * Blonko: Owszem. Nie wiem czemu miałbym żartować w tej kwestii.
 * Nick: Gdzie, jak, co? Powiedz więcej!
 * Blonko: Z tego co rozumiem, wydawało ci się, że herbata jest wynalazkiem ludzi. Jednak wywary z różnorakich ziół i liści są bardzo popularne w całej galaktyce.
 * Nick: Chciałbym kiedyś napić się kosmicznej herbaty.
 * Blonko: Na mojej rodzinnej planecie, Revonnie, piliśmy przepyszny wywar z importowanych ziół i suszonej Amber Ogii. Powinieneś kiedyś jej posmakować.
 * Nick: Chętnie.
 * Nick: Transmisja?
 * Blonko: Na to wygląda.
 * Nick: No to leć!

Statek ląduje na stacji osadzonej na pustynnej planecie. Nick i Blonko wyskakują natychmiast na zewnątrz i biegną w kierunku wejścia. Nick otwiera drzwi z pomocą odznaki i wpada do środka. Natrafiają w końcu na Hydraulika. Cała trójka przechodzi do centrum sterowania. Hydraulik sprawdza coś w komputerze.
 * Nick: Nicholas Tennyson, melduję się. Co się stało? Gdzie złodziej?
 * Hydraulik: Złodziej?
 * Nick: Wysyłaliście transmisję. Wzywaliście pomoc.
 * Hydraulik: (zaskoczony) Nie. Nic nie wzywaliśmy. To ciekawe... chodźcie ze mną.
 * Hydraulik: Hm... wygląda na to, że ktoś włamał się do naszego systemu i zdalnie wysłał sygnał ratunkowy.
 * Nick: Czyli zmyłka.
 * Blonko: W takiej sytuacji nie powinno nas tu być. Przestępca znajduje się gdzieś indziej. Zostaliśmy oszukani.
 * Nick: Tak. Czyli zmyłka.

Znów kokpit statku. Nick kryje twarz w dłoniach, w czasie gdy Blonko steruje pojazdem. Statek zawraca i przyspiesza gwałtownie.
 * Nick: Daliśmy się oszukać. Ten gość nie jest taki głupi.
 * Blonko: W tej chwili otrzymujemy kilkanaście transmisji.
 * Nick: Prawdopodobnie żadna z nich nie jest prawdziwa. Nie wiem jak mamy go złapać.
 * Blonko: Hm... to ciekawe.
 * Nick: O co chodzi?
 * Blonko: Właśnie uruchomił się system alarmowy w jednej z nieaktywnych placówek. O. Już się wyłączył. Dziwne, prawda?
 * Nick: To on! To nasz złodziej!
 * Blonko: Skąd-
 * Nick: Leć tam, szybko!
 * Blonko: No dobrze...

Nick i Blonko lądują przed zniszczoną, starą placówką Hydraulików na niewielkiej, skalistej asteroidzie. Nick odpina pasy, aktywuje swój hełm i wychodzi ze statku. Nick zaczyna biec w kierunku stacji. Blonko podąża za nim. Docierają do drzwi stacji, które okazują się być zamknięte. Blonko zabiera się do pracy przy panelu. Po chwili odsuwa się od niego. Nick aktywuje miecz świetlny i wbija go w drzwi. Zaczyna wycinać w nich dziurę. Zajmuje to jakąś minutę. Blonko spogląda na Nicka pytająco, po czym włącza latarkę w swoim blasterze i wchodzi do środka. Nick podąża za nim. Krążą po placówce, szczęśliwie niewielkiej, aż w końcu znajdują magazyn, z którego dochodzi słabe światełko. Nick przykłada palec do ust i wchodzi do środka jako pierwszy. Blonko podąża za nim, również się skradając. Z jednego z ustawionych na regałach pudeł wyłania się szaroskóry, czerwonooki Galwan w czarno-czerwonej szacie. W dłoni trzyma fiolkę zielonej cieczy. Galwan przechodzi po regale i przeskakuje na długi, metalowy stół stojący naprzeciw drzwi. Leży na nim czerwony, smukły zegarek z szarym symbolem klepsydry na tarczy. Galwan wyciąga rdzeń zegarka i już ma zamiar podpiąć do niego fiolkę, gdy nagle: Galwan odwraca się do dwójki Hydraulików, a na jego twarzy pojawia się grymas niezadowolenia. Nick wyciąga prawą rękę do przodu. Z jego nadgarstka wysuwa się działko, które wypala w kierunku Galwana. Ten przetacza się po stole unikając strzału i podczepia fiolkę do rdzenia. Galwan montuje rdzeń w zegarku, gdy Nick rzuca się w jego kierunku. Klepsydra rozświetla się na czerwono. Galwan szybko zakłada na siebie zegarek, który opasa się wokół jego tułowia. Nick, który zbliżył się już do stołu strzela ponownie, jednak Galwan unika i tego strzału. Nick chwyta Galwana w garść. Zegarek Galwana rozświetla się, a jego sylwetka zostaje spowita czerwoną poświatą. Wyrasta z dłoni Nicka, który cofa się o krok. Po chwili przed Hydraulikami zamiast Galwana stoi Nekroziębianin. Ma bladoniebieską skórę, szaroniebieskie skrzydła i czerwone oczy. Jego klatka piersiowa jest szeroka, postura przygarbiona. Nosi czarno-czerwony pas z czerwonym symbolem Omnimatrixa. Nick zostaje szybko zamrożony przez lodowy oddech Nekroziębianina. Nekroziębianin zaczyna się śmiać, gdy nagle w jego kierunku zaczynają lecieć pociski. Jeden trafia go, na co ten odpowiada przemianą w niematerialnego. Pozostałe pociski przelatują przez niego bez efektu. Nekroziębianin rozpościera skrzydła i przelatuje przez Blonko kilka razy, zamrażając go. Nekroziębianin przelatuje przez sufit, pozostawiając zamrożonych Hydraulików samych.
 * Nick: Szybko! Bo nam ucieknie!
 * Blonko: Powinienem złożyć meldunek i-
 * Nick: Zrobisz to później. Jako twój przełożony nakazuje ci iść ze mną.
 * Blonko: Właściwie to... no dobrze. Ale jeżeli będziemy mieli jakieś problemy-
 * Nick: To wszystko będzie na mnie. Jasne.
 * Nick: Wiesz może czemu wyłączyli ją z użytku?
 * Blonko: Asteroida znajdowała się niegdyś w pobliżu kilku strategicznych punktów, jednak wreszcie nieuchronnie oddaliła się od nich. Stacja przestała być potrzebna.
 * Nick: To ma sens. Czego ten złodziej tu szuka? Na takiej nieaktywnej stacji nie powinno być nic ciekawego, prawda?
 * Blonko: Nie powinno. Nie wiemy jednak czy nie ma.
 * Nick: Fakt.
 * Nick: Świetnie. Zamknął za sobą drzwi.
 * Blonko: Nie wydaje mi się. Nie wyglądają jakby były otwierane. Ktokolwiek jest w środku musiał dostać się tam w inny sposób.
 * Nick: Dasz radę je otworzyć?
 * Blonko: Być może. Chociaż ty mógłbyś to zrobić dużo szybciej, na przykład z pomocą formy Galwanicznego Mechamorfa.
 * Nick: Wolę zachować energię Omnimatrixa na później. Nie wiemy czy typek nie będzie niebezpieczny.
 * Blonko: To... rozważne. Dobrze myślisz.
 * Blonko: Niestety. Brakuje zasilania.
 * Nick: To spróbujemy inaczej.
 * Nick: Proszę bardzo. Kadeci przodem.
 * ?: Nareszcie!
 * Galwan: Tak, tak, tak!
 * Blonko: Rzuć urządzenie i podnieś ręce do góry!
 * Nick: Nie- o rany...
 * Galwan: Ah. Hydraulicy. A więc nie jesteście aż tak głupi. Cóż, być może powinienem był być bardziej ostrożny.
 * Blonko: Jesteś podejrzany o wielokrotne włamania na prywatny teren Hydraulików oraz kradzież naszej własności! Pójdziesz teraz z nami i złożysz wyjaśnienia!
 * Galwan: Nie. Nie wydaje mi się.
 * Nick: Coś jest nie tak. Ta ciecz i ten zegarek... Blonko! Zdejmij go!
 * Blonko: Nie mam podstaw do użycia broni. Poza tym najpierw powinienem-
 * Nick: Więc ja to zrobię!
 * Galwan: Tak! Moje wspaniałe dzieło skończone! Dowód mojego geniuszu!
 * Blonko: Nicholasie, twój czyn był wysoce nieodpowiedzialny i pogwałcił podstawowe-
 * Nick: Wiesz, że nie umiem strzelać! Bierz go!
 * Nick: Dobra. Oficjalnie mam dość. Nigdy więcej strzelania.
 * Galwan: Głupcze! Teraz nic nie powstrzyma mnie przed-
 * Nick: Jesteś aresztowany. Powodzenia w użyciu zegarka bez dotykania go.
 * Galwan: Skąd- A zresztą. Nieistotne.
 * Nekroziębianin: Tak! Udało się! Stworzyłem działający Omnimatrix!
 * Nick: Jak? Myślałem, że- a zresztą. Blonko! Wezwij wsparcie. Ja go przytrzymam.
 * Nekroziębianin: Powodzenia w przytrzymywaniu mnie.
 * Nekroziębianin: Doskonale! Doskonale! Teraz, ojcze, nareszcie mnie docenisz!

Nick i Blonko znajdują się na pokładzie statku Hydraulików. Na monitorze wyświetla się twarz Magistraty. Magistrata rozłącza się. Rozlega się sygnał przychodzącej transmisji. Blonko i Nick zbliżają się do komputera, ten pierwszy odbiera transmisję. Transmisja urywa się. Blonko drapie się po głowie.
 * Blonko: Niestety zawiedliśmy. Nie udało nam się pochwycić więźnia.
 * Nick: Ale wiemy już kto to... tak jakby i wiemy, po co nas okradał.
 * Magistrata: A więc słucham.
 * Nick: Galwan. Szaroskóry, czerwone oczy i ubrania. Ze skradzionych komponentów udało mu się stworzyć działający Omnimatrix.
 * Magistrata: (zaskoczona) Jak to możliwe? Myślałam, że urządzenie o takiej potędze jest w stanie stworzyć tylko Azmuth.
 * Nick: Tak. Też byłem zaskoczony. W dodatku posiada dostęp do próbek DNA, których ja nie mam.
 * Magistrata: W takim razie jest większym zagrożeniem niż się spodziewaliśmy. Musicie go złapać.
 * Nick: Z tym może być problem. Prawdopodobnie nie będzie już nas okradał, więc... (na jego twarzy pojawia się wyraz olśnienia) Wiem!
 * Magistrata: O co chodzi?
 * Nick: Mój Omnimatrix emitował łatwy do wykrycia sygnał, dopóki Tetrax go nie przytłumił. Może ten drugi ma tak samo?
 * Magistrata: W takim razie aktywujemy wszystkie radary. Jeżeli emituje jakiś sygnał, to go wykryjemy.
 * Blonko: My również przedsięweźmiemy odpowiednie kroki.
 * Magistrata: Doskonale.
 * Nick: Musimy go złapać. Jeżeli jest w stanie stworzyć działający Omnimatrix...
 * Blonko: To jest ogromnie niebezpieczny. Tak.
 * Nick: Do tego może zmieniać się w kosmitów bezdotykowo. Też tak chcę.
 * ?: Pomocy! Przyślijcie pomoc! Mamy intruza! Mamy-
 * Nick: Możesz zlokalizować źródło transmisji?
 * Blonko: Owszem. Międzygalaktyczne Centrum Łączności na ziemskim księżycu.
 * Nick: Na Księżycu jest Międzygalaktyczne Centrum Łączności?
 * Blonko: Nie wiedziałeś? Przecież mieszkałeś na Ziemi.
 * Nick: Nie miałem pojęcia. Aaa! Nieważne! Musimy szybko się tam dostać!
 * Blonko: Czemu?
 * Nick: Bo to na pewno nasz Galwan!
 * Blonko: Tego... nie wiemy.
 * Nick: Wiemy! Jeżeli szukamy kogoś i nagle dostajemy transmisję, która mówi o tym, że ktoś jest gdzieś, to to musi być nasz ktoś!
 * Blonko: Wydaje mi się, że nie rozumiem...
 * Nick: Nie musisz! Odpalaj statek!

Nick i Blonko docierają do drzwi centrum łączności, które - ku ich wielkiemu zaskoczeniu - są zamknięte. Nick aktywuje Omnimatrix i wybiera kosmitę. Uderza w tarczę i przemienia się w Spectrala. Nick przenika do środka przez ścianę.
 * Nick: Oj nie. Mam już dość zamkniętych drzwi!
 * Blonko: A więc użyjesz wreszcie Omnimatrixa?
 * Nick: Tak. Użyję.
 * Blonko: Dobrze. Musisz dostać się do panelu i-
 * Nick: Wybacz Blonko, ale muszę to zrobić sam.
 * Blonko: Nicholas?
 * Blonko: Nicholas, zaczekaj!

W centralnej sali transmisji Galwan majstruje przy kontrolkach, gdy nagle z ziemi wyłania się Nick. Zaczyna mówić, nie materializując się. Galwan odwraca się zdezorientowany. Galwan przemienia się w Nekroziębianina. Nick materializuje się. Nekroziębianin zdaje się zaskoczony. Nekroziębianin atakuje lodowym oddechem, przez który Nick przenika. Nekroziębianin przemienia się z powrotem w Galwana, który z kolei przemienia się w małego, szarego kosmitę o czerwonych oczach. Symbol Omnimatrixa tkwi na jego czole. Kosmita wydaje z siebie głośny krzyk, który ogłusza i paraliżuje Nicka. Kosmita klonuje się. Wszystkie duplikaty zaczynają krzyczeć. Nick materializuje się. Nick próbuje się zdematerializować, ale nie jest w stanie się na tyle skupić. Nick mdleje i pada na ziemię. Kosmita przemienia się ponownie w Nekroziębianina, przelatuje przez sufit zamrażając go, po czym tłucze go, dając sobie przejście. Przemienia się następnie w różowego kosmitę z bladożółtymi rogami i połączonymi z jego rękoma skrzydłami. Chwyta Nicka nogami i wylatuje przez dziurę.
 * Nick: Kim ty jesteś?
 * Galwan: Ah, niewidzialny, czy tak? Hydraulik?
 * Nick: Nie odpowiada się pytaniem na pytanie.
 * Galwan: Jeżeli chcemy bawić się w dobre maniery, to muszę poprosić cię o ujawnienie się. Wolałbym, żeby mój rozmówca był widoczny.
 * Nick: Nie nabiorę się na twoje gierki.
 * Galwan: Szkoda. W każdym razie osiągnąłem już to, czego chciałem.
 * Nekroziębianin: Nie mam tu dalszego interesu. Żegnam.
 * Nick: Stój!
 * Nekroziębianin: Omnimatrix? Skąd go masz?!
 * Nick: Chciałem ci zadać to samo pytanie.
 * Nekroziębianin: Ja go stworzyłem! A ty... złodziej!
 * Nick: Nie jestem złodziejem. Azmuth, twórca, pozwolił mi go zatrzymać!
 * Nekroziębianin: Łżesz!
 * Nick: Przestań! Mówię prawdę!
 * Nick: Aaa! Dosyć!
 * Kosmita: Mów prawdę!
 * Nick: Mówię!
 * Nick: Przestań! Proszę!

Nick budzi się przykuty do stołu w ciemnym, zagraconym magazynie. Próbuje się ruszyć, jednak bez skutku. Nick odwraca głowę w kierunku głosu. Galwan stoi przy jego lewej ręce i majstruje przy Omnimatrixie. Nick wbija wzrok w sufit i zaczyna się zastanawiać, zagryzając wargę. Zza jednej ze skrzyń wyłania się Blonko i strzela pociskiem paraliżującym w Albedo, który w porę odskakuje. Przemienia się w przypominającego małpę obcego o ciemnym futrze i czerwonych oczach. Strzela z ogona siecią, której Blonko unika przetaczając się po ziemi. Strzela następnie do Albedo liną energetyczną, ten jednak przykleja sieć do sufitu i podciąga się w górę. Buja się następnie na sieci i kopie Blonko, przewracając go na ziemię. Ten zaczyna się podnosić, jednak Albedo atakuje go serią szybkich ciosów, po czym posyła kopniakiem na ścianę, przyklejając go do niej siecią. Nick przekręca rękę tak, że jest w stanie uderzyć przyciskiem w blat i aktywować zegarek. Nick uderza Omnimatrixem w stół, rozświetlając pokój na zielono. Więżące go kajdany pękają, gdy jego ręce zmieniają się w potężne, czerwone ramiona QuadPuncha. Zeskakuje na podłogę i strzela kostkami palców. Albedo przemienia się w Cerebroskorupiaka i odsłania swój mózg, rażąc Nicka prądem i powalając go na ziemię. Nick warczy z bólu, jego ciało zaczyna dymić. Nick osuwa się z kolan i kładzie plackiem na ziemi nieprzytomny. Albedo odwraca się i spostrzega wchodzącego w światło lampy Azmutha. Albedo odmienia się w swoją galwańską formę i podbiega do Azmutha, który zatrzymuje go unosząc rękę. Albedo zdaje się zdruzgotany. Nie jest w stanie wydusić z siebie żadnego słowa, patrzy szeroko otwartymi oczyma na swego "ojca". Albedo uśmiecha się z niedowierzaniem. Warga Albedo zaczyna drgać. Albedo ponownie zaniemówił. Stoi jak kołek, wpatrując się przed siebie pustym wzrokiem. W kącikach jego oczu pojawiają się łzy. Azmuth podchodzi do niego i zdejmuje Omnimatrix w kilku krótkich manewrach. Chwyta go pod ramię i podchodzi do wiszącego na ścianie blonko. Jego ręka zmienia się w mały miotacz blasterowy, z którego pomocą rozcina więżącą go sieć. Azmuth znika otoczony zieloną poświatą.
 * Galwan: Nie wierć się.
 * Nick: Co ty-
 * Galwan: Próbuję zdjąć z ciebie Omnimatrix i oddać go prawowitemu właścicielowi.
 * Nick: Powiedziałem ci przecież, że Azmuth pozwolił mi go zatrzymać.
 * Galwan: Kłamca! Łgarz! Nie wiem jak wszedłeś w posiadanie magnum opus mego ojca, ale na pewno nie zrobiłeś tego uczciwie.
 * Nick: Ojca?
 * Galwan: Owszem. Ojca. Jestem Albedo, syn wielkiego Azmutha i spadkobierca jego geniuszu.
 * Nick: Naprawdę? To... nie spodziewałem się po nim.
 * Albedo: Mówisz, jakbyś go znał.
 * Nick: Bo go znam! Mówię ci przecież, że pozwolił mi zatrzymać zegarek!
 * Albedo: Twoja przykra próba okłamania mnie zakończyła się fiaskiem. Gdzie on jest i co mu zrobiłeś?!
 * Nick: Nic mu nie zrobiłem! I... nie mogę ci powiedzieć, gdzie jest. Chciał utrzymać to w sekrecie.
 * Albedo: Ha! Żałosny z ciebie kłamca.
 * Nick: Wypuść mnie.
 * Albedo: Nie dopóki nie zdejmę z ciebie Omnimatrixa.
 * Nick: Tak. Powodzenia. Był już taki jeden co próbował.
 * Albedo: Z pewnością nie miał mego intelektu.
 * Nick: (w myślach) Proszę, Blonko, pojaw się!
 * Blonko: Poddaj się!
 * Albedo: U-u-u! Zalecam na następny raz krzyczeć już po ataku. No... na czym stanęło?
 * Nick: Chyba na tym.
 * Nick: Tak! Dziękuję!
 * Albedo: Ha! Wydaje ci się, że mnie pokonasz? Głupcze!
 * Albedo: Tetramandzi są wysoce wrażliwi na elektryczność.
 * Albedo: Niedorzeczność. Nie-do-rze-czność. Że też tyle czasu zmarnowałem na użeranie się z marnymi Hydraulikami.
 * ?: Marnymi, powiadasz?
 * Albedo: Ojcze!
 * Albedo: Ojcze, ja... ja martwiłem się. Ta... ta hydrauliczna szumowina posiada twój Omnimatrix i-
 * Azmuth: Oczywiście, że go posiada. Dałem mu go. I nie nazywaj mnie w ten sposób.
 * Albedo: (zdezorientowany) D-dałeś? Jemu? Dlaczego?
 * Azmuth: Uznałem, że jest mu potrzebny. Poza tym i tak chciałem go zniszczyć, więc co za różnica?
 * Albedo: Zniszczyć? Ależ ojcze-
 * Azmuth: Nie jestem twoim ojcem, Albedo. Wybij sobie wreszcie z głowy te chore urojenia. Owszem, masz w sobie moje DNA, ale ma je również każdy inny Galwan w galaktyce. Niemal każdy. Jesteś taki sam jak oni i nie znaczysz dla mnie nic więcej.
 * Albedo: Ale... ale jestem pierwszy!
 * Azmuth: Owszem, jesteś. Pierwszy i przez to najbardziej wadliwy.
 * Albedo: J-ja... spójrz! Stworzyłem Omnimatrix! Zainspirowałem się twoim geniuszem i udało mi się stworzyć działające urządzenie! Zdobyłem własne próbki, stworzyłem system szybkiej przemiany... czy oni byliby w stanie to zrobić?
 * Azmuth: Nie. I są na tyle rozważni, że nie przyjdzie im to raczej do głowy. Istnienie jednego Omnimatrixa stwarza zagrożenie dla Wszechświata, istnienie dwóch... z pewnością sam rozumiesz.
 * Albedo: Ale ja... ja starałem się. Czy nie jesteś dumny?
 * Azmuth: Z tego, że udało ci się zreplikować urządzenie, którego się wstydzę? Czy z tego, że udało ci się to zrobić poprzez okradanie hydraulicznych placówek jak marny kryminalista? A może z tego, że pojmałeś człowieka obdarzonego przeze mnie zaufaniem? Pomyśl, Albedo. Pomyśl nad swoimi czynami.
 * Azmuth: Jedno co muszę przyznać, to to, że owszem, udało ci się stworzyć całkiem niezły Omnimatrix. Działa i ma funkcję, której ja nie zdążyłem zaimplementować.
 * Albedo: Naprawdę?
 * Azmuth: Nie ciesz się. Nie powiedziałem, że to coś dobrego. Omnimatrix to okropne urządzenie. Stworzyłeś zabójczą i niebezpieczną broń. Powinieneś się wstydzić, tak jak ja wstydzę się stworzenia oryginału.
 * Albedo: Ojcze... czego ode mnie wymagasz? Co mam zrobić? Co mam zrobić, żebyś mnie pokochał?!
 * Azmuth: Nic. Nie trać czasu. Nie pokocham cię, Albedo. Nie jestem zdolny do miłości. Nie kocham żadnego z Galwan i nie pokocham ciebie. Twój intelekt, twoje... "osiągnięcia", twoja chora ambicja i skrzywiona psychika. To wszystko jest zasługą nie twoją, a moją. Nie powinieneś się tym szczycić. Jesteś porażką, Albedo. Wadliwym, ale koniecznym obiektem testowym. Litością byłoby pozbycie się ciebie. Jednak tego nie zrobię. Tak samo jak nie zniszczę Omnimatrixa. Bo symbolizujecie cenne lekcje, których nie chcę zapomnieć.
 * Azmuth: Jest wasz. Powinien odpowiedzieć za swoje wykroczenia. Nie było mnie tu, zrozumiałeś? Tennyson może wiedzieć, ale nikt inny.
 * Blonko: Ja- e-
 * Azmuth: Dobrze.

Akademia Hydraulików, sala odpraw. Nick uśmiecha się. Magistrata rozłącza się, a Nick i Blonko rozluźniają się.
 * Magistrata: (z monitora) Doskonale się spisaliście. Kadecie Rook, nie omieszkamy zanotować tego zadania. Z pewnością odbije się pozytywnie na pana wynikach w Akademii.
 * Blonko: Dziękuję, Magistrato. To zaszczyt.
 * Magistrata: Tennyson. Raz jeszcze udowadniasz, że generał Shard miał rację dając ci szansę.
 * Nick: Dziękuję, Magistrato.
 * Magistrata: Jako, że pobyt w Akademii nie jest już dla ciebie odpowiedni, jako jej absolwenta, zostaniesz przydzielony do ziemskiej placówki.
 * Nick: Dziękuję.
 * Magistrata: Wylatujesz jutro.
 * Nick: Tak jest.
 * Magistrata: Albedo zostanie osadzony w placówce więziennej. Będzie dobrze pilnowany. To wszystko.
 * Blonko: Muszę przyznać, że pożegnanie będzie przykre.
 * Nick: Spokojnie. Na pewno nie spotykamy się ostatni raz. Poza tym dalej muszę spróbować revonńskiej herbaty.
 * Blonko: To prawda. Wydaje mi się, że Rivetowi będzie najbardziej przykro.
 * Nick: Przeżyjecie beze mnie. Poza tym możemy dalej rozmawiać przez Extranet.
 * Blonko: Tak. Muszę przyznać, jest mi trochę przykro z powodu Albedo. Jest przestępcą, ale jego rozmowa z panem Azmuthem była przygnębiająca.
 * Nick: Przeżyje. Chodźmy. Muszę się spakować. Poza tym Oscar i Rivet pewnie już dawno wrócili ze swojej misji.