User:GrubaBulwa

ODCINEK 35
Żółty, kanciasty statek unosi się w przestrzeni kosmicznej. Na horyzoncie widać akademię Hydraulików. W kokpicie pojazdu siedzi dwójka szaroskórych kosmitów, jeden chudszy, drugi grubszy. Ubrani są w czerwone kombinezony, a na głowie noszą żółte czapki z daszkiem i gogle. Statek przyspiesza, leci prosto na jedno z okien stacji. Statek nie zatrzymuje się. Działa laserowe otwierają ogień, jednak pociski rozbryzgują się przy uderzeniu. Wreszcie statek wbija się w szybę, tłukąc ją i wlatując do środka. Przejeżdża po ziemi trącając stoły w jadalni i sypiąc iskry na wszystkie strony, aż w końcu zatrzymuje się. Szyby zostają zakryte metalową zasłoną, a statek otoczony przez Hydraulików. Statek otwiera się, wychodzi z niego gruby kosmita. Trzyma dwa masywne działa energetyczne. Hydraulicy celują do niego z blasterów, gdy nagle pod jego nogami przelatuje biała kapsuła. Ląduje przy Hydraulikach i otwiera się, wypuszczając ogłuszający dźwięk. Hydraulicy padają na ziemię, a gruby kosmita otwiera do nich maszynowy ogień. Kapsuła zamyka się po chwili, a ze statku wychodzi chudy kosmita, z mniejszym karabinem w rękach. Ośmiokąt unosi karabin i strzela do Hydraulika stojącego na wyższym poziomie. Kosmici podnoszą wzrok na stojącego na wyższym poziomie Blonko, który celuje do nich z karabinu. Szaroskórzy kierują spojrzenia na drzwi, przez które wtacza się żółta kula pokryta czarnymi wzorami. Prostokąt łączy oba działa w jedno i wypala prosto w kulę. Ta wybija się w górę, unikając pocisku i spada prosto na przeciwników, odrzucając ich na ścianę statku i pozbawiając broni. Ląduje następnie na ziemi, opuszczając formę kuli. Okazuje się, że jest to białoskóry kosmita pokryty czarnymi elementami. Na rękach, biodrach i plecach okryty jest żółtym pancerzem. Z jego ust wystają ostre zęby, a na czole widnieje Omnimatrix. Nick zmienia się w kulę i toczy chwilę w miejscu, nabierając prędkości. Rusza następnie, wzbijając chmurę dymu i uderza w Prostokąta, przybijając go do statku, który cofa się przy uderzeniu. Nick cofa się następnie, wychodząc z formy kuli tylko po to, aby ponownie w nią wejść, odwracając się do Ośmiokąta. Ten rzuca się do ucieczki, upuszczając na ziemię metalową kulkę. Nick zaczyna toczyć się za Ośmiokątem i przejeżdża po kulce, która eksploduje, podrzucając go w górę. Nick zaczyna spadać i ląduje na Ośmiokącie, wgniatając go w ziemię. Przetacza się kawałek dalej i wychodzi z formy kuli, przeciągając się. Nick odwraca się i zostaje trafiony pociskiem z działa Prostokąta. Przelatuje przez całą stołówkę i uderza w ścianę, stękając z bólu. Prostokąt odwraca głowę do Blonko, który strzela w jego działo. Przechodzi przez nie impuls elektryczny, tworząc małą eksplozję. Działo zaczyna dymić, zawiedziony Prostokąt odrzuca je więc na bok. Blonko wystrzela w Prostokąta linę energetyczną, która owija się wokół niego i razi go prądem. Wredziak obala się na ziemię z głośnym hukiem. Nick podchodzi do Blonko trzymając się za ramię. Nick i Blonko odwracają się do idącego w ich kierunku generała. Skipper wraz z kilkoma kadetami odchodzi, ciągnąc za sobą Wredziaków. Nick i Blonko przechodzą do statku.
 * Hydraulik: (z radia) Zbliżacie się do przestrzeni Akademii Hydraulików numer 8194. Podajcie ważny kod identyfikacyjny.
 * Chudy: Słuchaj, Pros. To jest tak zwana sytuacja problematyczna. Wiesz co w takich sytuacjach robić należy, hę?
 * Gruby: Eee... czołóweczka?
 * Chudy: Czołóweczka, tak jest.
 * Hydraulik: (z radia) Natychmiast zatrzymajcie pojazd! W przeciwnym wypadku będziemy zmuszeni do otwarcia ognia!
 * Chudy: Słyszysz, Pros? Chcą do nas otwierać ogień.
 * Gruby: A to niedobrze?
 * Chudy: Z naszym nowym wzmacnianym kadłubem z Prypatiosa?
 * Gruby: Aaa! No i to ja rozumim.
 * Gruby: Ci Hydraulicy to mięczaki so, Ośmiokąt.
 * Ośmiokąt: To by się zgadzało.
 * Gruby: Ale będzie zabawa!
 * ?: Rzućcie broń i unieście swoje kończyny w górę!
 * Ośmiokąt: Ten tu kolega zdaje się ma do nas problem, Prostokąt.
 * Prostokąt: A to niedobrze, ni?
 * Ośmiokąt: Zdecydowanie niedobrze.
 * Blonko: Powtórzę tylko raz jeszcze. Kończyny w górę!
 * Ośmiokąt: To ja powiem tak, panie Hydrauliku. To my tu posiadamy taką o zaawansowaną broń, która to z kolei pozwala nam na wysuwanie żądań. A rzeczone żądanie brzmi, wpuście nas do laboratorium i przekażcie Anihilator w nasze tu rączki.
 * ?: Żądanie odrzucone.
 * Nick: Wybacz, że się wtrącam, Blonko.
 * Blonko: Przeprosiny przyjęte.
 * Nick: A teraz wy dwaj. Coście za jedni?
 * Prostokąt: Wredziakowie. Ja to Prostokąt.
 * Ośmiokąt: Pros.
 * Prostokąt: A to jest mój brachol, Ośmiokąt.
 * Ośmiokąt: Pros.
 * Prostokąt: Co?
 * Ośmiokąt: Rozmawialiśmy już chyba o przedstawianiu się władzom, prawda?
 * Prostokąt: A. Tak. Za dużo informacji?
 * Ośmiokąt: Odrobinę.
 * Nick: Dzięki. Teraz wiem co wpisać do rejestru jak już wyślę was do więzienia.
 * Prostokąt: Ale ja nie chcę do więzienia!
 * Nick: Trzeba było nie atakować akademii Hydraulików.
 * Nick: Łoł!
 * Nick: Nic specjalnego.
 * Blonko: Nicholas!
 * Prostokąt: Haha! Co teraz, Hydrauliczku?
 * Blonko: Teraz moja kolej.
 * Prostokąt: Hej! Zaczynałem lubić to działko!
 * Blonko: Czy naprawdę aż tak cię boli? W formie Arburskiego Pelaroty powinieneś-
 * Nick: Nie, to z przyzwyczajenia. Znasz tych gości?
 * Blonko: Owszem. Byli wielokrotnie notowani. Co ciekawe zarejestrowane zostało już co najmniej kilka przypadków ich śmierci.
 * Nick: Ciekawe. Nieśmiertelne bandziory?
 * Blonko: Nie jesteśmy przekonani.
 * Skipper: Raz jeszcze, dobra akcja.
 * Nick: Spóźnił się pan, szefie.
 * Skipper: Zostawiłem to wam. I nie zawiedliście. Chociaż można było uniknąć tych wszystkich zniszczeń.
 * Nick: Nic czego nie możemy naprawić, prawda?
 * Skipper: Tak. A teraz zapewnimy tym tutaj niezapomnianą przejażdżkę.
 * Blonko: Nie jestem pewien czy-
 * Nick i Skipper: Do więzienia.
 * Blonko: Ah...
 * Skipper: Tennyson. Za godzinę w moim biurze.
 * Nick: Tak jest, szefie.
 * Skipper: I zajmijcie się tym statkiem, panowie. I tak mamy już pełne ręce roboty.
 * Nick: Jak myślisz, po co mnie wzywa?
 * Blonko: Nie wydaję mi się, abyś miał jakieś kłopoty.
 * Nick: Kto wie. On ze wszystkiego może zrobić kłopot.

Rozlega się pukanie do drzwi. Skipper odkłada sztangę. Drzwi otwierają się, ukazując Nicka w czarnym kombinezonie hydraulicznym. Staje na baczność natychmiast po wejściu.
 * Skipper: Wejść!
 * Skipper: No mój chłopcze... sprawa ma się tak. Przez ostatnie... półtorej miesiąca pokazywałeś swoje umiejętności. Testy z teorii idą ci wyjątkowo dobrze, z wszelkimi testami praktycznymi radzisz sobie również dobrze, oczywiście dzięki temu zegareczkowi. Poza tym, licząc dzisiejszy incydent, już trzy razy wniosłeś znaczący wkład do obrony naszej akademii, za co jesteśmy ci bardzo wdzięczni.
 * Nick: Dziękuję, szefie.
 * Skipper: Nie owijając w bawełnę. Kwalifikujesz się już na Hydraulika pierwszego stopnia.
 * Nick: (z ekscytacją) Naprawdę?
 * Skipper: Ale daj mi dokończyć. Chciałbym przeprowadzić jeszcze jeden test. Ty i twój zespół przeciwko czwórce najlepszych kadetów. Wyślemy was na pobliski księżyc i sprawdzicie się w sytuacji otwartej walki.
 * Nick: Tak jest, szefie.
 * Skipper: Ale... bez zegarka.
 * Nick: Słucham?!
 * Skipper: Opanujcie się żołnierzu. Chcę sprawdzić czy jesteście czegokolwiek warci bez tego ustrojstwa, tak? Czasem może być rozładowany, czasem zepsuty. Nie zawsze będziecie mogli polegać na tych swoich transformacjach.
 * Nick: Ja... ma pan rację.
 * Skipper: Od twojego wyniku w tym teście zależy twoja promocja. Nie zmarnujcie tego.

Nick wchodzi do pokoju, w którym siedzi już trójka kadetów - Blonko, Rivet i Oscar. Wdrapuje się natychmiast na łóżko i wbija twarz w poduszkę. Nick przewraca się na plecy i wbija wzrok w sufit. Nick chwyta poduszkę i zakrywa nią twarz.
 * Oscar: Co ci?
 * Nick: (przytłumiony) Szef chce nam zrobić test.
 * Blonko: Nie widzę w tym problemu. Generał Skipper często robi nam różnorakie testy.
 * Nick: Wyśle nas na jakiś księżyc i będziemy walczyć z innymi kadetami.
 * Oscar: Nie brzmi źle.
 * Nick: Nie mogę używać zegarka.
 * Blonko: To... brzmi już gorzej. Oczywiście bez urazy, Nicholasie.
 * Nick: Spoko.
 * Nick: Od tego testu zależy mój awans na Hydraulika pierwszego stopnia. A jestem prawie przekonany że go zawalę.
 * Rivet: Przecież nie będziesz sam. Masz nas.
 * Nick: Ale jeśli Skipper zobaczy, że ja obijam się i ukrywam za jakąś skałą w czasie gdy wy odwalacie całą robotę, to na pewno mnie nie awansuje.
 * Oscar: Aj tam, będziesz miał jeszcze wiele okazji na awansowanie. Ile mamy czasu?
 * Nick: Test jest jutro.
 * Oscar: To jesteś w dupie.
 * Nick: Dzięki.
 * Rivet: Oscar! Przestań. Na pewno nie będzie tak źle. Jesteś Nick Tennyson, obrońca Ziemi!
 * Nick: A obrońcą Ziemi jestem dzięki temu, że jestem nosicielem Omnimatrixa. Bez niego to ja mogę sobie co najwyżej pierdnąć.
 * Rivet: Ale... ale umiesz walczyć bez zegarka, prawda?
 * Blonko: Z przykrością stwierdzam, że nie. Nicholas nie jest w odpowiedniej kondycji fizycznej do walki w swojej ludzkiej formie. Posiada zdolności teoretyczne i w zasadzie umie walczyć, ale to niczego nie zmienia.
 * Oscar: Czyli jesteś cienki kuzynie.
 * Nick: Dobrze o tym wiem, kuzynie. Aargh!

Skaliste pustkowie, nad nim pokryta gwiazdami przestrzeń kosmiczna. Nick, Blonko, Rivet i Oscar kryją się za skałami, przygotowując broń i sprzęt. Naprzeciw nich znajduje się wzgórze, na którym znajduje się czwórka innych kadetów. Nick siedzi skulony na ziemi. Splixson salutuje na znak potwierdzenia. Oscar spogląda na kuzyna. W komunikatorach odzywa się głos Skippera. Rivet wybiega zza skały i pędzi przed siebie. Natychmiast zaczyna być zasypywany pociskami, których zręcznie unika. Ukrywa się co chwila za różnymi skałami, wskakuje w doły i biega slalomem. Oscar wychyla się zza skały i zaczyna ostrzeliwać przeciwników. Dwójka skupia ogień na nim, w czasie gdy Blonko przekrada się na tyły wzgórza. Oscar wyskakuje zza skały i przetacza się po ziemi do następnej formacji, kontynuując ostrzał. Rivet z krzykiem na ustach dociera do zbocza góry i zaczyna się po nim wdrapywać, gdy zostaje trafiony przez pocisk. Przez jego ciało przechodzi szok. Rivet puszcza skałę i spada na ziemię. Oscar warczy cicho i rusza naprzód, trafiając jednego z przeciwników, który pada na ziemię porażony szokiem. Oscar uchyla się przed strzałami i ukrywa za skałą, skąd kontynuuje ostrzał. Zostaje trafiony w rękę, co posyła przez jego ciało słaby szok. Blonko wdrapuje się zręcznie na wzgórze, gdzie na spotkanie wychodzi mu jeden z przeciwników. Unosi nogę do kopnięcia, jednak Blonko reaguje pierwszy, podcinając go i przewracając na ziemię. Posyła w niego pocisk, który szokuje i unieruchamia go. Odskakuje następnie unikając strzału. W jego stronę pędzi kolejny przeciwnik. Zaczyna się walka na pięści. Oscar wykorzystuje zamieszanie i rzuca się naprzód. Zostaje trafiony w nogę i przewraca się, po czym zasypują go pociski. Pada na ziemię unieruchomiony. Nick obserwuje to wszystko zza skały. Blonko powala przeciwnika i już ma ruszyć do więźnia, którego funkcję pełni mały android, gdy nagle zostaje trafiony w pierś i pada na ziemię. Ostatni kadet staje nad nim triumfalnie. Ziemia zaczyna się nagle trząść. Wyłania się spod niej ogromny robal, który połyka zarówno kadeta, jak i Blonko, po czym wraca pod ziemię. Nick spogląda na Omnimatrix. Nick aktywuje Omnimatrix, gdy nagle ziemia ponownie zaczyna się trząść. Nick przewraca się zanim ma szansę wybrać kosmitę. Robal wyłania się z ziemi tuż przed nim i otwiera pełną ostrych zębów paszczę. Nick wybiera szybko kosmitę i uderza w tarczę, przemieniając się w Rzygusia. Nadyma się i wypluwa strumień kwasu prosto w paszczę stwora, który z rykiem powraca pod ziemię. Nick rzuca się biegiem w kierunku Oscara. Robal zastępuje mu drogę i nurkuje w jego kierunku. Nick spluwa na niego, a ciśnienie odrzuca go w tył. Robal wbija się w ziemię, a Nick rusza do kuzyna. Ziemia wokół Tennysonów wybrzusza się i pęka. Wyłania się z niej głowa robala z otwartą paszczą. Nick chwyta kuzyna i spluwa w paszczę robala, której wnętrze zaczyna dymić i syczeć. Nick nadyma się ponownie i spluwa w ziemię, a ciśnienie wypycha go w górę. Ląduje na wysokiej skale i odkłada kuzyna na ziemię. Nick spostrzega, że wybrzuszenie w ziemi zbliża się do Riveta. Zeskakuje więc ze ściany, odwraca się i spluwa na ścianę, odrzucając się w kierunku Riveta. Przetacza się po ziemi i ląduje przed Splixsonem. Robal wyskakuje spod ziemi tuż pod nimi, Nick chwyta więc kolegę i używając kwasu, którym spluwa w paszczę stwora, wybija się w górę. Robak wypuszcza bolesny ryk, a jego brzuch zaczyna nieprzyjemnie burczeć. Nick ląduje na ziemi i uśmiecha się, mrużąc oczy. Potwór wraca pod ziemię i zaczyna uciekać. Nick rusza biegiem za robakiem, jednak nie jest zbyt szybki. Zatrzymuje się zawiedziony i rozgląda nerwowo. Nad głową Nicka pojawia się statek Hydraulików. Ląduje obok niego. Wychodzi z niego dwójka medyków oraz Skipper i Kowalski w towarzystwie Łasucha, którego wypustki tworzą krótki irokez. Ma również przechodzącą przez usta bliznę. Rico spuszcza głowę zawiedziony.
 * Nick: To koniec. Wszystko na marne.
 * Oscar: Nie dramatyzuj. Zostaniesz z tyłu, jako wsparcie. Nie umiesz strzelać więc nie przydasz się na pierwszej linii. Biegać niby umiesz i to dość szybko, ale męczysz się w kilka sekund. Także siedź tutaj i wejdź jak będziemy mieć kłopoty. Rivet, jesteś mały więc ściągniesz na siebie ich uwagę. Staraj się udawać, że biegniesz po więźnia.
 * Oscar: Blonko, prześlizgniesz się na tyły i uratujesz więźnia. Wspinasz się najlepiej z nas wszystkich, więc to nie powinien być problem.
 * Blonko: To prawda.
 * Oscar: Ja stworzę ogień zaporowy. Będę stopniowo przesuwał się naprzód. Wszyscy rozumieją swoje role?
 * Blonko i Rivet: Tak jest!
 * Nick: (bez entuzjazmu) Hura.
 * Oscar: Tak trzymać, kuzynie.
 * Skipper: (z komunikatora) No dobra żółtodzioby. Klasyczny scenariusz. Wrogi oddział przetrzymuje więźnia. Musicie go przechwycić i nie dać się złapać bądź trafić. I żadnych specjalnych mocy. To dotyczy nie tylko Tennysona. Oscar, żadnego absorbowania. Rivet, bez klonowania. Rozumiemy się?
 * Oscar, Rivet i Blonko: Tak, szefie.
 * Skipper: Rozumiemy się?
 * Nick: (bez entuzjazmu) Tak, szefie...
 * Skipper: No to zaczynamy!
 * Oscar: Blonko... długo jeszcze?
 * Nick: Rany...
 * Kadet: No, to gdzie ten ostatni?
 * Nick: Blonko!
 * Nick: A kij z tym, muszę ratować przyjaciela.
 * Nick: Liczyłem w sumie na Blaine'a albo Bedrocka, ale co tam. Rzyguś też jest dobry.
 * Nick: Oscar! Wstawaj!
 * Nick: I gdzie jest Skipper?!
 * Nick: Ktoś tu chyba nie trawi mojego kwasu.
 * Nick: Nie nie nie! Oddaj Blonko! Cholera...
 * Nick: Argh! Lubię Rzygusia, ale akurat teraz przyjemnie by było mieć kogoś innego!
 * Skipper: Co tu się do jasnej Anielki wydarzyło?
 * Kowalski: Przecież widzieliśmy wszystko na kamerach, szefie.
 * Skipper: Wiem, Kowalski. To było takie... pytanie retoryczne.
 * Nick: Ten robal połknął Blonko. I tego drugiego kadeta. Musimy ich ratować!
 * Skipper: Owszem musimy. Chociaż nie wiem czy będzie co ratować. Kowalski, analiza!
 * Kowalski: Cóż, szefie. Stworzenie, które pożarło naszych kadetów to tak zwany węgorz Rishi. Jego proces trawienny jest niezwykle długi.
 * Skipper: Tak. To znaczy, że...?
 * Kowalski: (wzdycha) To znaczy, że mamy jeszcze trochę czasu na ocalenie kadetów.
 * Skipper: No i trzeba było tak od razu!
 * Kowalski: Musimy tylko wydostać ich z brzucha bestii.
 * Łasuch: Kabum?
 * Kowalski: Nie, Rico. Nie możemy skrzywdzić kadetów.
 * Rico: Aww...
 * Skipper: Spokojnie Rico. Jak już ich wydostaniemy, to na spokojnie będziesz mógł wysadzić tego robala.
 * Rico: (radośnie) Kabum!
 * Nick: Idę z wami. Blonko to mój kolega. Poza tym mogę się przydać.
 * Kowalski: Ma rację, szefie. Przyda nam się wsparcie.
 * Skipper: No dobra. Idziesz z nami, Tennyson.
 * Nick: Tak! Dziękuję, szefie.

Ciemna jaskinia. Oddział P wraz z Tennysonem idą powoli kamiennym korytarzem, oświetlając sobie drogę latarkami. Kowalski wskazuje szczypcami na zawalony skałami tunel. Nick aktywuje Omnimatrix, jednak Skipper powstrzymuje go. Rico uśmiecha się i podbiega do skał. Otwiera szeroko buzię i zaczyna pożerać skały z użyciem swoich czterech języków. Po chwili przejście jest już otwarte, a brzuch Rico świeci się na zielono. Łasuch beka głośno i uśmiecha się z zadowoleniem. Skipper wbiega do tunelu. Reszta podąża za nim. Spod Skippera wyłania się głowa węgorza, który zatrzaskuje szczęki, więżąc w nich generała. Szczęki roztwierają się powoli. Skipper przytrzymuje je z niemałym trudem. Rico wypluwa w węgorza kulę energii, co sprawia, że ten cofa się, wytrącając Skippera z równowagi. Generał wpada ponownie w głąb stwora. Nick uderza w tarczę, a z zielonej poświaty wyłania się Stęchlak. Kowalski spogląda na Nicka unosząc brew. Nick rusza biegiem w kierunku węgorza, który ryczy na niego gniewnie i napina się do ataku. Zostaje jednak trafiony w głowę przez kulę energii Rico i to na niego zwraca swoją uwagę. Nick wskakuje na nieopancerzony brzuch węgorza i wbija w niego pazury. Stwór ryczy z bólu (ranny łoś) i przymierza się do zakopania pod ziemię. Kowalski przytrzymuje go jednak w miejscu używając elektrokinezy. Rico chwyta stwora czterema językami, pomagając Kowalskiemu. Na twarzy Nicka pojawia się wyraz smutku. Nick otwiera szeroko paszczę i wgryza się w ciało węgorza, który wydaje przeraźliwy krzyk i zaczyna szamotać się na lewo i prawo, zmuszając Kowalskiego do zaprzestania elektrokinezy. Rico zostaje natomiast uniesiony w powietrze i również puszcza węgorza, odlatując na ścianę. Nick odgryza w międzyczasie płat mięsa i wypluwa go na ziemię. Ze środka wypływa śluz i kwas żołądkowy, a razem z nim Blonko i drugi kadet. Węgorz pada na ziemię i wrzeszczy jeszcze chwilę. Po chwili słychać już tylko jego bolesne oddechy. Nick wyciąga rękę do Blonko, pomagając mu wstać. Otwór w ciele węgorza rozszerza się, ukazując Skippera. Skipper odchodzi. Blonko wzrusza ramionami.
 * Kowalski: Cały system jaskiń został wyryty przez węgorze Rishi.
 * Nick: Czemu wysłaliście nas na test na księżyc, na którym żyje coś takiego?
 * Kowalski: Bo byliśmy przekonani, że węgorze wyginęły. Okazuje się, że byliśmy w błędzie.
 * Nick: Następnym razem sprawdźcie może swoje fakty.
 * Skipper: Kowalski! Daleko jeszcze?
 * Kowalski: Sygnał odznak staje się coraz wyraźniejszy, szefie. Z tego co widzę... dochodzi stamtąd.
 * Nick: Zajmę się tym...
 * Skipper: Zostaw to profesjonalistom, młody. Rico!
 * Skipper: No i tak to właśnie ma wyglądać! Jazda!
 * Kowalski: Szefie! Proszę uważać! Może się okazać, że-
 * Kowalski: Szefie!
 * Skipper: (z wysiłkiem) Na co... czekacie? Do roboty!
 * Kowalski: Rico! Wstrzymaj się! Musimy to zrobić z wyczuciem! Nicholas?
 * Nick: Jasne. (aktywuje Omnimatrix i zaczyna kręcić tarczą) Bedrock przedrze się przez niego jak przez papier.
 * Nick: Myślałem, że mamy tę fazę już za sobą, Omnimatrixie. Serio? Zły kosmita?
 * Nick: Chciałem Petrosapiena. Ale właściwie to też działa. Rico! Osłaniaj mnie!
 * Kowalski: Rico!
 * Kowalski: Szybko, Nicholasie!
 * Nick: Fuuu...
 * Blonko: Dziękuję. Nie wiem jak długo jeszcze bym tam wytrzymał. Swąd stawał się nie do zniesienia, a-
 * Nick: Nic nie mów. I tak chce mi się już rzygać.
 * Kowalski: Wybaczcie, że przeszkadzam, ale co z naszym-
 * Skipper: Łe. Gratuluję, Tennyson. Wydaje mi się, że w takich okolicznościach mogę raz jeszcze przemyśleć twój awans.
 * Nick: Naprawdę?
 * Skipper: Przemyśleć.
 * Kowalski: Jeśli mogę, szefie. Uważam, że kadet Nicholas Tennyson zasłużył sobie dzisiejszą akcją na rangę Hydraulika pierwszego stopnia. Bez niego mogło nam się to nie udać.
 * Rico: Kaput!
 * Skipper: Mówiłem, że przemyślę, tak?! A teraz chciałbym wziąć długą, gorącą kąpiel. Z dala od tego robala.
 * Kowalski: A ja jednak chętnie zabrałbym węgorza ze sobą, aby-
 * Skipper: Z dala od robala. Której części tego nie rozumiecie?
 * Kowalski: Dobrze, szefie...
 * Nick: Powiedział, że przemyśli. To... już chyba coś.

Pokój kadetów. Rivet bawi się magnetycznym jo-jo, a Oscar podnosi hantle. Nagle drzwi pokoju otwierają się. Ukazuje się w nich Nick, wygląda na zadowolonego. Wmaszerowuje dumnie do pokoju. Rivet chwyta jo-jo i patrzy na niego z zaciekawieniem, a Oscar odkłada hantle. Zakłada dumnie ręce na biodra. Nick wdrapuje się na łóżko i kładzie się z rękoma pod głową. Bierze głęboki, pełen zadowolenia wdech. Nick uśmiecha się. Kadeci parskają śmiechem.
 * Oscar: Kuzynie?
 * Nick: Zgadnijcie kto właśnie został Hydraulikiem pierwszego stopnia.
 * Rivet: Nie! Naprawdę?
 * Nick: Tiak. Wygląda na to, że nawet ktoś taki jak szef potrafi docenić to, że ktoś uratował mu życie.
 * Oscar: Gratuluję.
 * Nick: Teraz mam nad wami autorytet, kadeci.
 * Oscar: Jeszcze czego.
 * Nick: Kadecie Tennyson-
 * Oscar: Młodszy kuzynie Tennyson.
 * Nick: Ja... (spogląda na hantle) ...postanowiłem traktować was na równi ze mną. Tak... żebyście nie czuli się poszkodowani.
 * Rivet: Szkoda, że nie widziałem tej akcji. Musiała być niesamowita! Ale te głupie bronie szokowe...
 * Nick: Gdzie nasz kolega Blonko?
 * Oscar: Od pół godziny bierze prysznic. Trochę mu zajmie zmycie tego smrodu z futra.
 * Nick: Oj.
 * Nick: Udało się... zostałem Hydraulikiem! Ciekawe jak zareaguje Tetrax.
 * Oscar: Pewnie w stylu Tetraxa.
 * Nick: To fakt.
 * Rivet: Chciałbym poznać kiedyś generała Tetraxa. Jest legendą!
 * Nick: I naszym dobrym przyjacielem. Na pewno będziesz miał okazję z nim porozmawiać.
 * Rivet: Suuper. Nawet nie wiecie jak się cieszę, że to akurat z wami dzielę pokój.
 * Nick: Dzięki, Rivet. Miło to słyszeć. Mam nadzieję, że pozwolą mi tu zostać teraz, kiedy już jestem Hydraulikiem.
 * Blonko: (przez drzwi) Czy mógłbym pożyczyć od kogoś szampon?!

Odcinek 36
Dwójka Hydraulików siedzi w centrum sterowania placówki więziennej. Na dziesiątkach monitorów wyświetlone są obrazy z kamer monitorujących korytarze i cele. Jeden ze strażników obserwuje monitory, drugi za to ogląda coś na mniejszym monitorze i śmieje się głośno. Pierwszy ogląda się na niego z zaciekawieniem. Hydraulik pierwszy wstaje i podchodzi do kolegi, pochylając się nad jego monitorem.
 * Hydraulik 1: Co ty robisz?
 * Hydraulik 2: (rozbawiony) Oglądam mój ulubiony program na Extranecie.
 * Hydraulik 1: W pracy?
 * Hydraulik 2: I tak nic się nie dzieje. A ten program jest naprawdę genialny. Nazywa się Wott the Scoz. Prowadzi go ten typek, Wott i gada głównie o grach dla dzieci. Gość ma świetne poczucie humoru. Czasem robi nawet odcinki niepoświęcone grom, był taki jeden, w którym był w sądzie galaktycznym i... nie no, musisz to obejrzeć.
 * Hydraulik 1: No to pokaż.

Szaroskóry Galwan o czerwonych oczach, ubrany w czarno-czerwoną szatę przekrada się przez szyb wentylacyjny. Wygląda przez kratkę spostrzegając dwójkę śmiejących się Hydraulików zapatrzonych w ekran. Przeciska rękę przez szparę i bez trudu luzuje kratkę. Ześlizguje się po ścianie na podłogę i drepta w kierunku Hydraulików. Wdrapuje się na pancerz jednego z nich i przykłada dłoń do jego karku, rażąc go prądem i ogłuszając. Drugi wstaje natychmiast z fotela i odwraca się, tylko po to by również zostać zaatakowanym przez Galwana. Kosmita ląduje na panelu kontrolnym i zaczyna przy nim majstrować. Wszystkie monitory gasną nagle, razem ze wszelkimi innymi technologiami. W tym polami siłowymi trzymającymi więźniów w celach. Galwan uśmiecha się i wdrapuje z powrotem do szybu.
 * Galwan: Tak... bardzo prosty mechanizm. To powinno odpowiednio odwrócić ich uwagę...

Hydrauliczny statek zbliża się do dryfującej w kosmosie placówki więziennej. Wygląda na to, że wróciło już w niej zasilanie. Rico przytakuje i przyspiesza, przewracając przy tym Nicka, ubranego w swój strój bojowy, na ziemię. Statek zbliża się do więzienia i zostaje trafiony pociskiem. Rozlega się alarm, pojazd zaczyna tracić wysokość. Rico wystrzeliwuje dwie rakiety w drzwi hangaru, po czym wbija się w nie, przebijając się do hangaru. Statek przesuwa się po ziemi, tarcie metalu o metal tworzy deszcz iskier. Wreszcie statek zatrzymuje się, uderzając o ścianę. Rampa statku wysuwa się, ukazując hangar wypełniony uzbrojonymi więźniami. Rico wypluwa swoje języki i wyrywa kilku więźniom broń, połyka ją i natychmiast wypluwa w postaci kuli energii, która eksploduje, odrzucając sporą grupę więźniów na boki i ogłuszając ich. Skipper rzuca się do walki, atakując więźniów kopniakami i uderzeniami. Kowalski otwiera płyty chroniące jego mózg i wyzwala potężne wyładowania elektryczne. Nick aktywuje Omnimatrix, wybiera kosmitę i uderza w tarczę, przemieniając się w Chlorofila. Podcina kilku więźniów pnączem, po czym chwyta jednego z nich i zaczyna machać nim na wszystkie strony, uderzając w innych więźniów. Spostrzega więźnia celującego do Skippera, przyciąga więc go do siebie wolną ręką i uderza nim w ziemię, ogłuszając go. Hydraulicy przechodzą do drzwi windy. Kowalski posyła impuls elektryczny w kierunku panelu kontrolnego, otwierając drzwi i ukazując pusty szyb.
 * Nick: Wydawało mi się, że zasilanie miało być wyłączone.
 * Skipper: Bo miało być.
 * Kowalski: Domyślam się, że ktoś zdążył już przywrócić zasilanie. Nie wiemy jednak czy byli to Hydraulicy, czy więźniowie.
 * Nick: Za chwilę się dowiemy. Jak to się w ogóle stało, że wszystko padło?
 * Kowalski: To pytanie, na które odpowiedź poznamy dopiero, gdy będę miał okazję zbadać panel sterowania.
 * Skipper: Czyli nie ma na co czekać. Gazu, Rico!
 * Nick: Dzięki.
 * Skipper: Rico! Wprowadźcie nas do hangaru!
 * Nick: Hangar jest zamknięty!
 * Kowalski: Dla Rico to nie problem.
 * Nick: Ładne lądowanie.
 * Rico: Dzięki.
 * Skipper: No panowie, jazda, jazda! Ktoś tu chciał nas zestrzelić!
 * Kowalski: Wydaje mi się w takim układzie, że pierwsza z wątpliwości została rozwiana.
 * Liam: Rą-rą-rą-rą-rą-rą-rączki do gó-gó-góry!
 * Skipper: Kowalski, opcje.
 * Kowalski: Wydaje mi się, że w takiej sytuacji nie mamy wy-
 * Skipper: Jazda!
 * Nick: To by chyba było na tyle.
 * ?: (z głośnika, niski głos) Hydraulicy! Miło, że postanowiliście mnie odwiedzić w mojej placówce.
 * Nick: Kojarzę skądś ten głos...
 * ?: Mam nadzieję, że wam się podoba. Bo spędzicie tu resztę swoich żyć!
 * Kowalski: Nigdy nie zrozumiem czemu muszą być tacy dramatyczni. Jednak skoro mówi do nas przez głośnik, to musi znaczyć, że znajduje się w centrum sterowania.
 * Nick: A więc to tam idziemy.
 * Kowalski: Powinniśmy dostać się na wyższy poziom z pomocą tamtej windy. Jednak biorąc pod uwagę okoliczności, winda bardzo prawdopodobnie jest nieaktywna.
 * Nick: Nie zaszkodzi sprawdzić.
 * Kowalski: A nie mówiłem?
 * Nick: No to się wspinamy.

Chwilę później Hydraulicy są już w trakcie wspinaczki. Kowalski wdrapuje się po ścianie jakby był do niej przyczepiony, Skipper korzysta ze swoich ostrych szponów, a Nick i Rico z rozciągliwych części ciała. Rozlega się hałas. Hydraulicy podnoszą wzrok na zjeżdżającą w ich kierunku windę. Nick rozciąga rękę i przeskakuje nad Skippera, po czym wbija ręce w jedną ścianę szybu, a nogi w drugą, przeciwległą. Winda uderza w jego plecy, rozciągając go mocno. Nick zaczyna krzyczeć z bólu. Pnącza zaczynają gdzieniegdzie pękać. Kowalski zeskakuje w dół szybu. Nick zaciska mocno zęby. Niektóre z pnączy kompletnie pękają. Nagle winda zatrzymuje się, po czym zawraca i zaczyna jechać w górę. Nick oddycha ciężko z ulgą.
 * Kowalski: Idzie zaskakująco dobrze.
 * Nick: Nie! Nie mów tak!
 * Kowalski: Dlaczego?
 * Nick: Dlatego.
 * Nick: Czemu ja o tym nie pomyślałem?! Tak jest zawsze jak wchodzi się szybami! No zróbcie coś! Ała, kuźwa jak to boli!
 * Skipper: Kowalski, opcje!
 * Kowalski: Hmm... gdyby udało mi się dostać do windy lub jakiegoś panelu kontrolnego to mógłbym chyba odwrócić jej kierunek.
 * Nick: (z wysiłkiem) Zrób to!
 * Kowalski: A jak mam dostać się do windy?
 * Nick: Na dole był panel! Otworzyłeś nim drzwi!
 * Kowalski: Nie wiem czy będę w stanie-
 * Nick: SPRÓBUJ!
 * Nick: Jeżeli... jeżeli mu się nie uda... to zjedźcie na dół.
 * Skipper: Nie zostawiamy żołnierzy na polu bitwy.
 * Nick: Proszę was! Nie chcę, żeby to... poszło... aaargh!
 * Skipper: (do komunikatora) Kowalski! Meldować!
 * Kowalski: Dajcie mi chwilę, szefie...
 * Rico: Juu-huu!
 * Skipper: Dobra robota, Kowalski! Spisaliście się!
 * Nick: Dzięki...

Hydraulicy docierają wreszcie na górę. Omnimatrix wyładowuje się chwilę po tym. Zaczynają iść szerokim korytarzem.