User:GrubaBulwa

Odcinek 38
Do hangaru Akademii nr. 8194 wlatuje hydrauliczny statek. Ląduje przed oczekującym go Nickiem w towarzystwie trójki kadetów i generała Skippera. Rampa opada, ciężkimi krokami schodzi po niej Tetrax. Rivet piszczy cicho i przykłada dłonie do twarzy, buzując z ekscytacji. Nick kiwa głową i odwraca się do kadetów. Nick uściska rękę Blonko i odwraca się do kuzyna. Nick i Oscar ściskają sobie dłonie. Nick spogląda na Riveta. Rivet nie odpowiada wpatrując się z zachwytem na Tetraxa. Nick odwraca się i wchodzi na statek. Tetrax kiwa głową do Skippera, po czym również wchodzi na pokład. Rampa zasuwa się, a statek startuje i wylatuje z hangaru.
 * Nick: Cześć, Tetrax. To znaczy... witam, generale.
 * Tetrax: Nick. Dobrze cię widzieć. Ciebie też, Oscar.
 * Oscar: Nawzajem, panie generale.
 * Tetrax: Gotów do powrotu do domu? (pytając spuszcza wzrok na Nicka)
 * Nick: Jak najbardziej.
 * Tetrax: No to bierz bagaż na pokład.
 * Nick: No... to ten. Do zobaczenia?
 * Blonko: Tak. Do zobaczenia.
 * Nick: Powodzenia.
 * Oscar: Nie potrzebuję.
 * Nick: Pa, Rivet.
 * Rivet: Jaka była pana pierwsza misja? Którego z kolegów nie lubi pan najbardziej? Jaki był pana najniebezpieczniejszy przeciwnik? Jak wyglądała Petropia? Podoba się panu na Ziemi?
 * Oscar: Rivet. Rivet! Już polecieli.
 * Rivet: No nieee! Mam tyle pytań!
 * Blonko: Ufam, że będziesz miał jeszcze okazję je zadać.
 * Rivet: Kurczę...

Nick odkłada swoją torbę na ziemię. Z panelu kontrolnego wyłania się głowa galwanicznego Mechamorfa. Nick siada w fotelu, zakłada ręce za głowę i zaczyna się kręcić. Nick prostuje się na krześle. Na twarz Nicka wstępuje szeroki uśmiech. Nick zrywa się z krzesła. Nieco skonfundowany Tetrax siada przy sterze. Resztę lotu Hydraulicy spędzają na rozmowach na przeróżne tematy.
 * Baz-El: Witaj, Tennyson.
 * Nick: Dzień dobry, Baz-El. Aż tak się za mną stęskniłeś?
 * Baz-El: Cóż... mniej rąk do roboty oznacza więcej roboty dla poszczególnych jednostek. Czyli dla mnie na przykład. Głównie dla mnie.
 * Tetrax: Nie narzekaj.
 * Baz-El: Przepraszam, generale...
 * Nick: No to z jednej szkoły do drugiej... jak ja się teraz przestawię na normalny, szkolny tryb życia?
 * Tetrax: Właśnie. Jeśli o to chodzi...
 * Nick: Hm? Co jest?
 * Tetrax: Nie będziesz już chodził to szkoły. Uznałem to za wiadomość do przekazania osobiście.
 * Nick: Nie! Naprawdę? TAK!
 * Nick: Jak to zrobiłeś? Jak to możliwe?
 * Tetrax: Trochę papierkowej roboty, fałszywych danych i masek tożsamości. Jako Hydraulik nie powinieneś już uczęszczać do szkoły. Nie będziesz miał na to czasu.
 * Nick: No to jest chyba jakiś sen! To jest... to... dziękuję!
 * Tetrax: To nic takiego. Poza tym to wszystko na życzenie Magistraty.
 * Nick: Magistraty?
 * Tetrax: Jesteś bardzo cenny dla naszej organizacji.
 * Nick: Tak. Tyle wiem.
 * Tetrax: Magistrata chce żebyś zawsze był w pełnej gotowości i nie zajmował się tak mało znaczącymi rzeczami jak szkoła.
 * Nick: I to ja szanuję.
 * Tetrax: Spodziewałem się pozytywnej reakcji, jednak musisz zdawać sobie sprawę z tego, że to pozbawia cię cennej części twojego życia. Szkoła jest-
 * Nick: Okropnym i nieuczciwym miejscem, w którym przez większość czasu marnuję tylko cenny czas na przyswajaniu bezużytecznej wiedzy w otoczeniu irytujących ludzi? Tak, wiem.
 * Tetrax: Rozumiem.
 * Baz-El: Proszę zostawić pilotowanie mnie, generale.
 * Tetrax: Wolę sam prowadzić własny statek.
 * Baz-El: O. To... dobrze. Dziękuję, generale.

Statek Tetraxa ląduje przed placówką Hydraulików. Czekają na niego Nefrill i Daxter. Nick jako pierwszy schodzi po rampie. Nick kuca przy Daxterze i przybija z nim żółwika. Nick prostuje się i kieruje wzrok na Nefrilla. Tetrax schodzi po rampie i dołącza do rozmowy. Nefrill zamyka na chwilę oczy. Baz-El schodzi powoli po rampie.
 * Nick: Daxter!
 * Daxter: Nick!
 * Nick: Nie nudziłeś się beze mnie?
 * Nefrill: Zapewniłem mu odpowiednie zajęcia.
 * Nick: Witam, magistrze.
 * Nefrill: Twój powrót bardzo nas raduje.
 * Nick: Miło mi to słyszeć.
 * Daxter: Tak tak! Super, że jesteś! Super super super!
 * Nick: I raczej zostanę tu już na dłużej.
 * Nefrill: Doskonale. Mamy dla ciebie bowiem-
 * Tetrax: Nie dasz mu nawet przywitać się z rodziną?
 * Nefrill: Dobrze. Uznajmy, że nie jest to sprawa niecierpiąca zwłoki.
 * Tetrax: Tak myślałem. Zabrać cię do domu, Nick?
 * Nick: Poprosiłbym.
 * Tetrax: W takim razie zapraszam. Oddaję ci Baz-Ela, magistrze.
 * Nefrill: Dziękuję, generale.
 * Nefrill: Świetnie. Chodź, Baz-El.
 * Baz-El: Tak jest...

Nick stoi naprzeciwko swojej mamy, która trzyma ręce na jego ramionach. Nick uśmiecha się. Mama mocno przytula Nicka. Nick uśmiecha się złośliwie do brata.
 * Mama Nicka: Mój synek...
 * Nick: Nie jesteście źli, że nie będę już chodził do szkoły?
 * Tata Nicka: Robisz coś dużo ważniejszego. Jesteśmy z ciebie bardzo dumni.
 * Mama Nicka: Tylko... uważaj na siebie. To wszystko jest bardzo niebezpieczne i-
 * Nick: Mamo, spokojnie. Mam zegarek, mam szkolenie, doświadczonych przyjaciół... Nic mi nie będzie.
 * Mama Nicka: Dobrze synku... dobrze...
 * Frank: To nie fair. Też chcę nie chodzić do szkoły.

Placówka Hydraulików. Nick popija herbatę z papierowego kubka z logiem Jaśminowego Smoka, gdy nagle do pokoju wchodzą Nefrill i Tetrax. Tetrax odpowiada skinięciem głowy. Nefrill spogląda na generała unosząc brew.
 * Nefrill: Wspaniale. Czy mogę, generale?
 * Nick: Może co?
 * Nefrill: Mamy dla ciebie pierwsze zadanie.
 * Nick: O. Szybko. O co chodzi?
 * Nefrill: Na... Uniwersytecie Wellbood ma dzisiaj miejsce wystawa. Jednym z eksponatów jest szkielet nazywany "szkieletem wilkołaka".
 * Nick: Ooo... kosmici?
 * Nefrill: W świetle ostatnich wydarzeń pojawiło się dużo podejrzeń, między innymi ze strony Wiecznych Rycerzy-
 * Nick: Chwila. (patrzy na Tetraxa) Mówiłeś, że się rozpadli.
 * Tetrax: (wzdycha) Słuchaj, Nick... chodzi o to... nie chciałem cię dekoncentrować. W akademii miałeś się skupić na nauce, nie na tym co się dzieje na Ziemi.
 * Nick: Ale to... no dobra. Rozumiem. Powiesz mi coś więcej, skoro już nie muszę się skupiać na nauce?
 * Tetrax: Wieczni Rycerze wykorzystali incydent z portalem do Pustki na swoją korzyść. Ogłosili go atakiem obcych, zamachem na życie Enocha, niestety udanym.
 * Nick: No tak... Enoch nie wrócił na Ziemię.
 * Tetrax: I zdobyli jeszcze większe poparcie i wpływy.
 * Nick: Świetnie. Nie chcę się chwalić, ale wszystko przewidziałem. To znaczy... no nie przewidziałem może, że Psyphon przyjdzie i wyśle nas do Pustki, ale przewidziałem efekty pozbycia się Enocha.
 * Tetrax: Zastąpił go Driscoll. Nie jesteśmy na razie pewni na ile jest niebezpieczny.
 * Nick: To jest do wybadania. Dobra, o co chodzi z tą wystawą?
 * Nefrill: Tak... pojawiły się podejrzenia, że szkielet należy w istocie do kosmity. Że opowieści o wilkołakach to tak naprawdę historie spotkań z obcymi. Dlatego też Wieczni Rycerze bardzo zainteresowali się tematem.
 * Nick: I my też.
 * Nefrill: Tak. Szkielet należy bowiem do kosmity. Loboanina dokładniej. Okoliczności w jakich trafił na Ziemię są nam nieznane.
 * Nick: I...
 * Nefrill: I ty, jako jedyny człowiek w naszym oddziale, masz wtopić się w tłum i obserwować akcje Rycerzy oraz, jeśli zajdzie taka potrzeba, przechwycić od nich szkielet.
 * Nick: Będziemy kraść?
 * Nefrill: Jeśli tak chcesz to nazwać, to tak. Będziemy kraść.
 * Nick: Nie ma problemu. Od Rycerzy zawsze można.
 * Tetrax: Rozumiesz swoje zadanie?
 * Nick: Jeszcze jak. Można powiedzieć, że jestem mistrzem niewyróżniania się.

Do budynku uniwersytetu wchodzi klasa Nicka. Chłopak narzuca kaptur i przechodzi na drugą stronę kanapy, na której siedzi. Po budynku roznoszą się głośne rozmowy uczniów. Nick kryje twarz w dłoniach i wzdycha przeciągle. Po kilku minutach rozlega się donośny, żeński głos. Nick odwraca się do źródła głosu. Jest nim wysoka, dobrze zbudowana dziewczyna o ciemniejszej karnacji. Ma czarne, związane w długi kucyk włosy i brązowe oczy. Ubrana jest w czerwoną kurtkę, brudnozielone szorty i wysokie, brązowe buty. Nick wpatruje się w nią z otwartymi ustami, nieświadomie wstrzymując oddech. Kai zaczyna iść w głąb wystawy, a odwiedzający podążają za nią. Nick dopiero po chwili otrząsa się i zrywa z kanapy. Nick podąża za wycieczką trzymając się ciągle nieco z tyłu i słuchając uważnie wykładów Kai. Po niecałej godzinie wycieczka dociera do głównego eksponatu - trzymanego w szklanej gablocie szkieletu, który faktycznie przypomina wilkołaka. Pilnuje go dwójka rycerzy. Dziewczyny z grupy piszczą z ekscytacją. Kai kontynuuje opowiadanie, gdy nagle przez szklany dach budynku przebija się gigantyczny, zmutowany gołąb. Jego dziób jest poszarpany, pióra ostre i nierówne, oczy zaropiałe i oszalałe. Uczestnicy wycieczki zaczynają krzyczeć, gdy sypie się na nich potłuczone szkło. Nick otrząsa się, odrywając wzrok od Kai i wycofuje się, patrząc na gołębia. Ktoś siedzi na jego grzbiecie. Nawet nie widząc kto to Nick domyśla się, że to... Gołąb ląduje na ziemi, kręcąc głową na wszystkie strony. Wokół jego głowy owinięta jest metalowa obroża z czerwoną diodą. Animo zsuwa się z jego grzbietu. Jego wygląd zmienił się. Nosi wciąż swój wytarty, brązowy płaszcz, jest on teraz jednak pozbawiony rękawów. Pod płaszczem nosi srebrną, metalową kamizelkę, z której wystają przeróżne kable. Na rękach nosi masywne, metalowe rękawice, których palce zakończone są szponami. Ich ciężar ciągnie chłopaka do dołu, przez co ten garbi się mocno. Rękawice połączone są przewodami z wypełnioną zieloną cieczą maszyną przyczepioną do pleców Edwarda. Przy maszynie umieszczone są dwa inne zbiorniki, które z kolei połączone są przewodami z kryjącym usta i nos respiratorem. Oczy chłopaka skryte są przez czerwone gogle. Na głowie, pokrytej posklejanymi, tłustymi włosami, które z jasnego blondu przechodzić zaczęły w biel, nosi metalowy hełm zdobiony dwoma rogami, zakończonymi czerwonymi diodami. Skóra Edwarda pozieleniała, ciało stało się jeszcze bardziej wątłe. Jego oddechy dały się głośno słyszeć przez wzmacniający je respirator. Rycerze unoszą broń, jednak zostają odrzuceni przez gołębia. Animo podchodzi powoli do gabloty, każdy krok zdaje się sprawiać mu ból. Nick w międzyczasie chowa się za inną gablotę i aktywuje Omnimatrix. Gołąb atakuje gablotę dziobem, tłukąc ją. Edward odwraca głowę do Kai. Gołąb uderza w nią głową, odrzucając ją. Dziewczyna przebija się przez gablotę, za którą stoi Nick i stęka głośno. Nick spogląda na nią, jego ręka, spadająca na tarczę, zamiera w pół drogi. Nick uśmiecha się i odbiega, chowając się za róg. Kai podnosi się z ziemi, pocierając głowę i spostrzega błysk zielonego światła. Animo unosi rękę z niemałym wysiłkiem, pomagając sobie drugą. W rękawicy otwiera się wylot, z którego wystrzeliwuje czerwony promień. Trafia on szkielet Loboanina, który zaczyna jak gdyby wracać do życia. Kości powoli pokrywają się mięśniami, mięśnie natomiast bladym futrem. Palce i pysk obcego, jak i postawa jego ogona oraz wystające z ramion i łokci kolce pozostają nieokryte mięśniami, jego uszy są postrzępione. Oczy wilka barwią się na fioletowo. Animo dotyka jego czoła pazurem swojej rękawicy, przez co wokół głowy Loboanina tworzy się obroża podobna do tej na gołębiu. Członkowie wycieczki rzucają się do ucieczki z krzykiem na ustach. Wilkołak rusza za nimi, naskakując na Matta i przybijając go do ziemi.
 * Nick: (w myślach) Ale to są jakieś żarty?
 * Nick: (w myślach) Zastrzelę się.
 * ?: Dzień dobry! Mogę... mogę prosić o ciszę? Halo! Dziękuję.
 * Dziewczyna: Witam serdecznie wszystkich, którzy zdecydowali się odwiedzić naszą wystawę i dziękuję za przybycie. Nazywam się Kai Green i będę dzisiaj waszą przewodniczką. Zapraszam.
 * Nick: (w myślach) Nawet nie jest taka ładna... uspokój się.
 * Kai: Większość eksponatów, które tu widzicie została odnaleziona przez mojego dziadka, Wesa Greena. Teraz, kiedy wiemy już o istnieniu życia pozaziemskiego, znów rozgorzała dyskusja na temat kosmicznego pochodzenia niektórych z tych przedmiotów.
 * Kai: To jedno z moich ulubionych znalezisk i gwóźdź programu. Tego piesulka znaleźliśmy na pustyni w Ameryce. Nie byliśmy pewni co do tego czym jest i właściwie dalej nie jesteśmy. Ale roboczo nazywamy go wilkołakiem.
 * Kai: Taak... do tego, w obecnych okolicznościach możemy z umiarkowaną pewnością stwierdzić, że nasz wilczek ma kosmiczne pochodzenie. No... przynajmniej taka jest moja teoria.
 * Nick: (pod nosem) Ed.
 * Kai: Co ty wyprawiasz?