User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła
Rozklekotany statek przedziera się powoli przez kosmiczną pustkę. Pilotujący go Tetrax majstruje coś przy kontrolkach. Nick siedzi na jednym z tylnych foteli wpatrując się w sufit i trzymając za brzuch. Rozlega się burczenie. Nagle Nick prostuje się na krześle. I Nick robi właśnie to. Po zakończeniu rozmowy podchodzi do Tetraxa i wygląda przez przednią szybę. Nick raz jeszcze łapie się za brzuch. Zgina się delikatnie. Nick zaczyna strzelać językiem i rozglądać się po kokpicie. Buja się to w przód, to w tył. Jedyny słyszalny dźwięk to miarowe buczenie silnika. Tetrax wzdycha. Nick salutuje teatralnie, jednak po braku reakcji ze strony Tetraxa opuszcza rękę zażenowany i odchodzi.
 * Tetrax: Głodny?
 * Nick: Taak... kompletnie zapomniałem się spakować.
 * Nick: O rany! I nie powiedziałem nic mamie! Co teraz? Będzie się martwić! Co teraz, co teraz, co teraz... mam! Czy nasze komunikatory mają zasięg międzyplanetarny czy coś takiego? No czy mogę połączyć się z Oscarem?
 * Tetrax: Tak.
 * Nick: Uff... zadzwonię do niego i poproszę, żeby powiedział mojej mamie, że... u niego nocuję. Tak.
 * Nick: To... nie ma pan tu nic do jedzenia?
 * Tetrax: Nie.
 * Nick: No niedobrze.
 * Tetrax: Niedługo powinniśmy dotrzeć na Tanopę. Kupimy ci tam coś.
 * Nick: Mam nadzieje, że kosmiczne jedzenie jest jadalne... swoją drogą, nie może pan zrobić sobie przerwy? Cały czas siedzi pan przy sterach.
 * Tetrax: System autopilota padł... jak kilka innych systemów. Więc nie, nie mogę zrobić sobie przerwy.
 * Nick: Nooo dobra...
 * Nick: Emm... mogę coś dla pana zrobić?
 * Tetrax: Bardzo ci się nudzi?
 * Nick: Eee... tak.
 * Tetrax: Możesz zejść do magazynu i przynieść mi czerwoną, metalową skrzynkę. Taką niewielką. Mam tam kilka części zapasowych... a przynajmniej powinienem mieć. Zobaczę czy dałoby się coś z nimi wskórać.
 * 'Nick: Tak jest, sir!

Ciemny magazyn wypełniony metalowymi skrzyniami różnej wielkości. Rozlega się coraz głośniejsze gwizdanie, aż w końcu po drabince schodzi Nick, będący źródłem dźwięku. Zeskakuje z ostatniego stopnia na metalową podłogę i wzdycha. Naciska przycisk aktywujący hełm, po czym włącza wbudowaną na boku latarkę. Zaczyna krążyć po magazynie w poszukiwaniu czerwonej skrzynki. Nagle jego uszu dobiega huk. Jedna ze skrzyń spadła na ziemię. Chłopak obraca się wstrzymując oddech i przełyka ślinę, po czym mówi bezgłośnie: Zaczyna iść ostrożnie w kierunku, z którego nadszedł dźwięk. W razie czego podnosi lewą rękę, trzymając Omnimatrix w gotowości. Wreszcie dociera do miejsca, w którym jedna ze skrzyń leży przewrócona na ziemi. Drżącą prawą ręką chwyta jedną ze skrzyń, bierze głęboki wdech i przesuwa ją na bok, po czym szybkim ruchem aktywuje Omnimatrix. Uspokaja się jednak, kiedy zauważa znajomą postać, kulącą się na ziemi. Intruz, którym w istocie jest Argit, podnosi głowę i mruży oczy. Nick, nieco skonfundowany, wyłącza latarkę. Po chwili jego oczy przyzwyczajają się do ciemności. Nick krzyżuje ręce. Argit ewidentnie udaje rozpacz. Nick wzdycha głośno, po czym unosi jeden palec. Nick odwraca się i zauważa czerwoną skrzynkę. Schyla się i chwyta ją pod ramię. Wrzuca ją na wyższy poziom i zaczyna wspinać się po drabinie. Zatrzymuje się jednak na jednym ze stopni. Argit kiwa nerwowo głową i pokazuje kciuka w górę. Nick kręci głową i kontynuuje wspinaczkę.
 * Nick: Faktycznie jestem bezużyteczny. Chyba tylko mu przeszkadzam.
 * Nick: Uuuuu! Jak w Star Warsach!
 * Nick: Czerwona skrzynka... czerwona skrzynka...
 * Nick: O rany...
 * Nick: Argit?
 * Argit: Csiii! Proszę, Tetrax nie może wiedzieć, że tu jestem! Zaklinam cię, nie mów mu, dobry człowieku! I nie świeć mi tym po oczach, to boli!
 * Nick: Z tego co pamiętam, to Tetrax kazał ci zostać na Paotis.
 * Argit: To fakt, ale... no czy ja robię komukolwiek krzywdę? Po prostu chciałem się stamtąd wyrwać, okej? Jestem nieszkodliwy. Jak tylko gdzieś wylądujemy to znikam, jakby mnie tu nigdy nie było.
 * Nick: Czemu mówisz to mi? To nie mój statek.
 * Argit: Mówię to tobie, bo Tetrax by mnie nie słuchał. Wyrzuciłby mnie w kosmos. Od razu.
 * Nick: Pan Tetrax nie jest... no dobra, to ma sens. Ale to nie zmienia faktu, że nie powinno cię tu być.
 * Argit: Wiem. I przepraszam, dobra? Tylko nie mów Tetraxowi! Moje życie od tego zależy, chłopie!
 * Nick: Jak będziesz tak krzyczał, to zaraz sam tu przyjdzie. I tak szczerze mówiąc, to wyrzucając cię w kosmos Tetrax postąpiłby słusznie. Włamałeś się na jego statek pomimo jego zakazu i bez jego wiedzy. I zostawiłeś swojego kumpla na Paotis! I pewnie twój szef nie będzie zadowolony, kiedy się dowie, że zniknąłeś.
 * Argit: Pf, widać, żeś jego kumpel... Słuchaj, młody. Nie wiem, czego chcesz w zamian, ale mogę ci to dać. Serio.
 * Nick: Chyba nie jestem zainteresowany.
 * Argit: Czyli co? Po prostu mu nakablujesz? I będziesz mógł spać spokojnie wiedząc, że masz na sumieniu życie niewinnej istoty?
 * Argit: No nie udawaj, żeś taki święty! Zaraz mi powiesz, że nigdy nie kłamałeś. Czasem trzeba! Taki jest wszechświat!
 * Nick: Ale niczego nie ruszaj, dobra? Ma tu być tak, jakby wcale cię tu nie było.
 * Argit: Aj-aj kapitanie! Będę grzeczny i cichy jak śpiący Thep Khufan!
 * Nick: ...nie mam pojęcia co to znaczy, ale dobrze.
 * Nick: O!
 * Nick: Jeżeli Tetrax cię zabije, to będzie twoja wina. Jasne?

Nick wchodzi do kokpitu. Tetrax nawet nie odwraca się do niego. Nick spełnia prośbę, po czym siada na fotelu, kładąc ręce na kolanach. Po chwili zaczyna tupać nogą i znów rozglądać się po kokpicie. Po jakiejś minucie ciszy otwiera usta, ale ostatecznie rezygnuje. Odchyla głowę w tył i wzdycha.
 * Tetrax: Długo ci się zeszło.
 * Nick: Przepraszam. Jest tam niezły bałagan po... incydencie na Paotis.
 * Tetrax: Rozumiem. Połóż to tu na boku.

Statek zbliża się powoli do zielonej planety. Tetrax odwraca lekko głowę w kierunku śpiącego chłopaka i wzrusza ramionami. Statek w międzyczasie zaczyna wdzierać się w atmosferę planety. Raz jeszcze zaczyna trząść się i klekotać, co rozbudza Nicka. Słychać głośny trzask. Nick zaciska mocno ręce na siedzeniu i zamyka oczy. Otwiera je dopiero, kiedy trzęsienie ustaje. Nagle statek w coś uderza, co przechyla go lekko w bok. Tym, w co uderzył statek było wielkie drzewo. Ze wszystkich stron statek otoczony jest gęstą puszczą. Na horyzoncie majaczą za to miejskie światła. Podwozie statku ciągle muska korony drzew. Nick przełyka ślinę. Kolejny wstrząs.
 * Tetrax: Za chwilę lądujemy. Nick?
 * Nick: C-co się dzieje?
 * Tetrax: Wchodzimy w atmosferę.
 * Tetrax: I chyba nie idzie nam najlepiej. Trzymaj się.
 * Nick: Udało się?
 * Tetrax: Musimy jeszcze wylądować.
 * Tetrax: Nie mogę podnieść pułapu... cokolwiek nam odpadło podczas wchodzenia w atmosferę musiało być ważne.
 * Nick: Czyli problem?
 * Tetrax: Niekoniecznie. Musimy tylko dotrzeć na lądowisko. A do niego już niedaleko.
 * Nick: No... dobrze.
 * Tetrax: Gałąź.
 * Nick: O-okej...

Widzimy siedzącego w małej budce obcego grającego w grę karcianą na niewielkim komputerku. Odchyla się lekko na bok, gdy coś przyciąga jego uwagę. W kierunku lądowiska nadlatuje z dużą szybkością statek kosmiczny. Kosmita otwiera szeroko oczy i wybiega z budki tylko po to, by później wrócić do niej po dwa świecące kijki. Staje na lądowisku i zaczyna machać nimi jak obłąkany. Ciska je jednak wreszcie na bok i zaczyna uciekać chwilę przed tym, jak statek uderza w lądowisko i przesuwa się po nim wzbijając burzę iskier. Zatrzymuje się tuż przed budką, szturchając ją tylko lekko skrzydłem. Rampa zaczyna się opuszczać, zatrzymuje się jednak w połowie. Ktoś uderza ją od środka, po czym ta z hukiem opada na ziemię. Schodzą po niej Tetrax, z hełmem na głowie i zbroją owiniętą czarnym płaszczem oraz Nick, również z hełmem na głowie. Tetrax ciska turkusową monetę w kierunku pobladłego obcego i zaczyna iść w kierunku centrum miasta. Tetrax sięga do pasa i podaje Nickowi blaster. Nick przypina blaster do pasa.
 * Tetrax: Słuchaj mnie teraz uważnie. Nie odstępuj mnie na krok. Nie zatrzymuj się jeśli ci nie każę, nie odzywaj się jeśli nie musisz i niczego nie dotykaj. Omnimatrix też nie wchodzi w grę. Ma być tak, jakby cię tu wcale nie było.
 * Nick: Jasne...
 * Tetrax: W razie czego.
 * Nick: Hyy... dziękuję!

Nick rozgląda się wokoło. Wszędzie pełno jasnych, kolorowych świateł, tłumy kosmitów przechadzają się po ulicach. Zauważa małą bójkę przy jednym z budynków o jaskrawym szyldzie. Tetrax skręca w pewnym momencie w ciemną uliczkę i ciągnie za sobą Nicka. Pod ich nogami przebiega stworzenie przypominające nieco ziemskiego kota. Z przeróżnych rur i wentyli wyciekają różnokolorowe ciecze i gazy. Ściany poobklejane są wyblakłymi ulotkami. Zafascynowany widokami Nick uderza w plecy Tetraxa, który zatrzymał się przy metalowych drzwiach, aby następnie zapukać w nie mocno. Po chwili dobywa się zza nich skrzekliwy głos. W tym momencie Nick zauważa nad drzwiami coś, co mogłoby być kamerą. Nagle zamek w drzwiach trzaska, a te przesuwają się na bok. Tetrax schyla się i ruchem ręki wskazuje Nickowi, aby ten podążył za nim. Chłopak spełnia prośbę i wchodzi do środka. Jego oczom ukazuje się krótka, ciemna klatka schodowa. Okazuje się, że prowadzi ona do dosyć sporego pomieszczenia oświetlanego ciemnoniebieskimi lampami. Przy metalowym biurku siedzi obcy przypominający jaszczurkę o fioletowawych łuskach. Trzyma on w rękach kontroler i wygląda jakby grał w coś na konsoli. Obcy odkłada kontroler na biurko. Obcy wstukuje coś szybko na klawiaturze. Tetrax odwraca lekko głowę w kierunku Nicka, po czym znów kieruje swoje spojrzenie na Ike'a. Ike sięga po dziwne urządzenie z biurka i zaciąga się nieznanym Nickowi dymem. Kosmita uśmiecha się szeroko, ukazując ostre zęby. Nick spogląda na Tetraxa. Nagle rozlega się głośne burczenie. Obaj kosmici odwracają się do Nicka. Nick spogląda na Tetraxa.
 * ?: Shard? To ty?
 * Tetrax: Tak.
 * ?: Klapnijcie sobie. Zaraz pogadamy. Muszę tylko... o! O! Dawaj, dawaj! I... dobra!
 * ?: No no... witam ponownie, Tetraxie. Nie spodziewałem się, że jeszcze kiedyś zajrzysz w moje skromne progi. Napijecie się czegoś?
 * Tetrax: Dzięki. Nie planujemy zająć ci dużo czasu, Ike.
 * Ike: Jak chcesz. No. O co chodzi?
 * Tetrax: Szukam pewnej osoby i potrzebuję informacji na temat miejsca jej pobytu.
 * Ike: Cóż, dużo jest osób w naszej galaktyce. Może konkretniej?
 * Tetrax: Ma na imię Myaxx.
 * Ike: Myaxx... Myaxx...
 * Ike: Myaxx... no! Tak się składa, że mogę posiadać informacje, których szukasz.
 * Tetrax: Nie krępuj się.
 * Ike: A-a-a! Nie ma tak łatwo. Informacje kosztują, mój drogi przyjacielu.
 * Tetrax: Ile chcesz?
 * Ike: Oh, źle mnie zrozumiałeś. Nie chcę pieniędzy. Mam pewną... robotę do wykonania, tyle że nie bardzo mam osobę, która mogłaby ją wykonać... a raczej nie miałem.
 * Tetrax: O co chodzi?
 * Ike: No! To właśnie jest nasz stary dobry Tetrax.
 * Ike: Sprawa ma się tak. Przez Terradino będzie przewożony pewien ładunek mający ogromne znaczenie dla mojego zleceniodawcy. Waszym zadaniem będzie go przechwycić i przetransportować bezpiecznie w moje obślizgłe rączki.
 * Tetrax: Zgoda. Tyle, że obecnie mam małe problemy z transportem. Mój statek nie jest w najlepszym stanie. Naprawisz go?
 * Ike: Znam jednego, co zna drugiego. Za małą dopłatą twój stateczek będzie jak nowy.
 * Tetrax: Stoi.
 * Ike: I to ja lubię. Swoją drogą... nie spodziewałem się, że jeszcze kiedyś zobaczę cię tutaj w charakterze najemnika. Znudziło ci się bycie gliną?
 * Tetrax: Mam ważne zadanie do wykonania. To wszystko co musisz wiedzieć.
 * Ike: Głodny? Mam trochę żarcia na zapleczu.
 * Tetrax: Daj coś nieszkodliwego.
 * Ike: Wrażliwy żołądek? Kumam, kumam...

Chwilę później Nick i Tetrax wychodzą z budyneczku. Przechodzą główną ulicą w kierunku statku. Kiedy stają przy rampie do ich uszu dociera nadchodzący z wnętrza statku raban. Tetrax palcem nakazuje Nickowi zostać na miejscu, a sam wyciąga z kabury blaster. Wchodzi na pokład i unosi broń. Hałas cichnie, a fotel pilota odwraca się, aby ukazać oczom Tetraxa... Argita. Spojrzenie Argita ląduje na blasterze. Szczur przełyka ślinę. Zeskakuje z fotela i wychodzi ze statku mijając Tetraxa i Nicka. Przechodząc obok chłopaka kłania się delikatnie, a następnie rusza biegiem w kierunku głównej ulicy. Tetrax podchodzi do Nicka i patrzy za starym znajomym.
 * Tetrax: Najedzony?
 * Nick: Tak. Smakowało... dziwnie. Ale zasłużyłem sobie.
 * Tetrax: Dobrze. A teraz buzia na kłódkę. Pogadamy na statku.
 * ?: No już, czemu nie odpalasz... działaj!
 * Tetrax: Rączki, już!
 * Tetrax: Argit? Co ty... a, nieważne. Wynoś się z mojego statku. Już.
 * Argit: Słuchaj, wyjaśnię ci wszystko, tylko-
 * Tetrax: Wynoś. Się.
 * Argit: No... no oczywiście, że się wyniosę. Czemu miałbym się nie wynosić, nie?
 * Tetrax: Jeszcze go zobaczymy... z jakiegoś powodu tacy jak on zawsze muszą się pojawić.
 * Nick: Tak... parszywy typek. To... co to za planeta, ta cała Terradino?
 * Tetrax: Niebezpieczne i dzikie miejsce. Takie, w którym nie powinno cię być.
 * Nick: Ale... to znaczy... masz rację. Tylko, że...
 * Tetrax: Tylko, że?
 * Nick: Panie Tetraxie... może być pan ze mną szczery?
 * Tetrax: Czemu miałbym nie być?
 * Nick: Dobrze, więc... czy ja... przeszkadzam?
 * Tetrax: W jakim sensie?
 * Nick: Czy jestem kulą u nogi?
 * Tetrax: Szczerze? Tak. Jesteś.
 * Nick: O...
 * Tetrax: Ale kulą u nogi, na którą byłem przygotowany. Wylatując na tę misję obaj dobrze wiedzieliśmy, że nie będziesz zbyt użyteczny.