User:GrubaBulwa

ODCINEK 32
Nick zostaje przyprowadzony przed celę przez Tetraxa. Chłopak spogląda spokojnie na znajdującego się za polem siłowym Chadwicka. Pole siłowe dezaktywuje się, a Nick wchodzi do celi. Nick aktywuje Omnimatrix i przemienia się w Płaztona. Zarówno Tetrax, jak i Chadwick wpatrują się w Nicka bez słowa. Tetrax zaczyna bić powolne brawo. Nick oddreptuje w kierunku wyjścia, a Tetrax aktywuje pole siłowe. Chadwick wzdycha i spuszcza wzrok.
 * Chadwick: Ha! A więc teraz przyprowadzacie dziecko? Jesteście żałośni.
 * Tetrax: Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
 * Nick: Jak najbardziej. To złol. A złole zawsze prędzej czy później wyskakują z informacji. Trzeba ich tylko przekonać, że to był od początku ich pomysł.
 * Chadwick: Żadne tortury nie zmuszą mnie do mówienia!
 * Nick: Tortury? Nie nie, źle się zrozumieliśmy.
 * Nick: Ja chcę tylko pogadać.
 * Chadwick: Pff. Nie zastraszy mnie jakaś... ropucha!
 * Nick: Galwan! I, ściśle rzecz biorąc, bliżej mi do ziemskiej żaby, aniżeli ropuchy. Ale przechodząc do ad rema... nie zechciałbyś powiedzieć mi co nieco o swoim zakonie?
 * Chadwick: Możecie o tym pomarzyć.
 * Nick: Cóż, informacje, których jesteś nam w stanie udzielić i tak nie mają większego znaczenia, Anihilator został bowiem zniszczony, moimi własnymi łapami. Cokolwiek planowaliście z nim zrobić - to koniec.
 * Chadwick: Ha! Głupcze, nie zdajesz sobie sprawy z potęgi naszego zakonu! Wy już dawno przegraliście. Anihilator nie jest już istotny.
 * Nick: Ach tak? Bo dla mnie brzmi to jak zwyczajne wykręty z twojej strony.
 * Chadwick: Pff. Nie dostrzegasz potęgi Wiecznych Rycerzy! Nasza siła polityczna rośnie i rośnie, ludzie darzą nas zaufaniem. Wy, kosmici, jesteście zwykłymi intruzami, niechcianymi gośćmi. My, Rycerze, sprowadzimy pokój, porządek i bezpieczeństwo!
 * Nick: Doskonale. Potwierdziłeś moje przypuszczenia. Jak ja kocham złoczyńców i ich przemowy... dokładnie jak w fikcji...
 * Chadwick: Słucham?!
 * Nick: Wspomniałeś siłę polityczną i zaufanie ludzi. Domyślam się więc, że waszym celem jest zdobycie dużych wpływów w polityce, a następnie ustanowienie jakiegoś rodzaju dyktatury, osadzając Wiecznego Króla - zapewne Enocha - jako jej głowę. W tym celu wykorzystaliście Anihilator, którego działanie udało wam się odwrócić, przyzywając kosmitów i kontrolując ich z pomocą obroży energetycznych. Tak, zauważyłem to. Pozbywaliście się kosmitów, których sami wypuszczaliście na wolność, o czym ludzie nie wiedzieli. Oni widzieli tylko, że chronicie miasto. No więc zaakceptowali to jako fakt, a wy zyskaliście ich zaufanie. Zabawne jak w obliczu strachu ludzie są w stanie porzucić swoje podstawowe wartości, takie jak wolność, którą stopniowo oddawali na rzecz ochrony z waszej strony. I w ten właśnie sposób dochodzimy do meritum. Jesteście jedynie politycznymi ekstremistami i populistami, nie różnicie się niczym od zbrodniczych formacji z XX. wieku. Jedyne co czyni was wyjątkowymi, to dostęp do kosmicznej technologii. Co za szkoda, że ta najbardziej kluczowa została zniszczona. (odwraca się do Tetraxa) W obecnej sytuacji pojmanie bądź pokonanie Enocha nie przyniosłoby nic dobrego, ba, zapewne nawet pomogłoby Rycerzom. Jedyna logiczna ścieżka postępowania, jaką widzę, to próba zmiany percepcji ludu. Przekonanie ich, że kosmici nie są tacy źli, a najlepiej pokazanie prawdziwej twarzy Rycerzy. Co może nie być takie proste jak się wydaje.
 * Tetrax: Ciekawe ile z tego to Nick, a ile Galwan.
 * Nick: Bardzo zabawne. Cóż, Chadwicku, czy mam rację? Nie! Nic nie mów! Twoje milczenie jest najlepszym potwierdzeniem. Wydawało ci się, że wasz plan jest bardzo zmyślny. Jednak to nic nowego. Kontrolowanie ludzi przez strach to taktyka stara jak świat. A przynajmniej jak nasza cywilizacja.
 * Chadwick: Ty mały-
 * Nick: Mały, ale wielki.
 * Tetrax: Jednak twoja wizja jest dość... pesymistyczna. Jak mamy powstrzymać Rycerzy?
 * Nick: Stając się działaczami społecznymi! Tfu, nie spodziewałem się, że kiedykolwiek podam to jako rozwiązanie. Sprawa ma się tak, że powstrzymanie Rycerzy musiałoby korelować z jakimś wielkim skandalem. Takim, który zmieniłby zdanie opinii publicznej o 180 stopni. Rozumiesz?
 * Tetrax: Rozumiem. Coś wymyślimy. Pogadam z Nefrillem.
 * Nick: I z Oscarem. On też może wpaść na coś dobrego. Ja w międzyczasie udam się na herbatę. Miłego, panowie.
 * Tetrax: Dzięki wielkie, Chadwick.

Nick, Oscar i Roxanne, która przebrana jest za czarodziejkę, wchodzą na teren konwentu. Pełno tu ludzi w fantazyjnych przebraniach oraz stoisk wypełnionych po brzegi przeróżnymi gadżetami i bibelotami. Nick podchodzi do kuzyna. Roxanne chwyta Oscara za rękę i zaczyna ciągnąć go za sobą. Nick zostaje z tyłu, machając Oscarowi na pożegnanie i uśmiechając się szeroko. Nick kieruje się do wyjścia, wkładając ręce do kieszeni bluzy, jednak zatrzymuje się spostrzegając plakat, głoszący, że na jednej z wystaw pojawi się zaginiony amulet Bezela.
 * Nick: (zniżając głos) Powiedz mi jeszcze raz dlaczego to robię?
 * Oscar: (również zniżonym głosem) Bo może być zabawnie i cię zaprosiliśmy?
 * Nick: Wiesz, że nie lubię... no, ludzi. A tu jest ich dużo.
 * Oscar: Słuchaj, Magicon ma miejsce raz na rok, a w tym roku nam się poszczęściło i przyjechał do Wellbood. Roxanne zawsze chciała go odwiedzić i, muszę przyznać, ja też.
 * Nick: Mogliście sobie urządzić taką jakby randkę. Po co tu jestem? Żeby być piątym kołem?
 * Oscar: Jesteś tu bo oboje cię lubimy. I zapłaciłem już za twój bilet. Wychodzisz, to oddajesz kasę.
 * Nick: Poza tym jestem magnesem na kłopoty.
 * Oscar: Nie przesadzaj.
 * Roxanne: Zakupy zrobiłabym na koniec, jak kolejki trochę się zmniejszą. Najpierw chodźmy na jakiś panel albo pograć w planszówki.
 * Nick: No to się zmywamy... (w myślach) Tylu ludzi... zaraz zwymiotuję.
 * Nick: (w myślach) To ciekawe. Co mi szkodzi sprawdzić, skoro i tak już tu jestem.

Chwilę później Nick zjawia się na wystawie. Dwójka wiecznych rycerzy pilnuje szklanej gabloty, w której na bordowej poduszce umieszczony jest kamień. Nick przeciska się przez tłum, aby zobaczyć go z bliska. Jest to szary, okrągły, gładki kamyczek pokryty różowymi wzorami. Obaj rycerze zostają trafieni różowymi dyskami. Nick odwraca się, aby ujrzeć biegnącą po unoszących się w powietrzu platformach Hope. Nick odbiega w ukrycie i aktywuje strój bojowy. Nick aktywuje Omnimatrix, wybiera kosmitę i uderza w tarczę. Hope rozbija szybkę chroniącą amulet i już po niego sięga, gdy pojawia się przed nią kryształowa ściana. Dziewczyna odwraca głowę w kierunku Bedrocka. Hope tworzy schody z magicznych platform i wspina się w górę ściany. Nick strzela do dziewczyny kryształowymi odłamkami, które ta blokuje, tworząc przed sobą tarczę. Hope rzuca w Nicka dwa dyski, które rozbijają się przy uderzeniu, nie robiąc chłopakowi krzywdy. Nick uderza nogą w ziemię i tworzy kryształowy słup, który rozbija magiczne schodki. Hope zaczyna spadać na ziemię, jednak w ostatniej chwili tworzy pod sobą platformę. Hope owija wokół nóg Nicka magiczną linę i przyciąga ją do siebie, przewracając chłopaka na plecy. Kryształowe kolce rysują po podłodze. Nick tworzy z ręki ostrze i rozcina magiczną linę, po czym strzela raz jeszcze do Hope. Ta znów blokuje. Nick tworzy za nią słup, który zaczyna przesuwać się w jego kierunku, pchając ze sobą dziewczynę. Hope tworzy promień many, który odrzuca Nicka do tyłu, dekoncentrując go. Słup zatrzymuje się, a Hope zaczyna wbiegać po magicznych schodach. Nick wybija się w jej kierunku, tworząc pod sobą słup i chwyta ją za nogę, ściągając na ziemię. Przyciska ją następnie do ziemi, leżąc nad nią. Nick rozluźnia uścisk, co Hope wykorzystuje, wyrywając się i odpychając go promieniem many. Nick uderza w kryształową ścianę i wbija się w nią kolcami z pleców. Szybko odpycha się na ziemię, w czasie gdy dziewczyna przebiega nad jego głową, używając platform. Nick mruży oczy i tworzy pod sobą słup, na którym unosi się ponad ścianę. Ląduje na ziemi po drugiej stronie. Hope trzyma już w garści amulet i uśmiecha się z zadowoleniem. Nick tworzy ostrza z rąk i rusza na dziewczynę, której oczy rozświetlają się na różowo razem ze wzorami na amulecie. Hope wypuszcza z wolnej ręki potężny promień many, który ciska Nicka na ścianę, krusząc ją. Nick zostaje następnie otoczony różową aurą i rzucony na bok, rozbijając kilka stoisk z gadżetami. Hope chichocze i przebiera nogami z ekscytacji. Oscar i Roxanne przybiegają na miejsce. Hope strzela w kierunku Roxanne promieniem many, jednak Oscar osłania dziewczynę własnym ciałem. Promień zatrzymuje się tuż przed jego twarzą. Oscar dotyka ziemi, a jego ciało pokrywa się kamienną powłoką. W kierunku Hope nadlatują kryształy, które ta rozbija magią. Hope ciska kulę many w Nicka, który broni się formując z rąk tarczę. Następnie tworzy wokół Hope kryształowe ściany, które zbliżają się do siebie. Hope unika zgniecenia rozcinając je falą magii. Oscar rusza w kierunku Hope, która macha na niego ręką, co zmienia go w mały, kamienny posążek, będący miniaturową, przerysowaną wersją jego samego. Przyciąga go do siebie z pomocą magii i przybliża do swojej twarzy. Hope wybucha śmiechem. Roxanne patrzy na to z przerażeniem. Hope spogląda na dziewczynę z poirytowaniem, po czym wkłada Oscara do torby. Hope formuje kulę energii na dłoni. Ciska ją w Roxanne, jednak ta zostaje ochroniona kryształową ścianą, która kruszy się tuż po trafieniu. Nick serfuje na kryształowych falach, zbliżając się do dziewczyn. Nick wyskakuje w kierunku Hope, która odrzuca go kulą many. Macha następnie ręką na Roxanne i zmienia ją w kamienny posążek. Hope, chichocząc, tworzy dziurę w dachu i wylatuje przez nią na zewnątrz. Nick odmienia się i podbiega do posążku Roxanne, podnosząc go z ziemi. Podnosi głowę i spogląda na dziurę. W kierunku Nicka biegnie grupka rycerzy. Nick kręci głową i wzdycha, po czym rzuca się do ucieczki. Rycerze wyciągają broń i zaczynają gonić Nicka. Chłopak przewraca jedno ze stoisk, spowalniając pościg. Nick wybiega z budynku i wbiega w tłum, dezaktywując swój kombinezon.
 * Nick: (w myślach) Jakiś czas temu powiedziałbym, że to zwykły kamyk, ale teraz stwierdzam, że... właściwie to na serio może być magiczny.
 * Nick: Zabawa...
 * Nick: (przedrzeźniając) Nie przesadzaj, nie przesadzaj...
 * Hope: Ooo! To pewnie kolega Oscara!
 * Nick: Kolega- zaraz. Ty jesteś Hope?
 * Hope: Tak, to ja. Hyy! Opowiadał ci o mnie?
 * Nick: Odnoszę wrażenie, że to nie należy do ciebie. I odnoszę też drugie wrażenie, że faktycznie jest magiczne.
 * Hope: Drugie wrażenie prawidłowe, pierwsze już niedługo.
 * Nick: Sory, ale nie.
 * Hope: Ej! Dziewczyny nawet kwiatkiem!
 * Nick: Ponoć chcecie równouprawnienia. Więc masz prawo do tego samego zaorania co mężczyzna.
 * Hope: Nie fair!
 * Nick: Co? W jaki sposób?
 * Hope: Nie! Puść!
 * Hope: Wiesz, jeśli chciałeś buziaka, to mogłeś powiedzieć.
 * Nick: (zawstydzony) C-co?
 * Hope: Żartowałam. Buziaki są zarezerwowane dla Oscara.
 * Nick: On ma dziewczynę.
 * Hope: A ty ewidentnie nie.
 * Nick: Oj nie ma mowy.
 * Hope: A ja myślę, że jest!
 * Hope: Hura, hura, hura! Zaginiony amulet Bezela jest mój!
 * Oscar: Hope!
 * Hope: Oscar! Cześć! Nie wiedziałam, że lubisz magię! Mogę cię pouczyć jak chcesz.
 * Roxanne: Znasz ją?
 * Oscar: To... długa historia.
 * Hope: Hyy! Czy to twoja legendarna dziewczyna? Miło poznać!
 * Oscar: Co ty wyprawiasz?
 * Hope: Stawiam pierwszy krok na drodze do nieskończonej mocy, a co?
 * Oscar: A może... byś przestała?
 * Hope: Hmm... ciekawa sugestia, ale nie. I wiesz co? Za chwilę będę cię miała tylko dla siebie!
 * Oscar: Roxanne, do tyłu!
 * Hope: Oj przestań, nie mogę cię skrzywdzić! To nie fair! Daj mi ją zabić albo chociaż zmienić w posążek i już nic nie będzie stało między nami!
 * Oscar: Jesteś chora.
 * Hope: No wiesz, łamiesz mi serce!
 * Oscar: Nie chcę z tobą walczyć, Hope.
 * Hope: Zabawne, bo ja nie chcę walczyć z tobą. Ale mam świetny pomysł! Najlepszy!
 * Hope: Cicho tam!
 * Hope: I teraz, kochany, jesteś mój!
 * Roxanne: Oscar!
 * Hope: A, tak. Teraz kwestia dziewczyny.
 * Hope: Pf, znudziła mi się ta zabawa. Mam już mojego Oscusia i w sumie to mało mnie obchodzi to, że ma dziewczynę.
 * Nick: Oddawaj mi kuzyna!
 * Hope: A więc kuzyn!
 * Hope: Weź ją sobie. Ja mam po co przyszłam. Papa!
 * Nick: Roxanne! Ro- to bez sensu. Rozmawiam z figurką.
 * Nick: Fajnych sobie znajdujesz znajomych, kuzynie.
 * Rycerz: Stój!
 * Nick: O rany...
 * Rycerz: Oddaj amulet!
 * Nick: Kiedy ja go nie mam! Ja tu staram się wam pomóc! Złodziejka uciekła przez dziurę w dachu!
 * Rycerz: Pójdziesz z nami.
 * Rycerz: Hej- za nim!
 * Nick: Fajną sobie ochronę sprawili.
 * Nick: (w myślach) A teraz pora wezwać wsparcie.

Tragos zostaje rzucony na ścianę i podtrzymany w powietrzu przez magię. Na podłodze pełno nieprzytomnych, lub gorzej, rycerzy. Do Tragosa podlatuje Hope. Hope wystawia rękę do przodu. Jej oczy rozświetlają się na różowo razem z oczami Tragosa. Po chwili rycerz spada na ziemię nieprzytomny. Hope odwraca się, aby ujrzeć Nicka i Tetraxa. Nick aktywuje Omnimatrix, jednak zanim wybiera kosmitę zostaje odrzucony w tył i przyciśnięty do ściany. Tetrax wyciąga blaster, jednak też zostaje rzucony na bok, wypuszczając go z ręki. Po tym krzyku z Hope wydostaje się fala magii, która przewraca i odrzuca wszystko w pomieszczeniu. Hope macha na Tetraxa ręką, zmieniając go w posążek. Nick zaciska zęby i uderza Omnimatrixem w ścianę, naciskając tarczę. Przemienia się w Śmierdziuchę i natychmiast spluwa szlamem na Hope. Hope dekoncentruje się i próbuje zrzucić z siebie szlam. Nick korzysta z chwili nieuwagi i zaczyna lecieć w jej kierunku, wypluwając kolejne pociski. Dziewczyna ciska w Nicka magiczne pociski, których ten unika. Spluwa jej następnie prosto w twarz. Hope upuszcza posążek Oscara na ziemię i zaczyna zmazywać szlam z twarzy przy użyciu obu rąk. Nick uderza ją ogonem, rzucając ją na bok i podnosi posążek z ziemi. Podlatuje następnie do Tetraxa i jego również podnosi z ziemi. Zostawia ich w bezpiecznym miejscu, gdy nagle spowija go różowa aura. Zostaje odciągnięty do tyłu i rzucony na ścianę z dużą siłą. Próbuje się ruszyć, ale mu się to nie udaje. Hope staje przed nim umazana szlamem. Nick spluwa jej w twarz. Dziewczyna blokuje to jednak magiczną tarczą. Hope tworzy na dłoni kulę many. Nick zaczyna pluć szlamem. Jednak dziewczyna wciąż osłania się tarczą. Nagle na głowę dziewczyny spada Daxter, który chwyta jej włosy i zaczyna za nie ciągnąć. Hope cofa się i ciska kulę many w sufit, zamiast w Nicka. Na twarzy Hope ląduje kolejna kula szlamu. Nick przelatuje nad nią i chwyta Daxtera, rozcinając przy okazji z pomocą ogona sznurek trzymający amulet na jej szyi. Daxter łapie kamyczek w locie. Hope ściąga szlam z twarzy i przykłada rękę do klatki piersiowej. Unosi wzrok na Daxtera, który macha amuletem. Hope ciska pociski many. Nick podrzuca Daxtera w powietrze, a sam unika pocisków i spluwa na czarodziejkę kilkoma kulami szlamu, tworząc gęstą warstwę znacznie spowalniającą ruchy dziewczyny. Uderza ją następnie ogonem, posyłając ją na ścianę. Hope wybucha płaczem i zmienia się w chmurę różowego dymu, która wylatuje przez otwarte okno budynku. Nick szykuje się do pościgu, jednak rezygnuje po chwili. Oczy Nicka odwracają się w kierunku Daxtera, który podrzuca amulet. Nick ląduje obok niego. Daxter przypina do amuletu mały ładunek wybuchowy i odsuwa się od niego. Nick robi to samo. Ładunek eksploduje razem z kamieniem. Uwalnia się różowa energia, a Oscar, Roxanne i Tetrax wracają do normalnych postaci. Nick podchodzi do odmienionych. Spojrzenie Nicka ląduje na zdezorientowanej Roxanne.
 * Hope: Mówiłam, że nie chcę walczyć. Ale wy, mężczyźni, zawsze musicie.
 * Hope: (wysoko) Hurra! (wyciąga posążek Oscara z torby) Czy to nie wspaniałe, kochanie? Wiem już gdzie szukać amuletu reinkarnacji!
 * Nick: (przedrzeźniając, wysokim głosem) Tak, to bardzo wspaniałe kochanie.
 * Hope: Znowu ty? Nie możesz się odczepić? Już mówiłam, że nie dostaniesz buziaka!
 * Nick: Nie odczepię się, póki nie oddasz mi kuzyna. I w sumie amulet też mogłabyś oddać.
 * Hope: Nie! Nie oddaję!
 * Nick: No cóż.
 * Hope: Dajcie mi wreszcie spokój!
 * Tetrax: Nie będziesz w stanie opanować takiej mocy!
 * Hope: Czyżby? Bo mi się wydaje, że idzie mi całkiem dobrze!
 * Nick: Tetrax!
 * Hope: A no tak. Jeszcze ty.
 * Hope: Fuuu!
 * Hope: Przestań! To obrzydliwe!
 * Nick: O to właśnie chodzi!
 * Hope: AAAAAA!
 * Hope: Zniszczyłeś mi ubrania, niszczysz mi zabawę, niszczysz mój związek! Mam już dość! Na początku chciałam cię zmienić w posążek, ale teraz-
 * Hope: Teraz chcę cię po prostu zabić!
 * Hope: Jestem niepokonana! Nie będziesz dłużej psuł mi zabawy!
 * Hope: Puść! Puszczaj! Ała!
 * Nick: Dzięki stary.
 * Daxter: Lubię jak ludzie krzyczą.
 * Hope: Nie! Oddawaj!
 * Nick: Koniec zabawy.
 * Nick: Zaraz się odmienię. Nie ma sensu.
 * Nick: Musimy jakoś przywrócić ich do normalnej postaci. Jakieś pomysły?
 * Daxter: Uuu, tak tak!
 * Nick: Nie wiem czy to-
 * Nick: To... faktycznie zadziałało.
 * Daxter: Zaskoczony? Pewnie, że zadziałało!
 * Nick: Jak tam?
 * Oscar: To... jest psychopatka.
 * Nick: Ewidentnie.
 * Nick: Oj. Wypadałoby chyba jej wszystko wyjaśnić.
 * Oscar: Spodziewałem się, że kiedyś się dowie, ale nie że w taki sposób.