User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła
Miejska ulica. Nick w formie Bedrocka spada z impetem na ziemię. Leży chwilę bez ruchu, stękając z bólu, po czym podnosi się ociężale i staje chwiejnie na nogach. Zauważa zbliżającego się w jego stronę Khybera w towarzystwie jego ogarów. Na twarzy Nicka pojawia się przerażenie i chłopak zaczyna uciekać przed łowcą. Próba ta zostaje jednak ukrócona, gdy wokół jego nogi owija się lina energetyczna, przez którą upada jak długi na ziemię. Khyber, stawiając jedną nogę na jego twarzy, śmieje się triumfalnie.


 * Khyber: Zawiodłeś, nosicielu Omnimatrixa. Jesteś słabym, nieudolnym tchórzem. Vilgax będzie bardzo zadowolony, kiedy przyniosę mu twoje truchło razem z zegarkiem.
 * Nick: Proszę... nie...

W międzyczasie psy łowcy dobrały się do leżących nieopodal Oscara i Tetraxa i zaczęły rozgryzać ich ciała. Do uszu Nicka doszły ich słabe, pełne bólu głosy.


 * Oscar: Nick... czemu...
 * Tetrax: Zawiodłeś... Tennyson.
 * Khyber: Teraz cała galaktyka jest zgubiona... A wszystko dzięki tobie, Nicholasie Tennysonie. Nie zasługujesz na ten zegarek.

W tym momencie Khyber naciska Omnimatrix na piersi Nicholasa odmieniając go w ludzką formę. Następnie sięga agresywnie do jego lewej ręki i odcina ją razem z zegarkiem.

I w tym momencie Nicholas budzi się z głową na monitorze jednego z komputerów na pokładzie statku Tetraxa. Ociera pot z czoła i rozgląda się po otoczeniu stopniowo odzyskując ostrość widzenia. "To był tylko sen..." myśli, po czym spogląda na ekran. Przeglądał właśnie Extranet w poszukiwaniu informacji o obcych gatunkach i kulturach. Zatrzymał się na stronie o Tetramandach.


 * Nick: Musiałem przysnąć... która godzina?
 * Tetrax: Późna.

Nick wręcz podskakuje na krześle na dźwięk głosu Hydraulika.


 * Nick: O... to tylko pan...
 * Tetrax: Jeżeli jesteś bardzo zmęczony to mam jedno wygodne miejsce... w celi.
 * Nick: Podziękuję.

Nick wbija wzrok w podłogę i przełyka ślinę.
 * Nick: Panie Tetraxie... czy ja... umrę?

Tetrax odwraca wzrok w kierunku chłopaka mrużąc oczy.


 * Tetrax: Kiedyś tak. Każdy umiera, chłopcze. Jedni prędzej, drudzy później.
 * Nick: Chodzi mi o to czy... czy umrę niedługo. Czy Khyber albo Vilgax mnie dopadną i...
 * Tetrax: Postaram się dopilnować, żeby tak się nie stało.
 * Nick: Czemu to coś jest takie ważne?

Macha lewą ręką, do której przytwierdzony jest Omnimatrix.


 * Nick: Czemu Vilgax tak tego pragnie i czemu jesteś skłonny oddać swoje życie by to chronić?
 * Tetrax: Jesteście ciekawskim gatunkiem.
 * Nick: Niestety.

Tetrax wzdycha, jak to ma w zwyczaju i siada na pobliskim krześle.


 * Tetrax: Omnimatrix jest urządzeniem poziomu 20. Oznacza to tyle, że nie jest nam w tej chwili znana żadna technologia bardziej zaawansowana... i bardziej niebezpieczna od niego.
 * Nick: Więc po co tworzyć tak niebezpieczną broń i wysyłać to tak po prostu na taką... no zacofaną planetę jak Ziemia? Nie powinna być oddana w wasze ręce, żebyście mogli jej użyć do ochrony galaktyki czy coś takiego?
 * Tetrax: Omnimatrix nie został stworzony jako broń. Jego twórca, Azmuth, chciał aby był narzędziem pokoju.
 * Nick: ...przemiana w inne gatunki pozwala zrozumieć ich sytuację...
 * Tetrax: I uniknąć konfliktów.
 * Nick: Przydałoby się to nam na Ziemi. Tylko, że zamiast w inne gatunki powinniśmy się przemieniać w obcokrajowców.
 * Tetrax: Nie rozumiem.
 * Nick: Historia ludzkości to właściwie same wojny, głównie wywołane nieporozumieniami między różnymi narodami i konfliktem interesów. Można by ich uniknąć gdyby władcy mieli takie Omnimatrixy.
 * Tetrax: Jesteście młodym gatunkiem. Jeszcze z tego wyrośniecie. W każdym razie... Omnimatrix miał być narzędziem pokoju. To, że może być również użyty w bardzo prosty sposób jako wysoce niebezpieczna broń, to już inna sprawa... Co do tego czemu znalazł się na Ziemi... nie mam pojęcia.
 * Nick: Nie powinienem go nosić.
 * Tetrax: Owszem, nie powinieneś. Ale teraz już nic na to nie poradzimy. Jest częścią ciebie tak integralną jak twoja ręka czy noga. Być może nawet bardziej.

Warga Nicka zaczyna drżeć.


 * Nick: Nie dam rady panie Tetraxie. Ja... nie mogę go nosić. To za dużo.
 * Tetrax: Masz moje wsparcie, chłopcze. Po odpowiednim szkoleniu-
 * Nick: Powinienem uciec z Ziemi... ukryć się gdzieś daleko... może gdyby zabrał pan mnie i moją rodzinę tam, gdzie zabraliście dziadków to bylibyśmy bezpieczni?

Tetrax patrzy w milczeniu na Nicka.


 * Nick: Ja... ja i tak nie mam po co tu zostawać. Jedyne co mnie czeka na Ziemi to lata zmarnowane w szkole i prawdopodobnie niesatysfakcjonującej pracy, lata spędzone w otoczeniu ludzi, których nie cierpię... A w kosmosie... w kosmosie mógłbym robić to wszystko co na Ziemi... tylko że... byłbym wolniejszy. Może nawet wśród obcych odnalazłbym się lepiej niż wśród ludzi.
 * Tetrax: Jeżeli jesteś absolutnie przekonany, że chcesz zostawić swoją planetę i dawne życie za sobą... to tak, myślę, że tak byłoby lepiej.
 * Nick: A co gdybyśmy poszli do tego... Azmutha? Może on mi to zdejmie? Chyba powinien umieć to zrobić, nie?
 * Tetrax: Prawdopodobnie tak... ale spotkanie z Azmuthem może być trudniejsze, niż się wydaje.

Nick patrzy pytająco na Tetraxa.


 * Tetrax: Azmuth był kiedyś Hydraulikiem. I to nie byle jakim. Nosił tytuł Magistratusa, przywódcy i głowy całej organizacji. W trakcie prac nad Omnimatrixem zrzekł się jednak tytułu i... odszedł. Zniknął bez śladu. To było wiele lat temu.

Na dłuższą chwilę zapada milczenie, które przerywa wreszcie Nick.


 * Nick: Rozumiem. Pewnie nie byłby zadowolony z tego, że jego dzieło trafiło w ręce kogoś takiego jak ja.
 * Tetrax: Oj z pewnością.

Nick zamyśla się na dłuższą chwilę.


 * Nick: Niee... nie ma mowy, że moja mama zgodzi się na wyjazd w kosmos. Do Norwegii to może... ale nie w kosmos.
 * Tetrax: Można ją łatwo przekonać. Powinna zrozumieć powagę sytuacji jako dorosła samica.
 * Nick: Nie... o ile ja byłbym bardzo skłonny do wyjazdu w kosmos tak moja mama... spędziła tu dużo więcej czasu niż ja. Ma przyjaciół, ojca, którym musi się opiekować. A ja nie chcę jej opuszczać. I nie chcę żeby ona opuszczała mnie...

Podnosi wzrok na Tetraxa i parska śmiechem.


 * Nick: Nigdy nie myślałem, że będę się zwierzał z moich uczuć kosmicznemu policjantowi.
 * Tetrax: A ja nigdy nie myślałem, że utknę na Ziemi z małą małpą, która zupełnym przypadkiem weszła w posiadanie najpotężniejszej broni we wszechświecie.
 * Nick: Dziękuję panu. Za wszystko.

Tetrax nie odpowiedział, zamiast tego wstał i sięgnął po datapad. Po chwili wpatrywania się w ekran odwrócił się do Nicka.


 * Tetrax: Jutro wracacie do domu, prawda?
 * Nick: Taki jest plan...
 * Tetrax: W jaki sposób mają się odbywać nasze następne spotkania? Nie myślałeś chyba, że to koniec twojego treningu. Wiesz już co nieco o swoich transformacjach, ale to wiedza czysto teoretyczna. Musisz wszystko przećwiczyć w praktyce. Ponadto ja sam chciałbym przyjrzeć się bliżej Omnimatrixowi i przeprowadzić kilka badań.
 * Nick: Mówi pan jak mój kuzyn...
 * Tetrax: W takim razie twój kuzyn jest bardzo inteligentnym człowiekiem.

Nick uśmiecha się.


 * Nick: To fakt.
 * Tetrax: No więc. Jak będzie?
 * Nick: Poszukam jakiegoś miejsca w pobliżu miasta, w którym bezpiecznie mógłby pan postawić statek. Oscar będzie mógł mnie podwozić albo będę przybiegał jako Sonic... to znaczy Kineceleranin.
 * Tetrax: Dobrze.
 * Nick: A co z Khyberem?
 * Tetrax: Prawdopodobnie nie zajmie mu długo zorientowanie się, że nie ma was już tutaj. Jak go znam zapewne wpadnie jakoś na wasz trop i prędzej czy później was odnajdzie. Ale będziemy gotowi.
 * Nick: Oby.
 * Tetrax: No dobra. Idź już. Mam dużo roboty i wolałbym, żebyś mi się tu nie kręcił.
 * Nick: Tak jest!

Nick aktywuje Omnimatrix i zmienia się w Sonica, po czym odbiega do domu dziadków. Tetrax stoi jeszcze chwilę patrząc przez okno w kierunku, w którym odszedł chłopak, po czym kieruje wzrok na ekran datapada.

Następnego dnia Nick wchodzi do swojego pokoju i rozgląda się zaskoczony po jego wnętrzu. Wygląda... czysto. Panuje w nim idealny porządek.


 * Nick: Sprzątałaś?

Za plecami Nicka pojawia się jego mama.


 * Mama Nicka: Tak. Podziękuj mamusi.
 * Nick: Dziękuję. Rzadko kiedy wygląda tutaj tak dobrze.
 * Mama Nicka: Czyli babcia i dziadek wyjechali nad morze?
 * Nick: Taak... do jakiejś ciotki czy coś takiego. Pilna sprawa.
 * Mama Nicka: I tak mieliście już wracać do domu, więc to nie problem. A co u Oscara?
 * Nick: Nic ciekawego.
 * Mama Nicka: A te roboty? To wszystko prawda? Byłeś przy tym?
 * Nick: Nie... byliśmy wtedy na zakupach w innym mieście... aaa skąd o tym wiesz?
 * Mama Nicka: W wiadomościach ciągle mówią tylko o tym. Nerwicy idzie dostać! W kółko to samo.
 * Nick: No... to jest dość duża sprawa, nie? Okazuje się, że kosmici naprawdę istnieją. To jest warte raportowania.

Nagle z innego pokoju zaczęło dobiegać głośne pikanie.


 * Mama Nicka: Zapiekanka. Później porozmawiamy synku.
 * Nicka: Dobra.

Mama Nicka wybiega z pokoju, a chłopak natychmiast rzuca torbę w kąt pokoju i siada przy biurku. Wzdycha, przeciąga się, po czym włącza komputer.


 * Nick: Stęskniłem się staruszku.

Kilka godzin później, gdy na zewnątrz zapadł już wieczór, Nick odrywa się wreszcie od komputera i spogląda na zegarek.


 * Nick: 18:30? O kur- Matma!

Wstaje gwałtownie z krzesła i zaczyna przeszukiwać regał w poszukiwaniu książek i zeszytów. Po chwili je znajduje i orientuje się, że w domu panuje straszna cisza. Wychodzi z pokoju i orientuje się, że jego rodzina gdzieś wyszła.


 * Nick: To ułatwi sprawę.

Jakiś czas później w pokoju Nicka siedzi już Oscar.


 * Oscar: I to niby jest takie ważne? Mam być twoim skrybą?
 * Nick: Tylko ty możesz wykonać to zadanie, kuzynie.
 * Oscar: I czemu się na to zgodziłem?
 * Nick: Bo jestem twoim złotym kuzynem i jestem w wielkiej potrzebie. Dość gadania.

Nick aktywuje Omnimatrix i przekręca kilka razy tarczę, po czym naciska ją i przemienia się w małego, szarego obcego.


 * Oscar: Aha... czyli teraz już Omnimatrix nie jest super niebezpieczną bronią masowego zniszczenia, której nie powinieneś używać. Teraz już można zmieniać się w Płaztona żeby rozwiązywać szybko zadania z matematyki.
 * Nick: Nie marudź tylko pomóż mi dostać się na górę.
 * Oscar: Jesteś hipokrytą, wiesz?
 * Nick: Skoro już utknąłem z tym ustrojstwem na resztę życia, to mogę zrobić z niego użytek. Ty chyba coś takiego powiedziałeś.

Oscar chwyta Nicka i stawia go na blacie biurka.


 * Oscar: Nie przypominam sobie tego.
 * Nick: A ja tak. Bo mam teraz potężny mózg. Do roboty.

Podchodzi do książki i próbuje ją otworzyć. Wysila się, stęka, ale ostatecznie wszystko na nic.


 * Nick: Pomożesz?

Oscar przewraca oczami i otwiera podręcznik.

Następnego dnia widzimy Nicka w szkolnej ławce. Opierając głowę na dłoni podsłuchuje rozmawiające w pobliżu dziewczyny. Tematem ich rozmowy jest atak robota kolosa. Nagle chłopak zostaje wyrwany z zamyślenia przez klepnięcie w plecy. Podskakuje na krześle, obraca się szybko i wzdycha z ulgą, po czym uśmiecha się. Przed sobą widzi niskiego, nieco przygarbionego chłopaka o bladej cerze i długich, jasnych włosach, sięgających mu mniej więcej do piersi.


 * Nick: Hej, Ed.
 * Ed: Czyżbyśmy przestali się kolegować? Czemu nie odpisywałeś na wiadomości na Discordzie przez całe dwa tygodnie? Specjalnie chodziłem do biblioteki żeby do ciebie pisać.

Niski chłopak, znany nam już jako Ed, siada obok kolegi.


 * Nick: Wierz lub nie, ale zgubiłem telefon.

Ed w żaden sposób nie reaguje na tę wiadomość.


 * Nick: Nic? Żadnego zdziwienia, żadnego wyśmiania?
 * Ed: To brzmi jak coś, co byś zrobił. Po prostu nie jestem zaskoczony.
 * Nick: Miło.
 * Ed: No to robiłeś coś ciekawego w czasie ferii?

Nick kieruje spojrzenie na sufit udając zamyślenie.


 * Nick: Hm... nie bardzo.
 * Ed: A czy w tym miasteczku, w którym mieszkają twoi dziadkowie nie było przypadkiem tego ataku robotów, o którym wszyscy gadają?
 * Nick: ...był. Ale od razu mówię, nie było mnie przy tym. Byliśmy akurat na zakupach w innym mieście.
 * Ed: Szkoda. Ale widzisz, nasze teorie się sprawdziły! Kosmici faktycznie istnieją. Chociaż spodziewałem się czegoś lepszego niż jakiś przerośnięty insekt... chociaż... jest bardziej realistyczny niż zielone ufoludki z wielkimi oczami. Myślisz, że szykuje się inwazja?
 * Nick: Oby nie, bo raczej się nie obronimy.

Nagle Nick jakby sobie o czymś przypomniał. Sięgnął do plecaka i wyciągnął z papierową torbę.


 * Nick: Przyniosłem dla ciebie kanapkę. Pewnie jesteś głodny.

Ed, lekko speszony, przyjął podarunek.


 * Ed: Gdybym mógł, to bym nie przyjął...
 * Nick: Ale nie możesz.

Chłopiec wyciąga kanapkę z torby i pałaszuje ją błyskawicznie.


 * Nick: Nowy rekord speedrunu?

Ed beka cicho i wyciera buzię.


 * Ed: Pyszne... twoja mama to mistrzyni.
 * Nick: Aj tam. A właśnie. Jak babcia?
 * Ed: Wiesz... nie najlepiej... chociaż ostatnio miała nawet siłę zagrać ze mną w szachy! Znowu przegrałem, ale to mniejsza.

Nick śmieje się cicho.


 * Nick: Kiedyś ci się uda.
 * Ed: Już nawet nie chcę wygrywać. Cieszę się po prostu, że mogę z nią grać.

Ed pochmurnieje.


 * Ed: Zrobiłbym wszystko, żeby jej pomóc... Wszystko.
 * Nick: Wiem. Jak już skończysz studia-
 * Ed: To może już być za późno. Muszę coś zrobić teraz. Ale patrz. Skoro kosmici są prawdziwi... to może udałoby się znaleźć lek na jej chorobę. Hę? Hę? Co myślisz?
 * Nick: Myślę, że to bardzo prawdopodobne. Może dogadamy się z obcymi i razem wyleczymy wszystkie choroby. Na pewno są bardziej zaawansowani technicznie od nas.
 * Ed: Nooo... widziałeś tego robota? Niesamowity był.

"Jakoś nie miałem czasu go podziwiać." myśli Nick, ale powstrzymuje się od wypowiedzenia tych słów na głos.


 * Nick: Fakt. Jak żadna ziemska technologia.
 * Ed: Co nie? Ciekawe co się stało z tamtym kosmitą...
 * Nick: Pewnie zgarnęło go wojsko i będą prowadzić badania. Dysekcja i te sprawy.
 * Ed: Mam nadzieję, że podadzą zdobyte informacje do wiadomości publicznej. Byłoby super poznać anatomię obcej formy życia. Może właśnie to odkryje sekret leku dla mojej babci.

Ed oparł głowę na dłoniach i rozmarzył się.


 * Ed: Niesamowity czas, żeby żyć... mamy szczęście, że mamy szansę poznać kosmos i dożyliśmy pierwszej prawdziwej obcej ingerencji.
 * Nick: No nie wiem... brzmi niebezpiecznie. Co gdyby przysłali więcej takich robotów? I to tak do centrum Wellbood dla odmiany? Kto by je powstrzymał?
 * Ed: Mucha! Tak jak wcześniej.
 * Nick: Mucha? Tak go nazwałeś?
 * Ed: No. A ty niby masz coś lepszego?
 * Nick: Tak. Śmierdziucha.
 * Ed: Naprawdę? Brzmi głupkowato. Skąd pewność, że śmierdzi?

Nick wzrusza ramionami.


 * Nick: Tak jakoś. Przeczucie. I z jakiegoś powodu wątpię, że by się zjawił.
 * Ed: Czemu?
 * Nick: Pewnie się boi. Nie chce, żeby roboty rozerwały go na części. Poza tym pewnie jest już w Strefie 51.

Nagle rozlega się dzwonek, a Ed zrywa się z krzesła.


 * Ed: Mam lekcje na trzecim piętrze. Zobaczymy się po szkole? Może... poszlibyśmy do ciebie pograć w Smasha?
 * Nick: Z tobą zawsze amigo.

Ed uśmiecha się i wybiega z klasy. Nick natychmiast przybiera znudzony wyraz twarzy szykując się na kolejną lekcję.

Nauczycielka rozpoczyna od długiego wywodu na temat ataków obcych, twierdząc, że to tylko wojskowe testy i nie ma się czym przejmować, a media jak zwykle wszystko rozdmuchują. W Nicku wzbiera coraz większy gniew. Ma ochotę wykrzyczeć nauczycielce prosto w twarz, że ludzkie życia były zagrożone, że robot o mało co nie zabił właśnie jego, że to było najstraszniejsze przeżycie w całym jego życie i że z jego perspektywy bardzo jest czym się przejmować. Powstrzymuje się jednak od tego i postanawia przesiedzieć resztę lekcji tłumiąc w sobie gniew i zachowując ciszę. Wreszcie, po zakończeniu lekcji, Nick opuszcza szkołę w towarzystwie przyjaciela i zmierza w kierunku przystanku tramwajowego. Kiedy chłopcy docierają do domu spędzają kilka godzin na grze w Super Smash Bros.

Centrum Wellbood. Przyulicznym chodnikiem idzie mężczyzna w brązowym płaszczu w towarzystwie dwóch labradorów. W pewnym momencie skręca w ciemną uliczkę, psy posłusznie podążają za nim. Po dłuższej chwili spaceru osobnik dociera do starej meliny, z której dobywa się ciepłe światło. Wchodzi do środka. W budynku wokół płonącego w beczce ognia tłoczą się poobdzierani bezdomni.


 * Bezdomny: Kto ty? Pies?

Tajemniczy mężczyzna gwiżdże głośno, czego bezdomni zdają się nie słyszeć, a labradory rzucają się na ludzi warcząc. Kamera oddala się na chwilę, słychać tylko bolesne krzyki bezdomnych. Kiedy kamera wraca do wnętrza budynku podłoga umazana jest krwią. Zamiast labradorów widać dwa niebieskie ogary, oba przeżuwające coś ze smakiem. Mężczyzna kuca przy nich i dotyka swojej twarzy. W jego dłoni pojawia się dziwna maska, przypominająca ludzką twarz, a sam mężczyzna zmienia się nie do poznania. Jego twarz staje się zielona, ukazują się jego ostre zęby oraz czerwone oczy. Obcy głaska jednego ze psów.


 * Khyber: Tak, dobry pies. A teraz wytropcie dziecko. Nie będzie mi dłużej umykać.