User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła
Rozlega się dźwięk budzika. Leżący w łóżku blondyn wymacuje telefon ręką i wyłącza budzik. Następnie podnosi urządzenie, na którym widnieje godzina 4:30. Chłopak wzdycha i podnosi się z łóżka. Przygotowuje się następnie do wyjścia wykonując rutynowe poranne czynności. Myje zęby i twarz, przebiera się, pakuje do torby czepek, okulary do pływania i kąpielówki. Zakłada na nos swoje zwykłe okulary i wychodzi po cichu z domu.

Po wyjściu z bloku mieszkalnego spogląda w górę, na niebo. Jest przykryte szarymi chmurami. Ponadto słońce nie zdążyło jeszcze wzejść. Kręci głową, po czym zakłada na uszy bezprzewodowe słuchawki i zaczyna biec przed siebie. Dociera wreszcie na przystanek. Autobus odjeżdża jednak zanim zdąża do niego wejść. Chłopak kopie powietrze zirytowany i siada na ławeczce. Wyciąga telefon z kieszeni i zaczyna przeglądać Internet. Zauważa artykuł wspominający o "Wiecznych Rycerzach", jednak nie okazuje zainteresowania.

Oscar wyłania się z wody i wychodzi na brzeg basenu. Podnosi okulary na czoło, gdy podchodzi do niego trener. Zakłada okulary i wskakuje ponownie do wody.
 * Trener: Dobra robota, Oscar. Jesteś ostatnio w dobrej formie.
 * Oscar: Dziękuję.
 * Trener: No. To teraz jeszcze jeden taki basenik. Dasz radę, nie?
 * Oscar: Bez problemu.

Oscar zamyka szafkę, przebrany już w swoje normalne ubrania. Odwraca się w kierunku, z którego nadszedł głos. Podchodzi do niego chłopak w jego wieku. Wychodzą z budynku basenu rozmawiając. Wsiadają do autobusu. Oscar wygląda na zamyślonego. Oscar wygląda przez okno ze zmarszczonym czołem.
 * Chłopak: Ej, Oscar!
 * Oscar: Hej Martin. Co tam?
 * Martin: E, nic specjalnego. Idziesz teraz na przystanek, nie? Jedziesz 145?
 * Oscar: Ta.
 * Martin: No i super.
 * Martin: Co sądzisz o tych Wiecznych Rycerzach?
 * Oscar: No właśnie nie do końca wiem o co chodzi. To jakiś średniowieczny zakon, nie?
 * Martin: Ta, ale ostatnio wznowili działalność. Ciągle tylko o tym pieprzą w telewizji... i w sumie wszędzie. Wieczni Rycerze to, Wieczni Rycerze siamto. W państwowej ci powiedzą, że to przestępcy i rząd nie wspiera ich działalności, a w innej, że to nasi wielcy zbawcy i jedyny realny gwarant ochrony przed kosmitami, czy coś takiego.
 * Oscar: Kosmitami?
 * Martin: Stary, ty żyjesz pod kamieniem? Nie mogłeś nie słyszeć o kosmitach. Widziałeś ten wielki statek, co się ostatnio rozbił niedaleko Wellbood?
 * Oscar: Widziałem. Ale co ci Wieczni Rycerze mają z tym wspólnego?
 * Martin: Rząd nic nie robi w sprawie kosmitów i udaje, że nic się nie dzieje, więc rycerze wzięli to na siebie. Ale coś czuje, że w końcu rząd się z nimi ugada. Ludzie powoli się denerwują tą biernością.
 * Martin: Więc niedługo zaczną wychodzić na ulicę. A tego rząd nie chce.
 * Oscar: Tego nikt nie chce.
 * Martin: Fakt. No więc coś czuję, że ta nagonka na rycerzyków nie potrwa już długo. Mają jakiś supernowoczesny sprzęt, ten ich król, Enoch czy jak on tam ma twierdzi, że są jedyną grupą na całym świecie, która jest w stanie odeprzeć atak obcych. Coś w to nie wierzę, ale dobra. Wzięli się znikąd i nagle mają mieć większą siłę niż... no niż ktokolwiek na świecie? Skąd niby?
 * Oscar: Tak... skąd...
 * Martin: Bawi mnie jakich określeń używają. "Krucjata przeciwko obcym najeźdźcom". Gdyby nie chodziło o kosmitów, to by nie brzmiało za dobrze.
 * Oscar: Tak...
 * Martin: No ale z drugiej strony wygląda na to, że ci kosmici to może być faktyczne zagrożenie. I może to lepiej, że wzięła się za to organizacja pozarządowa. Bo rząd jak zwykle by wszystko spartolił.
 * Oscar: Też prawda.

Następnie widzimy Oscara w szkole. Przez większość lekcji śpi jak zabity. Kiedy wreszcie opuszcza szkolny budynek, dzwoni do swojej dziewczyny. Rozmawiają jeszcze chwilę, po czym Oscar wsiada do pociągu.
 * Oscar: Hejcia.
 * Roxanne: Hej.
 * Oscar: Podjadę do ciebie, ale po drodze muszę wpaść na chwilę do dziadków. Ważna sprawa.
 * Roxanne: Oki. W sumie to ostatnio masz dużo ważnych spraw.
 * Oscar: Fakt, mam. Co poradzę?

Znana nam polanka. W jej centrum nabierająca kształtów placówka Hydraulików. Stojący przy niej Baz-El obserwuje majstrującego przy czymś na dachu Daxtera. Na polankę wbiega Oscar w formie Kineceleranina. Baz-El odwraca się do niego. Oscar podnosi ręce do góry. Odmienia się w swoją ludzką formę. Nagle na dachu coś wybucha, a Daxter zostaje wyrzucony w powietrze na metalowej płycie. Upada na ziemię ze skrzekliwym krzykiem, przygnieciony przez kawał metalu. Oscar spogląda na Baz-Ela. Oscar kręci głową i podnosi płytę. Daxter leży na ziemi z zamkniętymi oczami. Chochlik otwiera nagle oczy i wyskakuje w górę. Ląduje na prostych nogach i ponownie wbiega na dach. Wchodzą do budyneczku, przy którym majstruje Daxter. Ściany są w większości nagie, ukazując różnorakie przewody i rury. Wreszcie docierają do szerokich drzwi na końcu korytarza. Oscar puka do drzwi. Oscar naciska przycisk na panelu obok drzwi. Po chwili z głośniczka dobiega znajomy głos. Drzwi otwierają się, a Oscara natychmiast przechodzi dreszcz. Z pomieszczenia wydostał się silny, zimny podmuch. W wejściu pojawiła się para. Oscar wchodzi do lodowatego pokoju. Ściany są oszronione, podłoga śliska. Ponadto pokój jest prawie całkiem ciemny. Nagle chłopak wzdryga się, gdy do jego uszu dociera głos Hydraulika. Dopiero teraz Oscar zauważa Nefrilla siedzącego za biurkiem. Oscar odwraca się i wychodzi z pokoju z grymasem na twarzy. Drzwi zasuwają się za nim, pogrążając pomieszczenie w absolutnych ciemnościach.
 * Baz-El: Aaa! Nie zbliżaj się, bo strzelam!
 * Oscar: Spokojnie.
 * Oscar: To ja. Oscar Tennyson. Kuzyn nosiciela Omnimatrixa?
 * Baz-El: A, tak. Wybacz.
 * Oscar: Nie pomożesz mu?
 * Baz-El: A czemu miałbym?
 * Oscar: Ej! Mały! Żyjesz?
 * Oscar: Rozumiem. Eee... chciałem porozmawiać z magistrem.
 * Baz-El: Nie lubi jak mu się przeszkadza...
 * Oscar: To ważne. Być może wiem kto ukradł technologię ze statku Vilgaxa.
 * Baz-El: Ech... no dobra. Chodź za mną.
 * Baz-El: To biuro magistra.
 * Baz-El: Em... powinieneś skorzystać z interkomu.
 * Oscar: Oczywiście, że tak. Sprawdzałem cię.
 * Nefrill: Czego? Mówiłem ci, żebyś mi nie przeszkadzał, Baz-El.
 * Oscar: Emm... przepraszam, sir. Mówi Oscar Tennyson. Mam pewną ważną informację dla pana.
 * Nefrill: Ah tak... więc proszę.
 * Nefrill: Dzień dobry, Tennyson.
 * Oscar: Tak... dzień dobry.
 * Nefrill: No? Raczysz podzielić się ze mną tą arcyważną informacją?
 * Oscar: A, tak. Mam podejrzenie odnośnie kradzieży technologii z okrętu Vilgaxa.
 * Nefrill: Podejrzenie?
 * Oscar: Tak. Ostatnio aktywność wznowiła organizacja nazywana Wiecznymi Rycerzami. Chełpią się tym, że mają najnowocześniejszą technologię zdolną do odparcia ataku obcych. Wydaje mi się, że tą technologią może być właśnie ta skradziona ze statku.
 * Nefrill: I to wszystko? Czy widziałeś jak ci rycerze używają tej technologii?
 * Oscar: Nie, sir.
 * Nefrill: W takim razie twoje podejrzenie jest bezpodstawne. To zapewne czcze przechwałki. Poza tym ludzie nie byliby w stanie wykorzystać tak zaawansowanej technologii.
 * Oscar: Ale-
 * Nefrill: Skończ marnować mój czas, Tennyson. Przyjdź do mnie z dowodami. Wszczynanie hydraulicznego postępowania wobec ziemskiej organizacji na podstawie tak... niepewnych domniemań byłoby co najmniej nieodpowiedzialne. Nasza aktywność ma być trzymana w tajemnicy, mamy ingerować tylko w problemach wagi galaktycznej. To nie jest jednym z nich.

Widzimy Oscara w autobusie. Wpatrzony jest w telefon. Nagle pojazd zatrzymuje się, tworzy się raban i hałas. Chłopak podnosi głowę i ściąga słuchawki. Pasażerowie zebrali się przy oknach z prawej strony. Wstaje i próbuje przecisnąć się do okna. Udaje mu się to i zauważa stojącego w centrum ronda kosmitę. Jest to masywna bestia o krabim, kamiennym ciele. Jego głowa przywodzi natomiast na myśl nosorożca. Stwór rozdeptuje pobliskie samochody. Oscar marszczy czoło na jego widok, po czym zaczyna przechodzić do wyjścia z autobusu. Oscar odwraca się i wraca do okna. Bestia zostaje otoczona ze wszystkich stron przez pancerne vany i srebrne motocykle, prowadzone przez odzianych w srebrne zbroje rycerzy. Zaczynają oni strzelać do stwora z broni energetycznej. Ten ryczy gniewnie i szarżuje w jeden z vanów. Wbija w niego róg i podrzuca go w górę. Nagle zostaje trafiony rakietą. Nad stworem unosi się helikopter. Z jego działek zaczyna sypać się grad pocisków energetycznych. Z jednego z vanów wychodzi w tym czasie rycerz odziany w masywny, czarny pancerz. W ręce trzyma energetyczny topór. Macha nim w kierunku stwora. Ostrze oddziela się od rękojeści, wciąż pozostając jednak połączone z nią czerwonym łańcuchem. Topór wbija się w pancerz stwora w okolicy szyi. Bestia ryczy przeciągle i zaczyna uciekać, ciągnąc za sobą rycerza. Ten jednak wbija mocno nogi w ziemię i utrzymuje ją w miejscu. Pozostali rycerze dołączają do akcji. Odpinają od pasa broń i przebijają pancerz linami energetycznymi. Stwór wierzga, podrzucając niektórych rycerzy do góry. Helikopter wciąż zasypuje stwora pociskami. Nagle przez cielsko kosmity przechodzi wstrząs, a ten rozkracza odnóża i upada na ziemię. Po chwili ciszy pasażerowie zaczynają wiwatować i bić brawo. Helikopter zgarnia padniętego kosmitę, a kilku rycerzy podchodzi do autobusu i otwiera jego drzwi. Nagle rozlega się burza pytań. Rycerz cofa się lekko. Oscar mruży oczy patrząc na rycerzy.
 * Oscar: Co jest...
 * Pasażer: Hej! To Wieczni Rycerze!
 * Rycerz: Wszyscy cali? Dobrze. Proszę się nie martwić. Zażegnaliśmy już zagrożenie.
 * Pasażer: Czy to był kosmita?
 * Rycerz: Według naszej wiedzy, tak.
 * Rycerz: Proszę o ciszę! Odpowiedzi na wasze pytania poznacie państwo zapewne na dzisiejszej konferencji prasowej naszego Wielkiego Mistrza, Enocha. To również jemu należą się podziękowania za ratunek.

Następnie Oscar kontynuuje jazdę autobusem. Widzimy go na siłowni, na której spędza jakąś godzinę. Następnie udaje się truchtem do miejskiej biblioteki, gdzie spędza dwie godziny na pracy. Po wszystkim udaje się do siebie.

Oscar siedzi w domu i ogląda telewizję. Pasek informacyjny głosi "Konferencja prasowa W.M. Enocha". Przy mikrofonie stoi mężczyzna w długiej pelerynie i zbroi płytowej. Jego twarz skrywa złota maska. Oscar wyłącza telewizor. Oscar kładzie młodszego brata spać i siedzi przy nim chwilę, do momentu, w którym spostrzega, że młody już zasnął. Następnie idzie wziąć prysznic i rzuca się na łóżko. Spogląda na telefon. 22:00.
 * Enoch: ...i dlatego ja, jako spadkobierca wielowiecznej tradycji mego zakonu zobowiązuję się do obrony naszej planety przed kosmicznymi najeźdźcami. Dzisiejszy atak był okropnym aktem agresji z ich strony, jednak według naszych informacji dzięki interwencji mych rycerzy udało się uniknąć jakichkolwiek ofiar.
 * Dziennikarz: Czy planujecie państwo współpracę z rządem?
 * Enoch: Jesteśmy otwarci na propozycję współpracy. Z niecierpliwością oczekujemy momentu, w którym zostaniemy zaszczyceni takową. Jestem przekonany, że pomoże nam to jeszcze lepiej bronić obywateli. Jednak naszą misję kontynuować będziemy nawet bez wsparcia rządu, jeśli nie okażą chęci współdziałania.
 * Oscar: Banda populistów. I to populistów wyposażonych w kosmiczną broń.
 * Mama Oscara: Oscaar! Położysz Meelo spać?
 * Oscar: Jasne, idę!
 * Oscar: 6 godzin snu. Luzik.

Fabuła
Tetrax wręcza kilka monet obcemu, który skończył właśnie naprawiać jego statek. Kosmita odchodzi przeliczając monety z uśmiechem na twarzy. Tetrax i Nick odwracają się w kierunku właściciela głosu. Jest nim jednooki kosmita z wcześniej. Za jego plecami stoi grupka innych obcych. Tetrax ruchem ręki nakazuje Nickowi zostać z tyłu. Zapada cisza. Obcy zdaje się zdenerwowany. Na końcach jego głowokabli pojawiają się iskierki. Po chwili jednak gasną. Jeden z kabli wystających z głowy Carata porusza się. Z grupki kosmitów wychodzi osobnik w masywnym, czarnym pancerzu ze złotymi elementami. Otwarty hełm ukazuje jego różową twarz. W potężnej dłoni trzyma Argita. Zaczyna teatralnie drapać się po podbródku. Argit wydaje z siebie przerażony pisk. Zasłania oczy uszami. Carat mierzy Tetraxa wzrokiem. Dłoń Tetraxa wędruje powoli do kabury. Banda wiwatuje. Po tym okrzyku Tetrax uderza nogą w ziemię i tworzy przed statkiem kryształową ścianę. Nick wbiega do statku po chwili zawahania. Podbiega do panelu sterowania i zaczyna oglądać go nerwowo. Zaczyna naciskać te przyciski, które wydają mu się najprawdopodobniejszymi kandydatami do przycisku zapłonu.
 * Tetrax: Wszystkie systemy są sprawne, dziury załatane. Krótko mówiąc - jest dobrze.
 * Nick: Super. Czyli lecimy na Terradino?
 * Tetrax: Zrobię jeszcze małe zakupy i-
 * ?: Tetrax Shard?
 * Tetrax: A kto pyta?
 * ?: Oo, chyba nie muszę się przedstawiać.
 * ?: Naprawdę? Nic a nic? Nie kojarzysz?
 * Tetrax: Nie.
 * ?: No dobrze. Jestem Carat, najlepszy łowca nagród w galaktyce.
 * Tetrax: Miło mi poznać.
 * Carat: Nie nie, cała przyjemność po mojej stronie. Poznać legendarnego Tetraxa Sharda, to dopiero zaszczyt.
 * Tetrax: Ale chyba nie chodzi tylko o to, prawda?
 * Nick: (szeptem) O rany...
 * Carat: Ten tu szanowny pan Argit twierdzi, że jesteś jego partnerem biznesowym i będziesz w stanie spłacić jego dług.
 * Tetrax: Bzdury. Już dawno zakończyłem współpracę z tym szczurem. Cokolwiek wam nagadał - kłamał.
 * Carat: (odwracając się do Argita) Aww, bardzo mi przykro. Najwidoczniej twój... "kolega" nie chce płacić. Co teraz...
 * Carat: A no tak. Zapłacisz swoim łbem, koleżko!
 * Carat: Ale zanim do tego przejdziemy...
 * Carat: Hej hej. No jakże mogło mi to umknąć. Pan Shard jest przecież generałem u Hydraulików, nie? (Łapie się za czoło) No głupiutki ja...
 * Carat: Co wy na to, żebyśmy... jak to się mówi... upiekli dwie pieczenie na jednym ogniu, hę? Ukręcimy łeb gryzoniowi i pozbędziemy się ciernia w boku?
 * Tetrax: Nick, do tyłu!
 * Tetrax: Do statku chłopcze. Teraz!
 * Nick: Ale-
 * Tetrax: To jest rozkaz! Zacznij uruchamiać silniki!
 * Nick: Eeee... które robi co? Nie nauczył mnie tego pilotować!

W międzyczasie kilku przeciwników zeskakuje ze ściany Tetraxa lub zjeżdża po niej. Hydraulik otwiera ogień z dwóch blasterów. Trafia w dużego, humanoidalnego kurczaka, który upada na ziemię. Niebieski obcy w metalowym pancerzu i szklanym kasku na głowie wymija pociski z pomocą swojego plecaka odrzutowego. Tetrax cofa się kilka kroków i uderza nogą w ziemię, tworząc kryształowy słup, który uderza w obcego, wyrzucając go w górę. Ze ściany zaczynają sypać się pociski energetyczne, kilka z nich trafia w pancerz Tetraxa. Nagle silniki statku błyskają na niebiesko, aktywując się. Wtedy też po ścianie zjeżdża Carat i marszczy gniewnie czoło na ten widok. Różowoskóry obcy, już bez Argita, zaczyna biec w kierunku statku. Tetrax celuje w niego z pistoletu, nie daje jednak rady wystrzelić. Broń zostaje trafiona wiązką elektryczną, co powoduje jej przeładowanie. Blaster wybucha w ręce Petrosapiena. Tetrax obraca się i zauważa Carata, który układa z palców pistolet. Za Caratem zbiera się cała jego banda. Wielki obcy przypominający słonia, mniejszy, wyglądający nieco jak guziec czy dzik, gruby Tetramand z Argitem w ręce, humanoidalny kurczak oraz niebieski kosmita z plecakiem odrzutowym. Wszyscy ubrani są w czarno-złote barwy, podobnie jak ich lider. Carat marszczy czoło w gniewnym grymasie. Po chwili jednak uśmiecha się. Kurczak ściąga z pleców metalową tubę i rzuca ją w kierunku szefa. Ten chwyta pojemnik głowokablami, które wbijają się w specjalne gniazdka i zaczynają iskrzyć się czerwoną energią. Carat ukazuje zęby w szerokim uśmiechu. Jego złote oko zaczyna błyszczeć lekko na czerwono. Po całym ciele przeskakują czerwone iskry. Niektóre ze złotych śrub odpadają od niego. Upuszcza wreszcie silnik na ziemię i zrzuca z siebie kurtkę. Carat unosi głowę i otwiera usta, z których po chwili, wraz z głośnym okrzykiem, wydobywa się promień czerwonej energii. Następnie przybiera pozycję bojową i kieruje spojrzenie na Tetraxa. Wręcz buzuje od energii, jak gdyby miała go zaraz rozsadzić i dyszy ciężko, wzdrygając się co jakiś czas. Tetrax naciska przycisk pod hełmem, który zsuwa się po chwili z jego twarzy.
 * Carat: Fistina! Nie pozwól statkowi odlecieć.
 * Tetrax: Niezły strzał.
 * Carat: Miewałem lepsze.
 * Tetrax: Pf. Największy łowca nagród w galaktyce?
 * Carat: Tak. Bo co?
 * Tetrax: Gdybyś faktycznie był tak dobry, to nie potrzebowałbyś chyba całej bandy, żeby pokonać jednego Hydraulika.
 * Carat: Cofnijcie się. Będziecie świadkami tego, jak zabijam legendarnego Tetraxa Sharda, łowcę nad łowcami, najlepszego Hydraulika w galaktyce i cementuję tym samym siebie jako prawdziwego łowcę nagród numer jeden. Liam, żarełko!
 * Tetramand: Szefie, co z gryzoniem?
 * Carat: Zajmiemy się nim później, do grobu mu się chyba nie spieszy. Najpierw ubiję Sharda. Liam! Żarełko!
 * Tetrax: Silnik fuzyjny?
 * Carat: Problem? Czyżby staruszek się przestraszył?
 * Tetrax: Nie. Zadziwia mnie po prostu twoja głupota.
 * Carat: Mmm... tyle mocy...
 * Carat: Go...towy?
 * Tetrax: Pokaż, co potrafisz.

Nick prostuje się z satysfakcją gdy udaje mu się włączyć silniki. Odwraca się gdy słyszy ciężkie kroki. Przed nim stoi Fistina. Chłopak cofa się nieco na jej widok. Kosmita, a raczej kosmitka łapie Nicka w pasie i podnosi go w górę. Nick aktywuje Omnimatrix, przekręca kilka razy tarczę i uderza w nią mocno. Fistina cofa się gdy w błysku zielonego światła pojawia się QuadPunch. Kosmitka rusza z pięściami na Nicka. Ten wzrusza ramionami i uderza ją mocno, wyrzucając z pokładu. Sam również z niego wychodzi. Fistina wybija się z ziemi i wyciąga pięść w kierunku Nicka. Ten łapie ją w jedną rękę. Kiedy jego przeciwniczka ląduje na ziemi zamachuje się kolejną pięścią. Tą również Nick łapie. Nagle pięści wystrzeliwują z rąk kosmitki, odrzucając Nicka w tył. Nick przekręca nadgarstki odwracając pięści i zmieniając kierunek lotu, po czym puszcza je tak, że zaczynają lecieć w kierunku Fistiny. Odskakuje ona jednak na bok, pięści podążają za nią i odwracają się tak, aby przypiąć się znów do rąk. Fistina znów rusza do ataku. Nick uchyla się i uderza ją w brzuch, odrzucając lekko do tyłu. Następnie wyskakuje w górę i zamachuje się złączonymi dłońmi. Fistina uskakuje, a Nick wgniata metalową płytę lądowiska w miejscu, w które uderzył. Fistina wystrzeliwuje jedną ze swoich pięści, która trafia Nicka w głowę. Chłopak cofa się chwiejnie, po chwili jednak się otrząsa. Fistina jest już przy nim i zaczyna okładać go pięściami. Posyła go na bok silnym uderzeniem, przewracając go na plecy. Chłopak wydaje cichy jęk i próbuje się podnieść, dostaje jednak w twarz wystrzeloną pięścią Fistiny. Przesuwa się po ziemi do tyłu. Pięść powraca do właścicielki, która podchodzi do chłopaka i przygotowuje się do kończącego ciosu. Nick zasłania się rękoma, gdy nagle Omnimatrix zaczyna iskrzyć. Fistina opuszcza pięść, rozlega się głośny huk. Kosmitka mruga kilka razy zaskoczona, kiedy jej oczom ukazuje się tylko wgnieciona płyta. Podnosi pięść do twarzy i zaczyna ją oglądać z każdej strony. Na jej wewnętrznej części zauważa Płaztona, który przeskakuje natychmiast na jej twarz. Fistina zaczyna chodzić w kółko i wymachiwać rękoma. Nick chichocze cicho, wsuwając się w szparę w pancerzu Fistiny. Zaczyna majstrować coś przy kablach. Nagle lewa ręka Fistiny przestaje się ruszać, jednak tylko na chwilę, aby później zaciśnięta pięść uderzyła Fistinę prosto w twarz. Kosmitka upada na ziemię z hukiem. Po chwili z pancerza wyślizguje się Nick. Prostuje się i wyciera łapki.
 * Nick: Tetrax?
 * Nick: Em... nie Tetrax. Niech pan mnie posłucha-
 * Fistina: Pan? Ależ ja jestem damą!
 * Nick: Oj... to... em...
 * Fistina: Nie wierć się mały.
 * Nick: Co jak co, ale mały to ja nie jestem. Ale skoro tak...
 * Nick: To może powinniśmy wyrównać szanse. Tylko... możemy wyjść ze statku? Jest świeżo po naprawie.
 * Nick: No, to teraz możemy się bić. No chyba, że nie chcesz się bić. Bo ja w sumie nie chcę.
 * Fistina: Gadatliwy jesteś.
 * Nick: Już się zamykam.
 * Nick: Ha!
 * Nick: Nie w statek! Nie w statek!
 * Nick: Fajne.
 * Fistina: Wiem.
 * Nick: Nie nie nie! Zaczekaj!
 * Fistina: Ej, złaź!
 * Fistina: Fuj! Obślizgły!
 * Nick: Ez.

Tetrax zostaje trafiony przez potężny promień czerwonej energii. Pomimo tego, że osłania się rękoma, zostaje odrzucony do tyłu. Tworzy kolce na spodzie stóp i wbija się w ziemię, kontynuując przesuwanie się. Kolce rozdzierają pod nim metal. Stojący naprzeciw Tetraxa Carat wystrzeliwuje promień z palców, ale czerwona energia wydostaje się również z pozostałych jego wtyczek, jak i z dziur po śrubach. Wreszcie przestaje strzelać, a Tetrax opuszcza ręce. Nie kończy, ponieważ Carat jest już przy nim. Jednym potężnym uderzeniem posyła go kilkaset metrów w tył. Tetrax przelatuje nad statkiem i mało co nie spada z platformy do gęstej dżungli. Carat błyskawicznie skraca dystans, chwyta przeciwnika i ciska go wysoko w górę, aby później strzelić w niego celnym promieniem, który odrzuca wręcz jego samego. Nick obserwuje walkę zza rampy statku, zdaje mu się, że wtyczka Carata niemal się rozsadziła przy wystrzale. Tetrax uderza w stworzoną przez niego kryształową ścianę i spada na ziemię. Banda Carata rozstępuje się. Ich szef przybiega przygarbiony, dysząc ciężko, chwyta Petrosapiena i uderza nim w ścianę, tworząc w niej wgłębienie i rysę. Robi tak jeszcze kilka razy, aż w końcu przełamuje ją i odrzuca Tetraxa do tyłu promieniem energii. Banda wiwatuje i bije brawo. Nagle wszyscy odwracają się, gdy przy statku rozbłyskuje zielone światło. Ich oczom ukazuje się Stęchlak. Carat warczy głośno i rusza za Tetraxem. Jego banda kieruje się tymczasem ku Nickowi. Zaczyna szarżować na Nicka wymachując swoim energetycznym kiścieniem. Macha kiścieniem w kierunku Nicka. Kula trafia w cel, odrzucając go na bok. Przy okazji jeden z kolców zarysowuje statek. Zanim zdążył w pełni się pozbierać, kula znów znajduje się już nad nim. Turla się więc na bok, unikając trafienia o włos. Kula blokuje się w ziemi. Nick syczy, gdy zostaje trafiony przez pocisk energetyczny. Odwraca się i spostrzega celujących w niego Liama oraz obcego w szklanym hełmie. Trombipulor biegnie prosto na Nicka, który uskakuje mu z drogi. Obcy potyka się i uderza w statek. Trombipulor trąbi trąbą (zabawne) i otrząsa się. Rusza po raz kolejny do ataku.
 * Tetrax: To wszystko na co-
 * Nick: O rany.
 * Carat: Zabić... go... ja... Tetrax...
 * Dzik: Biorę go. Przygotuj się na zgubę, rybko, bo ja jestem Grzmotowieprz!
 * Grzmotowieprz: Grzmoto, Grzmoto, Grzmotowieprz!
 * Nick: Ał...
 * Grzmotowieprz: Grzmoto, Grzmoto...
 * Nick: Tak, tak...
 * Słoń: Teraz Trombipulor spróbuje!
 * Nick: Kto wam wymyślał te imiona?
 * Nick: No halo! Nie w statek!
 * Trombipulor: Nikt nie mówi Trombipulorowi co ma robić!

Argit spogląda na swojego Tetramandzkiego ciemiężyciela i jego kumpli z bandy. Bandziory spoglądają po sobie, po czym wszyscy ruszają w kierunku Nicka. Tetramand upuszcza Argita na ziemię. Ten wstaje i otrzepuje płaszcz. Argit natrafia wzrokiem na statek Tetraxa. Zaczyna dreptać w kierunku pojazdu.
 * Argit: No panowie, chyba nie pozwolicie słonikowi zabić rybki, co?
 * Tetramand: Że co?
 * Argit: No przecież wtedy to on zgarnie całą chwałę i zabłyśnie w oczach Carata, nie? A wy dalej będziecie wieść swój smutny żywot pomagierów pilnujących małego, nieszkodliwego szczura. Zastanówcie się, ruszcie tymi makówkami!
 * Argit: No... to co ja miałem...
 * Argit: Aha! Moja droga ucieczki!

Trombipulor macha Nickiem na lewo i prawo uderzając nim w ziemię jak lalką. Słoń odwraca się do bandziorów. Tetramand rzuca w jego kierunku granat. Trombipulor upuszcza Nicka na ziemię i niezgrabnie chwyta granat. Trombipulor spogląda w dół na granat i dopiero wtedy orientuje się w sytuacji. Granat eksploduje, słoń cofa się chwiejnie i potyka o Grzmotowieprza, po czym przewala na ziemię z hukiem. Trombipulor mdleje, a Grzmotowieprz zwraca się ku Nickowi, otoczonemu teraz przez bandziorów celujących do niego z broni. Nagle Tetramand unosi oba swoje karabiny i celuje nimi w kolegów. Kula kiścienia ląduje między Nickiem a Gorvandem. Cała trójka podnosi wzrok na Grzmotowieprza. Bandziory zaczynają okładać się między sobą, a Nick, wykorzystując sytuację, odczołguje się do statku, gdzie odmienia się w człowieka. Wstaje z ziemi i zauważa siedzącego przy sterach Argita. Nick spuszcza głowę na kilka sekund, po czym otrząsa się. Nick wyciąga z kabury blaster i celuje w Argita.
 * Nick: Ał! Ała! Mógłbyś se dać spokój!
 * Tetramand: E! Trombipulor!
 * Tetramand: Łap!
 * Trombipulor: Co to?
 * Tetramand: Podarunek od kolegi z bandy.
 * Trombipulor: O...
 * Grzmotowieprz: Ty! (Wyciąga wreszcie kiścień z ziemi) Uważaj jak chodzisz!
 * Trombipulor: Nie mów Trombipulorowi co ma...
 * Nick: Zakładam, że nie dacie mi teraz spokoju?
 * Liam: Go-go-go-go-Gorvand?
 * Gorvand: Sory panowie, ale on jest mój.
 * Nick: A czy ja mogę coś powiedzieć?
 * Grzmotowieprz: Nie! Ale ja mogę!
 * Grzmotowieprz: To ja go zabiję albo nie nazywam się Grzmotowieprz! A nazywam się Grzmotowieprz!
 * Nick: Argit!
 * Argit: Ja nic nie robię! (Obraca się na fotelu do Nicka)
 * Nick: Wiedziałem, że to tak się skończy... mogłem powiedzieć Tetraxowi, że jesteś na pokładzie. Wtedy uniknęlibyśmy tego wszystkiego.
 * Argit: Stary, skąd ja miałem wiedzieć, że Carat będzie chciał sprzątnąć Tetraxa? No skąd?
 * Nick: Po co mu kłamałeś?
 * Argit: Bo inaczej przestrzeliłby mi łeb!
 * Nick: Rany, jak ty możesz... być mną...
 * Nick: Trzeba pomóc Tetraxowi, póki te drągi są czymś zajęte.
 * Argit: Pff, chłopie. Nie ma opcji. Nie wiem czy widziałeś, ale ten Conductoid wciągnął cały silnik fuzyjny. Widziałeś jak mocno nak... wali?
 * Nick: Nie dam Tetraxowi umrzeć.
 * Argit: Też go lubię, ale w tej sytuacji nawet twoje dziwne przemiany nic nie zmienią. Swoją drogą, jak ty to robisz?
 * Nick: Nieważne. Ważne jest to, że bierzemy statek i lecimy po Tetraxa.
 * Argit: Albo bierzemy statek i lecimy na jakąś przytulną planetkę.
 * Argit: Okej okej! Nigdzie się nie ruszam. Ale jak chcesz ratować Tetraxa, to lepiej bez statku. Ten wariat może wciągnąć pociski i stać się jeszcze silniejszy.
 * Nick: Co sugerujesz?
 * Argit: Bo ja wiem? Nie wiem jak się walczy z Conductoidami!
 * Nick: Mam... pewien pomysł. Być może najgłupszy w moim życiu. Ale może zadziałać.

Tetrax leży na dachu budynku. Podnosi się lekko ze stękiem, gdy dołącza do niego Carat i przygniata go stopą. Carat wypuszcza kolejny promień prosto w Tetraxa. Jego ciało dymi lekko, a dach niemal się pod nim zapada. Nick podlatuje do dachu na deskolotce razem z Argitem. Zeskakują z niej obaj, jednak gryzoń trzyma się za plecami chłopaka. Nick wystawia lewą rękę do przodu. Carat natychmiast pojawia się przed Nickiem i chwyta zegarek. Zielona energia zaczyna wpływać do jego ciała. Nagle Omnimatrix zaczyna wydawać dziwne dźwięki i iskrzyć na zielono, po czym pojawia się eksplozja energii, odrzucająca całą trójkę. Carat ląduje obok Tetraxa, a Nick i Argit po przeciwległej stronie dachu. Nick wstaje i podbiega do Tetraxa. Carat zaczyna się śmiać. Wstaje z ziemi, z pęknięć w jego ciele wydostaje się energia. Carat celuje w Nicka i Tetraxa i wystrzeliwuje promień. Na jego drodze pojawia się jednak kryształowa ściana. Zdaje się powoli pękać. Nick aktywuje Omnimatrix. Sylwetki kosmitów zmieniają się samoistnie w zastraszającym tempie. Nick uderza w tarczę i w błysku zielonego światła przemienia się w nową transformację, przypominającą Carata. Carat przeskoczył właśnie ścianę i wylądował przy trójce. Carat warczy i uderza Nicka, posyłając go na ścianę przeciwległego budynku, przez którą ten się przebija.
 * Carat: I... co teraz... Shard...
 * Tetrax: Rozpadasz się, Carat. Twoje ciało nie wytrzymuje takiej ilości energii.
 * Carat: Nie... to ty się rozpadasz... ja... chcę więcej... więcej mocy...
 * Nick: Hej! Carat!
 * Nick: Chcesz więcej mocy, tak?
 * Nick: Więc bierz! W tym zegarku jest baaardzo dużo mocy.
 * Tetrax: Nick... co ty...
 * Carat: Więcej! Więcej!
 * Argit: Ał... wiedziałeś, że to się stanie?
 * Nick: Nie... (stęka) ...po prostu chciałem go przeładować. Zauważyłem, że jego ciało zdawało się nie wytrzymywać takiej ilości energii. Więc pomyślałem, że może gdyby wziął jej jeszcze więcej to... wybuchnie czy coś. Chwila, czy my przypadkiem... Tetrax!
 * Nick: Nic panu nie jest?
 * Tetrax: Bywało gorzej... i lepiej. To było bardzo nieodpowiedzialne z twojej strony, Nick.
 * Nick: Wiem. Ale chyba zadziałało.
 * Carat: Dzięki młody... teraz będzie mi przykro, jak będę cię zabijał.
 * Nick: Albo nie.
 * Argit: I co teraz?! Ja nie mogę umierać! Nie chcę umierać! Tetrax, młody, zróbcie coś!
 * Nick: Rany... Carat musiał coś namieszać w zegarku... znaczy jeszcze bardziej niż wcześniej.
 * Tetrax: Nie walcz z nim, Nick. Ja... dam jeszcze radę.
 * Nick: Nie nie. Tutaj jest potrzebny Spectral. Proszę nie wybuchaj!
 * Nick: To... nie Spectral.
 * Argit: Jesteś Conductoidem!
 * Nick: W sensie, że Caratem?
 * Carat: Tak.
 * Carat: Ale to nic nie zmienia.
 * Nick: A ja myślę, że zmienia.
 * Argit: Już po nas...

Nick podnosi się z ziemi i rozgląda. Wylądował w pustym, ciemnym mieszkaniu. W tym momencie zostaje trafiony przez promień energii i odrzucony na kolejną ścianę, przez którą również się przebija. Tym razem ląduje na jakimś stoisku z owocami. Kosmita stojący za nim zaczyna wrzeszczeć coś w niezrozumiałym języku. Zanim daje radę się podnieść ląduje na nim Carat, wgniatając go w ziemię. Nick mruży oko w gniewnym grymasie i wkłada wtyczki głowokabli w dziury po śrubach na ciele Carata. Carat łapie Nicka za głowę i ciska nim na drugą stronę ulicy, znów przebijając nim ścianę. Tym razem Nick ląduje w jakimś barze. W stronę Nicka nadlatuje kolejny promień. Chłopak wstaje, wystawia do przodu wszystkie wtyczki i zaczyna wchłaniać energię. Przez jego ciało przechodzą strumienie czerwonych iskier. Strumień znika wreszcie, a Nick wzdycha z ulgą. Trzęsie się cały od energii, nie jest w stanie się ruszyć. Widzi natomiast biegnącego w jego stronę Carata. Zamyka oko i po chwili zostaje uderzony i wyrzucony z budynku przez ścianę. Ląduje na mokrej ulicy. Próbuje się podnieść i powoli przezwycięża paraliż. Carat wybiega z budynku i zaczyna rozglądać się gorączkowo. Podbiega do ulicznej latarni, wyrywa ją i wkłada wtyczkę w ziemię. Zaczyna wchłaniać energię dostarczaną wcześniej do lampy. Rozlegają się syreny policyjne. Na ulicę zajeżdżają robotyczni funkcjonariusze na śmigaczach. Carat uśmiecha się maniakalnie na widok robotów i naskakuje na nie. Wbija wtyczki w ich ciała i wysysa z nich całą energię. Następnie robi to samo z ich pojazdami. Nick zaczyna iść powoli w kierunku Conductoida, przed którym pojawia się teraz kolejny pojazd policyjny, tym razem większy transportowiec. Z jego działek zaczynają sypać się pociski. Wszystkie są wchłaniane przez Carata, który następnie wystrzeliwuje promień, który odrzuca transportowiec daleko w tył. Nagle Carat zostaje chwycony przez Nicka, który podłącza wtyczki z palców i ogona do otworów na jego ciele. Carat zaczyna okładać Nicka po twarzy swoimi głowokablami. Nick zaczyna pobierać energię z ciała Conductoida.
 * Nick: Rany... Dobra, mają tu gdzieś jakieś wty-
 * Nick: Tak... tak... gracias.
 * Carat: Więcej... mocy...
 * Carat: Co ty robisz?
 * Nick: Pożyczam tylko.
 * Nick: Co za chłop...
 * Tetrax: (z Omnimatrixa) Nick, masz dwa sposoby na pokonanie go. Albo go przeładujesz i jego ciało wybuchnie pod wpływem energii, albo go wyładujesz, a wtedy padnie z wycieńczenia.
 * Nick: Dobra.
 * Nick: Rany... to... boli...
 * Nick: Auć.
 * Carat: Moc! Chcę więcej!
 * Carat: Tak! Taak!
 * Policjant: Stój i podnieś wszystkie członki do góry!
 * Carat: Więcej! Więcej! DAJCIE WIĘCEJ!
 * Carat: Aaa! Więcej!
 * Carat: Co ty robisz?!
 * Nick: Mówiłem... pożyczam.