User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła
Nick i Oscar stoją obok siebie na brzegu morza. Silny wiatr dmie im w twarze rozwiewając włosy. Nick aktywuje Omnimatrix i naciska tarczę po przekręceniu jej kilka razy. Przemienia się w rybopodobną transformację. Nick podchodzi bliżej brzegu, staje w miejscu, w którym woda muska już jego stopy. Nick wchodzi ostrożnie do wody, odwraca się ostatni raz do kuzyna, po czym nurkuje. Od razu zapala dyndające z jego czoła światełko i odpływa kawałek od brzegu.
 * Nick: I powiedz mi jeszcze raz - czemu mam to robić?
 * Oscar: Bo to będzie świetne ćwiczenie, będę mógł przeprowadzić pomiary dotyczące Stęchlaka i, przy odrobinie szczęścia, uda nam się znaleźć coś wartościowego. Na dnie morza często leżą jakieś śmieszne rzeczy.
 * Nick: Jasne... no dobra, co nam szkodzi.
 * Nick: Stęchlak!
 * Oscar: A to po co?
 * Nick: Chciałem coś wypróbować, ale... to głupie. Nie będę tak więcej robił.
 * Nick: Wiesz, że boję się głębin.
 * Oscar: Wiem. Ale jako syrenka nie masz powodu, żeby się bać.
 * Nick: A jeżeli wyładuje się jak będę gdzieś daleko i głęboko?
 * Oscar: Ustawiam stoper. Jak będzie się zbliżać do wyładowania to będę krzyczał. Po prostu staraj się nie zapuszczać na odległe głębiny, dobra?
 * Nick: Jasne...

W trakcie pływania Nick odnajduje kilka przedmiotów, które przykuwają jego uwagę. Beczki o nieznanej zawartości, kawałki metalu, których pochodzenia nie był w stanie określić. Co jakiś czas wraca na brzeg z niektórymi z bardziej interesujących zdobyczy, po czym kontynuuje poszukiwania. W pewnym momencie z własnej nieuwagi zapuszcza się nieco dalej. Rozglądając się po ciemnej głębi zauważa... coś. Nie będąc pewnym co to takiego, podpływa ostrożnie bliżej. Wyciąga dziwny obiekt spod mułu i rozpoznaje go jako zbiornik wypełniony zielonym, świecącym lekko płynem. Wzrusza ramionami i chwyta go pod pachę, po czym odwraca się w kierunku brzegu i zaczyna płynąć, pozostawiając za sobą ślad zielonego płynu, który rozpływa się powoli w wodzie. W pewnym momencie znienacka pojawia się przed Nickiem ogromna meduza. Jej zabarwione na niebiesko macki iskrzą się od buzujących w niej ładunków elektrycznych. Wydobywające się z jej cielska niebieskie światło rozświetla głębiny. Nick otwiera szeroko oczy i zatrzymuje się gwałtownie. Przechodzi go silny dreszcz. Nagle jedno z jego oczu zauważa nadlatującą w jego kierunku mackę. Zanim reaguje, odnoga dociera do celu i uderza chłopaka, wysyłając przez jego ciało silny impuls elektryczny. Nick wypuszcza zbiornik z rąk. Po chwili otrząsa się i łapie swoją zdobycz, po czym zaczyna uciekać przed gargantuicznym parzydełkowcem. Kiedy już oddala się wystarczająco, wzdycha z ulgą i ogląda się za siebie. Raz jeszcze przechodzi go dreszcz. Odwraca głowę i znów zatrzymuje się. Zauważa przed sobą niemal tak wielkiego jak meduza ślimaka, z przyozdobioną kolcami skorupą. Omija ślimaka i płynie dalej do brzegu.
 * Nick: Meduza... Czemu taka wielka?
 * Nick: Co to do cholery było?
 * Nick: Co do...

Kiedy wreszcie dociera na plażę, nie musi czekać długo na transformację. Omnimatrix szybko rozładowuje się. Nick ciska zbiornik na piach, obok reszty zdobyczy. Oscar klęka przy zbiorniku.
 * Nick: Chłopie! Ty wiesz co ja tam widziałem...
 * Oscar: Nie. Nie wiem.
 * Nick: Gigantyczną meduzę! Ale taką aż nierealistycznie wielką. I ślimaka. Też ogromnego. Wielkości... bo ja wiem... psa? Takiego dużego psa.
 * Oscar: Wiesz... normalnie bym ci nie uwierzył. Ale od jakichś trzech tygodni jestem w stanie uwierzyć we wszystko. Co to?
 * Nick: Też się zastanawiałem, dlatego to tu przyniosłem. Szczerze mówiąc to myślę, że może mieć jakiś związek z tymi gigantami. Jakieś toksyczne odpady?
 * Oscar: Może... nie jestem chemikiem kuzynie.
 * Nick: Wiem. Dlatego sądzę, że powinniśmy to wyrzucić.
 * Oscar: A ja sądzę, że to by było bez sensu. Lepiej przechować to w bezpiecznym miejscu i pokazać Tetraxowi przy następnym spotkaniu. Albo coś.
 * Nick: Chyba nawet znam jedno "bezpieczne miejsce".

Garaż rodziców Oscara. Nick właśnie wkłada owinięty w ręcznik zbiornik do reklamówki, którą następnie odkłada do niewielkiego kartonu. Nick podchodzi do metalowej szafy i wkłada do niej karton. Następnie zamyka drzwiczki i otrzepuje dłonie. Oscar unosi brwi. Nick wychodzi z garażu.
 * Oscar: I myślisz, że to wystarczy?
 * Nick: Ta. Coś z tego wyciekało, teraz jest ręcznik więc nie będzie wyciekać. Reklamówka to dodatkowa warstwa ochrony, a karton... karton jest już praktycznie nie do przebicia. I...
 * Nick: I kryzys zażegnany.
 * Oscar: Powiedzmy.
 * Nick: Wracam do domu. Pływanie jest strasznie męczące.
 * Nick: ...ale ty to już wiesz. Chcesz później pograć w Minecrafta?
 * Oscar: Spoko.
 * Nick: No i super. No to cześć.

Po jakimś czasie widzimy Nicka wchodzącego do swojego mieszkania. Przy drzwiach stoi oparty o ścianę worek pełen śmieci. Nick rzuca na niego krótkie spojrzenie, po czym zaczyna zdejmować buty. Po chwili idzie do swojego pokoju, witając się po drodze z psem. Zapala światło, aby zobaczyć bałagan, który pojawił się jak gdyby znikąd. Wzrusza ramionami i siada przy biurku. Godziny mijają, Nick ciągle gra z kuzynem w Minecrafta. Nagle rozlega się dzwonek telefonu. Chłopak sięga po niego i odbiera. Nick rozłącza się i kontynuuje grę. Dopiero kiedy kończy mecz dochodzi do niego, że tak właściwie nie zrobił niczego o co poprosiła go mama. Zmienia się więc w czteroręką transformację, otwiera okno i ciska przez nie worek najdalej jak potrafi. Kiedy pies zauważa nieznajomego kosmitę zaczyna szczekać głośno. Nick przeczekuje 10 minut w akompaniamencie uciążliwego szczekania, po czym powraca do ludzkiej formy. Pies zdaje się lekko skonfundowany. Po chwili odchodzi i kładzie się na podłodze w korytarzu. Nick wraca do komputera i kontynuuje grę.
 * Nick: Tak mamusiu?
 * Mama Nicka: Wyniosłeś śmieci, synku?
 * Nick: Tak.
 * Mama Nicka: No to dobrze. A wyszedłeś z psem?
 * Nick: Pewnie.
 * Mama Nicka: No super. A co robisz?
 * Nick: Teraz sobie gram z Oscarem.
 * Mama Nicka: No dobra. My jeszcze skoczymy do jednego sklepu i wracamy.
 * Nick: Mhm.
 * Mama Nicka: To papa.
 * Nick: Paa.
 * Nick: Nie, Lloyd, spokój. To ja, Nick. Csii. Cicho!
 * Nick: Aj tam, nie będę go już wyprowadzał. I widzisz Lloyd? To ja! Mówiłem.

Następnego dnia, szkoła. Nick pisze na tyle, na ile potrafi kartkówkę. Na przerwie podchodzi do niego dziewczyna z klasy. Dziewczyna wzdycha przeciągle. Dziewczyna obraca się na pięcie i odchodzi poirytowana. Nick wzdycha i drapie się po głowie.
 * Nick: Kartkówka?! Ale... ja kompletnie się nie uczyłem.
 * Uczeń: No to masz problem, Tennyson.
 * Uczennica: Hej. Masz to przemówienie?
 * Nick: Co?
 * Uczennica: Przemówienie. Na apel. Nie zapomniałeś, prawda?
 * Nick: ...a jeśli zapomniałem?
 * Uczennica: No super... dzięki... mówiłam, że to zły pomysł dawać ci coś tak ważnego do zrobienia.
 * Nick: Przepraszam, ale kompletnie-
 * Uczennica: Nie, spokojnie. Rozumiem.

Garaż. Oscar ze słuchawkami na uszach wchodzi do środka z kartonem pod ręką. Ściąga brwi, kiedy spostrzega, że pomieszczenie jest w ruinie, a w jego centrum kręci się właśnie mucha wielkości kota. Chłopak ściąga słuchawki. Owad odwraca się w jego kierunku i wybija się z ziemi. Oscar odskakuje, upuszczając karton na ziemię. Owad nawraca, ewidentnie z chęcią dalszego atakowania. Oscar raz jeszcze odskakuje. Owad wpada na kosze na śmieci, wywracając je. Chłopak wyciąga z kieszeni telefon i wybiera numer. Rozłącza się i zaczyna uciekać. Mucha szybko nadgania, chłopak jednak uchyla się przed jej atakiem. Chwyta pokrywę od kosza na śmieci i chroni się nią przed owadem, a następnie wykorzystuje ją do kontrataku. Mucha nie robi sobie z tego wiele. Oscar wbiega do garażu i zamyka szybko drzwi. Opiera się o ścianę i wyciera czoło. Nagle mruży oczy. Zauważa niewielką kałużę zielonej cieczy przy metalowej szafce. Co jakiś czas na jej powierzchnię spadała kolejna mała kropelka. Otwiera szafkę i zauważa plamę na kartonie, w którym Nick schował wcześniej zbiornik. Nagle nieustające obijanie się muchy o drzwi urywa się. Uszu Oscara dobiega krzyk jego kuzyna. Otwiera ostrożnie drzwi i wychyla się przez nie, aby ujrzeć swojego kuzyna uciekającego przed muchą. Aktywuje Omnimatrix, przekręca i naciska tarczę. Przybiera postać Blaine'a i natychmiast ciska kulę ognia w insekta, który wpada do garażu. Nick zbiera energię po czym wystrzeliwuje w jego kierunku skupiony strumień płomieni. Chłopak przerywa atak i spogląda na kuzyna. I nagle coś w garażu eksploduje fala zielonej energii rozbija okna i wydostaje się na zewnątrz. Nick odruchowo zamyka oczy. Po ich otwarciu nie zauważa niczego dziwnego. Okna są co prawda wybite, ale poza tym nie widać żadnych zniszczeń. Odwraca się szybko do kuzyna, aby ujrzeć... no, swojego kuzyna. Chodnik pęka i wyłania się z niego mrówka wielkości konia. Nick wciąga powietrze zaskoczony i odskakuje do tyłu. Mrówka rozgląda się chwilę, po czym unosi ciężkie odnóża. Nick szybko reaguje, wystrzeliwując w jej kierunku strumień płomieni. Robal wypuszcza przenikliwy ryk i cofa się kilka kroków. Oscar odwraca się i ucieka, oglądając się kilka razy za siebie. Nick w międzyczasie atakuje mrówkę płomieniami, starając się trzymać ją na dystans. Zaczyna wykonywać kolisty ruch rękoma, tworząc wokół mrówki malejący z każdą chwilą krąg płomieni. Mrówka ryczy gniewnie. Nick skupia wreszcie płomienie w wielką kulę, którą wypuszcza prosto na bestię. Ciężkie cielsko pada na ziemię, dymiąc lekko. Nick podchodzi bliżej i strzela płomieniami tak długo, aż ciało mrówki nie zostaje spopielone, uwalniając przy tym chmury duszącego dymu. Płomienie na ciele Nicka przygasają, kiedy ten uspokaja się. Zgina się i opiera ręce na kolanach. Odwraca głowę i zauważa kuzyna wychylającego się zza jednego z garażów. Chłopak wskazuje mu coś palcem. Nick obraca się i zauważa nastolatka, mniej więcej w jego wieku, trzymającego przed sobą telefon. Nick przybiera gniewny wyraz twarzy i wybija się płomieniami z ziemi. Ląduje niezgrabnie obok chłopaka, mało co się nie przewracając. Prostuje się jednak szybko i stara się wyglądać poważnie. Chłopak upuszcza telefon i przełyka głośno ślinę, po czym zaczyna powoli się cofać. Nick spogląda w milczeniu na urządzenie, po czym przygniata je stopą. Telefon topi się z sykiem. Chłopak patrzy na to z rozpaczą w oczach. Nastolatek kiwa głową kilka razy. Obraca się i ucieka szybko, potykając się parę razy. Nick uśmiecha się. Po chwili dołącza do niego Oscar. Nad głowami Tennysonów przelatuje gigantyczny gołąb. Nick gwiżdże cicho. Omnimatrix rozładowuje się, a Nick wraca do ludzkiej postaci. Oscar unosi jedną brew. Oscar unosi dłoń w ramach pożegnania i odchodzi. Nick stoi chwilę z zagryzioną wargą, obraca się w kierunku, w którym odleciał ptak i również kieruje się do domu.
 * Oscar: C-co-
 * Nick: Hej kuzynie. Sory, nie mam dzisiaj humoru na żadne testy. Miałem-
 * Oscar: Chodź tu! Teraz! Jestem przy garażu. Lata tu mucha wielkości... nie wiem... kota? I chyba chce mnie zjeść.
 * Nick: Co?
 * Oscar: Chodź tu!
 * Oscar: Ale możesz mi dać spokój?
 * Oscar: Dobra... Kurde! Co to ma być? I gdzie jest ten idiota?
 * Oscar: Wystarczy? No debil no...
 * Oscar: Geniusz. Naprawdę, geniusz.
 * Oscar: Trochę ci się zeszło!
 * Nick: Biegłem najszybciej jak mogłem! Co to ma być za gówno?!
 * Oscar: Efekt twojego "wystarczającego" zabezpieczenia.
 * Nick: I co ja niby mam zrobić?
 * Oscar: Zmień się w kogoś! Może w Bedrocka albo QuadPuncha!
 * Nick: Mam lepszy pomysł!
 * Oscar: Nie! Co ty robisz?
 * Nick: Dobijam owada. A co?
 * Oscar: A nie pomyślałeś o zniszczeniach w garażu? I o... o zbiorniku! Przestań!
 * Nick: No dobra. Zadowolony? Bo ja tak. Załatwiłem stwora i nic tak naprawdę nie zniszczyłem. I w sumie to miło tak się wyżyć. Bo wiesz, miałem dzisiaj tak okropny dzień w-
 * Nick: Em... Oscar? Nic ci nie jest?
 * Oscar: Eee... nie? Jest dobrze. A tobie?
 * Nick: Jak sam widzisz. Czyli niepotrzebnie się-
 * Oscar: Co tam mówiłeś?
 * Nick: Że jestem debilem.
 * Oscar: Z uprzejmości nie zaprzeczę.
 * Nick: Uciekaj Oscar!
 * Oscar: Chętnie.
 * Nick: Nie zostało mi dużo czasu... Dobra, wypróbujmy coś takiego...
 * Nick: Haha! Udało się!
 * Nastolatek: P-przepraszam. J-ja... usunę ten film! Przysięgam!
 * Nick: Nic tu nie widziałeś, jasne?
 * Nick: Spadaj.
 * Oscar: No, brawo. Pokonałeś wielką muchę i wielką mrówę, no i spławiłeś dzieciaka.
 * Nick: Nie musisz mi mówić.
 * Nick: To już nie nasz problem.
 * Oscar: Mój na pewno nie. Ale twój... raczej tak.
 * Nick: Ej, w mieście jest wojsko bo wszyscy boją się kosmitów. Jak ten gołąb tam wleci to długo sobie nie pożyje. Poza tym skąd miałem wiedzieć, że ten płyn wybuchnie pod wpływem ciepła. No skąd?
 * Oscar: To nie zmienia faktu, że powinieneś się tym zająć.
 * Nick: Ja, mój drogi kuzynie, jestem tylko dzieciakiem, który przez kompletny przypadek aktywował broń biologiczną. I mam ważniejsze sprawy na głowie. Na przykład... muszę umówić się na następne spotkanie z Tetraxem... muszę trenować... zrobić daily questy w WoW'ie...
 * Oscar: Tia... no dobra.
 * Nick: A, nie dokończyłem ci opowiadać. Miałem dzisiaj kartkówkę z chemii, ale przez treningi z Tetraxem nie miałem czasu, żeby się na nią nauczyć.
 * Oscar: Miałeś sporo wolnego czasu. To że nie umiesz nim gospodarować to już twój problem.
 * Nick: No... tak... ale przez ten cały bajzel z zegarkiem jakoś nie byłem w stanie się skupić na... na życiu w sumie. Jeszcze bardziej niż normalnie. Nie napisałem tego przemówienia, nie zrobiłem zadania na fizykę, nie nauczyłem się na kartkówkę na chemię... nie kupiłem prezentu na urodziny taty! Dobra, podepnę się pod prezent Franka.
 * Oscar: Gratuluję. Ręce mi marzną, wracam do domu. Koszta za naprawy w garażu pokrywasz ty, kuzynie.
 * Nick: Co? Czemu ja?
 * Nick: Ta. Jasne. Ale nie mam tyle kasy.
 * Oscar: To zdobądź. Siema.

Wieczorem Nick jest już w domu. Leży w łóżku z książką na kolanach. Do jego pokoju wchodzi brat. Kontynuuje czytanie.
 * Frank: Zamówiłeś już ten prezent dla taty?
 * Nick: ...jeszcze nie. Ale zamówię, po prostu później. Teraz mi się nie chce.
 * Frank: ...no dobra, ale pamiętaj.
 * Nick: Luzik.

Następnego dnia Nick budzi się około południa. Wstaje ospale, wstawia wodę na herbatę i włącza komputer. Z salonu dociera do niego głos prezentera, mówiącego o atakach zmutowanych zwierząt. Nick biegnie szybko do pokoju i wbija wzrok w ekran. Nick mruży oczy. Zdaje się być zmartwiony. Wraca do swojego pokoju, rzuca się na łóżko i zaczyna wpatrywać się w sufit, jak gdyby zastanawiał się nad czymś. Nagle rozlega się dzwonek telefonu. Nick podnosi niewielką komórkę i odbiera. Z telefonu dobywa się szept Oscara: Nick ogląda się i zniża głos. Oscar rozłącza się, a Nick patrzy z konsternacją na komórkę. Po chwili łapie się za czoło i wypuszcza ze świstem powietrze. Przechadza się po pokoju przez minutę, może dwie, zastanawiając się co powinien zrobić. Wreszcie jego spojrzenie ląduje na zegarku. Walczy jeszcze chwilę sam ze sobą, po czym uderza się dłonią w czoło. Nick zakłada bluzę i kieruje się do wyjścia z pokoju. Staje jeszcze na chwilę i wzdycha głęboko, po czym stawia ostatni krok.
 * Nick: 4 ofiary śmiertelne?
 * Tata Nicka: I więcej rannych. Ja myślę, że to ci cali kosmici. Przylecieli i zmienili te zwierzęta w potwory.
 * Nick: Ta... pewnie tak.
 * Nick: Halo?
 * Oscar: Mamy mały problem.
 * Nick: Co?
 * Oscar: Jestem w centrum handlowym z Roxanne. Atakuje nas zmutowany pies.
 * Nick: Co?!
 * Nick: Mam dzwonić po Tetraxa?
 * Oscar: A co go interesuje czy mi się stanie krzywda czy nie? Ty masz tu przyjść.
 * Nick: Ja? Mam walczyć ze zmutowanym psem?
 * Oscar: Pokonałeś muchę i mrówkę, tak?
 * Nick: To chyba nie to samo. Poza tym... jestem zajęty. I wypoczywam po ciężkim tygodniu.
 * Oscar: Przestań pieprzyć i chodź tu! Jesteśmy w księgarni.
 * Nick: No i co teraz?
 * Nick: Będę tego żałował... ale lepiej to zrobić zanim się rozmyślę.

Oscar ukrywa się właśnie z dziewczyną za regałem z książkami. Po księgarni niesie się dźwięk ciężkich łap zmutowanego psa uderzających o ziemię. Chłopak słyszy oddech bestii, jej ciche warczenie i świszczące węszenie. Jest blisko, być może właśnie teraz przechodzi za tym dokładnie regałem, za którym się ukrywają. Być może zaraz trąci go łapą i przewali na nich. Może okrąży go i znajdzie dwójkę bezbronnych nastolatków, tylko czekających na pożarcie. A jednak, gdzieś w sklepie ktoś załkał cicho. Niestety słyszalnie. Bestia biegnie od razu w kierunku źródła dźwięku. "Po niej" myśli Oscar, ale nie śmie wyjrzeć zza regału. Słyszy tylko jak inny regał uderza w ziemię, sprawiając, że książki rozlatują się po sklepie. Po tym słychać już krzyk przerażenia i głośny świst powietrza.

Nick, jako Sonic, dociera do galerii. Budynek otoczony jest przez specjalne oddziały policji. Zdają się one jednak nic nie robić. Czekają. Cóż, on nie zamierza. Wymija funkcjonariuszy i wpada do środka. Zatrzymuje się na środku galerii i rozgląda się. Szukanie księgarni nie zajmuje mu zbyt długo dzięki jego prędkości. Gdy dociera do sklepiku od razu zauważa mutanta. Wzdryga się na jego widok. Potrząsa głową i wybija się w jego kierunku, wpadając na niego z impetem. Bestia uderza w ladę przełamując ją i wpadając na ścianę. Nick spogląda na dół na płaczącą dziewczynkę, po czym znów kieruje spojrzenie na psa, który powoli podnosi się z ziemi. Wzdycha pod wizjerem, po czym łapie dziewczynkę i przebiega się wokół księgarni zgarniając tylu klientów, ilu może i wynosząc ich z księgarni. Po kilku takich rundkach wszyscy są już na zewnątrz. Nick bierze kuzyna na stronę. Rozlega się ryk stwora. Nick klepie kuzyna po plecach, po czym staje w wejściu do księgarni. Oscar podchodzi do grupy ludzi. Zaczynają iść w kierunku schodów ruchomych. Do Oscara przybliża się dziewczyna. Dziewczyna unosi brew.
 * Nick: Teraz by się przydało, żebym częściej tu bywał. Gdzie jest ta księgarnia?
 * Oscar: Dzięki. Jeszcze chwila i pewnie byłoby po nas.
 * Nick: Oj masz za co dziękować. Będziesz musiał mi się jakoś odwdzięczyć. Dobra, słuchaj. Wyprowadź stąd Roxanne i resztę tych ludzi, ja spróbuję jakoś rozprawić się z tym psem.
 * Oscar: Serio?
 * Nick: Tak... serio. Być może... być może warto by raz w życiu zachować się odpowiedzialnie. Przeze mnie zginęli ludzie, Oscar. I nie wiem czy czuję się z tym dobrze.
 * Nick: Do roboty.
 * Oscar: Dobra. Wszyscy do wyjścia. Powoli i ostrożnie, nie panikujemy.
 * Roxanne: Czy ty właśnie rozmawiałeś z tym kosmitą?
 * Oscar: Ta. Też się zdziwiłem, że gada po naszemu. Wydawał się być... spoko.

Nick tymczasem patrzy bez ruchu na stojącą na przeciw niego bestię. Piana toczy się jej z pyska, jej nienaturalnie długie kły tworzą w jego głowie makabryczne wizje. Chłopak oddycha szybko, sparaliżowany strachem. Pies stawia pierwszy krok w jego kierunku. Z jej pyska dobywa się ciche powarkiwanie. Podnosi wizjer i gwiżdże głośno, zwracając uwagę zwierzęcia, po czym wybiega ze sklepiku i rusza wzdłuż korytarza. Zatrzymuje się przy schodach ruchomych. Spogląda na niższe piętro i zauważa kuzyna na czele ewakuującej się grupy. Odwraca wzrok, aby ujrzeć biegnącego w jego kierunku mutanta. Zbliżającą się nieuchronnie zgubę. Przełyka ślinę i zaczyna się rozglądać, poszukując jakiegokolwiek pomysłu na pokonanie stwora. Myślenie przerywa mu pies, który dociera już do niego. Nick wciąga powietrze i odskakuje w ostatniej chwili. Stwór, nie dając rady zareagować, wpada na schody i stacza się po nich na niższy poziom galerii. Nick opiera się o barierkę i wzdycha z ulgą. Jego serce wali jak dzwon. Nie cieszy się tą chwilą spokoju zbyt długo, gdyż bestia zaczyna wspinać się z powrotem na górę. Robi to pokracznie, ale mimo wszystko zbliża się powoli do celu. "Byłoby miło gdybym mógł się teraz zmienić w QuadPuncha albo Bedrocka... nawet Śmierdziucha byłaby dobra." pomyślał chłopak, po czym zbiegł na dół po schodach, wymijając i dezorientując zwierzę, które znów zaczęło spadać. Nick odbiega od przeciwnika i zaczyna przeszukiwać różne sklepy. Po pewnym czasie odnajduje rolkę metalowej liny w sklepie budowlanym. Wraca do schodów, ale nie widzi zwierzęcia. Po chwili jednak spostrzega je. Stwór jest właśnie w trakcie uszczuplania zapasów jednej z restauracji znajdujących się na tym piętrze. Chłopak podnosi więc wizjer i gwiżdże. Zwierzę podnosi łeb i biegnie w kierunku dźwięku. Nick przygotowuje linę, gdy nagle rozlega się mrożący krew w żyłach dźwięk. Omnimatrix zaczyna pikać. Nick spogląda na niego z przestrachem, po czym opuszcza wizjer i rzuca rolkę liny na ziemię. Chwyta za jeden jej koniec i biegnie w kierunku stwora, po czym zaczyna kręcić wokół niego kółka, więżąc jego masywne łapy. Nagle Nick wraca do ludzkiej postaci w błysku czerwonego światła. Potyka się i puszcza linę. Prędkość, którą wcześniej zbudował sprawia, że wylatuje do przodu i uderza głową w posadzkę. Podnosi się do siadu sycząc z bólu. Bestia natomiast pada ciężko na ziemię, warcząc i wiercąc się. Na twarzy Nicka pojawia się cień uśmiechu, stłumiony przez jego przerażenie. Potykając się wstaje z ziemi i zaczyna biec do jednego z wyjść. Wypada z galerii i odbiega, nie oglądając się za siebie.
 * Nick: No dobra.
 * Nick: Myśl, myśl...
 * Nick: Powinna wystarczyć...

Następnie widzimy Nicka już w domu. Rozmawia przez telefon z kuzynem. Nick milknie oczekując od kuzyna jakiejś odpowiedzi. Oscar zaczyna się śmiać. Nick rozłącza się i siada przy komputerze.
 * Oscar: ...i zgarnęli stwora. Widzieliśmy jak odjeżdżają z nim na pace.
 * Nick: Martwię się tylko tym, że to nie był jedyny. Pamiętasz tego gołębia? Ile jeszcze zwierząt mogło być w pobliżu kiedy ten zbiornik eksplodował?
 * Oscar: Co najmniej kilka. A jeżeli wszystkie najmniejsze insekty i robale też zmutowały, to dużo więcej.
 * Nick: O ranyy... Nie ma mowy, że uda mi się zająć wszystkimi.
 * Oscar: Nikt od ciebie nie oczekuje, że zajmiesz się wszystkimi. I tak zrobiłeś już więcej niż się po tobie spodziewałem.
 * Nick: Wielkie dzięki. Nie no, sam się sobie dziwię. Ale... to było przerażające. Nie chcę już tego powtarzać. Naprawdę.
 * Oscar: Jesteś superbohaterem kuzynie.
 * Nick: Nie chcę być superbohaterem i się na niego nie nadaję. Ratowałem ciebie, bo jesteś moim kuzynem. Nie byłbym w stanie ryzykować własnego życia dla ludzi, których nie znam i na których mi nie zależy. Nie byłbym w stanie i nie chciałbym. Ale... mimo wszystko źle się czułem z tym, że ludzie płacą życiem za mój błąd. I wydaje mi się, że skoro mam to coś na ręce, to powinienem nieco zrewidować moją moralność. Zaczynając od odpowiedzialności. Przecież nawet samo to, że w ogóle mam Omnimatrix to wina tego, że zachowałem się nieodpowiedzialnie i podszedłem do tej kapsuły czy co to tam było. Dziadkowie musieli przez to wylecieć w kosmos i o mało co nie zginęli. Całe miasteczko było zagrożone przez to, że ten wielki robot mnie szukał. Tetrax utknął przeze mnie na Ziemi. Nie chcę być dzieckiem, które pakuje wszystkich w kłopoty przez swoją głupotę. Nie jeśli moje błędy mogą mieć okropne skutki i tworzyć zagrożenie dla mojej rodziny i... w sumie dla całej Ziemi.
 * Nick: Halo?
 * Oscar: Eee... to zabrzmiało bardzo poważnie. I mrocznie. Dziwnie słyszeć coś takiego od ciebie. Zapisałeś to sobie na kartce?
 * Nick: Co- nie! Jakoś tak samo wyszło.
 * Oscar: Dobra dobra Konradzie. Nazywasz się milijon bo za milijony kochasz i cierpisz katiusze?
 * Nick: Ale możesz?
 * Oscar: Nie przejmowałbym się na razie tym ptaszorem. Później możesz to obgadać z Tetraxem. Nie miałeś przypadkiem kupić prezentu tacie?
 * Nick: O cholera. Faktycznie.
 * Oscar: Odpowiedzialność?
 * Nick: Cicho. Dobra, idę. Cześć.
 * Nick: Dobra... co ja miałem kupić?

Ciemne, oblodzone pomieszczenie. Nefrill siedzi przy biurku i przegląda datapad. Rozlega się pukanie. Drzwi odsuwają się, wpuszczając do środka światło z korytarza i wzbijając chmurę pary. Do pomieszczenia wkracza Baz-El (Ben 10: Omegaverse).
 * Nefrill: Wejść.
 * Baz-El: Witam, magistrze Nefrill. Raportuję, że udało mi się zdobyć informacje na temat chłopaka. Jego imię i nazwisko to Nicholas Tennyson. Ma 15 ziemskich lat i zamieszkuje ośrodek miejski Wellbood.
 * Nefrill: W naszych bazach danych nie figurują informacje o mieszkańcach Ziemi.
 * Baz-El: Nie dowiedziałem się tego z bazy danych, tylko od jego dziadków. Wiem też jaką skończył szkołę i posiadam nieprzyjemną ilość informacji na temat jego rodziny i nawyków żywieniowych.
 * Nefrill: Rozumiem... Chciałbym bliżej poznać pana Tennysona. Być może byłby bardziej skory do rozmowy niż Tetrax.
 * Baz-El: Magistrze?
 * Nefrill: Znam jedną istotę, która była zdolna stworzyć urządzenie poziomu 20. I doskonale wiesz, kto to jest.
 * Baz-El: Tak, magistrze. To magistratus Azmuth.
 * Nefrill: BYŁY magistratus. W każdym razie jeżeli urządzenie, które wyszło spod jego ręki znajduje się na Ziemi, to z pewnością chciałbym wiedzieć o nim więcej. Przygotuj statek. Udamy się na małą wycieczkę.