User:GrubaBulwa

ODCINEK 37
Nick znajduje się w sali odpraw. Na ścianie wisi wielki monitor wyświetlający twarz Magistraty. Nick stoi przed nim na baczność w towarzystwie Skippera. Monitor gaśnie. Nick odwraca się do Skippera, który wzrusza ramionami.
 * Magistrata: Liczę, że zdajesz sobie sprawę z powagi sytuacji. Jesteśmy świadkami zorganizowanej akcji. Komuś udaje się włamywać i okradać placówki Hydraulików w całej galaktyce. Znikają pojedyncze komponenty, jednak znikają regularnie. Twoim zadaniem będzie powstrzymanie złodzieja przed dokonaniem następnej kradzieży.
 * Nick: Skąd wiemy, gdzie nastąpi?
 * Magistrata: Tu właśnie jest problem. Nie wiemy.
 * Nick: Świetnie. Jeszcze nie mam transformacji, która przewiduje przyszłość, Magistrato.
 * Magistrata: Masz swoje rozkazy, Tennyson. Ufamy ci.
 * Skipper: Masz problem młody.
 * Nick: Wiem.

Nick i Blonko lecą niewielkim, zielonym statkiem kosmicznym. Nick opiera głowę na dłoni, trzymając łokieć na uchwycie przy drzwiach i wygląda w znudzeniu przez okno. Nick ożywia się. Nagle na konsolce zaczyna migać czerwone światełko.
 * Nick: Dalej nic?
 * Blonko: Zbieramy transmisje ze wszystkich placówek. Jeżeli coś się wydarzy, to będziemy wiedzieć.
 * Nick: Macie jakieś herbaciarnie w kosmosie?
 * Blonko: Oczywiście.
 * Nick: Serio?
 * Blonko: Owszem. Nie wiem czemu miałbym żartować w tej kwestii.
 * Nick: Gdzie, jak, co? Powiedz więcej!
 * Blonko: Z tego co rozumiem, wydawało ci się, że herbata jest wynalazkiem ludzi. Jednak wywary z różnorakich ziół i liści są bardzo popularne w całej galaktyce.
 * Nick: Chciałbym kiedyś napić się kosmicznej herbaty.
 * Blonko: Na mojej rodzinnej planecie, Revonnie, piliśmy przepyszny wywar z importowanych ziół i suszonej Amber Ogii. Powinieneś kiedyś jej posmakować.
 * Nick: Chętnie.
 * Nick: Transmisja?
 * Blonko: Na to wygląda.
 * Nick: No to leć!

Statek ląduje na stacji osadzonej na pustynnej planecie. Nick i Blonko wyskakują natychmiast na zewnątrz i biegną w kierunku wejścia. Nick otwiera drzwi z pomocą odznaki i wpada do środka. Natrafiają w końcu na Hydraulika. Cała trójka przechodzi do centrum sterowania. Hydraulik sprawdza coś w komputerze.
 * Nick: Nicholas Tennyson, melduję się. Co się stało? Gdzie złodziej?
 * Hydraulik: Złodziej?
 * Nick: Wysyłaliście transmisję. Wzywaliście pomoc.
 * Hydraulik: (zaskoczony) Nie. Nic nie wzywaliśmy. To ciekawe... chodźcie ze mną.
 * Hydraulik: Hm... wygląda na to, że ktoś włamał się do naszego systemu i zdalnie wysłał sygnał ratunkowy.
 * Nick: Czyli zmyłka.
 * Blonko: W takiej sytuacji nie powinno nas tu być. Przestępca znajduje się gdzieś indziej. Zostaliśmy oszukani.
 * Nick: Tak. Czyli zmyłka.

Znów kokpit statku. Nick kryje twarz w dłoniach, w czasie gdy Blonko steruje pojazdem. Statek zawraca i przyspiesza gwałtownie.
 * Nick: Daliśmy się oszukać. Ten gość nie jest taki głupi.
 * Blonko: W tej chwili otrzymujemy kilkanaście transmisji.
 * Nick: Prawdopodobnie żadna z nich nie jest prawdziwa. Nie wiem jak mamy go złapać.
 * Blonko: Hm... to ciekawe.
 * Nick: O co chodzi?
 * Blonko: Właśnie uruchomił się system alarmowy w jednej z nieaktywnych placówek. O. Już się wyłączył. Dziwne, prawda?
 * Nick: To on! To nasz złodziej!
 * Blonko: Skąd-
 * Nick: Leć tam, szybko!
 * Blonko: No dobrze...

Nick i Blonko lądują przed zniszczoną, starą placówką Hydraulików na niewielkiej, skalistej asteroidzie. Nick odpina pasy, aktywuje swój hełm i wychodzi ze statku. Nick zaczyna biec w kierunku stacji. Blonko podąża za nim. Docierają do drzwi stacji, które okazują się być zamknięte. Blonko zabiera się do pracy przy panelu. Po chwili odsuwa się od niego. Nick aktywuje miecz świetlny i wbija go w drzwi. Zaczyna wycinać w nich dziurę. Zajmuje to jakąś minutę. Blonko spogląda na Nicka pytająco, po czym włącza latarkę w swoim blasterze i wchodzi do środka. Nick podąża za nim. Krążą po placówce, szczęśliwie niewielkiej, aż w końcu znajdują magazyn, z którego dochodzi słabe światełko. Nick przykłada palec do ust i wchodzi do środka jako pierwszy. Blonko podąża za nim, również się skradając. Z jednego z ustawionych na regałach pudeł wyłania się szaroskóry, czerwonooki Galwan w czarno-czerwonej szacie. W dłoni trzyma fiolkę zielonej cieczy. Galwan przechodzi po regale i przeskakuje na długi, metalowy stół stojący naprzeciw drzwi. Leży na nim czerwony, smukły zegarek z szarym symbolem klepsydry na tarczy. Galwan wyciąga rdzeń zegarka i już ma zamiar podpiąć do niego fiolkę, gdy nagle: Galwan odwraca się do dwójki Hydraulików, a na jego twarzy pojawia się grymas niezadowolenia. Nick wyciąga prawą rękę do przodu. Z jego nadgarstka wysuwa się działko, które wypala w kierunku Galwana. Ten przetacza się po stole unikając strzału i podczepia fiolkę do rdzenia. Galwan montuje rdzeń w zegarku, gdy Nick rzuca się w jego kierunku. Klepsydra rozświetla się na czerwono. Galwan szybko zakłada na siebie zegarek, który opasa się wokół jego tułowia. Nick, który zbliżył się już do stołu strzela ponownie, jednak Galwan unika i tego strzału. Nick chwyta Galwana w garść. Zegarek Galwana rozświetla się, a jego sylwetka zostaje spowita czerwoną poświatą. Wyrasta z dłoni Nicka, który cofa się o krok. Po chwili przed Hydraulikami zamiast Galwana stoi Nekroziębianin. Ma bladoniebieską skórę, szaroniebieskie skrzydła i czerwone oczy. Jego klatka piersiowa jest szeroka, postura przygarbiona. Nosi czarno-czerwony pas z czerwonym symbolem Omnimatrixa. Nick zostaje szybko zamrożony przez lodowy oddech Nekroziębianina. Nekroziębianin zaczyna się śmiać, gdy nagle w jego kierunku zaczynają lecieć pociski. Jeden trafia go, na co ten odpowiada przemianą w niematerialnego. Pozostałe pociski przelatują przez niego bez efektu. Nekroziębianin rozpościera skrzydła i przelatuje przez Blonko kilka razy, zamrażając go. Nekroziębianin przelatuje przez sufit, pozostawiając zamrożonych Hydraulików samych.
 * Nick: Szybko! Bo nam ucieknie!
 * Blonko: Powinienem złożyć meldunek i-
 * Nick: Zrobisz to później. Jako twój przełożony nakazuje ci iść ze mną.
 * Blonko: Właściwie to... no dobrze. Ale jeżeli będziemy mieli jakieś problemy-
 * Nick: To wszystko będzie na mnie. Jasne.
 * Nick: Wiesz może czemu wyłączyli ją z użytku?
 * Blonko: Asteroida znajdowała się niegdyś w pobliżu kilku strategicznych punktów, jednak wreszcie nieuchronnie oddaliła się od nich. Stacja przestała być potrzebna.
 * Nick: To ma sens. Czego ten złodziej tu szuka? Na takiej nieaktywnej stacji nie powinno być nic ciekawego, prawda?
 * Blonko: Nie powinno. Nie wiemy jednak czy nie ma.
 * Nick: Fakt.
 * Nick: Świetnie. Zamknął za sobą drzwi.
 * Blonko: Nie wydaje mi się. Nie wyglądają jakby były otwierane. Ktokolwiek jest w środku musiał dostać się tam w inny sposób.
 * Nick: Dasz radę je otworzyć?
 * Blonko: Być może. Chociaż ty mógłbyś to zrobić dużo szybciej, na przykład z pomocą formy Galwanicznego Mechamorfa.
 * Nick: Wolę zachować energię Omnimatrixa na później. Nie wiemy czy typek nie będzie niebezpieczny.
 * Blonko: To... rozważne. Dobrze myślisz.
 * Blonko: Niestety. Brakuje zasilania.
 * Nick: To spróbujemy inaczej.
 * Nick: Proszę bardzo. Kadeci przodem.
 * ?: Nareszcie!
 * Galwan: Tak, tak, tak!
 * Blonko: Rzuć urządzenie i podnieś ręce do góry!
 * Nick: Nie- o rany...
 * Galwan: Ah. Hydraulicy. A więc nie jesteście aż tak głupi. Cóż, być może powinienem był być bardziej ostrożny.
 * Blonko: Jesteś podejrzany o wielokrotne włamania na prywatny teren Hydraulików oraz kradzież naszej własności! Pójdziesz teraz z nami i złożysz wyjaśnienia!
 * Galwan: Nie. Nie wydaje mi się.
 * Nick: Coś jest nie tak. Ta ciecz i ten zegarek... Blonko! Zdejmij go!
 * Blonko: Nie mam podstaw do użycia broni. Poza tym najpierw powinienem-
 * Nick: Więc ja to zrobię!
 * Galwan: Tak! Moje wspaniałe dzieło skończone! Dowód mojego geniuszu!
 * Blonko: Nicholasie, twój czyn był wysoce nieodpowiedzialny i pogwałcił podstawowe-
 * Nick: Wiesz, że nie umiem strzelać! Bierz go!
 * Nick: Dobra. Oficjalnie mam dość. Nigdy więcej strzelania.
 * Galwan: Głupcze! Teraz nic nie powstrzyma mnie przed-
 * Nick: Jesteś aresztowany. Powodzenia w użyciu zegarka bez dotykania go.
 * Galwan: Skąd- A zresztą. Nieistotne.
 * Nekroziębianin: Tak! Udało się! Stworzyłem działający Omnimatrix!
 * Nick: Jak? Myślałem, że- a zresztą. Blonko! Wezwij wsparcie. Ja go przytrzymam.
 * Nekroziębianin: Powodzenia w przytrzymywaniu mnie.
 * Nekroziębianin: Doskonale! Doskonale! Teraz, ojcze, nareszcie mnie docenisz!

Nick i Blonko znajdują się na pokładzie statku Hydraulików. Na monitorze wyświetla się twarz Magistraty. Magistrata rozłącza się. Rozlega się sygnał przychodzącej transmisji. Blonko i Nick zbliżają się do komputera, ten pierwszy odbiera transmisję. Transmisja urywa się. Blonko drapie się po głowie.
 * Blonko: Niestety zawiedliśmy. Nie udało nam się pochwycić więźnia.
 * Nick: Ale wiemy już kto to... tak jakby i wiemy, po co nas okradał.
 * Magistrata: A więc słucham.
 * Nick: Galwan. Szaroskóry, czerwone oczy i ubrania. Ze skradzionych komponentów udało mu się stworzyć działający Omnimatrix.
 * Magistrata: (zaskoczona) Jak to możliwe? Myślałam, że urządzenie o takiej potędze jest w stanie stworzyć tylko Azmuth.
 * Nick: Tak. Też byłem zaskoczony. W dodatku posiada dostęp do próbek DNA, których ja nie mam.
 * Magistrata: W takim razie jest większym zagrożeniem niż się spodziewaliśmy. Musicie go złapać.
 * Nick: Z tym może być problem. Prawdopodobnie nie będzie już nas okradał, więc... (na jego twarzy pojawia się wyraz olśnienia) Wiem!
 * Magistrata: O co chodzi?
 * Nick: Mój Omnimatrix emitował łatwy do wykrycia sygnał, dopóki Tetrax go nie przytłumił. Może ten drugi ma tak samo?
 * Magistrata: W takim razie aktywujemy wszystkie radary. Jeżeli emituje jakiś sygnał, to go wykryjemy.
 * Blonko: My również przedsięweźmiemy odpowiednie kroki.
 * Magistrata: Doskonale.
 * Nick: Musimy go złapać. Jeżeli jest w stanie stworzyć działający Omnimatrix...
 * Blonko: To jest ogromnie niebezpieczny. Tak.
 * Nick: Do tego może zmieniać się w kosmitów bezdotykowo. Też tak chcę.
 * ?: Pomocy! Przyślijcie pomoc! Mamy intruza! Mamy-
 * Nick: Możesz zlokalizować źródło transmisji?
 * Blonko: Owszem. Międzygalaktyczne Centrum Łączności na ziemskim księżycu.
 * Nick: Na Księżycu jest Międzygalaktyczne Centrum Łączności?
 * Blonko: Nie wiedziałeś? Przecież mieszkałeś na Ziemi.
 * Nick: Nie miałem pojęcia. Aaa! Nieważne! Musimy szybko się tam dostać!
 * Blonko: Czemu?
 * Nick: Bo to na pewno nasz Galwan!
 * Blonko: Tego... nie wiemy.
 * Nick: Wiemy! Jeżeli szukamy kogoś i nagle dostajemy transmisję, która mówi o tym, że ktoś jest gdzieś, to to musi być nasz ktoś!
 * Blonko: Wydaje mi się, że nie rozumiem...
 * Nick: Nie musisz! Odpalaj statek!

Nick i Blonko docierają do drzwi centrum łączności, które - ku ich wielkiemu zaskoczeniu - są zamknięte. Nick aktywuje Omnimatrix i wybiera kosmitę. Uderza w tarczę i przemienia się w Spectrala. Nick przenika do środka przez ścianę.
 * Nick: Oj nie. Mam już dość zamkniętych drzwi!
 * Blonko: A więc użyjesz wreszcie Omnimatrixa?
 * Nick: Tak. Użyję.
 * Blonko: Dobrze. Musisz dostać się do panelu i-
 * Nick: Wybacz Blonko, ale muszę to zrobić sam.
 * Blonko: Nicholas?
 * Blonko: Nicholas, zaczekaj!

W centralnej sali transmisji Galwan majstruje przy kontrolkach, gdy nagle z ziemi wyłania się Nick. Zaczyna mówić, nie materializując się. Galwan odwraca się zdezorientowany. Galwan przemienia się w Nekroziębianina. Nick materializuje się. Nekroziębianin zdaje się zaskoczony. Nekroziębianin atakuje lodowym oddechem, przez który Nick przenika. Nekroziębianin przemienia się z powrotem w Galwana, który z kolei przemienia się w małego, szarego kosmitę o czerwonych oczach. Symbol Omnimatrixa tkwi na jego czole. Kosmita wydaje z siebie głośny krzyk, który ogłusza i paraliżuje Nicka. Kosmita klonuje się. Wszystkie duplikaty zaczynają krzyczeć. Nick materializuje się. Nick próbuje się zdematerializować, ale nie jest w stanie się na tyle skupić. Nick mdleje i pada na ziemię. Kosmita przemienia się ponownie w Nekroziębianina, przelatuje przez sufit zamrażając go, po czym tłucze go, dając sobie przejście. Przemienia się następnie w różowego kosmitę z bladożółtymi rogami i połączonymi z jego rękoma skrzydłami. Chwyta Nicka nogami i wylatuje przez dziurę.
 * Nick: Kim ty jesteś?
 * Galwan: Ah, niewidzialny, czy tak? Hydraulik?
 * Nick: Nie odpowiada się pytaniem na pytanie.
 * Galwan: Jeżeli chcemy bawić się w dobre maniery, to muszę poprosić cię o ujawnienie się. Wolałbym, żeby mój rozmówca był widoczny.
 * Nick: Nie nabiorę się na twoje gierki.
 * Galwan: Szkoda. W każdym razie osiągnąłem już to, czego chciałem.
 * Nekroziębianin: Nie mam tu dalszego interesu. Żegnam.
 * Nick: Stój!
 * Nekroziębianin: Omnimatrix? Skąd go masz?!
 * Nick: Chciałem ci zadać to samo pytanie.
 * Nekroziębianin: Ja go stworzyłem! A ty... złodziej!
 * Nick: Nie jestem złodziejem. Azmuth, twórca, pozwolił mi go zatrzymać!
 * Nekroziębianin: Łżesz!
 * Nick: Przestań! Mówię prawdę!
 * Nick: Aaa! Dosyć!
 * Kosmita: Mów prawdę!
 * Nick: Mówię!
 * Nick: Przestań! Proszę!

Nick budzi się przykuty do stołu w ciemnym, zagraconym magazynie. Próbuje się ruszyć, jednak bez skutku. Nick odwraca głowę w kierunku głosu. Galwan stoi przy jego lewej ręce i majstruje przy Omnimatrixie. Nick wbija wzrok w sufit i zaczyna się zastanawiać, zagryzając wargę. Zza jednej ze skrzyń wyłania się Blonko i strzela pociskiem paraliżującym w Albedo, który w porę odskakuje. Przemienia się w przypominającego małpę obcego o ciemnym futrze i czerwonych oczach. Strzela z ogona siecią, której Blonko unika przetaczając się po ziemi. Strzela następnie do Albedo liną energetyczną, ten jednak przykleja sieć do sufitu i podciąga się w górę. Buja się następnie na sieci i kopie Blonko, przewracając go na ziemię. Ten zaczyna się podnosić, jednak Albedo atakuje go serią szybkich ciosów, po czym posyła kopniakiem na ścianę, przyklejając go do niej siecią. Nick przekręca rękę tak, że jest w stanie uderzyć przyciskiem w blat i aktywować zegarek. Nick uderza Omnimatrixem w stół, rozświetlając pokój na zielono. Więżące go kajdany pękają, gdy jego ręce zmieniają się w potężne, czerwone ramiona QuadPuncha. Zeskakuje na podłogę i strzela kostkami palców. Albedo przemienia się w Cerebroskorupiaka i odsłania swój mózg, rażąc Nicka prądem i powalając go na ziemię. Nick warczy z bólu, jego ciało zaczyna dymić. Nick osuwa się z kolan i kładzie plackiem na ziemi nieprzytomny. Albedo odwraca się i spostrzega wchodzącego w światło lampy Azmutha. Albedo odmienia się w swoją galwańską formę i podbiega do Azmutha, który zatrzymuje go unosząc rękę. Albedo zdaje się zdruzgotany. Nie jest w stanie wydusić z siebie żadnego słowa, patrzy szeroko otwartymi oczyma na swego "ojca". Albedo uśmiecha się z niedowierzaniem. Warga Albedo zaczyna drgać. Albedo ponownie zaniemówił. Stoi jak kołek, wpatrując się przed siebie pustym wzrokiem. W kącikach jego oczu pojawiają się łzy. Azmuth podchodzi do niego i zdejmuje Omnimatrix w kilku krótkich manewrach. Chwyta go pod ramię i podchodzi do wiszącego na ścianie blonko. Jego ręka zmienia się w mały miotacz blasterowy, z którego pomocą rozcina więżącą go sieć. Azmuth znika otoczony zieloną poświatą.
 * Galwan: Nie wierć się.
 * Nick: Co ty-
 * Galwan: Próbuję zdjąć z ciebie Omnimatrix i oddać go prawowitemu właścicielowi.
 * Nick: Powiedziałem ci przecież, że Azmuth pozwolił mi go zatrzymać.
 * Galwan: Kłamca! Łgarz! Nie wiem jak wszedłeś w posiadanie magnum opus mego ojca, ale na pewno nie zrobiłeś tego uczciwie.
 * Nick: Ojca?
 * Galwan: Owszem. Ojca. Jestem Albedo, syn wielkiego Azmutha i spadkobierca jego geniuszu.
 * Nick: Naprawdę? To... nie spodziewałem się po nim.
 * Albedo: Mówisz, jakbyś go znał.
 * Nick: Bo go znam! Mówię ci przecież, że pozwolił mi zatrzymać zegarek!
 * Albedo: Twoja przykra próba okłamania mnie zakończyła się fiaskiem. Gdzie on jest i co mu zrobiłeś?!
 * Nick: Nic mu nie zrobiłem! I... nie mogę ci powiedzieć, gdzie jest. Chciał utrzymać to w sekrecie.
 * Albedo: Ha! Żałosny z ciebie kłamca.
 * Nick: Wypuść mnie.
 * Albedo: Nie dopóki nie zdejmę z ciebie Omnimatrixa.
 * Nick: Tak. Powodzenia. Był już taki jeden co próbował.
 * Albedo: Z pewnością nie miał mego intelektu.
 * Nick: (w myślach) Proszę, Blonko, pojaw się!
 * Blonko: Poddaj się!
 * Albedo: U-u-u! Zalecam na następny raz krzyczeć już po ataku. No... na czym stanęło?
 * Nick: Chyba na tym.
 * Nick: Tak! Dziękuję!
 * Albedo: Ha! Wydaje ci się, że mnie pokonasz? Głupcze!
 * Albedo: Tetramandzi są wysoce wrażliwi na elektryczność.
 * Albedo: Niedorzeczność. Nie-do-rze-czność. Że też tyle czasu zmarnowałem na użeranie się z marnymi Hydraulikami.
 * ?: Marnymi, powiadasz?
 * Albedo: Ojcze!
 * Albedo: Ojcze, ja... ja martwiłem się. Ta... ta hydrauliczna szumowina posiada twój Omnimatrix i-
 * Azmuth: Oczywiście, że go posiada. Dałem mu go. I nie nazywaj mnie w ten sposób.
 * Albedo: (zdezorientowany) D-dałeś? Jemu? Dlaczego?
 * Azmuth: Uznałem, że jest mu potrzebny. Poza tym i tak chciałem go zniszczyć, więc co za różnica?
 * Albedo: Zniszczyć? Ależ ojcze-
 * Azmuth: Nie jestem twoim ojcem, Albedo. Wybij sobie wreszcie z głowy te chore urojenia. Owszem, masz w sobie moje DNA, ale ma je również każdy inny Galwan w galaktyce. Niemal każdy. Jesteś taki sam jak oni i nie znaczysz dla mnie nic więcej.
 * Albedo: Ale... ale jestem pierwszy!
 * Azmuth: Owszem, jesteś. Pierwszy i przez to najbardziej wadliwy.
 * Albedo: J-ja... spójrz! Stworzyłem Omnimatrix! Zainspirowałem się twoim geniuszem i udało mi się stworzyć działające urządzenie! Zdobyłem własne próbki, stworzyłem system szybkiej przemiany... czy oni byliby w stanie to zrobić?
 * Azmuth: Nie. I są na tyle rozważni, że nie przyjdzie im to raczej do głowy. Istnienie jednego Omnimatrixa stwarza zagrożenie dla Wszechświata, istnienie dwóch... z pewnością sam rozumiesz.
 * Albedo: Ale ja... ja starałem się. Czy nie jesteś dumny?
 * Azmuth: Z tego, że udało ci się zreplikować urządzenie, którego się wstydzę? Czy z tego, że udało ci się to zrobić poprzez okradanie hydraulicznych placówek jak marny kryminalista? A może z tego, że pojmałeś człowieka obdarzonego przeze mnie zaufaniem? Pomyśl, Albedo. Pomyśl nad swoimi czynami.
 * Azmuth: Jedno co muszę przyznać, to to, że owszem, udało ci się stworzyć całkiem niezły Omnimatrix. Działa i ma funkcję, której ja nie zdążyłem zaimplementować.
 * Albedo: Naprawdę?
 * Azmuth: Nie ciesz się. Nie powiedziałem, że to coś dobrego. Omnimatrix to okropne urządzenie. Stworzyłeś zabójczą i niebezpieczną broń. Powinieneś się wstydzić, tak jak ja wstydzę się stworzenia oryginału.
 * Albedo: Ojcze... czego ode mnie wymagasz? Co mam zrobić? Co mam zrobić, żebyś mnie pokochał?!
 * Azmuth: Nic. Nie trać czasu. Nie pokocham cię, Albedo. Nie jestem zdolny do miłości. Nie kocham żadnego z Galwan i nie pokocham ciebie. Twój intelekt, twoje... "osiągnięcia", twoja chora ambicja i skrzywiona psychika. To wszystko jest zasługą nie twoją, a moją. Nie powinieneś się tym szczycić. Jesteś porażką, Albedo. Wadliwym, ale koniecznym obiektem testowym. Litością byłoby pozbycie się ciebie. Jednak tego nie zrobię. Tak samo jak nie zniszczę Omnimatrixa. Bo symbolizujecie cenne lekcje, których nie chcę zapomnieć.
 * Azmuth: Jest wasz. Powinien odpowiedzieć za swoje wykroczenia. Nie było mnie tu, zrozumiałeś? Tennyson może wiedzieć, ale nikt inny.
 * Blonko: Ja- e-
 * Azmuth: Dobrze.

Akademia Hydraulików, sala odpraw. Nick uśmiecha się. Magistrata rozłącza się, a Nick i Blonko rozluźniają się.
 * Magistrata: (z monitora) Doskonale się spisaliście. Kadecie Rook, nie omieszkamy zanotować tego zadania. Z pewnością odbije się pozytywnie na pana wynikach w Akademii.
 * Blonko: Dziękuję, Magistrato. To zaszczyt.
 * Magistrata: Tennyson. Raz jeszcze udowadniasz, że generał Shard miał rację dając ci szansę.
 * Nick: Dziękuję, Magistrato.
 * Magistrata: Jako, że pobyt w Akademii nie jest już dla ciebie odpowiedni, jako jej absolwenta, zostaniesz przydzielony do ziemskiej placówki.
 * Nick: Dziękuję.
 * Magistrata: Wylatujesz jutro.
 * Nick: Tak jest.
 * Magistrata: Albedo zostanie osadzony w placówce więziennej. Będzie dobrze pilnowany. To wszystko.
 * Blonko: Muszę przyznać, że pożegnanie będzie przykre.
 * Nick: Spokojnie. Na pewno nie spotykamy się ostatni raz. Poza tym dalej muszę spróbować revonńskiej herbaty.
 * Blonko: To prawda. Wydaje mi się, że Rivetowi będzie najbardziej przykro.
 * Nick: Przeżyjecie beze mnie. Poza tym możemy dalej rozmawiać przez Extranet.
 * Blonko: Tak. Muszę przyznać, jest mi trochę przykro z powodu Albedo. Jest przestępcą, ale jego rozmowa z panem Azmuthem była przygnębiająca.
 * Nick: Przeżyje. Chodźmy. Muszę się spakować. Poza tym Oscar i Rivet pewnie już dawno wrócili ze swojej misji.