User:Cikmayanoje

Kendimi çok yalnız hissediyorum. Sanki etrafımdaki herkes benden nefret ediyormuş ya da beni kullanıyormuş gibi hissediyorum. Güç alabileceğim birine ihtiyacım var. Konuşabileceğim, dertleşebileceğim, sevebileceğim biri. Bana gerçekten değer veren biri... Gerçi bana bi erkeğin kolay kolay bakıcağını sanmıyorum ama neyse...

Hayat o kadar zor ki. İnsanı umutlandırıp, sonra üzülmesini sağlıyor. Mutluluktan uçarken bir anda ayağından çekip en derin çukurlara atıyor. O zaman da geriye bir tek kırılmış bir kalp ve enkaz halinde bir beden kalıyor. Normalde bu tür durumlarda o kişiyi ne kadar gec olursa olsun o durumdan kurtarır. Ama bu durum benim için geçerli değil. Ne zaman kurtuldum desem daha da dibe batıyorum. Önce sevdiğim çocuk tarafından kullanıldığımı fark ediyorum, ondan sonra en iyi arkadaşlarımın aslında bana değer vermediğini öğreniyorum. Ailem bana kötü şeyler söylerken, on dakika sonra ihtiyaçları doğrultusunda ilitfat ediyorlar. Gerçekten hayat bu kadar acımasız olmak zorunda mı ?

Kendimi kitaplara ve kitaplardaki güzel aile ve arkadaşlıklara, sevgililere kaptırıp kendi hayatımı unutmaya çalışorum. Ama bir şekilde tüm sorunlar yeniden gün yüzüne çıkıyor ve ben hiçbir şey yapamıyorum. Bunları aşmam için birine ihtiyacım var. Beni sahiplenicek, bana değer vericek ve tüm yaralarımı sarıcak birine...