User:GrubaBulwa

ODCINEK 31
Ciepły, wiosenny dzień. Nick siedzi w laboratorium w placówce Hydraulików. Usadowiony jest na fotelu, Omnimatrix podpięty jest do maszynerii, przy której majstruje Daxter. Chłopak zdaje się być lekko znudzony, rozgląda się po pokoju. Na chwilę zapada cisza. Omnimatrix rozbłyska nagle na zielono. Zielona aura spowija Nicka, a po chwili wyłania się z niej mały, białoskóry obcy. Z jego głowy wyrastają trzy płetwy, dwie czarne i jedna, centralna, zielona. Obcy nosi zielono-czarny kombinezon. Symbol Omnimatrixa umieszczony jest na jego czole. Nick zeskakuje z fotela i ogląda swoje ciało. Daxter przysuwa do Nicka monitor z materiałem z kamer. Nick przypatruje się swojej nowej formie. Daxter zeskakuje ze swojego podestu i podchodzi do Nicka. Nick chwyta się fotela. Daxter łapie go za drugą rękę i zaczyna ciągnąć. Zielona kulka na brzuchu Nicka zaczyna świecić, po czym rozszczepia się na dwie. Daxter odlatuje do tyłu, ciągnąc za sobą klona. Nick patrzy na to z zachwytem. Podbiega do klona i pomaga mu wstać. Obaj przybijają sobie piątki. Obaj wybiegają z laboratorium, porzucając Daxtera.
 * Nick: Chwila chwila, bo czegoś nie rozumiem. Przy kontakcie z Caratem i Grazzanem ich DNA się odblokowało, nie? To czemu twoje albo Nefrilla się nie odblokowuje?
 * Daxter: Bo ja wiem? Nie ja to zrobiłem.
 * Nick: Jak ci idzie?
 * Daxter: Nie wiem.
 * Nick: Haha! Udało się!
 * Daxter: Mówiłem! Mówiłem! Nowy kosmita!
 * Nick: Mówiłeś, mówiłeś. Dzięki Daxter. Musimy to robić częściej.
 * Nick: Ale jestem niski. Macie tu jakieś lustro? Chcę zobaczyć jak wyglądam.
 * Nick: Awww, ale uroczy. Ciekawe co potrafi...
 * Daxter: Klonować! Klonować! Potrafi się klonować! To Splixson!
 * Nick: (z niedowierzaniem i uśmiechem na twarzy) Klonować? Tak! Tylko... jak? Jak powinienem podejść do klonowania?
 * Daxter: (kręcąc głową) Oj wy ludzie. Takie głupie, że nie wiem.
 * Daxter: Chwyć się czegoś.
 * Nick: Nareszcie! Mam swojego klona!
 * Nick: Cześć! Jestem Nick i-
 * Klon 1: I jesteś mną!
 * Nick: Tak! Czy to nie świetne?
 * Klon 1: Tak!
 * Nick: Nazwę tego kosmitę... Jango.
 * Daxter: Czemu... Jango?
 * Nick: Bo... e, nie zrozumiesz. Ale teraz mam najlepsze towarzystwo! Samego siebie!
 * Klon 1: Co nie?
 * Nick: Musimy to uczcić!
 * Klon 1: Co będziemy robić?
 * Nick: Kaczki! Umiesz robić kaczki?
 * Klon 1: Kaczki na wodzie? No pewnie, że umiem!
 * Nick: No i super! Mamy tylko 10 minut. Musimy je wykorzystać jak najlepiej.
 * Klon 1: Tak jest!
 * Nick: Chodźmy!
 * Daxter: Ja też chciałem porobić kaczki...

Tetrax i Nefrill stoją przed celą. Zza pola siłowego patrzy na nich Chadwick. Nefrill postępuje krok naprzód, ale Tetrax zatrzymuje go ręką.
 * Tetrax: Nie utrudniaj nam tego, Chadwick. Powiedz nam to, co chcemy wiedzieć.
 * Chadwick: Niczego ode mnie nie dostaniecie, obce ścierwa.
 * Nefrill: Myślę, że możemy być zmuszeni do użycia... drastycznych środków.
 * Tetrax: Spokojnie, Nefrill. Pan Chadwick jest rozsądnym człowiekiem i na pewno doskonale rozumie swoje położenie. Nie musisz nic nam mówić. I tak wyciągniemy potrzebne informacje z androida.
 * Chadwick: Ha! Powodzenia. Wieczny Ninja to maszyna bojowa. Nie posiada informacji wykraczających poza to, czego potrzebuje do spełniania swojej funkcji.
 * Nefrill: Dobrze wiedzieć. Tak czy inaczej wolałbym to sprawdzić.
 * Tetrax: Ja też. W każdym razie, dowiemy się tego, czego chcemy. W taki czy inny sposób.
 * Chadwick: Niech żyje Wieczny Król!

Przed placówką Baz-El pracuje przy wmontowanych w ziemię słupkach. Nagle podbiegają do niego Nick i jego klon. Baz-El wzdryga się i odwraca do Splixsonów. Wzdycha, zamykając na chwilę oko. Nick i jego klon odbiegają, a Baz-El wzdycha przeciągle, po czym wraca do pracy, łącząc swoją rękę ze słupkiem.
 * Nick: Hej Baz-El!
 * Baz-El: Witaj, Tennyson.
 * Nick: Poznaj proszę mnie. Numero dos.
 * Klon 1: Witam!
 * Baz-El: A więc wasze zabawy z Omnimatrixem przyniosły jakieś owoce? Nie spodziewałem się.
 * Nick: Daxter jest mądrzejszy niż wygląda.
 * Baz-El: Z tym mógłbym polemizować... ale uznajmy, że to prawda.
 * Klon 1: Co robisz?
 * Baz-El: Pracuję nad polem maskującym. Ktoś musi zająć się faktycznie istotną pracą, gdy technik obija się w laboratorium.
 * Nick: Tak trzymać. Pójdziemy nad jezioro, jakby ktoś nas szukał.
 * Baz-El: Będę pamiętał.

Nad jeziorem Nick i klon ciskają kamienie na wodę. Większość wpada z chlupnięciem pod powierzchnię. Nick wyszczerza zęby w szerokim uśmiechu. Nick chwyta klona za rękę i obaj zaczynają iść w przeciwne strony. Kulki na ich brzuchach rozdzielają się, a między Splixsonami pojawiają się dwa kolejne klony.
 * Klon 1: Słabi w to jesteśmy.
 * Nick: Co fakt to fakt. Chcesz porobić coś innego?
 * Klon 1: Co na przykład?
 * Nick: No... na konsoli nie pogramy, bo została w domu... ale możemy zagrać w zbijaka! Pójdę załatwić tylko piłkę i wszystko załatwione. O, o! Albo w badmintona! Albo nawet w zaklepańca, albo ciuciubabkę.
 * Klon 1: Czy do tego nie potrzeba więcej osób?
 * Klon 1: Oooo... rozumiem.
 * Nick: Możemy podwoić zabawę, jeśli rozumiesz o co mi chodzi.
 * Klon 1: Rozumiem aż za dobrze. Jestem tobą!
 * Klon 2: Siema!
 * Klon 3: Hej!
 * Nick: Tak! Niech zacznie się zabawa!

Nefrill stoi przed przykutym do krzesła Chadwickiem i przykłada dłoń do jego klatki piersiowej, na której tworzy się szron. Chadwick zaciska zęby i oddycha głośno. Chadwick spluwa na Nefrilla. Szronu robi się coraz więcej, Chadwick zaczyna krzyczeć. Tetrax wchodzi do celi i kładzie rękę na ramieniu Nefrilla. Nefrill rzuca Tetraxowi gniewne spojrzenie i odsuwa rękę od Chadwicka.
 * Nefrill: Powiesz co chcemy wiedzieć?
 * Chadwick: (przez zęby) Nigdy...
 * Nefrill: Na to właśnie liczyłem.
 * Tetrax: Starczy.
 * Nefrill: Ty masz swoje metody, ja mam swoje.
 * Tetrax: To jest rozkaz, magistrze. To już nie Rootersi.
 * Nefrill: W ten sposób do niczego nie dojdziemy... generale.
 * Tetrax: Tortury nie wchodzą w grę. Eh... w momentach takich jak ten marzę o jakimś Nemuinie.

Nick i szóstka już jego klonów leżą na brzegu jeziora wpatrując się w niebo. Klony podnoszą się z ziemi. Pozostałe klony przytakują i idą za nim. Nick wstaje z ziemi zdezorientowany. Nagle Omnimatrix zaczyna migać na czerwono. Klony zaczynają lecieć w kierunku Nicka, pozornie bez żadnej kontroli, przyciągani przez niewidzialną siłę. Pięć klonów wlatuje na Nicka i łączy się z nim. Oryginalny klon chwyta się drzewa, wciąż przyciągany w kierunku Nicka. Nick, w akompaniamencie ciągłego pikania zegarka, zaczyna iść w kierunku klona. Gałąź urywa się od drzewa i leci razem z klonem w kierunku Nicka. Uderza w niego i odrzuca go w tył, przez co ten wpada do wody. Klon spada na ziemię i chwyta się trawy, aby uniknąć przyciągnięcia. Zaczyna następnie iść do przodu, chwytając się kolejnych kępek. Nagle siła przyciągania znika. Zaskoczony klon prostuje się, po czym zaczyna uciekać. Nick wypływa po chwili spod wody i rozgląda się ze zmartwieniem w oczach.
 * Nick: Wkrótce to wszystko się skończy... za jakąś minutę się odmienię i puf! Nie ma was.
 * Klon 1: Chwila. Nie ma? Co przez to rozumiesz?
 * Nick: Nie wiem do końca, ale... chyba po prostu znikniecie. A następnym razem jak się zmienię w Jango, to zrobię nowe klony.
 * Klon 2: Tak po prostu nas zastąpisz?!
 * Nick: No... hehe... wiecie... wy wszyscy jesteście tak naprawdę tacy sami. Bo wszyscy jesteście mną.
 * Klon 1: Aha! A więc to tak!
 * Klon 1: Nie wiem jak wy, ale ja się na to nie zgadzam. Podoba mi się istnienie. Idę sobie.
 * Nick: Ej! Jesteście częścią mnie! Wracajcie tu!
 * Klon 1: Chciałbyś!
 * Nick: Nie wygrasz z tym! Po prostu tu wracaj!
 * Klon 1: (z wysiłkiem) Nie... ma... mowy!
 * Nick: Więc ja przyjdę do ciebie.
 * Klon 1: Stój! Proszę! Nie rób tego! Jesteśmy przecież kumplami, tak!
 * Nick: Tak, ale jak sam widzisz zegarek chce mnie już odmienić.
 * Klon 1: A mnie to mało obchodzi!
 * Nick: Nie umiem nawet dogadać się sam ze sobą?

Do laboratorium, w którym Daxter majstruje właśnie przy jakichś maszynach, wbiega Nick. Opiera się na framudze dysząc ciężko. Nagle Nick zaciska zęby i z sykiem łapie się za nogę. Nick wgryza się w swoją rękę.
 * Nick: Daxter! Musisz mi pomóc!
 * Daxter: Pfft. Trzeba było mnie nie zostawiać tutaj samego. Ale spokojnie. Umiem się bawić sam. I bawię się bardzo dobrze. Nie potrzebuję cię żeby się dobrze bawić.
 * Nick: Sprawa jest ważna! Klon mi uciekł!
 * Daxter: To tak samo jak mi jeden kolega!
 * Nick: Rany... słuchaj Daxter, przepraszam. Musisz mi pomóc go złapać. Nie wiemy co może-
 * Nick: Ała! Co jest?!
 * Daxter: Twój klon uderzył się w nogę.
 * Nick: Czyli czujemy ten sam ból?
 * Daxter: Tak.
 * Nick: Ha! To powinno go zaboleć!

Klon Nicka idzie właśnie miasteczkową ulicą. Nagle chwyta się za rękę. Kręci głową i przygnębiony kontynuuje spacer. Nagle zaczyna mu burczeć w brzuchu. Zauważa zbliżających się przechodniów i podbiega do nich. Dziewczyny przerywają mu krzykiem i zaczynają uciekać. Rozgląda się i spostrzega wychodzącego ze sklepu chłopca. W rękach trzyma otwartą paczkę czipsów. Brzuch klona zaczyna burczeć głośniej. Klon chwyta się znaku drogowego i zaczyna iść w przeciwnym kierunku, rozciągając swoje ciało i po chwili tworząc swojego klona. Ciągnie dalej, aż w końcu klonów jest już łącznie piątka. Czwórka klonów odpowiada wiwatem. Klony ruszają biegiem w kierunku sklepu.
 * Klon 1: Ał! Ała! Co jest?!
 * Klon 1: O świetnie. Zgłodniałem.
 * Klon 1: Przepraszam, nie macie przypadkiem nic do-
 * Klon 1: Ej no. Przecież nie jestem brzydki...
 * Klon 1: Hm...
 * Klon 1: Witajcie, moje klony! Czy chcecie wraz ze mną podbić sklep i zdobyć jego nieprzebrane zapasy przepysznych przekąsek?
 * Klon 1: A więc do boju towarzysze!

Nick i Daxter podbiegają do Baz-Ela, który właśnie kończy pracę. Wstaje z ziemi i otrzepuje kolana, po czym odwraca się do dwójki niziołków.
 * Baz-El: Co tym razem?
 * Nick: Klon mi uciekł! Nie mogę się odmienić! Pomóż!
 * Baz-El: (przykładając rękę do głowy) O matulu... czemu nie poprosicie generała albo magistra?
 * Nick: Są zajęci. Przepytują Chadwicka.
 * Baz-El: Fakt... zapomniałem. No dobrze... pomogę wam. Ale-
 * Nick: Tak! Szybko! Po śmigacz! Nie mamy czasu do stracenia!
 * Baz-El: ...wiecie przynajmniej gdzie szukać?
 * Nick: Mam... pomysł.
 * Baz-El: Wspaniale...

Trójka klonów wrzuca związanego właściciela na zaplecze i zatrzaskuje drzwi, w czasie gdy pozostałe plądrują półki. Klony dalej głośno rozmawiają między sobą. Klon 1 bierze więc gwizdkowy lizak, odpakowuje go i gwiżdże, zwracając uwagę reszty. Klony wiwatują. Klon 1 wkłada sobie lizaka do buzi. Cała reszta zaczyna rozdzierać paczki czipsów i żelków, a także otwierać puszki i butelki z napojami. Do sklepiku wchodzi nagle para z dzieckiem. Wszystkie klony zwracają się ku nim. Chwilę później cała trójka, już związana, zostaje wrzucona na zaplecze. Jeden z klonów podchodzi do szefa. Klon spełnia prośbę. Po kilkunastu sekundach sklep jest już zatłoczony klonami. Jeden z klonów potyka się o nogę drugiego i przewraca na twarz. Wszystkie klony łapią się za twarz.
 * Klon 1: Fuj. Serowe. (odrzuca paczkę na bok, po czym wdrapuje się na ladę) Uwaga! Proszę o uwagę!
 * Klon 1: Uważam... (liże lizaka) ...mmm... dobre. Uważam, że jako pierwszy, oryginalny klon, a także ten, który poprowadził was ku wielkości, to właśnie ja powinienem stanąć na czele naszej potęgi. Razem zdobędziemy wszystko czego tylko chcemy! Będziemy królami życia! Kto jest ze mną?
 * Klon 1: A teraz bawcie się! Uczcijmy to wspaniałe zwycięstwo!
 * Klon 1: Brać ich!
 * Klon 1: Hmm... (odgryza kawałek kabanosa, po czym popija oranżadą) Będziemy potrzebować większej siły bojowej. Ej! Ty tam! Chodź tu!
 * Klon 2: Tak jest!
 * Klon 1: Chwyć mnie za rękę.
 * Klon 1: I ciągnij!
 * Klon 1: Moja wspaniała armia! Nic nas nie powstrzyma!
 * Klony: Ał!
 * Klon 1: (wciąż gładząc się po twarzy) No... może poza tym.

Nick i Daxter na śmigaczu w barwach mechamorficznych wjeżdżają do miasteczka. Od razu rzuca im się w oczy klon siedzący przy rozbitej szybie pizzerii i wyjadający pokrojonego ananasa z pojemnika. Cała okolica jest zresztą zdemolowana. Śmigacz skręca w kierunku klona, który podnosi na niego wzrok. Nabiera gwałtownie powietrza, rzuca ananasy na ziemię i zaczyna uciekać, jednak szybko zaczyna być przyciągany w kierunku Nicka. Klon łączy się z Nickiem, który z niecierpliwością wyczekuje przemiany. Nic się jednak nie dzieje. Śmigacz rusza. Po drodze Hydraulicy mijają sporo klonów siejących zamęt w okolicy, rozbijających szyby, przewracających kosze na śmieci. Przejeżdżają blisko wszystkich, żeby te zostały przyciągnięte do Nicka. Nick wskazuje palcem na sklepik otoczony murem z regałów. Na murze stoi kilka klonów, tak samo przed nim. Nick zeskakuje ze śmigacza i rusza w kierunku sklepiku. Omnimatrix zaczyna pikać i migać na czerwono, a klony zrywają się z ziemi i wlatują prosto w Nicka, łącząc się z nim. Nick wdrapuje się po półkach i przeskakuje nad murem, po czym wpada do środka. Klony leżące na stertach pustych paczek po czipsach zaczynają lecieć w jego kierunku z krzykami na ustach. Sklep pustoszeje powoli, aż w końcu Nick zostaje sam. Wciąż jednak się nie odmienia. Rozgląda się więc po sklepie. Dołącza do niego Daxter. Nick podchodzi do drzwi na zaplecze i naciska klamkę, co nie daje efektu. Drzwi są zamknięte na klucz. Nick kopie w drzwi, zza których dobiega śmiech. Nick odsuwa się od drzwi. Daxter odpina od pasa małą kostkę. Naciska na niej przycisk, co sprawia, że zmienia się ona w masywne działo energetyczne. Daxter wypala z działa, niszcząc drzwi. Składa je następnie w kostkę i przypina do pasa. Nick patrzy na to z niedowierzającym uśmiechem. Nick i Daxter wchodzą na zaplecze. Spostrzegają związanych ludzi oraz przywiązanego do rury klona, który zajada się czipsami. Nick podchodzi do klona i odwiązuje go. Klon wraca do Nicka. Omnimatrix rozładowuje się, a Nick wraca wreszcie do ludzkiej formy. Nick aktywuje swój strój bojowy i podchodzi do Daxtera i ludzi. Nick i Daxter wyprowadzają ludzi na zewnątrz. Przed sklepem czeka grupa powalonych na ziemię Wiecznych Rycerzy, obok których stoi Baz-El.
 * Nick: Podjedź bliżej.
 * Nick: Mam cię!
 * Nick: Co jest? Przecież go złapałem!
 * Baz-El: A nie pomyślałeś, że twój klon mógł się... sklonować?
 * Nick: Hm. Słuszna myśl. Dajcie mi chwilę. Te klony to dalej mimo wszystko ja... więc gdzie mogły pójść... gdzie bym poszedł gdybym był sobą? No oczywiście! Szybko, jedź do przodu!
 * Baz-El: Jasne, szefie.
 * Baz-El: Mówiłeś coś, że te klony to dalej ty? Ty też się tak zachowujesz?
 * Nick: Nie. Wydaje mi się, że klony chcąc nie chcąc posiadają fragment mnie gdzieś tam w środku. Moje nawyki, moje gusta i tak dalej. Ale dalej mają wolną wolę.
 * Daxter: Czyli oni są fajniarze, a ty nudziarz?
 * Nick: Jeżeli to jest fajne, to tak.
 * Baz-El: Dalej nie wierzę, że dostałeś się do Hydraulików, Daxter.
 * Daxter: A ja dalej nie wierzę, że ty aż tak śmierdzisz, śmierdziel.
 * Baz-El: (oburzony) To nieprawda! Nie rozumiem skąd ci się to wzięło! Jako Galwaniczny Mechamo-
 * Nick: Cicho!
 * Baz-El: Co ty na mnie cichasz?!
 * Daxter: Ha-ha! Śmie-
 * Nick: Cicho!
 * Daxter: C-co on na mnie cicha?!
 * Nick: Patrzcie!
 * Daxter: Uuu! Ale fajne!
 * Nick: Nieźle się tu urządził... no dobra. Pora złapać je wszystkie!
 * Daxter: Masz je?
 * Nick: Jeszcze nie wszystkie. Zakładam, że został już tylko jeden. I wiem nawet gdzie jest.
 * Nick: Cholera!
 * Klon 1: (przytłumiony przez drzwi) Haha! Nigdy się tu nie dostaniesz! Zwyciężyłem! Moje rządy będą trwać wiecznie!
 * Nick: Niczym już nie rządzisz, klonie. Twoja armia zniknęła. Jesteś panem niczego.
 * Klon 1: Ważne, że wciąż żyję i posiadam wielkie zapasy czipsów solonych! Nigdy mnie nie powstrzymasz!
 * Daxter: Odsuń się, człowieczku.
 * Daxter: Łubudu!
 * Nick: Wow. Musisz mi kiedyś coś takiego załatwić.
 * Daxter: Pff. Człowieczki nie mają wystarczających mózgów do używania takich broniek.
 * Nick: Uwolnij ludzi, Daxter.
 * Daxter: Zawsze dostaję nudną robotę...
 * Klon 1: Haha! Zostałeś wykiwany! Teraz, kiedy jestem przywiązany do tej rury, nie jesteś w stanie przyciągnąć mnie do siebie!
 * Nick: (znudzony) Nie jesteś zbyt bystry, nie?
 * Klon 1: Co? Jak-
 * Nick: Nigdy nie umiałem wiązać supłów.
 * Nick: Jesteście wolni. Postarajcie się... po prostu zapomnieć o tym co tu dzisiaj zaszło, dobrze?
 * Właściciel: Zaraz zaraz! A kto zapłaci za szkody! Jestem bankrutem!
 * Nick: Eee... no tak. Odezwiemy się do pana. Obiecuję.
 * Baz-El: Chcieli nam przeszkadzać. Poza tym nie mam z nimi zbyt dobrych wspomnień.
 * Nick: (chichocząc) Jesteś usprawiedliwiony, żołnierzu.

Śmigacz zajeżdża pod placówkę Hydraulików, przed którą czeka Tetrax. Nick i Daxter schodzą na ziemię, a Baz-El odłącza się od pojazdu. Po tych słowach klepie Daxtera po głowie, na co ten odpowiada uśmiechem. Nick i Daxter odchodzą. Baz-El podchodzi do Tetraxa.
 * Tetrax: Gdzie byliście?
 * Nick: (dezaktywując strój) Rozwiązywaliśmy mały kryzys. Odblokowałem nową transformację i mój klon się zbuntował. Mam nadzieję, że Hydraulicy mają spore fundusze, bo ktoś musi zapłacić za szkody w miasteczku.
 * Tetrax: Słucham? Gdzie na Ziemi kupią ode mnie tajdeny, jeśli mogę spytać?
 * Nick: Ja... nie pomyślałem o tym.
 * Tetrax: Eh... po prostu... po prostu już idźcie.
 * Nick: Wybacz, Tetrax. Ale przysięgam, że Jango znajduje się od dziś na liście transformacji zakazanych. Nie potrzebuję chyba robić sobie nowych kolegów, bo mam ich pod ręką.
 * Daxter: Kaczki? Będziemy robić kaczki?!
 * Nick: Na dziś wystarczy mi chyba zabawy. Chciałbym się położyć, wypić herbatę i w coś pograć.
 * Daxter: Herbatę? Co to? Dobre?
 * Nick: Najlepsze. Musisz spróbować. Przyniosę ci jutro, co ty na to?
 * Daxter: Tak tak tak! Przynieś!
 * Baz-El: Proszę o wybaczenie, generale.
 * Tetrax: Nie martwcie się tym.
 * Baz-El: Jak wygląda sprawa Chadwicka, jeśli mogę spytać?
 * Tetrax: Nie dowiedzieliśmy się niczego nowego. Nie mam zamiaru korzystać z rooterskich metod. Nawet jeśli Nefrill nie ma z tym problemu. Zajmij się przeszukaniem androida. Może ma jakieś godne uwagi informacje.
 * Baz-El: Tak jest, sir.

ODCINEK 32
Nick zostaje przyprowadzony przed celę przez Tetraxa. Chłopak spogląda spokojnie na znajdującego się za polem siłowym Chadwicka. Pole siłowe dezaktywuje się, a Nick wchodzi do celi. Nick aktywuje Omnimatrix i przemienia się w Płaztona. Zarówno Tetrax, jak i Chadwick wpatrują się w Nicka bez słowa. Tetrax zaczyna bić powolne brawo. Nick oddreptuje w kierunku wyjścia, a Tetrax aktywuje pole siłowe. Chadwick wzdycha i spuszcza wzrok.
 * Chadwick: Ha! A więc teraz przyprowadzacie dziecko? Jesteście żałośni.
 * Tetrax: Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
 * Nick: Jak najbardziej. To złol. A złole zawsze prędzej czy później wyskakują z informacji. Trzeba ich tylko przekonać, że to był od początku ich pomysł.
 * Chadwick: Żadne tortury nie zmuszą mnie do mówienia!
 * Nick: Tortury? Nie nie, źle się zrozumieliśmy.
 * Nick: Ja chcę tylko pogadać.
 * Chadwick: Pff. Nie zastraszy mnie jakaś... ropucha!
 * Nick: Galwan! I, ściśle rzecz biorąc, bliżej mi do ziemskiej żaby, aniżeli ropuchy. Ale przechodząc do ad rema... nie zechciałbyś powiedzieć mi co nieco o swoim zakonie?
 * Chadwick: Możecie o tym pomarzyć.
 * Nick: Cóż, informacje, których jesteś nam w stanie udzielić i tak nie mają większego znaczenia, Anihilator został bowiem zniszczony, moimi własnymi łapami. Cokolwiek planowaliście z nim zrobić - to koniec.
 * Chadwick: Ha! Głupcze, nie zdajesz sobie sprawy z potęgi naszego zakonu! Wy już dawno przegraliście. Anihilator nie jest już istotny.
 * Nick: Ach tak? Bo dla mnie brzmi to jak zwyczajne wykręty z twojej strony.
 * Chadwick: Pff. Nie dostrzegasz potęgi Wiecznych Rycerzy! Nasza siła polityczna rośnie i rośnie, ludzie darzą nas zaufaniem. Wy, kosmici, jesteście zwykłymi intruzami, niechcianymi gośćmi. My, Rycerze, sprowadzimy pokój, porządek i bezpieczeństwo!
 * Nick: Doskonale. Potwierdziłeś moje przypuszczenia. Jak ja kocham złoczyńców i ich przemowy... dokładnie jak w fikcji...
 * Chadwick: Słucham?!
 * Nick: Wspomniałeś siłę polityczną i zaufanie ludzi. Domyślam się więc, że waszym celem jest zdobycie dużych wpływów w polityce, a następnie ustanowienie jakiegoś rodzaju dyktatury, osadzając Wiecznego Króla - zapewne Enocha - jako jej głowę. W tym celu wykorzystaliście Anihilator, którego działanie udało wam się odwrócić, przyzywając kosmitów i kontrolując ich z pomocą obroży energetycznych. Tak, zauważyłem to. Pozbywaliście się kosmitów, których sami wypuszczaliście na wolność, o czym ludzie nie wiedzieli. Oni widzieli tylko, że chronicie miasto. No więc zaakceptowali to jako fakt, a wy zyskaliście ich zaufanie. Zabawne jak w obliczu strachu ludzie są w stanie porzucić swoje podstawowe wartości, takie jak wolność, którą stopniowo oddawali na rzecz ochrony z waszej strony. I w ten właśnie sposób dochodzimy do meritum. Jesteście jedynie politycznymi ekstremistami i populistami, nie różnicie się niczym od zbrodniczych formacji z XX. wieku. Jedyne co czyni was wyjątkowymi, to dostęp do kosmicznej technologii. Co za szkoda, że ta najbardziej kluczowa została zniszczona. (odwraca się do Tetraxa) W obecnej sytuacji pojmanie bądź pokonanie Enocha nie przyniosłoby nic dobrego, ba, zapewne nawet pomogłoby Rycerzom. Jedyna logiczna ścieżka postępowania, jaką widzę, to próba zmiany percepcji ludu. Przekonanie ich, że kosmici nie są tacy źli, a najlepiej pokazanie prawdziwej twarzy Rycerzy. Co może nie być takie proste jak się wydaje.
 * Tetrax: Ciekawe ile z tego to Nick, a ile Galwan.
 * Nick: Bardzo zabawne. Cóż, Chadwicku, czy mam rację? Nie! Nic nie mów! Twoje milczenie jest najlepszym potwierdzeniem. Wydawało ci się, że wasz plan jest bardzo zmyślny. Jednak to nic nowego. Kontrolowanie ludzi przez strach to taktyka stara jak świat. A przynajmniej jak nasza cywilizacja.
 * Chadwick: Ty mały-
 * Nick: Mały, ale wielki.
 * Tetrax: Jednak twoja wizja jest dość... pesymistyczna. Jak mamy powstrzymać Rycerzy?
 * Nick: Stając się działaczami społecznymi! Tfu, nie spodziewałem się, że kiedykolwiek podam to jako rozwiązanie. Sprawa ma się tak, że powstrzymanie Rycerzy musiałoby korelować z jakimś wielkim skandalem. Takim, który zmieniłby zdanie opinii publicznej o 180 stopni. Rozumiesz?
 * Tetrax: Rozumiem. Coś wymyślimy. Pogadam z Nefrillem.
 * Nick: I z Oscarem. On też może wpaść na coś dobrego. Ja w międzyczasie udam się na herbatę. Miłego, panowie.
 * Tetrax: Dzięki wielkie, Chadwick.

Nick, Oscar i Roxanne, która przebrana jest za czarodziejkę, wchodzą na teren konwentu. Pełno tu ludzi w fantazyjnych przebraniach oraz stoisk wypełnionych po brzegi przeróżnymi gadżetami i bibelotami. Nick podchodzi do kuzyna. Roxanne chwyta Oscara za rękę i zaczyna ciągnąć go za sobą. Nick zostaje z tyłu, machając Oscarowi na pożegnanie i uśmiechając się szeroko.
 * Nick: (zniżając głos) Powiedz mi jeszcze raz dlaczego to robię?
 * Oscar: (również zniżonym głosem) Bo może być zabawnie i cię zaprosiliśmy?
 * Nick: Wiesz, że nie lubię... no, ludzi. A tu jest ich dużo.
 * Oscar: Słuchaj, Magicon ma miejsce raz na rok, a w tym roku nam się poszczęściło i przyjechał do Wellbood. Roxanne zawsze chciała go odwiedzić i, muszę przyznać, ja też.
 * Nick: Mogliście sobie urządzić taką jakby randkę. Po co tu jestem? Żeby być piątym kołem?
 * Oscar: Jesteś tu bo oboje cię lubimy.
 * Nick: Poza tym jestem magnesem na kłopoty.
 * Oscar: Nie przesadzaj.
 * Roxanne: Zakupy zrobiłabym na koniec, jak kolejki trochę się zmniejszą. Najpierw chodźmy na jakiś panel albo pograć w planszówki.