User:GrubaBulwa

Animo wchodzi do rozległego pomieszczenia w towarzystwie nieumarłego Loboanina. W centrum pokoju stoi ogromna maszyna przypominająca zaawansowaną technologicznie fontannę. Pracują przy niej Viktor, Thep Khufan i kilku naukowców Wiecznych Rycerzy. Całą akcję obserwuje Driscoll, uśmiechając się pod nosem. Gdy do jego uszu docierają kroki Edwarda odwraca się i rozkłada ręce w przyjaznym geście. Edward odpowiada skinięciem głowy. Animo bez słowa kieruje swoje spojrzenie na maszynę. Na jego zmęczonej, zielonkawej twarzy widać cień zmartwienia.
 * Driscoll: Edwardzie! Cieszę się, że w końcu zdecydowałeś się przyjść.
 * Driscoll: Jak widzisz robimy postępy. Nasz as w rękawie zaczyna nabierać kształtu.
 * Animo: Z całym szacunkiem... ale czy mamy pewność, że... (zniża głos) ...że to bezpieczne?
 * Driscoll: Skąd te wątpliwości?
 * Animo: Po prostu... obawiam się, że ci kosmici mogą nas wykorzystywać. Nie jestem pewien czy-
 * Driscoll: Nie pleć głupstw, Edwardzie. To jest nasza szansa. Wielka szansa od losu.
 * Driscoll: (w zamyśleniu) Tak... już za dwa dni... słońce być może zniknie, ale nasz zakon będzie lśnił jak nigdy przedtem. To jest nowy świt naszej potęgi, świt, na który Enocha nie było stać. Jak idą prace nad Wiecznym Królem?
 * Animo: ...satysfakcjonująco, z tego co wiem. Nie zajmuję się bezpośrednio tym projektem, jak sam pan wie.
 * Driscoll: Ten dzień musi być idealny... 7 czerwca... data, która przejdzie do historii.

Daxter wyłącza spawarkę i podnosi gogle na czoło, wychylając się z dziury w podłodze. Nick wyłącza trzymaną w rękach konsolę i chowa ją do plecaka, po czym wstaje i kieruje się do wyjścia. Nick kręci głową i wychodzi z pokoju. Drzwi zasuwają się za nim. Po chwili słychać przytłumiony wybuch. Nick zatrzymuje się, ale po chwili wzrusza ramionami i rusza dalej. Po drodze wpada na Tetraxa, który zapatrzony jest w datapada. Tetrax nie odpowiada. Tetrax znów nie zwraca uwagi na Tennysona. Chłopak wychodzi z placówki i aktywuje Omnimatrix, aby przemienić się w Sonica. Rusza następnie biegiem, tworząc falę uderzeniową.
 * Nick: 7 czerwca...
 * Daxter: Jeszcze raz?!
 * Nick: Mówię, że 7 czerwca! Wtedy mam urodziny!
 * Daxter: Że co masz? Co to są... "urodziny"?
 * Nick: To... to po co ja ci to tłumaczyłem? Słuchałeś mnie w ogóle?
 * Daxter: (rozgląda się, po czym znów zanurza w podłodze) Słuchałem... ale... nie słyszałem.
 * Nick: To porozmawiamy jak skończysz.
 * Nick: Idę do domu! Ten hałas mnie irytuje!
 * Daxter: Cooo?!
 * Nick: O. Chciałem wracać do domu. Podwieziesz mnie czy mam się zmieniać w Sonica?
 * Nick: Halo?
 * Tetrax: (zaskoczony) Co? Ah. Nick. O co pytałeś?
 * Nick: Czy podwieziesz mnie do domu. Ale... chyba jesteś zajęty.
 * Tetrax: Można tak powiedzieć.
 * Nick: To... wiesz, ja bym się nie obraził, jakbyś powiedział mi o co chodzi.
 * Tetrax: W ostatnim czasie ktoś eksploatował wiele złóż korodium rozrzuconych po całym kraju.
 * Nick: Korodium... ten kosmiczny kryształ? Skąd-
 * Tetrax: Złoża przyleciały tu razem z Thep Khufanami. Korodium ma zaskakującą właściwość. Potrafi się rozrastać. Umieszczone na ziemi choćby niewielkie złoże korodium potrafi rozrosnąć się do wielkiej żyły.
 * Nick: I ktoś to wykopywał?
 * Tetrax: Tak. Nie wiemy jak je znaleźli, ani kto to zrobił, ale mamy... podejrzenia.
 * Nick: Ja chyba też. Udało wam się coś wyśledzić?
 * Tetrax: Baz-El i Daxter powinni pracować nad odpowiednimi radarami. Ale nie mam pojęcia czy faktycznie to robią.
 * Nick: Daxter właśnie jest zajęty eksplodowaniem. A Baz-El... pewnie zrobił sobie przerwę. Dobra, to ja już pójdę.

Nick budzi się w swoim łóżku. Ziewa przeciągle i zsuwa się powoli na ziemię. Stęka głośno, po czym wstaje, przeciąga się i wychodzi z pokoju. Wchodząc do salonu trafia na mamę, która patrzy na niego z uśmiechem. Nick przytula mamę. Nick uśmiecha się do brata. Omnimatrix zaczyna głośno pikać. Nick po chwili zawahania naciska przycisk. Nick uśmiecha się.
 * Mama Nicka: Wszystkiego najlepszego synku!
 * Nick: Hę? Aaa... no tak. Dziękuję.
 * Frank: Wszystkiego najlepszego ziom.
 * Nick: Dzięki, szczurze. Tata w pracy?
 * Mama Nicka: Gdybyś nie spał do 12:00 to może zdążyłby ci złożyć życzenia przed wyjściem.
 * Nick: Poczekam. A teraz pora na her-
 * Nick: ...Tennyson, melduję się.
 * Tetrax: (z komunikatora) Nick, potrzebuję cię w placówce.
 * Nick: (podnosi spojrzenie na mamę i brata) Eee... no dobra. Zaraz będę. Bez odbioru. (rozłącza się) No... to... pójdę to szybko załatwić, dobra?
 * Mama Nicka: Są rzeczy ważne i ważniejsze.

Nick jako Sonic wbiega do placówki. Natychmiast wbiega do ciemnej sali odpraw i rozgląda się. Światło zapala się, ukazując sporą grupkę znajomych osób. Tetrax, Daxter, Baz-El, Nefrill, Oscar, Blonko i Rivet. Oni wszyscy znajdują się w sali. Nick podnosi wizjer i patrzy na nich z niedowierzaniem. Rivet podbiega do Nicka. Blonko podchodzi do Nicka i podaje mu sporą puszkę. Następnie do Nicka podchodzi Oscar. Oscar podaje kuzynowi kopertę. Oscar uśmiecha się. Nick przybija żółwika chochlikowi, który śmieje się przy tym. Między nogami Nicka turla się mała, czarna kulka z zielonymi wzorkami. Zatrzymuje się przed nim i formuje w małego, podłużnego Mechamorfa o krótkich, przednich łapkach. Nefrill przenika przez ścianę i opuszcza pokój. Tetrax kręci głową i wzdycha. Tetrax podchodzi do Nicka. Tetrax podaje Nickowi mały, szary krążek. Omnimatrix rozładowuje się w idealnym momencie. Nick przypina krążek do prawego nadgarstka i macha ręką, na której pojawia się sześcioboczna, złota tarcza. Nick uśmiecha się do Tetraxa i gasi tarczę. Chwilę milczenia przerywa Oscar. Hydraulicy... i Prezent opuszczają salę odpraw.
 * Nick: Tetrax? Gdzie-
 * Nick: E... to... co się...
 * Rivet: Niespodzianka!
 * Nick: To jest... eee...
 * Blonko: Przyjęcie niespodzianka. Według ziemskich tradycji.
 * Nick: Rany... w życiu nie spodziewałbym się- o, chwila. To chyba o to chodzi.
 * Rivet: Mogę pierwszy?
 * Tetrax: Śmiało.
 * Rivet: Wszystkiego najlepszego! Eee... nie mam prezentu, bo było bardzo nagle, ale... ale Blonko ma!
 * Nick: Dzięki, Rivet. I tak nie trzeba było.
 * Blonko: Ta puszka wypełniona jest po brzegi revonńską herbatą z suszonymi owocami amber ogia. Wszystkiego najlepszego i sto lat życia dla ciebie, Nicholasie.
 * Nick: Rany. Dziękuję, Blonko.
 * Oscar: Siemasz kuzynie. Proszę cię bardzo. Najlepszego.
 * Nick: Niezawodny prezent. Dzięki wielkie.
 * Daxter: Ja teraz, ja teraz!
 * Tetrax: Dobrze, ty teraz, Daxter.
 * Daxter: Okej okej! Słuchaj tego! Mam takich kuzynów dwóch, Grick i Grack się nazywają. I oni umieją robić różnowe pojazdy. I naprawiać też. No to ja do nich zadzwoniłem i im mówię, żeby mi zrobili fajnowy pojazd. No to oni powiedzieli, że zrobią. No ale jak im to powiedziałem to było dwa dni przed twoimi urodzinami i jeszcze nie zdążyli. Ale zrobią! Zrobią ci taki pojazd, że... że ten teges!
 * Nick: Rany... dzięki Daxter.
 * Daxter: Fajne te urodziny. Też chcę takie coś robić.
 * Baz-El: Wydaje mi się, że będziesz miał jeszcze wiele okazji. Cóż... wydaje mi się, że w takim układzie przyszła pora na mnie.
 * Nick: (zaskoczony) Nawet ty, Baz-El?
 * Baz-El: Co to ma znaczyć?! Uważasz mnie za jakiegoś... no dobra, zgoda. W każdym razie masz szczęście. Tak się składa, że jakiś czas temu byłem zmuszony do wytworzenia potomka.
 * Nick: C-co?! Ty możesz-
 * Baz-El: Pozwól, że ominę szczegóły. Istotną częścią jest tutaj to, że z dobroci mojego serca postanowiłem, że podaruję ci tego uroczego stworka. Traktuj go jako... zwierzątko.
 * Nick: A-ale ja mam już-
 * Baz-El: Prezent!
 * Prezent: Prezent! Prezent!
 * Nick: O rany...
 * Baz-El: Gratuluję. I wszystkiego najlepszego.
 * Oscar: Czyli chciałeś się pozbyć dziecka i zrzucić odpowiedzialność na kogoś innego?
 * Baz-El: (oburzony) Oh. Co za... co za niedorzeczne oskarżenia!
 * Nefrill: Czy ten cyrk dobiegnie wreszcie końca? Tak, hura, Tennyson przeżył kolejny rok. Gratulacje, tak trzymać. A teraz pozwólcie, mam ważne rzeczy do załatwienia.
 * Nick: Aj tam. Nie przejmuję się nim.
 * Prezent: Prezent! Prezent, prezent!
 * Nick: Właściwie to jesteś całkiem uroczy.
 * Prezent: Preeezent!
 * Tetrax: No... zorganizowałem to... przyjęcie. Pomyślałem, że to może być dobry pomysł.
 * Nick: Bardzo dobry pomysł. Normalnie nie lubię przyjęć, ale w takim towarzystwie?
 * Tetrax: Ja... cieszę się. To jest mój prezent.
 * Nick: Co to?
 * Tetrax: Przyczep do prawego nadgarstka i machnij ręką.
 * Nick: Taką samą miała-
 * Tetrax: Tak. Myaxx. Podarowała mi ją... dawno temu. Tobie... przyda się bardziej.
 * Nick: Dziękuję Tetrax. Za wszystko.
 * Oscar: No. To chodźmy na zewnątrz. Zaraz zaczyna się zaćmienie.
 * Nick: Za- a, no tak. Dzisiaj miało być zaćmienie. Prawie zapomniałem.

W międzyczasie w bazie Wiecznych Rycerzy panuje chaos. Piechurzy biegają po placówce zakładając zbroje i przygotowując broń, technicy majstrują przy pojazdach. Edward siedzi na jednej z metalowych skrzyń i w zamyśleniu gładzi po głowie trzymaną na kolanach jaszczurkę. Edward po chwili zawahania wstaje, pozostawiając jaszczurkę na skrzyni. Po chwili wjeżdża windą na szczyt wzgórza górującego nad Wellbood, na którym znajduje się obecnie budowane przez Rycerzy i kosmitów urządzenie. Czekają tam na niego Driscoll i trójka kosmitów - Viktor, Thep Khufan i Loboanin. Driscoll ubrany jest już w pancerz Wiecznego Króla. Jest to masywny, srebrny pancerz z ciemnymi elementami i zwisającą z pleców, czerwoną peleryną. Głowę Driscolla kryje hełm o czerwonym wizjerze, zwieńczony trzema ciemnymi rogami wystającymi z jego przodu. Nagle rozlega się nieznany, maniakalny śmiech. Driscoll rozgląda się. Przed Driscollem pojawia się... Spectral, pozbawiony więżących go wcześniej łańcuchów. Jego oko zmieniło kolor na fioletowy. Edward patrzy na wszystko zdezorientowany. Wystające z pleców Viktora słupy elektryzują się. Obcy rusza na Driscolla i uderza go naelektryzowaną pięścią, zrzucając go ze wzgórza. Oko De Szramy przemieszcza się na bok jego głowy, spostrzegając Animo. Animo rzuca się do ucieczki. De Szrama zwraca swoje spojrzenie na słońce, które zostaje przykryte ciemną plamą. De Szrama chwyta swoją skórę i zdziera ją z siebie, ujawniając swoją prawdziwą formę. Jego głowa to biała, odwrócona do góry nogami czaszka z jednym, fioletowym okiem. Spod jego fioletowej skóry wystaje czarno-biała macka oraz zakończone ostrymi pazurami dłonie w tym samym kolorze. Jego łokcie są długie i ostro zakończone, wybijając się z fioletowej powłoki. Jego forma zmienia się jeszcze bardziej. Obok dolnej macki pojawiają się dwie kolejne, nieco krótsze. Pazury stają się dłuższe. Jego całe ciało rozrasta się, razem z czaszką. Zewsząd wyrastają ostre fragmenty kości. Na jego brzuchu powstała natomiast uzębiona jama, z której wydostają się szalejące macki. Pozostali obcy klękają przed Ektonurytą. Viktor zaczyna majstrować przy konsoli maszyny. U jej wylotu pojawia się fioletowe światło, aby po chwili ustąpić miejsca promieniowi energii, który tworzy na niebie wielki portal tego samego koloru.
 * Driscoll: (z komunikatora) Edwardzie?
 * Animo: Tak, sir?
 * Driscoll: Zapraszam cię do nas na górę.
 * Driscoll: Wkrótce nastąpi świt Wiecznych Rycerzy!
 * Driscoll: Kto-?
 * ?: Kto by się spodziewał, że ktoś, kto nazywa siebie... Wiecznym Królem będzie takim głupcem!
 * Driscoll: Viktorze, Kuphulu? Co to ma znaczyć?
 * Driscoll: Tennyson!
 * Spectral: Nie wymawiaj przy mnie tego imienia! To dziecko... to dziecko jest plagą mojej egzystencji! Ale to... to już nieistotne.
 * Driscoll: Kim jesteś? Wytłumacz się!
 * Spectral: Moje imię brzmi De Szrama. I dzięki twojej hojności wkrótce nakarmię cały mój gatunek.
 * De Szrama: Viktorze. Pozbądź się z łaski swojej tego robaka.
 * Viktor: Tak, mój panie.
 * De Szrama: A ty, chłopcze? Kim jesteś?
 * Animo: J-ja...
 * Kuphulu: Powinienem się go pozbyć, panie?
 * De Szrama: Nie... niech odejdzie.
 * Kuphulu: Ale... czemu, panie? Nie rozumiem.
 * De Szrama: Chciałbym, aby Tennyson dowiedział się o tym, co tu się dzieje. A gdy już przybędzie, wydrę z niego całą energię życiową. I będę się nią delektował.
 * De Szrama: Taaak! Taaak!
 * De Szrama: Jak dobrze powrócić wreszcie do mojej prawdziwej formy... Cóż, wydaje mi się, że możemy już zaczynać. Nie sądzicie, przyjaciele?
 * De Szrama: Przybywajcie, bracia! Ucztę czas zacząć!

Hydraulicy obserwują zaćmienie słońca. Nagle telefon Oscara zaczyna dzwonić. Chłopak wyciąga go z kieszeni i odchodzi na stronę. Po chwili wraca. Oscar pokazuje Nickowi obraz z kamery Roxanne. Nad Wellbood znajduje się wielki, fioletowy portal, z którego wylatują dziesiątki Ektonurytów. Oscar rozłącza się i patrzy na Hydraulików. Daxter kiwa głową i rusza biegiem do statku. Baz-El podąża za nim niechętnie. Nick kuca przy swoim nowym zwierzaczku. Prezent skamla smutno. Komunikator Tetraxa zaczyna piszczeć. Nick głaska Prezenta po łebku i rusza wraz z innymi Hydraulikami do statku, pokrytego teraz mechamorficznymi wzorami. Wszyscy wkraczają na pokład, a statek startuje.
 * Oscar: Mamy problem panowie.
 * Nick: Co-
 * Rivet: O rany!
 * Nick: Roxanne! Uciekaj stamtąd. Niedługo tam będziemy.
 * Oscar: Trzymaj się.
 * Oscar: To na co czekamy? Do roboty!
 * Tetrax: Baz-El, Daxter, przygotujcie statek do odlotu.
 * Nick: Tetrax? Co to jest za portal?
 * Tetrax: Wydostają się z niego Ektonuryci. Jedyna logiczna konkluzja to to, że prowadzi do Anur Phaetos. Ich domu.
 * Nick: Ale skąd oni się wzięli? I dlaczego-
 * Tetrax: Myślę, że znasz odpowiedź na to pytanie.
 * Nick: ...rycerze.
 * Tetrax: Oni.
 * Nick: Ale dlaczego mieliby to robić? To przecież-
 * Oscar: To przecież to co robią od dawna, ale dużo bardziej ekstremalne. Od początku tworzyli sztuczne kosmiczne zagrożenia, żeby ludzie oddali się w ich ręce. To jest dokładnie to, ale popchnięte do ekstremum.
 * Nick: Musimy się tam szybko dostać.
 * Prezent: Prezent! Prezent!
 * Nick: Sorki mały, ale ty musisz tu zostać. Jasne?
 * Nick: Nie chcę, żeby stała ci się krzywda.
 * Tetrax: Tak?
 * Baz-El: Wszystko gotowe, generale. Zapraszamy na pokład.
 * Oscar: Uuu... Baz-El się przykłada.
 * Baz-El: Zaczynam odnosić wrażenie, że nie macie o mnie zbyt pozytywnej opinii.

W mieście panuje chaos. Ludzie uciekają w popłochu przed szalejącymi Ektonurytami. Gdy jakiś dopada człowieka, opętuje go i wysysa następnie całą jego energię życiową, pozostawiając pustą, pozbawioną życia skorupę. Takimi właśnie usłane są teraz ulice. Gdy kolejny człowiek ma zaraz podzielić ten sam los, ścigający go Ektonuryta zostaje odstraszony przez kulę płomieni, która ląduje na asfalcie. Okazuje się nią Nick w postaci Blaine'a. Odwraca się do przechodnia. Mężczyzna zaczyna uciekać z krzykiem. Nick ciska kulę ognia w nadlatującego Ektonurytę. Obcy zawraca. Wtedy obok Nicka ląduje Oscar. Oscar odpina od pasa niewielką broń o okrągłym, jasnoniebieskim wylocie. Oscar aktywuje plecak odrzutowy i zaczyna lecieć wzdłuż ulicy. Nick wybija się płomieniami w górę, kiedy jest w powietrzu zaczyna ciskać kule płomieni w otaczających go Ektonurytów. Tworzy następnie długie, ogniste bicze, którymi wymachuje na boki, odstraszając obcych. Ląduje na dachu i rozgląda się, spostrzegając wreszcie źródło portalu. Wybija się w powietrze z użyciem płomieni. Lecąc ponad miastem spostrzega ludzi, których energia życiowa jest właśnie wysysana. Ludzi, którym nie może pomóc. Wreszcie trafia na współrzędne Oscara, który otoczony jest przez kilku Ektonurytów, których stara się odstraszać miotaczem słonecznym. Nick spada na miejsce i tworzy wokół siebie i kuzyna płomienną kopułę. Spojrzenie Nicka wędruje na leżącą na przy nich osobę. Jest nią Roxanne. Niestety pozbawiona życia. Zaciska pięści po czym roztwiera je z krzykiem. Kopuła eksploduje płomieniami, które parzą Ektonurytów. Ci zaczynają uciekać w poszukiwaniu innej ofiary. Omnimatrix rozładowuje się. Oscar klęka przy dziewczynie i chwyta jej dłoń. Nick patrzy na niego, po czym zaczyna rozglądać się frenetycznie. Nick spuszcza głowę. Nick wystawia lewą rękę do przodu. Oscar prostuje się i bierze głęboki wdech. Oscar zaciska dłoń na zegarku, który zaczyna iskrzyć na zielono. Przez rękę chłopaka zaczyna przepływać zielona energia. Obaj Tennysonowie zaczynają krzyczeć. Nagle Omnimatrix eksploduje zieloną energią, odrzucając obu chłopaków do tyłu. Nick odzyskuje po chwili ostrość wzroku i podnosi się powoli z ziemi. Oscar również podnosi się z ziemi. Jego ciało jest zdeformowane. Stało się dużo większe, ale to najmniej dziwny jego element. Kolor skóry na jego tułowiu i głowie zmienił się na ciemnoczerwony, z jego szczęki wyrastają ostre kły. Jego prawe oko zmieniło się w oko Galwana, a lewe rozdzieliło się na dwoje. Na jego szyi znajdują się skrzela, z pokrytych mechamorficznymi wzorami pleców wyrastają dwa skrzydła, jedno pokryte kryształami i z płonącą błoną. Oscar posiada teraz cztery ręce - Petrosapiena wymieszaną z Pyronitą, Wulpimancera wymieszaną z Tetramandem, Galwana wymieszaną z Mechamorfem i Pisccissa. Jego nogi zmieniły się w nogi Kineceleranina. Za nimi zwisa ogon zakończony żądłem Lepidopterrana. Oscar odwraca głowę w kierunku witryny sklepowej i spostrzega swoje odbicie. Podnosi ręce do głowy i spogląda na nie. Po chwili milczenia Oscar otrząsa się. Oscar wzbija się w powietrze z pomocą skrzydeł i rusza w kierunku wzgórza. Nick aktywuje buty odrzutowe i leci za nim.
 * Nick: Uciekaj! Schowaj się!
 * Nick: Jest tak jak mówiłeś. Boją się światła.
 * Tetrax: (z komunikatora) Nie dajcie się opętać. Za wszelką cenę.
 * Nick: Damy radę.
 * Nick: Niech zgadnę.
 * Oscar: Muszę znaleźć Roxanne. Nie pozwolę, żeby jej coś zrobili.
 * Nick: Idź. Masz miotacz słoneczny?
 * Nick: Powodzenia kuzynie. Jeżeli umrzesz to...
 * Oscar: To nic. Bo nie umrę.
 * Nick: Znalazłem źródło naszego problemu.
 * Nefrill: (z komunikatora) To... niekoniecznie trudne.
 * Nick: Musimy się tam dostać.
 * Blonko: (z komunikatora) Ale jesteśmy potrzebni też w mieście.
 * Tetrax: (z komunikatora) Dołączę do Nicka. Wy postarajcie się ochronić jak najwięcej cywili.
 * Baz-El: (z komunikatora) Eee... właśnie otrzymaliśmy nowe informacje.
 * Nick: Co? O co chodzi?
 * Baz-El: (z komunikatora) Wieczni Rycerze właśnie przeprowadzają zbrojny zamach stanu.
 * Nick: CO? Ale-
 * Tetrax: Trzeba im przyznać, że umieją wykorzystać okazję.
 * Nick: Okazję, którą sami sobie wytworzyli. Poświęcili tyle żyć, żeby... (kręci głową) Tetrax, zobaczymy się przy-
 * Oscar: (z komunikatora) Potrzebuję wsparcia! Szybko!
 * Nick: Oscar?
 * Tetrax: (z komunikatora) Jestem w tej chwili zajęty! (odgłos wystrzału) Nick-
 * Nick: Lecę.
 * Nick: Jestem. Co-
 * Nick: Nie... Oscar, ja-
 * Oscar: Cicho. Nie pocieszaj mnie.
 * Nick: Nie miałem zamiaru. Nie potrzebujesz tego. Chciałem tylko cię przeprosić. Jestem żałosny. Nie mogę... nie mogę uratować ich wszystkich. Nie mogę uratować nawet większości.
 * Nick: Nie!
 * Nick: Oscar. Musimy iść.
 * Oscar: Zegarek.
 * Nick: Co?
 * Oscar: Daj mi zegarek.
 * Nick: O czym ty-
 * Oscar: Chcę absorbować moc z zegarka! Potrzebujemy teraz całej mocy jaką możemy mieć! Inaczej sobie z tym nie poradzimy. Potrzebujemy całej mocy jaką możemy zdobyć.
 * Nick: Kuzynie...
 * Oscar: Daj mi ten pieprzony zegarek!
 * Nick: Ja... nie jestem pewien czy to dobry pomysł.
 * Oscar: Co jest lepszym pomysłem? Dać mi moc z zegarka czy czekać aż wszystkich w tym mieście pożrą Ektonuryci. A co zrobią później? Ja myślę, że polecą dalej. Chcesz zaprzepaścić szansę na uratowanie świata? Jeśli tak... to jaki z ciebie bohater?
 * Oscar: Myśl logicznie, kuzynie. To jest jedyny sposób. Tetrax, Blonko, Rivet... Oni tam teraz walczą. Albo dasz mi to zrobić, albo pogodzisz się z ich śmiercią.
 * Nick: (wściekły) Dobra! Dobra!
 * Oscar: Najlepszego.
 * Nick: Oscar! Starczy!
 * Oscar: Nie! Potrzebuję... więcej...
 * Nick: Oscar...?
 * Nick: Oscar... ty...
 * Oscar: Co? Co się stało?
 * Nick: T-ty...
 * Oscar: Ogarnij się i powiedz mi co się stało!
 * Nick: Sam zobacz...
 * Oscar: J-ja... ja jestem... potworem...
 * Nick: Mówiłem... mówiłem, że starczy.
 * Oscar: Nie ma sensu się teraz nad tym rozczulać. Chodźmy.

De Szrama obserwuje miasto ze wzgórza w towarzystwie swoich sług. Viktor podchodzi do niego. Rozlega się wycie Loboanina. De Szrama i Viktor zwracają ku niemu swoje spojrzenia. W kierunku wzgórza nadlatują Tennysonowie. De Szrama uśmiecha się. Viktor zderza swoje pięści tworząc fioletowe iskry. Oscar wpada prosto na niego, obaj przewracają się na ziemię. Viktor odrzuca przeciwnika w górę piorunem. Oscar ląduje na nogach i ciska w niego płonące kryształy, przed którymi ten się osłania. Używa następnie prędkości Kineceleranina, aby wbiec w niego i zwiększyć moc uderzenia jednej ze swoich rąk, posyłając go daleko w głąb lasu. Zostaje następnie owinięty przez bandaże Kuphulu, jednak szybko wyrywa się z nich i spluwa na przeciwnika szlamem. Ten unika pocisku, jednak Oscar szybko do niego dopada i zaciska pięść na jego głowie. Obraca się kilka razy wokół własnej osi i ciska mumię ze wzgórza. Zostaje wtedy trafiony sonicznym rykiem, który odrzuca go i rani jego wyczulone uszy. Wystrzeliwuje więc falę płomieni w Loboanina, który uskakuje i rzuca się w jego kierunku. Oscar uśmiecha się. Gdy wilkołak znajduje się już blisko niego, przebiega za jego plecy w mgnieniu oka, chwyta jego ogon i również ciska go ze wzgórza. Odwraca się następnie ku De Szramie, którego... nie ma. Pojawia się on jednak za jego plecami i wlatuje w jego ciało. Oscar pada na kolana, gdy Nick ląduje przy nim. Oscar prostuje się. Jego oczy zmieniły kolor na fioletowy. Nick zaciska zęby oddychając szybko. Nick zaciska drżące pięści i otwiera skryte pod hełmem usta, ale nie jest w stanie nic wydusić. Nick zaczyna oddychać coraz szybciej i ciężej, przełykając co chwila ślinę. De Szrama śmieje się w międzyczasie. Nick zaciska powieki, spuszczając głowę. Nick otwiera oczy. Na jego twarzy pojawia się wyraz niedowierzania. Podnosi głowę i spostrzega Prezenta, który turla się między nogami Oscara, po czym przybiera swoją zwykłą, zwierzęcą formę. Prezent warczy na Oscara. Jego okrągłe oko przybiera gniewny wyraz. De Szrama spuszcza cios na Prezenta, który odskakuje i ukrywa się za Nickiem, który w nagłym przypływie odwagi aktywuje Omnimatrix. Ten jednak wypuszcza z siebie tylko kilka iskier. De Szrama ponownie wybucha śmiechem. Prezent wyskakuje w górę i chwyta Omnimatrix swoimi łapkami. Scala się z nim, pokrywając go mechamorficznymi wzorami. Rozchodzi się następnie na cały strój Nicka, ulepszając go i również zmieniając jego kolory. De Szrama marszczy nie swoje czoło. De Szrama atakuje Nicka płonącym, kryształowym ostrzem. Pojawia się błysk zielonego światła. Ostrze uderza jedynie w powietrze. De Szrama rozgląda się zdezorientowany. De Szrama spogląda w dół, na Płaztona. Jego strój jest teraz pokryty mechamorficznymi wzorami. Omnimatrix rozbłyska na zielono, a Płazton zmienia się w QuadPuncha, wymierzając w De Szramę celny podbródkowy. De Szrama podnosi się z ziemi. De Szrama z rykiem spluwa na Nicka szlamem, którego ten unika zmieniając się w Sonica, po czym zaczyna biegać wokół De Szramy, wymierzając mu serię szybkich ciosów. Gdy przeciwnik wreszcie go łapie, zmienia się w Blaine'a i eksploduje płomieniami, odrzucając De Szramę. Zmienia się następnie w Bedrocka i przypina go do ziemi kryształowymi okowami. De Szrama opuszcza więc ciało Oscara i spogląda gniewnie na przeciwnika. Z jamy na brzuchu De Szramy wylatuje fioletowy promień, który Nick blokuje kryształową tarczą. Zmienia się następnie w Sonica i podbiega do przeciwnika, po czym zmienia się w Blaine'a i uderza go płomieniami. De Szrama wrzeszczy z bólu, jego ciało syczy i dymi. Omnimatrix rozbłyska na zielono. Nick podlatuje w górę w postaci Śmierdziuchy, kierując się do portalu. De Szrama odwraca się i spostrzega Driscolla, wciąż w pancerzu Wiecznego Króla. Czaszka De Szramy wykrzywia się w gniewnym grymasie.
 * Viktor: Panie... czemu sam się nie pożywisz?
 * De Szrama: Tennyson.
 * Viktor: Słucham?
 * De Szrama: Moim pierwszym pokarmem będzie Tennyson. Ten, który nosi Omnimatrix. A później... później zemszczę się na Azmucie i na wszystkich, którzy pomogli mu w stworzeniu tego... tego więzienia.
 * De Szrama: Nadszedł czas. Zajmijcie się tym drugim.
 * Viktor: Tak, panie.
 * Oscar: Aaa!
 * Oscar: Wyjdź... z mojej... głowy!
 * Nick: Oscar!
 * Oscar: Jesteś silny... ale niewystarczająco silny.
 * Nick: Oscar?
 * Oscar: Nie... nie mieliśmy jeszcze okazji się poznać. A raczej ty nie miałeś okazji poznać mnie.
 * Nick: N-nie...
 * Oscar: Nazywam się De Szrama... chociaż ty lepiej znasz mnie pod tym... okropnym imieniem.
 * Nick: ...Spectral.
 * De Szrama/Oscar: Jednak nie jesteś takim głupcem, tak?
 * Nick: Oddaj go! Chcesz mnie, prawda?
 * De Szrama/Oscar: Uuu... twoje zdolności dedukcji są zaskakujące. Skąd wiedziałeś?
 * Nick: Domyśliłem się. To wszystko... tylko po to, żeby się na mnie zemścić?
 * De Szrama/Oscar: (wybucha śmiechem) Nie pochlebiaj sobie! Zemsta na tobie jest tylko... dodatkową korzyścią mojego planu. Pobocznym celem. To co pragnę zrobić, to uczynić z twojej planety... bufet dla moich pobratymców.
 * Nick: P-powodzenia. Kiedy zaćmienie się skończy-
 * De Szrama/Oscar: Zaćmienie było mi potrzebne tylko w pierwszej fazie planu. Portal, który otworzyłem tworzy wokół tej żałosnej planety powłokę, która nie przepuszcza światła słonecznego. Już wkrótce cała zostanie spowita w wiecznych ciemnościach.
 * Nick: Cz-czemu mi to mówisz?
 * De Szrama/Oscar: Bo chcę delektować się twoim przerażeniem! Chcę abyś wiedział jaki los czeka twoją planetkę po tym, jak już cię zabiję. Chcę, żebyś zginął ze świadomością, że zgubiłeś całą ludzkość! Że zawiodłeś.
 * De Szrama/Oscar: No dalej! Walcz! A może twój zegarek się rozładował? Bez niego jesteś w końcu nikim, prawda? Czy może próbujesz mi wmówić, że uważasz inaczej?
 * De Szrama/Oscar: A może spróbujesz mnie powstrzymać, bohaterze? Może pomyślałeś, że uda ci się zniszczyć maszynę i zamknąć portal. Ale wtedy ostatecznie zaprzepaściłbyś życia tych wszystkich, którzy już padli ofiarą moich braci. Tak! Pożarte przez nas dusze trafiają do Anur Phaetos, gdzie po jakimś czasie zmieniają się w Ektonurytów. Czy chcesz przypieczętować ich los? A z drugiej strony, jeśli postanowisz ich ocalić, to będziesz musiał porzucić swojego kuzyna i swoich przyjaciół. Zdradzić ich! Ha! Poza tym nawet gdybyś chciał mnie powstrzymać, to nie jesteś w stanie.
 * De Szrama/Oscar: Skończmy już ten teatrzyk. Było miło, ale ja również chciałbym się dzisiaj pożywić. Zaczynając od tego tutaj.
 * Prezent: Prezent! Prezent!
 * Nick: (półgłosem) P-prezent?
 * Prezent: Preeezent!
 * De Szrama/Oscar: Hahahaha! Mechamorficzne szczenię! Przybyło ci na ratunek. Cóż za wzruszający widok.
 * Nick: Prezent! Uciekaj stąd!
 * Prezent: Prezent!
 * De Szrama/Oscar: Nie masz dla mnie żadnej wartości. (formuje ostrze z kryształowej ręki) Więc pozbędę się ciebie w miarę szybko!
 * De Szrama/Oscar: Bohater! Wielki mi bohater!
 * Prezent: Prezent!
 * Nick: Rany! Prezent, jesteś genialny!
 * Prezent: Prezent!
 * De Szrama/Oscar: To niczego nie zmienia! Wciąż nie jesteś w stanie mnie powstrzymać! Nie jesteś i nie będziesz!
 * Nick: Tutaj jestem!
 * Nick: Wybacz kuzynie. Poczujesz to jutro rano.
 * De Szrama/Oscar: J-jak to możliwe? Przecież... przecież...
 * Nick: Można powiedzieć, że dostałem... 1-upa, jeśli rozumiesz o co- nie, to głupie.
 * De Szrama: Czy tego właśnie chciałeś? Stanąć twarzą w twarz z prawdziwym mną?
 * Nick: Tak. Jako Spectral wyglądałeś lepiej.
 * De Szrama: Głupcze! Śmiesz stawiać mi wyzwanie?
 * Nick: Nie. Chciałem tylko upewnić się, że wiem jak to działa. A teraz mam ważniejszą rzecz do zrobienia.
 * De Szrama: A więc jednak. Jesteś zdrajcą.
 * Driscoll: Kosmiczne ścierwo!
 * De Szrama: Ah... to znowu ty.
 * Driscoll: Rzuciłeś rękawicę memu zakonowi. A Wieczny Rycerz nigdy nie odrzuci wyzwania.
 * De Szrama: A więc wybierasz... śmierć.
 * Driscoll: Być może. Ale o tym się jeszcze przekonamy.

Nick wlatuje do portalu, przenosząc się fioletowej przestrzeni, w której dryfują spore, skalne formacje. Wśród nich roznoszą się żałosne jęki. Nagle przed Nickiem pojawia się Ektonuryta. Naskakuje na niego z sykiem i wbija pazury w jego ciało. Nick zmienia się w Blaine'a i odstrasza obcego płomieniami. Zmienia się następnie w Spinballa i w formie kuli ląduje na jednej ze skał. Wokół Nicka zaczyna krążyć grupa Ektonurytów. Zmienia się on więc w Blaine'a i tworzy wokół siebie płomienną kopułę, którą następnie rozsadza, odrzucając obcych. Wybija się wtedy w górę płomieniami i w powietrzu przemienia się w Śmierdziuchę. Rozglądając się Nick nie spostrzega skały, która przed nim dryfuje. Nick uderza w skałę i zaczyna spadać. Nie mogąc odzyskać pionu zmienia się w Ramzesa i ląduje na ziemi jako kupka bandaży. Formuje z powrotem swoje ciało i oddycha z ulgą. Nick pada na kolana trzymając się za głowę, po czym odmienia się w człowieka. Wtedy spostrzega coś, co mrozi mu krew w żyłach. W skale, na której klęka, wyryte są twarze. Nie tylko ludzkie. Wszystkie jęczą żałośnie, jakby w wielkim bólu. Nick nabiera gwałtownie powietrza i staje na równe nogi. Chwyta się za głowę z sykiem, słaniając się na nogach. Nick pada na ziemię. Ciało Nicka zaczyna wtapiać się w skałę, z której wyrastają kleiste ręce. Nick zaczyna powoli znikać w skale. Zamyka oczy skryte za zielonym wizjerem. Nagle przez jego ciało przechodzi szok elektryczny, który rozbudza go. Omnimatrix rozbłyska spod szaro-brązowej mazi, a Nick przemienia się w Chlorofila. Rozciąga swoją rękę i chwyta się jednej z wyższych skał, po czym przyciąga się do niej, wyrywając się z lepkiej substancji. Ląduje na górze, dysząc ciężko. Oko Nicka zaczyna się zamykać, jednak chłopak szybko się otrząsa. Omnimatrix rozbłyska, a Nick zmienia się w Atlasa. Zaciska dłoń na jednej ze skalnych formacji i ciska ją w kierunku portalu. Chwyta następną i robi to samo. Z Omnimatrixa wyskakuje kilka elektrycznych iskier. Zaczyna on również wydawać dziwne dźwięki. Nick rozgląda się. Pomimo tego, że wyrzucił już kilkanaście skalnych formacji, wciąż otoczony jest ich niezliczoną liczbą. Nick wyskakuje ze skały, na której stał. Chwyta dwie duże formacje w zasięgu ręki i ciska je w kierunku portalu. Kopie następnie tą, na której stał. Omnimatrix uwalnia falę energii, która zrzuca z niego Prezenta. Odmienia również Nicka w człowieka i odrzuca go do tyłu, prosto na skałę. Nick odrywa rękę od wciągającej go skały i aktywuje buty odrzutowe. Chwyta Prezenta, którego przewody mają teraz szary kolor i zaczyna lecieć w kierunku portalu. Oczy zamykają mu się mimowolnie.
 * Nick: Wygląda jak Pustka.
 * Prezent: Prezent?
 * Nick: Kiedy indziej ci wytłumaczę.
 * Nick: Rany... Prezent, jesteś super.
 * Prezent: (radośnie) Prezent!
 * Nick: Okej... gdzie mogą przetrzymywać te dusze...
 * Prezent: Prezeeent!
 * Nick: Co- AAA!
 * Nick: Było blisko... rany... nie wytrzymam tych jęków. To... boli.
 * Prezent: Prezent?
 * Nick: Nie... nie, to nic. Ja... wytrzymam. Tylko skąd to się-
 * Nick: C-co? To niemożliwe... te formacje... te skały... TO są dusze?
 * Prezent: (smutno) Prezent?
 * Nick: Muszę... muszę znaleźć Roxanne... ale... jak? Nie widzę końca... w tych skałach... w tych skałach są tysiące dusz... skąd ja mam...
 * Prezent: Prezent! Prezent prezent!
 * Nick: Nie... nie mogę... przepraszam.
 * Prezent: Prezent! Prezent, prezent!
 * Nick: Prezent... dziękuję... uratowałeś mi życie.
 * Prezent: Prezent!
 * Nick: Dobra... (klepie się po twarzy, aby się rozbudzić) Dam radę. Muszę tylko... muszę tylko coś wymyślić... jak w ogóle uwolnić te dusze? Może... może jeśli wyrzucę je przez portal... to może wtedy wrócą do właścicieli.
 * Nick: Nie mogę! Nie... nie teraz... dobra... muszę... spróbować.
 * Prezent: Prezent?
 * Nick: To jedyne na co wpadłem. Jedyne... co mogę zrobić.
 * Prezent: (zmartwiony) Prezent?
 * Nick: Musi wytrzymać. Przynajmniej jeszcze chwilę. Azmutha przeproszę potem... jeśli w ogóle będę miał okazję.
 * Nick: Nie... nie mogę. Nie dam rady.
 * Prezent: Prezeeent!
 * Prezent: (z bólem) Prezeeeent!
 * Nick: Prezent!
 * Nick: Jeszcze... chwila...

Tymczasem na Ziemi, De Szrama skończył już pojedynkować się z Driscollem, który leży teraz bez życia na ziemi. Wtem z portalu wypada formacja skalna, za którą wylatuje następna. Podczas lotu zaczynają one roztapiać się w szaro-brązową maź. De Szrama przenika przez spadającą na niego skałę, patrząc z gniewem na deszcz dusz. Tetrax, zapędzony w róg wraz z grupką cywili, zasypuje Ektonurytów pociskami słonecznymi. Jego broń w pewnym momencie przestaje strzelać, dymiąc jedynie. Ciska ją więc na bok i wyciąga blastery. Nagle spostrzega spadające skały. Nie umykają one też uwadze Ektonurytów. Ektonuryci zaczynają lecieć w kierunku portalu. Tetrax osuwa się zmęczony na ziemię.
 * De Szrama: Żałosny szkodnik. A teraz-
 * De Szrama: Nie!
 * De Szrama: Głupiec...
 * Ektonuryta: Pożywienie! Kradną nasze pożywienie!

De Szrama patrzy na tę scenę z gniewem. Szybko jednak się uspokaja. De Szrama odwraca się, aby ujrzeć Riveta, który strzela mu prosto w twarz promieniem słonecznym. Blonko przeskakuje ponad nimi i zaczyna majstrować przy maszynie. Blonko waha się chwilę, po czym kontynuuje pracę. De Szrama wybucha śmiechem. De Szrama chwyta Blonko macką i przyciąga do siebie. Jego brzuchopaszcza roztwiera się. De Szrama zostaje spowity w świetle słonecznym. Natychmiast puszcza Blonko i Riveta, po czym ucieka ze światła. Nad wzgórzem unosi się hydrauliczny statek, z którym połączony jest obecnie Baz-El. Baz-El aktywuje działa energetyczne, celując w maszynę, gdy nagle zostaje zaatakowany przez chmarę Ektonurytów. De Szrama znów zaczyna się śmiać. De Szrama przestaje się śmiać i wbija spojrzenie w Oscara. Ten wyrywa grudy ziemi, z których wyrastają kryształowe kajdany, po czym wybija się w górę. Strzela płomieniami w chmarę Ektonurytów, którzy natychmiast odsuwają się od statku. Baz-El wypala z dział. Pociski trafiają maszynę, która eksploduje fioletową energią. Promień miga kilka razy po czym znika, razem z portalem. Niebo zmienia barwy na cieplejsze, ukazuje się zachód słońca. Fioletowa mgła znika. Ektonuryci zaczynają rozpadać się na strzępy. De Szrama kuli się, wrzeszcząc z bólu i powracając do normalnej formy, która powoli zaczyna się rozpadać. Rivet staje nad De Szramą, unosząc miotacz słoneczny. Strzela z blastera prosto w czaszkę De Szramy, sprawiając, że rozpada się ona na strzępy. Po chwili dołącza do niej reszta ciała obcego. Baz-El i Oscar lądują na ziemi, ten drugi roztrzaskuje więżące go kajdany. Blonko i Rivet spoglądają na Oscara. Oscar uderza pięścią w pozostałości maszyny. Baz-El odłącza się od statku, z którego wychodzi również Daxter. Oscar warczy gniewnie, chwyta kawałek maszyny i zaczyna raz po raz uderzać nim w ziemię. Odrzuca go następnie i dyszy ciężko. Oscar wzbija się w powietrze i odlatuje w kierunku miasta. Pozostali Hydraulicy stoją w ciszy, wpatrując się w ziemię.
 * De Szrama: To i tak nieistotne. Wydaje mu się, że mnie przechytrzył. Tymczasem jest wręcz przeciwnie! On utknie na zawsze w mojej domenie, a ja wciąż mam niezliczone dusze do pożarcia!
 * Rivet: Hej.
 * Rivet: Teraz, Blonko!
 * De Szrama: Głupcy! (dostaje kolejnym promieniem i chwyta Riveta macką) Po drugiej stronie jest Tennyson! Jeżeli zamkniecie portal, to nigdy już nie powróci!
 * Rivet: B-Blonko?
 * Blonko: Nicholas chciałby, żebyśmy to zrobili. Wierzę w to.
 * De Szrama: Niezmiernie mi przykro.
 * De Szrama: Będę się delektował waszymi duszami!
 * Baz-El: Przybywa prawdziwy bohater!
 * Daxter: Nie gadaj tylko rozwalaj!
 * Daxter: A! Duchy! Zrób coś!
 * Baz-El: Próbuję!
 * De Szrama: Nic już nie da się zrobić! Zwyciężyłem!
 * Oscar: Nie.
 * Oscar: Ognia Baz-El!
 * De Szrama: N-nieee! To... to niemożliwe!
 * Rivet: Piu!
 * Oscar: Gdzie on jest?! Gdzie Nick? Wyszedł, prawda?
 * Oscar: Musiał wyjść. Nie wierzę, że poświęciłby życie. To... nie pasuje do niego. On tak nie robi.
 * Blonko: Być może... być może się zmienił.
 * Oscar: K***a!
 * Baz-El: W jego własne urodziny...
 * Oscar: Przecież ten... De Szrama, on blefował!
 * Blonko: Odnoszę mimo wszystko wrażenie, że... tak nie jest.
 * Oscar: Co za... debil. No debil no. I po co to- Roxanne!

Placówka Hydraulików. Wszyscy, wliczając w to kadetów i Roxanne siedzą przy stole w sali odpraw. Oscar, ze względu na swój rozmiar, przechadza się tylko wokół sali. Wśród Hydraulików brakuje Tetraxa. Do sali wchodzi Tetrax. Wszyscy w milczeniu wbijają w niego wzrok. Chwilę ciszy przerywa Oscar. Tetrax wychodzi z sali. Wszyscy natychmiast zrywają się z miejsca i idą za nim. Tylko Nefrill robi to dość niechętnie. Tetrax wchodzi do skrzydła medycznego, w którym na fotelu siedzi Nick. Puste, zmęczone spojrzenie podkrążonych oczu wbite ma w ziemię. Oscar podchodzi do Nicka, który zatrzymuje go ruchem ręki. Oscar marszczy czoło. Kiwają głową i wychodzą niechętnie z sali. Roxanne wychodząc kładzie dłoń na ręce Oscara, który zostaje w sali wraz z Tetraxem i Nickiem. Oscar otwiera usta, jednak zostaje powstrzymany przez Tetraxa. Petrosapien kręci głową i wyprowadza go z sali. Pozostawiając Nicka samego.
 * Oscar: Za długo to trwa!
 * Baz-El: Cóż... z dobrych wiadomości, Driscoll i wszyscy rycerze biorący udział w zamachu stanu zostali aresztowani.
 * Oscar: Mało mnie to obchodzi. Chcę wiedzieć co z Nickiem!
 * Oscar: I?
 * Tetrax: Chodźcie za mną.
 * Oscar: Kuzynie!
 * Nick: (beznamiętnie) Też się cieszę...
 * Tetrax: Zachowuje się tak od kiedy znalazłem go w lesie.
 * Rivet: D-dlaczego?
 * Tetrax: Tego nie wiem.
 * Nick: Dobrze, że żyjesz, Roxanne... przynajmniej... przynajmniej ty...
 * Roxanne: C-co?
 * Nick: Nie... nie mogłem uratować wszystkich. Tyle... tyle dusz tam...
 * Tetrax: Spokojnie, Nick. Spokojnie. (odwraca się do reszty) Myślę... że powinniśmy go zostawić na chwilę samego. Razem z nim znalazłem Prezenta. Daxter, Baz-El, możecie się nim zająć.
 * Oscar: O czym ty pieprzysz?
 * Nick: Nie jestem... bohaterem. Jestem nikim.