User:Psychical...1

Nie dla osób o słabych nerwach!

Rodzice oddali mnie do psychiatryka,. Początkowo wydawał się on w miarę normalny, ale z czasem zdałam sobie sprawę, że w cale taki nie jest. Zaczęło się od tego...

Pielęgniarz przyszedł do mojego pokoju ze strzykawką w ręku. Nie potrzebowałam, żadnych lekarstw, nic mi się nie działo. Mężczyzna podszedł do łóżka na którym siedziałam i złapał mnie za nadgarstek. Zaczęłam się szarpać.

-Co robisz?! Zostaw! - krzyczałam.

-Nie wyrywaj się! - warknął, ale ja nie przestałam się szarpać.

Pielęgniarz wbił mi w rękę strzykawkę. Krzyknęłam z bólu, gdyż nadal próbowałam się wyszarpać, a on nie zważając na to zrobił mi zastrzyk. Po tym kiedy już wstrzyknął mi to coś zostawił mnie z krwią cieknącą z ręki. Upadłam na łóżko jęcząc z bólu. Schowałam twarz w zabrudzoną krwią poduszkę i krzyknęłam. Wstałam z łóżka i kopnęłam w ścianę. Zaczęłam krzyczeć. Podeszłam do drzwi i zobaczyłam jak z jednego z pokoi siłą personel wyciąga jedną z pacjentek. Krzyczała, żeby ją puścili. Nie słuchali tylko nieśli ją w stronę sali operacyjnej. Krew lała mi się z ręki. Urwałam kawałek prześcieradła i obwiązałam nim ranę. Na pustym korytarzu rozległ się krzyk jednej z pacjentek. Każde z nas wiedziało, czym spowodowany jest krzyk. Personel dzień w dzień gwałcił którąś z pacjentek. Też byłam ofiarą gwałtu. Lecz gwałtu na mnie dokonywał sam dyrektor psychiatryka...

Obudziły mnie krzyki, zalana byłam zimnym potem. Miałam kolejny koszmar. Zerwałam się z łóżka i podbiegłam do drzwi. Wyjrzałam przez kratki i zobaczyłam ciągniętą przez korytarz Mary. Ciągnęli ją wprost do sali operacyjnej. Mary była moją przyjaciółką. Zsunęłam się po drzwiach i padłam na kolana. Zaczęłam krzyczeć. Mary jest już czwartą osobą wciąganą do nazywanej przez pacjentów ,,Sali śmierci". Każdy wciągnięty tam, nie wraca żywy. ,,Zostawcie Mary!" krzyczałam. Do mojego pokoju wbiegli dwaj pielęgniarze. Złapali mnie i zaczęli nieść w kierunku izolatki. Krzyczałam na cały głos, żeby mnie puścili. Każdy kto trafi do izolatki jest po kolei gwałcony przez każdego z obsługi szpitala. Wrzucili mnie do izolatki i zamknęli. Waliłam w drzwi krzycząc, aby mnie wypuścili. Odpuściłam. Z kostek w dłoniach lała mi się krew. Oparłam się o ścianę i schowałam twarz w kolanach. Drzwi do izolatki się otworzyły i wszedł przez nie dyrektor szpitala. Wiedziałam już co to znaczy...

-Nie! - krzyknęłam, kiedy ten zamknął drzwi i zaczął do mnie podchodzić.

-Tak. - uśmiechnął się jak zboczeniec.

Zdjął z siebie zakrwawione ubrania, złapał mnie za ramiona i podciągnął do góry. Zaczął zdejmować ze mnie ubranie.

-Coście zrobili Mary?! - krzyknęłam.

-Ach Mary... Ona nie żyje. - zaśmiał się psychodycznie.

Krzyknęłam. Booth zaczął mnie gwałcić. Potem wyszedł zostawiając mnie w izolatce. Nie wiem ile tu siedziałam, ale gdy mnie wypuścili nie było już siedmiu osób. W sumie zniknęło już jedenaście. Zabrali mnie do mojego pokoju i tam zamknęli na klucz. Siedziałam tydzień w izolatce. Tak przynajmniej powiedział mi chłopak mieszkający w pokoju obok. Moje niebieskie są podkrążone. Bałam się spać, ale i tak przysypiałam, lecz nie długo. Następnego dnia zabrali chłopaka z pokoju obok. Krzyczał na cały szpital. Szarpałam drzwi próbując je otworzyć i mu pomóc. Jestem najstarsza w tym szpitalu odkąd Mary nie żyje. Mam szesnaście lat, Mary miała osiemnaście.

-Zostawcie go! Słyszycie! Zostawcie! - krzyczałam.

Zabrali go do Sali śmierci... Położyłam się na łóżku i zaczęłam płakać. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam, ale obudzili mnie pielęgniarze. Złapali mnie za ręce i zaczęli nieść w stronę Sali śmierci. Wiedziałam, że to już mój koniec. Wtedy miałam na sobie: czarno-białą sukienkę, białe rajstopy i czarne buty na korku. Starałam się im wyrwać ale nie dałam rad. Przypięli mnie do stołu na środku Sali śmierci. Stół był cały we krwi. Jestem trzynasta, a jak każdy wie trzynastka jest pechową liczbą.

-Witam panienkę. - zza zasłonek wyszedł doktor Frank Booth. - Nie musisz się bać. Dzięki temu zabiegowi staniesz się nieśmiertelna o ile przeżyjesz. - zaśmiał się jak psychopata.

On i inni zaczęli rozcinać moje ciało. Krzyczałam i wyłam z bólu. Nie dali mi żadnego znieczulenia. Na wszystko patrzyłam. Moja skóra stała się blada jak ściana, oczy okryły się mgłą. Nadal wszystko dobrze widziałam, lecz...

Kiedy już skończyli mnie ,,operować" i zaszyli wszystkie rany ja nadal żyłam. Zaczęłam się psychodycznie śmiać. Pielęgniarze odpięli mnie od stołu. Chwyciłam żyletkę brudną od krwi i zadźgałam po kolei każdego z pielęgniarzy. Booth stał osłupiały pod ścianą. Podchodziłam do niego z psychicznym uśmieszkiem.

-Dobrze się bawiłeś booth, kiedy mnie gwałciłeś, co? Teraz ja będę się dobrze bawić zabijając cię!

Zaczęłam go dźgać. Potem wbiłam mu nóż w klatkę piersiową rozcięłam ją i wyrwałam jeszcze bijące serce. Uśmiechnęłam się do zwłok, wstałam i wyrzuciłam jego serce na podłogę. Zabiłam po kolei każdego z pacjentów i wyszłam ze szpitala. Zaczęłam iść w stronę domu moich rodziców z zamiarem zabicia ich. Na moje lewe oko opadła grzywka, która przybrała czarny kolor, tak jak reszta moich włosów. Weszłam do domu moich rodziców i zabiłam ich z zimną krwią zostawiając na ścianie napis napisany krwią...

Prezenterka telewizyjna:

-Policja znalazła dwójkę martwych ludzi zamordowanych w ich własny, domu. Na jednej ze ścian policja znalazła napis z krwi: ,,Psychical..."