User:GrubaBulwa

odcinek 25
Ed siedzi w małym, niezadbanym pokoju. Przez pożółkłe firanki widać szare, pochmurne niebo. Chłopiec trzyma za rękę leżącą w łóżku starszą kobietę, wychudzoną i słabą. Jej oczy są ledwo otwarte. Przerywa gdy orientuje się, że babcia chrapie. Wzdycha smutno i przechodzi ciasnym przedpokojem do swojego "pokoju" przypominającego raczej komórkę. Ledwo starcza tu miejsca na łóżko i stolik nocny. W rogu pokoju stoi ponadto mała, nieczyszczona od dawna kuweta. Na parapecie leży brudny, chudy kot o czarnym futrze z białymi plamkami. Podnosi głowę, gdy do pokoju wchodzi Ed. Ed klęka przy leżącym na ziemi plecaku i wyciąga z niego starą, pożółkłą książkę. Natychmiast wypadają z niej wszystkie strony. Ed zaczyna je zbierać, gdy nagle wyłania się spod nich wysuszona żaba. Ed odskakuje z krzykiem na ustach. Zaciekawiony Leo zeskakuje z parapetu i podchodzi do pana. Leo patrzy na chłopaka zaintrygowany. Ed wstaje z ziemi i podbiega do szafki nocnej. Otwiera szufladę i drżącą dłonią wyciąga z niej plastikową butelkę wypełnioną zieloną cieczą. Odwraca się do kota i uśmiecha do niego maniakalnie. Ten patrzy na właściciela z przestrachem w oczach.
 * Babcia Eda: (drżącym głosem) Edziu...
 * Ed: (ożywia się) Tak, babuniu?
 * Babcia Eda: Włączyłbyś mi proszę mój ulubiony program... wiesz, ten z miłym panem prowadzącym...
 * Ed: Babciu... od roku nie mamy telewizji...
 * Babcia Eda: A, tak... zapomniałam kompletnie... widzisz, Edziu, co starość robi z człowiekiem...
 * Ed: Tak, babuniu. Starość... A-ale mogę babuni poczytać! Wypożyczyłem ze szkoły taką fajną książkę i-
 * Ed: Chodź, Leo. Może tobie poczytam, co?
 * Ed: Dość! Mam dość! Mam ich dość!
 * Ed: Muszą w końcu dostać to, na co zasłużyli! Nie wytrzymam tego dłużej!
 * Ed: Ty jesteś moim przyjacielem, Leonidasie. Ty mnie rozumiesz. Ty dobrze wiesz, że oni... oni nie zasługują na... na nic. (na jego twarzy pojawia się wyraz olśnienia) Tak, nie zasługują na nic poza bólem! Nie zasługują na życie!
 * Ed: Taak... tak, to prawda. Absolutna prawda!

Nick jako Blaine przetacza się po ulicy i zatrzymuje się uderzając w znak drogowy. Wstaje powoli na nogi stękając cicho i podnosi wzrok na stojącego naprzeciw niego wielkiego jaszczura pokrytego w większości białymi łuskami. W niektórych miejscach ma czarne i czerwone elementy. Po jego grzbiecie biegną ostre, czarne kolce. Wokół szyi ma owiniętą czarną obrożę. Nick mruży oczy w gniewnym grymasie. Bestia rzuca się na Nicka, który strzela w jej kierunku promieniem ognia. Ta odskakuje, ścigana ciągle przez płomienie. Wreszcie naskakuje na Nicka i przyszpila go do ziemi. Nick nagrzewa się i eksploduje płomieniami. Jaszczur odskakuje sycząc głośno. Tłum gapiów zaczyna wiwatować, gdy na miejsce walki przybywają Wieczni Rycerze na śmigaczach. Rycerze wyciągają broń energetyczną i otwierają ogień. Jeden wypala w kierunku Nicka liną energetyczną, przed którą ten uskakuje. Nick unosi się w górę z pomocą płomieni i odlatuje, oglądając się jeszcze za siebie. Rycerze otaczają bestię z uniesionymi tarczami i machają na nią mieczami. Jedno z ostrzy muska łuski stwora, który natychmiast osuwa się na ziemię z rykiem.
 * Nick: Czemu ja mam takiego pecha? Wellbood to duże miasto!... Ej, mam w torbie mrożonki kolego! Może tak... przestań?
 * Nick: Błąd.
 * Nick: (zmęczony) Daj mi żyć!
 * Przechodzień: Rycerze! Rycerze!
 * Nick: (pod nosem, zirytowany) Świetnie, jeszcze ich brakowało.
 * Rycerz 1: Kosmici! Wasze szaleństwo właśnie się kończy! Brać ich!
 * Nick: (do jaszczura) Wybacz mały, ale wolałbym nie zostać złapany przez rycerzy więc... powodzenia.
 * Nick: Dziwne... zaraz, zakupy! O rany...

Szkoła. Nick wsuwa głowę do klasy i rozgląda się, jakby czegoś szukając. Po chwili wzdycha zawiedziony i cofa się. Widzimy go następnie w domu. Siedzi przy komputerze i zaczyna pisać wiadomość do użytkownika o nicku "Dr. Animo". Rezygnuje jednak i wzdycha ponownie, kryjąc twarz w dłoniach i opierając łokcie na biurku. Nick podnosi gwałtownie głowę i obraca się na krześle. Nick wbija wzrok w ziemię zawstydzony. Mama Nicka kręci głową. Nick uśmiecha się.
 * Mama Nicka: Co się dzieje?
 * Nick: Nic.
 * Mama Nicka: Chyba rozmawialiśmy o szczerości, Nicky.
 * Nick: (wzdycha) Ta... no... pokłóciłem się z Edem. To znaczy... w sumie to nie bardzo ja się kłóciłem, tylko raczej on się kłócił i...
 * Mama Nicka: To przecież twój jedyny kolega! Potrzebujecie siebie nawzajem! O co się pokłóciliście?
 * Mama Nicka: Niiick...
 * Nick: Przez te całe kosmiczne sprawy nie miałem dla niego czasu, no a przecież nie mogłem mu po prostu powiedzieć o Omnimatrixie. I on się jakby zdenerwował... no nie jakby tylko po prostu się zdenerwował i...
 * Mama Nicka: Musicie to sobie wyjaśnić. Nie musisz mu mówić o Omnimatrixie żebyście byli przyjaciółmi. Po prostu... no nie jesteście przecież dziećmi, nie?
 * Nick: No nie wiem...
 * Mama Nicka: Musisz z nim porozmawiać.
 * Nick: Próbowałem, ale od kilku dni nie było go w szkole!
 * Mama Nicka: To idź do niego do domu. Znasz jego adres, prawda?
 * Nick: Tak... ale nie wiem czy chcę tam iść. Nie mieszka w... najprzyjemniejszej dzielnicy.
 * Mama Nicka: A ty na pewno musisz się bać jakichś dresiarzy, bo nie masz żadnego kosmicznego zegarka.

Pochmurny, deszczowy dzień. Nick idzie nierównym chodnikiem mijając brudne, stare bloki, zniszczone i odrapane z farby ławki czy ubogie place zabaw i trzepaki. Dociera do jednego z bloków i wchodzi po schodach do drzwi klatki. Naciska kolejno numerki 1 i 4 na klawiaturze domofonu i czeka kilkanaście sekund. Nikt nie odbiera. Nick zaciska zęby zdenerwowany i odchodzi od drzwi ze spuszczoną głową.

Nick opuszcza szatnię po przebraniu się ze stroju na WF i powłócząc nogami zaczyna iść w kierunku bramy szkoły. Do jego uszu docierają wtedy krzyki od strony szkoły, odwraca się więc zainteresowany. Jego oczom ukazuje się ogromna żaba z dwoma parami czerwonych oczu i rogami wystającymi z boków jej głowy. Na jej grzbiecie siedzi człowiek, którego Nick nie jest w stanie rozpoznać z takiej odległości. Przed żabą stoi grupka uczniów. Płaz oblizuje się na ich widok. Osobnik ujeżdżający żabę odzywa się, co wywołuje na twarzy Nicka wyraz niedowierzania i przerażenia. Nick zostaje wybudzony z zamyślenia przez uczennicę, która trąca go uciekając w kierunku bramy. Chłopak otrząsa się wtedy i wbiega za budynek, w ukrycie. Nick rzuca plecak na ziemię, odkłada do niego okulary i aktywuje strój bojowy. Aktywuje zegarek i zaczyna kręcić tarczą. Rozlega się kolejny krzyk. Uderza w tarczę i przemienia się w Teslinka. Wybiega zza budynku i zostaje wyminięty przez kolegów Matta, którzy w panice uciekają przed żabą. Ta z kolei dusi teraz Matta w swoim języku. Ed patrzy na to z szalonym uśmiechem. Matt nie jest w stanie nic z siebie wydusić. Łzy spływają strumieniami po jego czerwonej twarzy. Ed, Matt i żaba odwracają głowy w kierunku Nicka. Żaba ciska Mattem o ścianę. Ten upada na ziemię nieprzytomny. Żaba atakuje Nicka językiem, posyłając go w powietrze. Ten uderza w metalowy płot otaczający szkolne boisko i zsuwa się na ziemię, stękając cicho. Żaba raz jeszcze wypluwa język w kierunku Nicka, tym razem uderzając go z góry. Ten chwyta go, uginając nogi i próbuje kopnąć żabę prądem. Nic jednak nie wychodzi z wtyczek. Żaba unosi język razem z Nickiem i wciąga go z powrotem do buzi. Nick puszcza go jednak i przetacza się po ziemi. Ląduje obok jednego z boiskowych reflektorów, rozciąga więc kabel z głowy i wpina wtyczkę w lampę, wysysając z niej energię i natychmiast wypuszczając w żabę, która cofa się i wyskakuje w górę opadając na Nicka. Ten uskakuje w ostatniej chwili i posyła jeszcze kilka pocisków w płaza. Nick raz jeszcze razi Ernesta prądem, po czym zaczyna uciekać w kierunku bramy. Żaba ląduje przed nim, a fala uderzeniowa posyła Nicka na ziemię. Otrząsa się akurat w porę, aby uniknąć języka bestii. Przetacza się po ziemi, po czym wbija w niego wtyczki i kopie żabę prądem, oszołamiając ją. Żaba wybudza się i atakuje językiem. Nick uskakuje i prześlizguje się pod żabą, aby ruszyć w kierunku bramy. Wybiega przez nią na przystanek tramwajowy i używa resztek energii do wybicia się w górę. Wiesza się następnie na liniach energetycznych nad torami i pobiera z nich energię. Jego ciało otacza niebieska powłoka, a on sam uśmiecha się z satysfakcją, gdy nagle zostaje trafiony żabim językiem i odrzucony na przeciwległy przystanek. Przebija się przez jego szklaną ścianę i ląduje na ulicy. Po chwili Ernest ląduje przed nim. Po tych słowach Nick wystrzeliwuje energię ze wszystkich wtyczek, odrzucając żabę daleko w tył. Uderza ona w fasadę budynku, po czym osuwa się na ziemię. Ed zsuwa się z jej grzbietu i ląduje na czworakach na chodniku. Nick podbiega do przyjaciela, a Omnimatrix wyładowuje się. Na chodnik spada kilka łez Eda. Nagle uwagę Nicka zwraca znajomy dźwięk. Odwraca się by ujrzeć kilka śmigaczy i ciężarówek Wiecznych Rycerzy. Z dwóch z nich wychodzą Egzekutorzy. Szeregowi rycerze wyciągają broń laserową i celują w Nicka i Eda. Z jednej z ciężarówek wysiada rycerz w uśmiechniętej, złotej masce. Podchodzi on do Egzekutora. Nick spogląda raz jeszcze na Eda, po czym puszcza się biegiem wzdłuż ulicy. Rycerze ruszają za nim w pościg zasypując go gradem pocisków. Niektóre z nich chłopak odbija mieczem świetlnym. W pewnym momencie skręca w wąską uliczkę. Dwójka rycerzy zsiada ze śmigaczy i biegnie za nim pieszo. Nick dociera do ślepego zaułka i opiera się o ścianę dysząc ciężko. Obaj wypuszczają pociski, które rozbijają się na kryształowej ścianie. Przed rycerzami ląduje Tetrax i ogłusza obu uderzeniami w głowę. Odwraca się następnie do Nicka, a ściana wraca pod ziemię. Do dwójki podlatuje deskolotka, która rozszerza się aby pomieścić dwóch pasażerów. Wsiadają na nią i odlatują, pozostawiając Wiecznych Rycerzy w tyle.
 * Ed: I jak ci się podoba moja żaba, Matt? Wydawało mi się, że je lubisz. Bo na pewno lubiłeś podrzucać mi ich rozjechane truchła!
 * Matt: A-a-a-a-Animo?! T-to ty? Słuchaj, ja... przepraszam, okej? To było tylko w żartach, ja sobie tylko robiłem jaja.
 * Ed: Ah. Spokojnie. Rozumiem. Jaja. Oczywiście. To co ty na to, żebym ja teraz porobił sobie jaja z ciebie, co? Mogłoby być zabawnie, prawda?
 * Nick: (w myślach) Nie wierzę. Niemożliwe.
 * Nick: (w myślach) Nie mogę z nim walczyć... ale nie mogę też dać mu zabić Matta. Chociaż szczerze mówiąc sam chętnie bym to... nie! Myśl, Nick, co teraz... Dobra, muszę spróbować przemówić mu do rozsądku.
 * Nick: Jaki kosmita, jaki kosmita...
 * Nick: Bedrock, QuadPunch, Sonic... Rzyguś? Niee...
 * Nick: Dobra, nie ma czasu! Chociaż może... nie nie, zaraz nie będzie kogo ratować.
 * Nick: Obym tego nie żałował.
 * Ed: Jak wolisz umrzeć? Powoli? Szybko? Przeżuty czy połknięty w jednym kawałku? Może rozbity na miazgę? Ha! Nie obchodzi mnie to! Zrobię jak będę chciał! To ja jestem teraz górą!
 * Nick: Dobra, wkraczam do akcji... Ej! Kolego!
 * Ed: Kosmita? Suuper...
 * Nick: Może tak puściłbyś tego chłopca, co? Nie wygląda jakby mu było wygodnie.
 * Ed: Nie rozumiesz, kosmito! On na to zasłużył! Zasłużył na śmierć! Tylko i wyłącznie! Bolesną śmierć!
 * Nick: O czym ty... słuchaj, odłóż go na ziemię i wtedy będziemy mogli spokojnie pogadać jak cywilizowani-
 * Ed: Zamilcz! Nie odbierzesz mi tego!
 * Ed: Sądziłem, że kosmici będą mądrzejsi... ale wygląda na to, że jesteście dokładnie tacy sami jak ludzie!
 * Nick: Nie rób nic, czego będziesz później żałował.
 * Ed: Jedyne czego żałuję, to to że nie zrobiłem tego wcześniej!
 * Nick: Pogadajmy!
 * Ed: Nie mam o czym z tobą rozmawiać, kosmito! Jeszcze raz, Erneście. Zmiażdż go!
 * Nick: No tak. Ładowanie.
 * Ed: Czemu to robisz kosmito? Czemu bronisz tego... tego... idioty?
 * Nick: A wiesz, że sam nie wiem? (w myślach) Muszę odwieść go od szkoły...
 * Nick: Nie musisz tego robić, Ed! Ty taki nie jesteś!
 * Ed: Skąd... skąd ty wiesz... (jego wzrok wędruje na Omnimatrix, a na jego twarzy pojawia się wyraz olśnienia) Oczywiście... Nick. Mogłem się domyślić.
 * Nick: Tak... tak, to ja. I to właśnie jest powód, dla którego nie miałem dla ciebie czasu. Ten zegarek zabierał każdą moją wolną chwilę. Byłem w kosmosie i... i zachowałem się jak debil nie mówiąc ci o tym wszystkim. Jesteśmy przyjaciółmi. Powinienem był ci zaufać. Przepraszam.
 * Ed: (przez łzy) Ha! Najpierw rujnujesz naszą przyjaźń, a teraz rujnujesz moją zemstę. Nienawidzę cię, Nick! Nienawidzę!
 * Nick: Ed...
 * Ed: Jeśli jesteś moim przyjacielem, to udowodnij! Pomóż mi ukarać Matta za wszystko co zrobił!
 * Nick: Nie, Ed. Nie mogę ci pozwolić zostać mordercą. To dla twojego dobra.
 * Ed: Zdrajca!
 * Ed: Przeszkadzasz mi w mojej zemście, Nick! Znów wszystko psujesz! Pierwotnie nie chciałem cię zabijać, ale teraz chyba zmienię zdanie.
 * Nick: Przeszkadzam ci w zniszczeniu sobie życia, debilu!
 * Nick: Ed!
 * Nick: Nic ci nie jest?
 * Ed: To... nieuczciwe. Dlaczego? Dlaczego wszystko mi niszczycie? Dlaczego ja nie mogę być szczęśliwy?! Co ja takiego zrobiłem?!
 * Nick: Ed...
 * Egzekutor: Ręce do góry! Jesteście podejrzani o kooperację z obcymi najeźdźcami!
 * Nick: O rany... Ed, musimy stąd zjeżdżać. Teraz!
 * Ed: Nie. Nie, ty musisz stąd zjeżdżać. Idź! Wynoś się!
 * Nick: Ale oni-
 * Ed: Nic już nie ma sensu. Nic... ja... nie mam po co żyć.
 * Nick: Ale twoja-
 * Ed: Babcia umiera. Nie ma dla niej ratunku. A ty pozbawiłeś mnie jedynej radości w moim żałosnym życiu. Jedynej satysfakcji. Nie chcę cię znać.
 * Nick: Ed...
 * Radosny rycerz: To Zmiennokształtny. Mistrz Enoch chce go widzieć żywego.
 * Egzekutor: Tak jest, sir. Bierzemy go żywego!
 * Rycerz: Broń na ogłuszanie. Ognia!
 * Nick: (dysząc) Tetrax? Co ty... tu robisz?
 * Tetrax: Chciałem odebrać cię ze szkoły i zabrać prosto na trening. Jednak najwidoczniej pomyliły mi się godziny. Ale widzę, że się nie nudziłeś.
 * Nick: Ja... on...
 * Tetrax: A co ty na to, żebyś wyjaśnił mi to trochę później? Obecnie nie bardzo mamy na to czas.
 * Nick: Tak... tak, to dobry pomysł.
 * Nick: Jestem okropnym przyjacielem.
 * Tetrax: Wygląda na to, że jest nas dwóch.

Edward siedzi na krześle w ciemnym pokoju. Głowę ma spuszczoną, puste spojrzenie utkwione w podłodze. Nagle drzwi pokoju otwierają się, jednak chłopak nie zwraca na to uwagi, mimo ostrego światła, które wpada do środka. Do pokoju wchodzi Enoch zamykając za sobą drzwi. Podchodzi do Eda i staje przed nim. Ed ożywia się i po raz pierwszy podnosi wzrok na rozmówcę.
 * Enoch: Dzień dobry, Edwardzie.
 * Ed: Skąd wiesz jak mam na imię?
 * Enoch: Wiem wiele rzeczy.
 * Ed: Kim jesteś? Gdzie ja jestem? I po co tu jestem?
 * Enoch: Och, zwolnij proszę. Moje imię to Enoch i jestem przywódcą zakonu Wiecznych Rycerzy. Jesteś obecnie w jednej z naszych twierdz. I jesteś tu dlatego, że cię potrzebuje.
 * Ed: Ach tak? Do czego?
 * Enoch: Wydaje mi się, że możesz posiadać informacje na temat Zmiennokształtnego. Informacje, których ja bardzo pożądam.
 * Ed: Ta... posiadam...
 * Enoch: Wspaniale. Wiem ponadto o twojej trudnej sytuacji życiowej. Doprawdy, przygnębiająca historia...
 * Ed: Do czego zmierzasz?
 * Enoch: Zmierzam do tego, że jesteśmy w stanie pomóc twojej babci.
 * Ed: Nie. Kłamiesz. Nie będę słuchał tych... tych bredni.
 * Enoch: Ależ chłopcze. Z pomocą twojego mutagennego płynu oraz próbek z obcych form życia, które dotychczas udało nam się pozyskać nasz zespół naukowców będzie w stanie stworzyć lek dla twojej babci. Być może.
 * Ed: Tak... zawsze musi być to być może.
 * Enoch: Byłoby wszak dużo prościej, gdybyśmy posiedli urządzenie, które daje Zmiennokształtnemu jego moce. Lub gdybyśmy posiedli samego Zmiennokształtnego.
 * Ed: Proszę do sedna. Nie mam dzisiaj humoru na takie zabawy.
 * Enoch: Chcę prosić cię o pomoc, Edwardzie. Chcę, abyś pomógł mi ustanowić nowy porządek, nowy, lepszy świat. Ja sam w zamian jestem w stanie zaoferować pomoc tobie. Będziesz mógł zemścić się na niesprawiedliwych i ocalić swoją ukochaną babcię. Co ty na to?