User:GrubaBulwa

odcinek 24
Nick, Tetrax i Myaxx lecą statkiem kosmicznym. Tetrax siedzi za sterami z Nickiem u boku. Nick cofa się kilka kroków i wpada plecami na Myaxx. Nick opada na krzesło i kryje twarz w dłoniach. Myaxx spogląda na Tetraxa, który wzrusza ramionami i zaczyna się nad czymś zastanawiać. Nick prycha i wstaje, po czym kieruje się do ładowni. Myaxx opiera się o ścianę. Myaxx uśmiecha się z politowaniem. Tetrax nie odpowiada. Zamiast tego naciska kilka przycisków i przełączników na panelu kontrolnym. W tym momencie do kokpitu wchodzi Nick, z pudełeczkiem w rękach. Podchodzi do Tetraxa, który odwraca się do niego na fotelu. Nick ogląda pudełeczko i znajduje przyciski po obu jego stronach. Naciska je, a pudełko odblokowuje się i otwiera, ukazując srebrną rękojeść. Oczy Nicka rozbłyskają pod okularami, a twarz rozpromienia się. Nick wyciąga rękojeść z pudełeczka drżącą ręką. Odkłada je następnie na bok i waży rękojeść w dłoni. Obraca ją kilka razy i natrafia na przycisk. Staje w bezpiecznej odległości i naciska go, wysuwając z rękojeści zielone, świecące ostrze energetyczne. Patrzy na nie z zachwytem, machając powoli mieczem. Tetrax uśmiecha się, co nie umyka uwadze Myaxx, której usta również zginają się w uśmiechu. Nick nie słucha. Zamiast tego macha tylko mieczem z szerokim uśmiechem na twarzy. Tetrax odwraca się z powrotem do panelu kontrolnego.
 * Nick: Daleko-
 * Tetrax: Jeszcze raz się mnie o to spytasz... (formuje z ręki ostrze) ...a utnę ci głowę, rozumiesz?
 * Myaxx: Oj nie bądź taki ponury, Tetrax. Niedługo zobaczymy się z Azmuthem! Nie cieszy cię to?
 * Tetrax: Nie cieszy mnie to, że musimy lecieć na Xenon.
 * Myaxx: Radziłeś sobie z gorszymi-
 * Tetrax: Nie. Nie radziłem sobie z gorszymi.
 * Myaxx: Nie możesz wierzyć w te wszystkie bajeczki. Na pewno nie jest tak źle.
 * Nick: Właściwie to od jak dawna lecimy? (na jego twarzy pojawia się przerażenie) O rany! Jak długo jesteśmy już w kosmosie?
 * Tetrax: W czasie ziemskim? Pewnie około siedmiu dni.
 * Nick: Cały tydzień?! (szeptem) Mam przewalone.
 * Myaxx: (patrząc pytająco na Nicka) O co chodzi?
 * Nick: Moi rodzice na pewno się domyślili, że coś jest nie tak. O nie... pewnie wycisnęli wszystko z Oscara. Tak, na pewno. To koniec.
 * Tetrax: Odkrycie prawdy przez twoją rodziną było nieuniknione, Nick. W taki czy inny sposób i tak by się dowiedzieli.
 * Nick: Tak, ale... to moja wina.
 * Nick: Co ja powiem mamie? Na pewno będzie na mnie zła. I w życiu nie zgodzi się na to, żebym używał Omnimatrixa. Pewnie zabroni mi się z tobą spotykać. Będę miał karę na... na wszystko!
 * Myaxx: Wszyscy ludzie są takimi beksami?
 * Tetrax: Nie wszyscy. Z moich obserwacji wynika, że Nick jest wyjątkową... beksą.
 * Nick: Ja to wszystko słyszę.
 * Myaxx: Ogarnij się, Tennyson. Nie możesz rozpaczać nad takimi błahostkami jako dzierżyciel najpotężniejszego urządzenia w całej galaktyce.
 * Nick: (sarkastycznie) Wow, dzięki za pomoc. No nie... wszystko się posypało.
 * Tetrax: Wyjaśnisz to swoim rodzicom tak samo jak wyjaśniłeś to dziadkom i kuzynowi i wszystko będzie dobrze, tak?
 * Nick: To... nie to samo. Rodzice to inna sprawa.
 * Tetrax: Eee... Nick, nie chciałbyś może przynieść mi takiego małego metalowego pudełeczka z ładowni? Ma na sobie symbol Hydraulików. Jest mniej więcej tego rozmiaru.
 * Nick: (obojętnie) Po co? Co w nim jest?
 * Tetrax: To... eee... niespodzianka.
 * Myaxx: Co jest w tym pudełeczku?
 * Tetrax: Miecz energetyczny. On je nazywa... mieczami świetlnymi. Z tego co pamiętam to prosił mnie o taki. Już kilka razy. Może to poprawi mu humor.
 * Myaxx: Aww... Tetrax zmienia się w tatusia. Polubiłeś tego chłopca, prawda?
 * Tetrax: To... bez znaczenia. Jeżeli będzie dalej taki humorzasty to na nic się nie przyda. Tyle.
 * Myaxx: Gadaj sobie ile chcesz, ale ja i tak znam prawdę. Pod tą twardą, zimną... chociaż w sumie teraz gorącą powłoką bije wielkie, mięciutkie serce.
 * Myaxx: Twoje milczenie jest najlepszą odpowiedzią.
 * Nick: Mam to.
 * Tetrax: Otwórz je.
 * Nick: Nie...
 * Tetrax: Tak. Jest twój.
 * Nick: (bez tchu) Ja... to... to jest...
 * Nick: Mam własny miecz świetlny!
 * Myaxx: Nie widzę co w tym takiego wyjątkowego, patrząc na to, że na ręce nosisz Omnimatrix, ale...
 * Tetrax: Nie psuj mu tej chwili.

Jakiś czas później statek Tetraxa zatrzymuje się nagle. Myaxx i Nick - teraz z mieczem świetlnym przy pasie - podchodzą do panelu kontrolnego. Myaxx spogląda na Tetraxa, a Nick przez szybę. Tetrax rusza do przodu, w kierunku czarnej "plamy". W pewnym momencie tarcza Omnimatrixa zaczyna jasno świecić na zielono. Symbol klepsydry obraca się lekko w prawo. Tetrax skręca w prawo. Po chwili lotu statek zostaje spowity w całkowitej ciemności. Przez szybę widać tylko czerń. Po czole Nicka spływa kropla potu. Wbija wzrok w tarczę zegarka. Statek uderza w coś. Nick omal nie przewraca się na ziemię, jednak w porę łapie go Myaxx. Skrzydło statku ściera się z innym obiektem. Statek skręca, muskając niewidoczną przeszkodę. Statek przekrzywia się przy uderzeniu. Myaxx chwyta rękę Nicka i podnosi ją. Nawiguje następnie Tetraxa przez dłuższą chwilę. Statek nie ociera się praktycznie o nic. Wreszcie ciemności znikają, ujawniając zieloną planetę o nieregularnym kształcie. Przypomina wyszczerbiony, zielony kamień. Otoczona jest dwoma krzyżującymi się pierścieniami. W pewnej odległości od planety unoszą się kawałki złomu i skał. Tetrax bierze głęboki wdech i zwiększa prędkość statku. Przelatuje między pierścieniami i wchodzi w atmosferę planety. Nick zaczyna przebierać nogami w ekscytacji i piszczeć cicho. Myaxx spogląda na niego unosząc brew. Przez statek przechodzi wstrząs, światła migają przez kilka sekund. Kolejny wstrząs, tym razem systemy gasną na dłuższą chwilę. Nick zdejmuje okulary i aktywuje hełm. Jak na zawołanie kolejny piorun uderza w statek, powodując spięcie i wyłączając statek. Pojazd, stanowiący teraz jedynie metalową puszkę, zaczyna spadać bezwładnie w dół. Statek uderza w formację skalną. Przednia szyba rozbija się, a Nick i Myaxx odlatują do tyłu, przewracając się na ziemię. Nick, oddychając szybko, próbuje podnieść się z ziemi. Silne ciśnienie nie pozwala mu jednak na to. Sięga więc z trudem do lewej ręki i aktywuje Omnimatrix. Opuszcza lewą rękę uderzając zegarkiem w ziemię. Z błysku zielonego światła wyłania się Bedrock. Nickowi udaje się wstać, jednak przewraca się od razu przy kolejnym uderzeniu. Nick przeczołguje się do Myaxx i przytula ją do siebie. Statek uderza w ziemię. Przejeżdża po ziemi, tarcie tworzy burzę iskier. Wytraca powoli prędkość uderzając w ogromne grzyby i roślinne formacje przypominające koralowce, aby w końcu wylądować w jeziorze zielonej cieczy. Nick wypada przez zbitą szybę i wypuszcza Myaxx z uścisku. Ta wypływa natychmiast na powierzchnie. Nick spada ciągle w dół. Wypuszcza z ust bąbelki i wystawia kończyny przed siebie. Zaczyna machać nimi w panice. Nagle wokół jego ciała owijają się zielone macki, które zaczynają ciągnąć go ku górze. Wreszcie zostaje wyciągnięty na powierzchnię i zaczyna kaszleć, ociekając wodą. Macki puszczają go i formują się z powrotem w rękę Myaxx. Myaxx odwraca się, aby ujrzeć stojącego nad wrakiem swojego statku Tetraxa. Podchodzi do niego i klepie go po ramieniu. Statek rozpada się jeszcze bardziej niż wcześniej i zaczyna tonąć. Tetrax wzdycha. Uwagę dwójki przyciąga zielony błysk. Zwracają spojrzenia na Nicka, teraz w postaci QuadPuncha. Cała trójka rozgląda się po otoczeniu. Xenon jest skalistą planetą, pełną przedziwnych formacji skalnych, różnorodnej, surrealnej roślinności w rodzaju wielkich grzybów czy ogromnych koralowców sięgających nieba. Powierzchnia wokół nich pokryta jest zielonymi jeziorami. Niebo za to przykryte jest zielonymi chmurami, w których bezustannie błyskają wyładowania tegoż koloru. Cisza. Cała trójka wydaje zawiedzione westchnięcia. Omnimatrix znów rozbłyska, a Nick przybiera postać Wulpimancera. Nick kiwa głową skomląc cicho, po czym zaczyna iść przed siebie. Myaxx i Tetrax podążają za nim. Kamera odsuwa się, ukazując obserwujące trójkę bohaterów zielone roboty przypominające komary. Mają dwie pary odnóży i duży odwłok oraz trzy kolce wystające z dołu ich głów.
 * Myaxx: Czemu się zatrzymałeś?
 * Tetrax: Bo jesteśmy na miejscu.
 * Myaxx: Co to znaczy na miejscu? Nic tu nie ma!
 * Tetrax: A to moja wina? Tą lokalizację wskazał Omnimatrix!
 * Myaxx: Musiałeś się pomylić! Źle skalibrowałeś nawigację albo-
 * Nick: Albo coś tu jest, ale tego nie widzimy. Spójrzcie. Wszędzie są gwiazdy, prawda? Cały kosmos jest nimi usiany, nigdzie nie jest w pełni czarno. Ale patrzcie tutaj. (wskazuje palcem na czarną plamę, kompletnie pozbawioną gwiazd) Czy to nie jest podejrzane? Jakby coś przykryło gwiazdy w tym jednym, konkretnym miejscu?
 * Myaxx: Cóż, to... zaskakująco dobre spostrzeżenie.
 * Nick: Wiem. Podleć bliżej.
 * Omnimatrix: (głosem Nicka) Wykryto bliskość Xenon. Naprowadzanie uruchomione.
 * Nick: Ha. Wygląda na to, że wskazuje nam drogę. Dzięki Omnimatrixie.
 * Tetrax: Jesteśmy zdani na ciebie, Nick.
 * Nick: (bierze głęboki oddech) Okej.
 * Nick: To jak kompas... przypomnij sobie Sea of Thieves... przypomnij sobie Sea of Thieves...
 * Myaxx: Że co?
 * Nick: Nic. To taka gra, w której-
 * Nick: Dobra, skupiam się. Eee... w lewo. Ostro w lewo!
 * Tetrax: Wolałbym wyjść z tego cało, Nick.
 * Nick: Wiem! Wiem! Dawaj 60 stopni na prawo!
 * Nick: No dobra... jakieś... 30 stopni w lewo!
 * Nick: No może takie 45...
 * Myaxx: Och daj mi to!
 * Nick: Haha! Udało się!
 * Tetrax: (zdumiony) Niesamowite. To naprawdę Xenon. Wygląda...
 * Myaxx: Jak zielona skała. Planeta jak planeta. Leć szybciej.
 * Myaxx: Nic ci nie jest?
 * Nick: Jestem podekscytowany! Za chwilę spotkamy twórcę Omnimatrixa! Największy mózg w... ilu galaktykach?
 * Myaxx: Pięciu, ale to kwestia sporna-
 * Nick: Pięciu galaktykach! Może mi tyle powiedzieć! Dostanę wiedzę od samego twórcy zegarka! Będę mistrzem, poznam wszystkie jego tajniki! Nikt nie stanie mi już na dro-
 * Nick: Co się stało?
 * Tetrax: Wyładowania atmosferyczne. Bardzo silne. Nie jestem w stanie-
 * Tetrax: Zasilanie awaryjne! Przygotujcie się. Możliwe, że będziemy mieli twarde lądowanie!
 * Myaxx: Masz szansę udowodnić mi, że nie jesteś takim słabym pilotem.
 * Tetrax: Jestem co najmniej dobrym pilotem, ale to nie chwila na takie sprzeczki.
 * Nick: Aaa! Nie możemy teraz zginąć! Nie teraz!
 * Myaxx: (niecierpliwie) Tetrax?
 * Tetrax: Próbuję przywrócić zasilanie, ale nie-
 * Nick: Daj mi coś dobrego!
 * Nick: Stęskniłem się.
 * Nick: Przynajmniej przeżyję upadek. Ale... Myaxx!
 * Myaxx: Wytrzymam!
 * Tetrax: Nie wytrzymasz!
 * Myaxx: Co ty wyprawiasz?!
 * Nick: Proszę się nie obrażać. Muszę obronić cię przed upadkiem, prawda?
 * Tetrax: Przygotujcie się!
 * Myaxx: Co tam mówiłeś? Że musisz mnie obronić?
 * Nick: (dysząc) Ja... dziękuję.
 * Myaxx: Ależ nie ma za co.
 * Myaxx: Spokojnie... Azmuth złoży go do kupy.
 * Myaxx: Aaaalbo nie.
 * Tetrax: Służył mi dobrze przez wiele lat. Będzie mi go brakować.
 * Nick: (patrząc na swoje ręce) To było szybkie.
 * Tetrax: Omnimatrix jest w coraz gorszym stanie. Musimy szybko znaleźć Azmutha.
 * Myaxx: Tak. Powodzenia.
 * Myaxx: Czy Omnimatrix ma dla nas jeszcze jakieś wskazówki?
 * Nick: Eee... nie wiem. (stuka w umieszczony na piersi symbol Omnimatrixa) No, masz coś dla nas?
 * Myaxx: Czyli musimy przeszukać całą planetę. Prędzej tu wszyscy zemrzemy z głodu. Albo... generalnie zemrzemy.
 * Tetrax: To gadanie absolutnie nic nam nie daje. Chodźmy. Musimy liczyć na łut szczęścia.
 * Nick: No to koniec. Jestem chyba najbardziej pechową osobą na Ziemi.
 * Tetrax: O. Feral? Czy tak go nazwałeś?

Bohaterowie przedzierają się przez miejsce, w którym ciecz zdaje się gęstsza, przypominając raczej błoto. Nick ledwo daje radę unosić łapy, jego futro jest posklejane. Pod nogami Tetraxa tworzy się kamienna kładka. tworzy podobne na całej długości zbiornika. Tetrax nie odpowiada i zaczyna przeskakiwać z kładki na kładkę. Myaxx podąża za nim. Nick ma mały problem z dostaniem się na górę, gdy nagle dociera do niego dźwięk bzyczenia. Nie wyczuwa jednak co go wydaje, ponieważ silny zapach bagnistej wody tłumi wszystkie inne. Skowyczy więc głośno, aby ostrzec pozostałych. Tetrax i Myaxx zatrzymują się i odwracają, spostrzegając nadlatującą w ich stronę gromadę komarów, składającą się z sześciu osobników. Myaxx sięga po włócznię, a Tetrax przygotowuje blastery. Komary zdają się być zainteresowane wyłącznie Nickiem, który ugrzązł teraz w bagnie. Myaxx wyciąga shuriken i ciska go w komara. Shuriken wbija się w niego i eksploduje. Owad rozlatuje się na kawałki, a do wody spadają jego podzespoły. Tetrax mija Myaxx i zaczyna strzelać do komarów. Dwa z nich spadają na ziemię i rozbijają się. Pozostała trójka chwyta Nicka i wyciąga go z wody. Zaczynają odlatywać, gdy głowa jednego z nich zostaje odstrzelona. Jego ciało spada na ziemię bezwładnie. Pojawia się błysk zielonego światła, a Nick ponownie zmienia się w Bedrocka i przebija oba komary unosząc ręce nad głowę. Ląduje na ziemi i prostuje się.
 * Myaxx: Obrzydlistwo. Naprawdę, obrzydlistwo.
 * Tetrax: Nie narzekajmy.
 * Myaxx: Wcześniej na to nie wpadłeś?
 * Tetrax: A to co?
 * Myaxx: Nie wiem, ale mam złe przeczucia.
 * Tetrax: Lecą na Nicka.
 * Myaxx: Widzę przecież.
 * Myaxx: To maszyny!
 * Tetrax: Widzę przecież.
 * Nick: Co to miało być?
 * Myaxx: Wygląda na to, że jakaś kreacja Azmutha. Ruszajmy dalej.

Tetrax wdrapuje się na wzgórze. Myaxx dołącza do niego po chwili i zaczyna rozglądać się po okolicy. Tetrax spogląda w dół na 1-Up'a, który ewidentnie nie radzi sobie ze wspinaczką. Tetrax wbija nogę w ziemię i tworzy za Nickiem kamienny słup, który popycha go w górę. Myaxx kopie kamień, który turla się w dół wzgórza. Tetrax i Myaxx zaczynają się kłócić. Nick wzdycha i siada na skale, unosząc wzrok na niebo. Spostrzega na nim nadlatujące w ich kierunku obiekty. Gdy są już bliżej Nick widzi jasno, że są to ogromne ptaki. Ich upierzenie ma fioletową barwę, mają nagie nogi i szyje oraz długie, postrzępione, niebieskie dzioby. Nick podnosi się i cofa kilka kroków. Myaxx i Tetrax są zbyt pochłonięci kłótnią. Oboje odwracają się do Nicka. Nick wskazuje palcem na ptaki, które zbliżają się w zastraszającym tempie. Osobnik na czele grupy ryczy głośno i cała gromada pikuje w dół, prosto na trójkę bohaterów. Tetrax i Myaxx unoszą bronie. Nick rozgląda się zestresowany i w końcu jego spojrzenie ląduje na blasterze Tetraxa. Olśniewa go. Tetrax spełnia prośbę. Nick łączy broń ze swoją ręką, zmieniając ją w działo bojowe, którym celuje prosto w ptaki. Omnimatrix zaczyna pikać i migać na czerwono, po czym Nick wraca do ludzkiej postaci. Mlaska i unosi palec. Nick rzuca się na ziemię, gdy nad jego głową przelatuje jeden z ptaków. Zwierzęta zaczynają krążyć wokół swoich ofiar. Jeden z ptaków porywa Nicka i unosi go wysoko w górę. Tetrax zaczyna pruć z blastera. Ptak ryczy na niego, a jego towarzysze rzucają się do ataku. Tetrax odkłada blaster i uderza rękoma w ziemię, tworząc ostro zakończoną kamienną ścianę, która uderza w ptaki od dołu. Te otrząsają się szybko i kontynuują atak, krążąc wokół Tetraxa. Nick panikuje. Sięga do pasa i aktywuje miecz świetlny, którym odcina nogę ptaka. Ten puszcza go wrzeszcząc z bólu. Myaxx dźga jednego z ptaków włócznią, szokując go elektrowstrząsem. Spostrzega spadającego Nicka, przekłada włócznię do jednej ręki i rozciąga macki, chwytając chłopca i przyciągając go do siebie. Wszystkożarłacz kąsa w kierunku Myaxx, która przewraca się na plecy i wpycha do jego dziobu włócznię w orientacji poziomej. Ptak wgryza się w nią, jednak nie daje rady jej przegryźć. Wyrywa ją więc z rąk Myaxx i odsuwa się, torując innemu ptakowi drogę do chwycenia jej w łapy. Ten unosi ją wysoko i podrzuca w górę, aby następnie dziabnąć ją dziobem. Myaxx spadając wyciąga krótkie ostrze i tnie ptaka po oczach. Ten ryczy gniewnie i uderza Myaxx głową, przyspieszając jej upadek. Tetrax wbija nogę w ziemię tworząc pod Myaxx słup, na którym ta ląduje i schodzi powoli na ziemię. Wszystkożarłacze wykorzystują moment dezorientacji Tetraxa i chwytają go łapami za obie ręce. Uderzają nim o skały i zrzucają ze wzgórza na ziemię. Jeden z nich podąża następnie za nim. Myaxx otrząsa się i wyciąga drugie ostrze. Ptak atakuje ją, ta tnie więc ostrzem. Wszystkożarłacz uskakuje i drapie Chimerę ostrymi pazurami w poprzek twarzy. Ta krzyczy z bólu i osuwa się na kolano. Nick zaczyna biec w kierunku Myaxx, zostaje jednak przewrócony i przygnieciony przez Wszystkożarłacza. Jego szerokie szpony kompletnie go unieruchamiają. Ptak oblizuje dziób i przygotowuje się przebicia Nicka dziobem, gdy między jego oczami ląduje ostrze Myaxx. Ptak krzyczy z bólu luzując uścisk. Nick wysuwa ręce spod jego łap i aktywuje Omnimatrix, uderzając natychmiast w tarczę. Przemienia się w Blaine'a i strzela w ptaka strumieniem ognia. Ten wzlatuje w górę i krzyczy głośno, wzywając dwójkę pobratymców. Jeden z nich przyszpila Myaxx, której twarz jest teraz pokryta niebieską krwią. Drugi leci w kierunku Nicka, unosząc szpony do ataku. Nick wystawia ręce do przodu i wypuszcza strumień ognia. Ptak unika i kontynuuje lot. Nick wybija się więc w górę strzelając ogniem w ziemię i ciska w ptaka dwa ogniste dyski. Wszystkożarłacz unika tylko jednego z nich, drugi trafia go w pierś. Nick uśmiecha się i formuje w rękach kulę ognia, zupełnie jakby lepił śnieżkę, gdy nagle zegarek rozbłyska. Nick zmienia się w Płaztona. Wszystkożarłacz łapie go w swój dziób z satysfakcją. Nagle ze szpar dobywa się zielone światło. Dziób roztwiera się wypuszczając Stęchlaka. Omnimatrix ponownie rozbłyska. Nick zaczyna raptownie przemieniać się z transformacji w transformację. Ptaki zatrzymują się nagle i wszystkie odwracają głowy w jednym kierunku. Po zboczu góry wspinają się dwa roboty przypominające Techadońskie Niszczyciele. Zdają się być jednak bardziej zaawansowane. Mają czarne pancerze, spod których wyłania się zielona powłoka. Ich wizjery również świecą na zielono. Wszystkożarłacze poskrzekują z niezadowoleniem, po czym odlatują. Niszczyciele podchodzą do Nicka. Omnimatrix rozładowuje się, a Nick pada na ziemię nieprzytomny. Jeden z Niszczycieli chwyta go i obaj zaczynają odchodzić. Tetrax wspina się na górę. Jego zbroja umazana jest krwią. Po jakiejś minucie Niszczyciele ruszają w dół góry. Tetrax podbiega do Myaxx i pomaga jej wstać. Tetrax bierze Myaxx pod ramię i oboje podążają za Niszczycielami.
 * Nick: Pomocy?
 * Nick: Dzięki. No... to co tu mamy?
 * Myaxx: Nic. Niczego tu nie ma! Kompletne pustkowie!
 * Tetrax: Nie możemy się teraz poddać. Azmuth jest naszą jedyną nadzieją na wydostanie się stąd.
 * Nick: Eee... hej? Mamy chyba problem.
 * Nick: Halo! Problem jest!
 * Myaxx i Tetrax: Co?!
 * Nick: Tetrax! Rzuć mi blaster!
 * Nick: Tak! Udało się! No to ptaszki mają prze-
 * Nick: Muszę przestać tyle gadać.
 * Myaxx: To niemożliwe. To przecież Wszystkożarłacze.
 * Nick: Że co niby?
 * Myaxx: Drapieżniki Galwan. Wyginęły dawno temu.
 * Nick: Te tutaj zdają się dalekie od wyginięcia-AAA!
 * Tetrax: Nick!
 * Nick: Zły pomyyyyysł!
 * Nick: (bez tchu) O rany... dziękuję.
 * Myaxx: Podziękuj mi robiąc cokolwiek.
 * Tetrax: Myaxx!
 * Nick: Myaxx!
 * Nick: Ożeż rym do bolera!
 * Nick: Rany. Znowu to samo.
 * Nick: To... strasznie... boli!
 * Niszczyciel: Azmuth nakazuje wam się wycofać.
 * Niszczyciel: Omnimatrix zlokalizowany. Wygląda jednak na to, że wystąpiła usterka. Naprawy wymagane natychmiast.
 * Tetrax: Stójcie!
 * Niszczyciel: Wadliwy genetycznie Petrosapien. Czego chcesz?
 * Tetrax: Chcę, aby zaprowadzono mnie do Azmutha. Jestem Tetrax Shard, jego... niegdysiejszy asystent i przyjaciel.
 * Niszczyciel: Brak spójności logicznej. Sprzeczne informacje. Azmuth NIE posiada "przyjaciół".
 * Tetrax: Być może teraz już nie, ale kiedyś... a zresztą. Zaprowadzicie nas do niego?
 * Niszczyciel: Jesteście towarzyszami nosiciela?
 * Tetrax: Tak. Zobowiązałem się go chronić, choćby za cenę własnego życia.
 * Niszczyciel 2: Proponuję zaczekać na informację zwrotną od Azmutha.
 * Niszczyciel: Tak właśnie zrobimy.
 * Niszczyciel: Azmuth zezwolił. Za nami.
 * Tetrax: Nie wyglądasz za dobrze.
 * Myaxx: Dzięki, ale ja nie mówię ci prosto w twarz jaki jesteś brzydki. Mówię to tylko za twoimi plecami.
 * Tetrax: Bardzo śmieszne. Chodź. Jesteśmy już blisko.
 * Myaxx: Oczy mnie pieką. Generalnie to wszystko mnie boli.
 * Tetrax: Brzmisz jak człowiek.
 * Myaxx: Kto z kim przystaje...

Po długim marszu docierają do... kolejnej skały. Myaxx wyrywa się Tetraxowi, jednak omal się nie przewraca. Petrosapien łapie ją i dalej podtrzymuje. Skalna ściana znika, ujawniając ogromne, metalowe wrota z symbolem zielonej klepsydry. Rozsuwają się one powoli, ujawniając długi, szeroki korytarz spowity w ciemnościach. Niszczyciele wchodzą do środka, a pomieszczenie zostaje rozświetlone słabym, zielonym światłem. Metal, z którego wszystko się składa jest brudny, ewidentnie zaniedbany. Niszczyciele przechodzą na koniec korytarza, gdzie znajdują się okrągłe drzwi, również z symbolem klepsydry. Okrągłe drzwi rozsuwają się, ukazując masywnego, zielonego mecha. Ma okrągłe kształty, krótkie nogi i długie ręce. Cała jego powłoka prócz dłoni, nóg, centrum tułowia i szyi zrobiona jest z zielonego metalu. Na wspomnianym wcześniej centrum tułowia widnieje klepsydra oraz świecące na zielono koło, po którym pływają czarne kropki. Od centrum odchodzą dwa przewody, ciągnące się po całych rękach, również wypełnione, jak by się mogło wydawać, zieloną cieczą. Mecha wieńczy mała głowa, również z symbolem klepsydry. W prawej dłoni mech trzyma ogromny topór, którym podpiera się jak laską. Niszczyciel pokazuje Azmuthowi nieprzytomnego Nicka. Niszczyciel kopie Nicka prądem. Chłopak budzi się i spada na ziemię. Podnosi głowę na mecha i cofa się. Odwraca się do Tetraxa, który kiwa głową. Azmuth spogląda na Nicka. Tetrax i Myaxx milkną na chwilę. Myaxx otwiera usta, jednak Azmuth ją ucisza. Zapada cisza, gdy nagle rozlega się alarm. Azmuth przechodzi do pokoju ukrytego za okrągłymi drzwiami i spogląda na monitory, którymi pokryta jest ściana. Wskazuje toporem na Tetraxa i Myaxx. Pancerz Azmutha otwiera się, ukazując siedzącego w fotelu Galwana. Ma ciemnozieloną, pomarszczoną skórę pokrytą plamami. Jego lewe oko przykryte jest opaską z symbolem klepsydry. Przy jego ustach widoczna jest blizna. Jego prawa ręka zastąpiona jest mechaniczną. Nosi czarny strój przykryty zielonym płaszczem. Wszystko to wygniecione i brudne. Azmuth wyskakuje z fotela i ląduje na ręce Nicka. Przekręca kilka razy tarczę zegarka, po czym wyciąga ją razem z rdzeniem i zabiera ze sobą do swojego pokoju. Tetrax podchodzi do Nicka i kładzie mu rękę na ramieniu. Nick zaczyna drżeć i przytula Tetraxa. Cofa się natychmiast, parząc się na jego pancerzu. Tetrax odwraca się i staje przy wrotach. Tetrax opuszcza bunkier razem z Niszczycielami. Myaxx odwraca się do Nicka. Myaxx dołącza do Tetraxa i Niszczycieli, a wrota zamykają się za nimi. Nick wchodzi do pracowni Azmutha, który majstruje przy rdzeniu Omnimatrixa. Nick siada na podłodze ze spuszczoną głową.
 * Myaxx: Co to ma znaczyć?!
 * Niszczyciel: Cierpliwości, worki mięsa.
 * Niszczyciele: Przynieśliśmy Omnimatrix oraz przyprowadziliśmy worki mięsa.
 * Mech: (głębokim głosem) A więc przybyliście.
 * Tetrax: Musimy widzieć się z Azmuthem.
 * Mech: Ależ widzicie się z nim właśnie w tym momencie, głupcy.
 * Tetrax: Azmuth? To... to naprawdę...
 * Azmuth: Omnimatrix.
 * Azmuth: Człowiek? Omnimatrix wylądował w rękach... człowieka? Przebudźcie go.
 * Azmuth: Przykro mi, że to przekleństwo wylądowało na twojej ręce, chłopcze. Cieszę się jednak, że sam postanowiłeś mi je zwrócić.
 * Nick: (skołowany) Zaraz... co się... czy to... czy to jest Azmuth?
 * Nick: Ja... to zaszczyt wreszczie-
 * Azmuth: Chodź. Zdejmiemy to z ciebie.
 * Nick: (przełyka ślinę) Nie tego się spodziewałem.
 * Tetrax: Azmucie, proszę-
 * Azmuth: Milcz, Tetrax! Nie mamy o czym rozmawiać. Jesteś zdrajcą i zaślepionym głupcem. A ty, Myaxx... spodziewałem się po tobie czegoś więcej. Jednak jak widać ostatnia osoba we wszechświecie, której byłem w stanie zaufać również okazała się być zdrajczynią. Przysięgłaś chronić mojego sekretu, a jednak jesteś tu wraz z tym imbecylem.
 * Myaxx: Chodziło o-
 * Azmuth: Nie! Nie chodziło o Omnimatrix! Masz mnie za głupca? Doskonale wiem, o co chodziło. Oboje liczyliście na przebaczenie. Oboje liczyliście na to, że sama wasza obecność zmiękczy moje serce, że zmienię zdanie pod wpływem mocy przyjaźni, zatęsknię za przeszłością i odlecę wraz z wami. Że wszystko wróci do swojego dawnego stanu. Nie. Jesteście dziecinni, wciąż tak samo, a może nawet bardziej, mimo minionych lat. Gdy już zniszczę Omnimatrix odejdziecie stąd i nigdy nie wrócicie.
 * Nick: Zaraz. Zniszczysz?
 * Azmuth: Owszem. Taka była moja pierwotna intencja. Wygląda jednak na to, że podczas transportu do miejsca zniszczenia przez przypadek wylądował na twojej planetce, człowieku.
 * Tetrax: Dlaczego chcesz go zniszczyć? To dzieło twojego życia.
 * Azmuth: To największy symbol mojej porażki i przekleństwa, które na mnie ciąży. Najbardziej śmiercionośna ze wszystkich broni, które stworzyłem.
 * Tetrax: To nie broń, to-
 * Azmuth: (prześmiewczo) "Urządzenie pokoju". (wraca do poważnego tonu) Byłem głupcem wierząc w to, że moje ręce mogą stworzyć cokolwiek innego niż broń. Omnimatrix nie przyniesie pokoju, tylko zniszczenie. Zobaczyłem to zbyt późno.
 * Tetrax: Nie w rękach tego chłopca.
 * Azmuth: Nie jestem pewien co próbujesz osiągnąć. Omnimatrix zostanie zniszczony. Nieważne co powiesz.
 * Myaxx: Musisz nas wysłuchać! Ten chłopiec zniszczył Vilgaxa! Jest w stanie wykorzystać urządzenie dla dobra galaktyki, tak jak tego pragnąłeś! Jest tym, kim Vilgax miał być!
 * Nick: Co?
 * Azmuth: Vilgax był szaleńcem. Zawsze. Ja zwyczajnie byłem zbyt ślepy, jak zwykle, żeby to zobaczyć. Samo rozważanie podarowania mu Omnimatrixa już było idiotycznym błędem z mojej strony.
 * Nick: Podarowanie?
 * Tetrax: Ten chłopak ma dobre serce. Jeśli odpowiednio nakieruje się jego zapał, to-
 * Azmuth: Ciekawe kto go dobrze nakieruje. Ty? Może Myaxx? Nie ma w tej galaktyce nikogo, kto byłby odpowiednim użytkownikiem Omnimatrixa, bo sam Omnimatrix nie jest odpowiedni do używania. To jest prosta prawda.
 * Tetrax: Nie chcesz żeby twoja wizja się ziściła?
 * Azmuth: Moja wizja to marzenie małego dziecka. Marzenie o utopii, w której jedna osoba zdolna jest do zaprowadzenia pokoju w galaktyce.
 * Tetrax: Chciałeś pomagać wszechświatowi jak tylko się da, nawet w najmniejszym stopniu.
 * Azmuth: I dostałem w zamian nienawiść i odrzucenie. Mój własny lud, który przywróciłem, nie, POWOŁAŁEM do życia, któremu stworzyłem idealny świat na własność, ten właśnie lud odrzucił mnie, wygnał i znienawidził. Cały wszechświat odwrócił się ode mnie mimo mych starań. Wszechświat nie jest godzien, nie jest wart ratowania. Niechaj gnije. Jego mieszkańcy najwidoczniej tego właśnie pragną. Pomoc im nie ma sensu. Wszystko zaprzepaszczą.
 * Azmuth: A może wasz rzekomy "bohater" się wypowie? No, człowieku, powiedz. Czy chcesz zatrzymać mój Omnimatrix? Czy nie chcesz, aby został zniszczony? Czy uważasz się za godnego noszenia go? Czy masz jakiś sensowny powód, bym go nie zniszczył? Chętnie cię wysłucham. Ludzie potrafią tworzyć bardzo kreatywne i kolorowe wymysły.
 * Nick: Ja... ekhem... ja... jakiś czas temu powiedziałbym zapewne, że może go pan wziąć i zniszczyć. B-bo bałem... nadal się boję. To ogromna odpowiedzialność nosić coś tak potężnego na ręce i... i na początku bardzo chciałem, żeby ktoś mi to zdjął. Tylko z biegiem czasu... stwierdziłem chyba, że Omnimatrix czyni mnie wyjątkowym. Że mogę zmienić moje życie, zrobić coś wartościowego, zostawić coś po sobie i... po prostu przestać marnować życie na błahostki, na rzeczy pozbawione sensu. Że może to znak, moje powołanie. Bo ja tak naprawdę nie dbam o to, co się stanie ze wszechświatem. Nie czuję miłości do jego mieszkańców. Właściwie to do niedawna myślałem, że wszechświat to tylko ludzie. A ludzi nie cierpię. Wszechświat nie dał mi nic, za co miałbym być wdzięczny i za co miałbym się dla niego poświęcać. Nie chcę być bohaterem, bo kocham ratować ludzi. Nie wiem czy w ogóle chcę być "bohaterem". Chcę po prostu... coś zrobić. Coś zmienić, zamiast marnować życie. Moje pobudki są bardzo egoistyczne. Chcę ratować wszechświat dla własnej satysfakcji i spełnienia. Żeby mieć jakiś cel. I jeżeli mam być szczery to... widzę w pańskim dziele duży potencjał. To niesamowite urządzenie, które faktycznie może pomóc w utrzymaniu pokoju... może nie w całym wszechświecie, ale przynajmniej w części. Może zmienić cokolwiek na lepsze. A to już chyba coś. Przywiązałem się do tego zegarka i szczerze... to byłoby mi przykro, gdyby mi go pan zabrał. Uważam, że zniszczenie go to byłoby wielkie marnotrawstwo. Ale nie będę walczył. To pańska własność. Może pan robić jak chce.
 * Azmuth: Vilgaxiańska flota. Sprowadziliście ich tu, głupcy!
 * Tetrax: Niemożliwe. Jak?
 * Nick: Nadajnik! Pewnie przylepili nam jakiś nadajnik! Byliśmy dla nich nawigacją prosto do Azmutha!
 * Myaxx: Musimy ich odeprzeć! Nie mogą się tu dostać.
 * Tetrax: Co ty wyprawiasz?
 * Azmuth: Ta walka nie jest moja, tylko wasza.
 * Myaxx: Nie możemy stawić czoła całej flocie.
 * Azmuth: Mogliście o tym pomyśleć zanim ich tu sprowadziliście. Mogę użyczyć wam moich Niszczycieli, jeśli to pomoże.
 * Tetrax: I tak zginiemy. Nie martwi cię to?
 * Azmuth: Nie boję się śmierci. Żyłem długo i zrobiłem chyba wszystko co można było zrobić. Życie mnie już nudzi. Śmierć to coś nowego.
 * Myaxx: Jesteś szaleńcem.
 * Azmuth: Owszem. Niszczyciele! Pomóżcie tej dwójce odeprzeć atak. W razie czego uruchomcie protokół samodestrukcji.
 * Niszczyciele: Oczywiście. To zaszczyt zginąć dla pana.
 * Azmuth: Tak, tak. Idźcie już sobie.
 * Tetrax: Nick. Zostań tutaj. Bez Omnimatrixa-
 * Nick: Jestem bezużyteczny. Wiem.
 * Tetrax: Jeżeli nie wrócimy to wiedz... że chronienie cię było zaszczytem.
 * Nick: Dziękuję, Tetrax. Za wszystko.
 * Tetrax: Azmucie... przepraszam.
 * Myaxx: Cześć, młody. Żegnaj, Azmucie.
 * Azmuth: Siądź i mi nie przeszkadzaj.
 * Nick: Wysłał ich pan na śmierć...
 * Azmuth: Owszem.
 * Nick: Byli pana przyjaciółmi.
 * Azmuth: Byli to słowo klucz. Sami to zaprzepaścili.
 * Nick: Będzie tu pan siedział do końca życia?
 * Azmuth: Czemu nie? Mam co robić, jest tu przytulnie, cicho i... chciałbym powiedzieć bezpiecznie, ale dzięki wam już nie.
 * Nick: Czemu pan wszystko porzucił?
 * Azmuth: Bo nic nie miało już sensu. Mój gatunek mnie znienawidził, moja organizacja się ode mnie odwróciła. Urządzenie, które miało być narzędziem pokoju okazało się tylko kolejną bronią. Zobaczyłem prawdę, chłopcze, i zajęło mi to niemal 1000 lat. Prawda jest taka, że wszechświat jest bezwartościowy. Wszystko co robimy jest bezwartościowe. Czemu mam próbować naprawiać wszechświat, jeśli wszystko zostanie zaprzepaszczone? Czemu mam próbować tworzyć narzędzia pokoju, jeśli wszystko co stworzę staje się bronią w taki czy inny sposób? Czemu mam budować więzi, skoro wszystkie zostaną przerwane, choćby przez śmierć? Czemu mam pomagać istotom, które w podzięce dadzą mi tylko nienawiść i wykorzystają mój dar do kolejnych aktów samodestrukcji? Łudziłem się, że Omnimatrix coś zmieni, że to nowy sens mojego życia, że da mi cel. A stał się tym samym, co każdy mój wynalazek. Bronią masowego zniszczenia.
 * Nick: Może powinien pan to zaakceptować? Może powinien pan dostosować się do rzeczywistości, zamiast dostosowywać ją do siebie? Być może faktycznie potrafi pan tworzyć tylko broń. A nawet jeśli, to dalej może pan pomagać ludziom. Broń może przynieść dobre rzeczy. Musi pan tworzyć broń tak, aby pomagała ona istotom galaktyki. Nie pomyślał pan o tym?
 * Azmuth: Ha! Co za naiwne myślenie! Gdyby istoty galaktyki chciały żyć w pokoju to by w nim żyły. Problem jest taki, że wszechświat nie chce mojej pomocy. Wszechświat nie chce, aby jego problemy zostały rozwiązane. Bo jeśli zostaną, to na co będą narzekać? Z czego będą zarabiać? Nie chcą i nie zasługują na dobry wszechświat. Taka jest prawda chłopcze.
 * Nick: Ha... właściwie to ma pan rację. Tylko, że jeśli pana osobistym marzeniem i celem jest pomoc istotom galaktyki, to czemu obchodzi pana co inni myślą o pana marzeniu? Czemu pan ich po prostu nie zignoruje i nie zrobi tego, co chce zrobić, choćby pod prąd, choćby na złość? Czemu ktoś taki jak pan tak bardzo się ogranicza?
 * Azmuth: Jestem za stary na taki idealizm.
 * Nick: Jeżeli tak pan uważa, to sam jest pan swoim wrogiem. Sam wiąże pan sobie ręce.
 * Azmuth: Proszę, nie pouczaj mnie. Jestem największym geniuszem w pięciu galaktykach. Nie potrzebuję rad marnego człowieka.
 * Nick: A jednak myślenie ma pan bardzo ludzkie. Nie zrobię tego i tego, bo to bez sensu. Nie zrobię tamtego, bo to i tak będzie inaczej. Nie zrobię śmego, bo wtedy ten i ten mnie znielubi. Jak ludzki nastolatek! Jak... (otwiera szeroko oczy i usta) ...jak ja.
 * Azmuth: Daj mi się wreszcie skupić, dziecko.

Tetrax, Myaxx i Niszczyciele stają naprzeciw vilgaxiańskiej floty. Z okrętów wylatują transportery, z których wychodzą natomiast droidy bojowe. Z jednego z okrętów wylatuje okrągła platforma, na której stoi przedstawiciel gatunku Chimera Sui Generis. Odziany jest w biały pancerz, jego głowę wieńczy coś jakby korona. Na plecach nosi ogromny miecz. Jego twarz pokryta jest bliznami. Powiewa za nim długa peleryna. Horda droidów rusza naprzód. Podążają za nimi czołgi i robo-kolosy. Tetrax odrzuca blastery i tworzy ostrza ze swoich rąk. Ściąga również hełm i spogląda na Myaxx. Niszczyciele ruszają do ataku, Tetrax i Myaxx za nimi. Droidy otwierają ogień, tak samo jak kolosy. Niszczyciele wychodzą na przód, przyjmując na siebie pociski. Tetrax wyskakuje w górę, wybijając się dodatkowo kamiennym słupem, po czym uderza oburącz w ziemię, tworząc mury kamiennych kolców, które przebijają roboty.Następnie wbija się w armię, tnąc roboty na lewo i prawo. Myaxx ciska w roboty wybuchowe shurikeny i tnie niektóre ostrzami. Niszczyciele ostrzeliwują przeciwników swoim arsenałem.
 * Chimera: Jestem admirał Thraxx! Jedyny prawdziwy dziedzic Imperium Vilgaxiańskiego! Przybyłem pomścić śmierć mego pana, Vilgaxa Zdobywcę i posiąść potężne urządzenie, którego pożądał - Omnimatrix. Możecie poddać się od razu lub zginąć powolną, bolesną śmiercią.
 * Tetrax: Eh... wybieram chyba powolną śmierć.
 * Niszczyciel: Bolesna? Ha. Ha. Aktywujesz mój sensor humoru.
 * Thraxx: A więc tak? Dobrze. Armia... do ataku!
 * Tetrax: Myaxx-
 * Myaxx: Wiem. Ja ciebie też.
 * Niszczyciel: Do boju. Pora na bratobójczą bitwę robotów.

Przez bunkier przechodzi wstrząs. Nick rozgląda się przestraszony. Azmuth przeskakuje na rękę Nicka i wkłada rdzeń na miejsce. Omnimatrix rozbłyska na zielono. Azmuth wchodzi do swojego pancerza i zamyka go. Opuszczają bunkier, aby ujrzeć istne pobojowisko. Ziemia jest przeorana pociskami, wszędzie unosi się dym i pył. Armia vilgaxiańska zdaje się nieskończona. Nick rozgląda się w poszukiwaniu przyjaciół. Spostrzega rozdartego Niszczyciela. Podbiega do niego. Azmuth podąża za nim. Nick rusza biegiem w kierunku armii. Azmuth wyprzedza go. Azmuth ciska topór w kierunku armii. Ten przedziera się przez droidy, torując dwójce drogę. Następnie wraca do ręki Azmutha. Cała armia zwraca się ku Azmuthowi. Wszyscy otwierają do niego ogień. Pociski zdają się nie robić na nim wrażenia. Azmuth toruje sobie drogę do Tetraxa z pomocą topora. Nick podąża krok w krok za nim. Azmuth wbija topór w ziemię, tworząc wokół nich pole ochronne. Pancerz Tetraxa jest porysowany i zniszczony. Sam Tetrax dyszy ciężko, jego ogień płonie słabo, a skały tworzące jego ciało są popękane. Azmuth dezaktywuje pole siłowe. Nick aktywuje Omnimatrix i przekręca tarczę. Miga mu sylwetka Teslinka. Wreszcie zatrzymuje się na nieznanej mu sylwetce. Nick uderza w tarczę. Jego ciało spowija zielone światło, gdy zaczyna rosnąć do niebotycznych rozmiarów. Staje się biało-czerwonym kosmitą o gargantuicznym wzroście. Z jego rąk wyrastają długie ostrza, jego głowę wieńczy długi róg. Nosi czarno-zieloną bieliznę, rękawiczki i buty. Głos Nicka roznosi się echem po całej okolicy, wstrząsając wręcz ziemią. Tetrax podaje Azmuthowi zielony krążek. Nick stawia krok naprzód, tworząc małe trzęsienie ziemi i niszcząc ogromną grupę droidów. Zaczyna tracić równowagę i chwiejnie iść przed siebie, dziesiątkując przy tym armię vilgaxiańską. Zaczyna chichotać i spogląda w dół. Droidy i czołgi otworzyły ogień do jego nogi. Nick podnosi nogę i tupie nią w ziemię, przewalając sporą część armii. Zaczyna następnie machać rękoma, niszcząc statki jak muchy. Chwyta jeden z krążowników i zgniata go w dłoni. Nagle z Omnimatrixa zaczyna dobiegać głos Azmutha. Nick wzrusza ramionami i spełnia rozkaz. Po chwili z miejsca, w którym krzyżują się jego ręce wystrzeliwuje zielony promień, który zaskoczony Nick kieruje na armię vilgaxiańską, cofając się przy tym o kilka kroków i niszcząc przypadkowo kolejne setki, jak nie tysiące robotów. Nick rozkrzyżowuje ręce i sięga po górę, którą wyrywa z ziemi i ciska w roboty, niszcząc kolejne tysiące. Nick zgina się i wyskakuje w górę. Wylatuje z atmosfery planety, po czym wraca tworząc potężne trzęsienie ziemi i krater w miejscu lądowania. Dmucha w uciekające przed nim statki, które spadają w niekontrolowany sposób. Następnie spogląda w dół, na pozostałe, niewielkie oddziały vilgaxiańskie i uśmiecha się szeroko. Zbiera ślinę i spluwa, tworząc wielką falę, która zgarnia ze sobą roboty. Nagle czuje małe ukłucie na swojej głowie. Sięga do niej i zaczyna odczuwać, że coś biega po jego dłoni. Przykłada ją do twarzy i zauważa admirała Thraxxa, który macha na niego swoim mieczem. Nick macha ręką i zrzuca daleko za horyzont. Azmuth podlatuje do symbolu Omnimatrixa na piersi Nicka i naciska go, odmieniając chłopaka do ludzkiej formy. Ląduje następnie obok niego. Nick, uśmiechnięty od ucha do ucha, spogląda na Tetraxa, który zdaje się przygnębiony. Podchodzi do niego. Azmuth opuszcza swój pancerz i staje na ręce Nicka. Przekręca kilka razy tarczę zegarka, wypuszczając impuls zielonej energii. Tetrax wraca do normalnej formy. Tetrax kiwa głową. Nick zdaje się lekko zawiedziony. Azmuth zeskakuje z jego ręki i wraca do pancerza. Azmuth zaczyna zbierać elementy robotów i innej maszynerii.
 * Nick: Oni...
 * Azmuth: Owszem. Zapewne nie żyją. Spodziewałeś się czegoś innego? Czwórka przeciwko całej flocie? Nawet moje doskonałe Niszczyciele raczej sobie z tym nie poradzą.
 * Nick: Co ja narobiłem?
 * Azmuth: Ty? Nic. Zachowałeś się bardzo odpowiedzialnie.
 * Nick: Ale-
 * Azmuth: Przestań rozpaczać chłopcze. Cóż. Jeśli tak bardzo ci na nich zależy...
 * Nick: (z niedowierzającym uśmiechem) Ty...
 * Azmuth: Naprawiłem go? Owszem. A nawet poprawiłem. Odblokowałem próbkę DNA, która może okazać się bardzo użyteczna. A szczerze mówiąc, to przywiązałem się do tej planety. Własnoręcznie rozwinąłem jej florę i faunę, odtworzyłem tu dawno wymarłe gatunki... wolałbym, żeby barbarzyńcy Vilgaxa mi tego nie zniszczyli.
 * Nick: Nie zawiodę pana.
 * Azmuth: Ależ oczywiście, że zawiedziesz. Nikt nie spełnia moich wymagań. Ale możliwe, że okażesz się wystarczający.
 * Azmuth: Chodźmy więc. Chciałbym na własne oczy zobaczyć cię w akcji. To może być interesujące.
 * Nick: (gorączkowo) Gdzie oni są? Gdzie Tetrax i Myaxx?
 * Niszczyciel 2: Walczą. Gdzieś w środku armii robotów. Ja chyba będę zmuszony poleżeć. Wybacz mi, ojcze, że cię zawiodłem.
 * Azmuth: Ależ nie zawiodłeś mnie, w żadnym wypadku. Taki obrót spraw był w pełni spodziewany.
 * Nick: Musimy ich znaleźć!
 * Azmuth: Nie powiedziałbym, że musimy.
 * Nick: Szybko!
 * Azmuth: Chłopcze. Doprawdy, twój brak rozwagi mnie zadziwia.
 * Nick: Woow... niesamowite!
 * Azmuth: Nosisz Omnimatrix i uważasz to za niesamowite?
 * Azmuth: Ha! Głupcy nie mają pojęcia o tym, że mój pancerz jest absolutnie niezniszczalny. No, niemal absolutnie. Gdyby, dajmy na to, uruchomiony został Zniszczator to mój pancerz zostałby- ah! Tetrax!
 * Nick: Znów prawie przeze mnie umarłeś.
 * Tetrax: Gdzie Myaxx? Gdzie ona jest?
 * Azmuth: Bardzo dobre pytanie. To zależy od twojego systemu wierzeń oraz-
 * Nick: Azmuth chyba próbuje powiedzieć, że Myaxx... nie żyje.
 * Tetrax: To... niemożliwe. Ona...
 * Azmuth: Nie jest Petrosapienką? Nie ma niemal niezniszczalnego ciała? Pomyśl trochę, a sam dojdziesz do logicznej konkluzji.
 * Tetrax: Ale... przecież...
 * Azmuth: Och, nie bądź dzieckiem. A ty, chłopcze... pora chyba, żebyś skorzystał z mojego Omnimatrixa. Tak, zdecydowanie.
 * Nick: To pewnie ten?
 * Azmuth: Szybko. Raz raz.
 * Nick: O rany!
 * Tetrax: To'Kustar? Dałeś mu To'Kustara?
 * Azmuth: Sam mi go wychwalałeś. Chcę zobaczyć co potrafi. Nie mogłem przecież dać mu Niebiańskiej Istoty, prawda? Podaj mi proszę komunikator połączony z tym, który tak niezgrabnie wbudowałeś w mój Omnimatrix.
 * Azmuth: Dobrze. Teraz możemy się z nim komunikować. To znaczy ja mogę.
 * Nick: O rany... bycie gigantem nie jest proste.
 * Nick: Łaskoczecie mnie!
 * Azmuth: Skrzyżuj ręce.
 * Nick: Ale epickie! A mogę zrobić tak?
 * Nick: Haha! Piękne!
 * Thraxx: Myślisz, że jesteś taki potężny? Zabiłem już mnóstwo To'Kustarów i ty będziesz-
 * Nick: Co on mówił?
 * Azmuth: Cóż. To było ciekawe. Ludzka kreatywność mnie zaskakuje. Ruch ze splunięciem był wyjątkowo dobrym pomysłem.
 * Nick: Dziękuję. Bycie tym kolosem było super! Nazwę go... Atlas!
 * Azmuth: Ach, czyli ich nazywasz. To interesujące.
 * Nick: Posłuchaj... ja... ona... nie, nie wiem co powiedzieć. Nigdy nie byłem dobry w pocieszaniu.
 * Tetrax: Nie potrzebuję pocieszenia. Dam sobie radę.
 * Nick: Nie wątpię. Mimo tego co mówiła, jesteś twardy.
 * Tetrax: Co... jak to zrobiłeś?
 * Azmuth: Nic prostszego. Ale nie zrozumielibyście, gdybym wam powiedział. Dobrze. Wyjaśnijmy sobie coś. Chłopcze, pozwolę ci zachować Omnimatrix.
 * Nick: Tak! Dziękuję!
 * Azmuth: Ale nie myśl sobie, że twoje słowa cokolwiek we mnie zmieniły. To by było niedorzeczne. Mały, ludzki chłopiec przekonuje 1000-letniego Galwana, żeby zmienił swój sposób myślenia i nastawienie, które kreowały się w nim od setek lat. I robi to w pięć minut. Takie rzeczy się nie dzieją. Jednak twoje słowa pokazały mi, że w pewien sposób jesteś podobny do mnie. Sprzed wielu, wielu lat. Wciąż idealista, ale widzi przebłyski prawdy. Stwierdzam, że skoro i tak miałem zniszczyć to ustrojstwo, to równie dobrze możesz je wziąć. Nie obchodzi mnie to. Może nawet się na coś przyda. I jeżeli faktycznie daje ci radość i sens życia, to nie widzę problemu. Może nie znienawidzisz życia tak bardzo jak ja. Masz co prawda na to mniej czasu, ze swoją króciutką długością życia, ale tak czy inaczej. Z tobą jest bezpieczniejszy niż ze mną, jako iż ja jestem jedynym stworzeniem we wszechświecie, które wie, jak go obsługiwać. Nikt inny go nie zdejmie. Ponadto, jeszcze nie skończyłem, ponadto nie jesteś w stanie stanowić żadnego zagrożenia, nawet gdybyś chciał.
 * Nick: ...uznam to za komplement?
 * Azmuth: Nie uznawaj. To przytyk w kierunku twojej inteligencji. Co do ciebie, Tetraxie, nie przebaczam ci i nie przebaczę. Aczkolwiek mam do ciebie prośbę. Pilnuj chłopca, nie pozwól, żeby zszedł ze swojej ścieżki i dopilnuj, aby nie porzucił nigdy swoich ideałów. Inaczej skończy jak ja.
 * Nick: Panie Azmucie... może mógłby pan mi dać jakieś wskazówki? Odnośnie zegarka to jest. Jak zmieniać kosmitów w trakcie transformacji, jak odmieniać się w człowieka, jak obejść ładowanie, ilu jest kosmitów i jak ich odblokować...
 * Azmuth: Nie. Po pierwsze - gdybyś wiedział jak go używać, to mógłbyś potencjalnie stanowić zagrożenie. Po drugie - wiem, że zabawniej i bardziej satysfakcjonująco będzie dla ciebie, jeśli będziesz musiał odkryć to wszystko sam. Gdzie zabawa w podążaniu krok po kroku za instrukcją? Nie po to masz zdolność abstrakcyjnego myślenia, żeby prosić mnie o instrukcję obsługi.
 * Azmuth: Śmierć Myaxx jest co prawda dosyć smutna. Jeżeli nie została zabita przez droidy, to z pewnością została zdeptana przez ciebie, chłopcze. Miała ogromny potencjał. To, że go nie wykorzystywała, to już inna sprawa.
 * Nick: Co pan robi?
 * Azmuth: Składam dla was statek, którym stąd wylecicie. Nie chcę was tu.
 * Nick: A...

Chwilę później Azmuth, już poza pancerzem, majstruje przy vilgaxiańskim myśliwcu. Nick patrzy na to z zaciekawieniem siedząc na skale. Tetrax stoi z tyłu ze wzrokiem wbitym w horyzont. Nick wstaje i odwraca się do Tetraxa. Podchodzi do niego i staje w ciszy. Azmuth podchodzi do dwójki i wdrapuje się na ramię Nicka. Nick i Tetrax wchodzą na pokład statku. Azmuth, w otwartym pancerzu, oczekuje ich odlotu. Tetrax wzdycha i uśmiecha się. Statek zamyka się i odlatuje. Azmuth patrzy za nim chwilę, po czym zamyka pancerz i kontynuuje zbieranie części.
 * Azmuth: No. Powinno być dobrze.
 * Nick: Super.
 * Nick: Przykro mi.
 * Tetrax: Niepotrzebnie. Wiele drogich mi osób umierało na moich oczach. Cały mój gatunek został wyeksterminowany. Przeżywałem gorsze rzeczy.
 * Azmuth: Cóż za niedorzeczny sentymentalizm.
 * Azmuth: Idźcie sobie wreszcie. Muszę się zająć naprawą zniszczeń, które wywołaliście. I właściwie to... może w tym kraterze zrobię jezioro? Taak... to brzmi jak doskonały pomysł. Mógłbym tam hodować Ickthyperambuloidy.
 * Tetrax: Dziękujemy, Azmucie.
 * Azmuth: Niepotrzebnie. Choć właściwie to powinniście mi dziękować, że nie zleciłem moim Niszczycielom zabicia was, po tym co tutaj zrobiliście. Ah, teraz będę musiał je naprawiać. I znaleźć w ogóle tego drugiego. Głupstwo. Głupstwo, powiadam.
 * Nick: Rozumiem, że moje wywody odbiły się od ściany?
 * Azmuth: Jeżeli się nad tym chwilę zastanowisz, to nie. Jeden z nas coś dzisiaj zrozumiał i czegoś się nauczył. Ja wciąż uważam, że wszechświat nie jest wart zachodu. Ty zapewne również. Ale to nie powinno ci przeszkadzać w robieniu tego, co daje ci satysfakcję. Więc rób co chcesz i nie marnuj mojego Omnimatrixa.
 * Tetrax: Jesteś pewien, że chcesz tu zostać?
 * Azmuth: Absolutnie. Nie ma dla mnie lepszego miejsca w galaktyce. Poza tym wasza mała inwazja przyniosła coś dobrego - sporo części. Będę miał co robić.
 * Tetrax: Nie zmieniaj się, Azmucie.
 * Azmuth: Nie planuję.
 * Nick: Do widzenia! Dziękuję za wszystko!
 * Azmuth: (zniecierpliwiony) Tak, tak. Lećcie już stąd.

W mieszkaniu Nicka rozlega się dzwonek do drzwi. Mama Nicka podchodzi do nich i otwiera. W jej oczach pojawiają się łzy. W korytarzu stoi Nick, uśmiechając się niezręcznie. Nie kończy. Zamiast tego przytula Nicka mocno. Ten odwzajemnia uścisk. Tak właśnie robią. Mama odsuwa się od Nicka, wciąż trzymając ręce na jego ramionach. Patrzy na niego załzawionymi oczyma. Z łazienki wychodzi brat Nicka, Frank i podbiega do brata. Frank odchodzi zawiedziony do swojego pokoju.
 * Nick: (pod nosem) Cześć mamuś...
 * Mama Nicka: Ty mały-!
 * Nick: Możemy wejść do środka?
 * Nick: Nie jesteś... zła?
 * Mama Nicka: Jestem. Bardzo. Masz karę na... na wszystko. Ale w tej chwili cieszę się, że mam swojego syna z powrotem i że nic ci nie jest.
 * Nick: O... to miło. Słuchaj mamuś... ja... przepraszam, że ci nie powiedziałem. To znaczy... bo chodzi o to, że ja się po prostu bałem. Bardzo się bałem i nie wiedziałem co zrobić... bo ja po prostu jestem takim debilem i... nie chciałem was w to wciągać. Nie chciałem, żebyście ponosili odpowiedzialność za mój błąd.
 * Mama Nicka: Czemu ty musisz się bawić w dojrzałego? Nie wychodzi ci.
 * Nick: Wiem.
 * Frank: Nick! Na serio możesz się zmieniać w kosmitów? Bo Oscar mówił, że możesz. Pokażesz? Zmień się w coś.
 * Mama Nicka: Daj mu odpocząć.
 * Nick: Czyli... nie zabronisz mi używania Omnimatrixa?
 * Mama Nicka: Oscar mówił, że pomagasz ludziom. A skoro tak, to nie widzę powodu, żebyś go nie używał. Tylko musisz być bardzo ostrożny. Proszę.
 * Nick: (uradowany) Tak! Bo wiesz mama... ten zegarek... myślę, że wreszcie znalazłem swoje powołanie.
 * Mama Nicka: Chodź usiąść. Porozmawiamy. Wszystko mi opowiesz. Chcę wiedzieć jak to jest być w kosmosie. O i pewnie jesteś głodny! Co ty tam jadłeś?
 * Nick: Lepiej, żebyś nie wiedziała. I szczerze mówiąc, to bardzo, ale to bardzo chętnie bym się napił herbaty. Dzień bez herbaty dniem zmarnowanym. A ja nie piłem herbaty od siedmiu dni.