User:GrubaBulwa

Oscar siedzi przy biurku w bibliotece, niemalże pustej. Nogi założone ma na blat. W rękach trzyma grubą, starą książkę, którą ospale kartkuje. Do jego biurka podchodzi dziewczyna o białych włosach, pofarbowanych na końcówkach na różowo i związanych z tyłu w długi kucyk. Nosi ciemnoróżową bluzę, czarną spódnicę i podkolanówki tego samego koloru. Ucho przebite ma dwoma złotymi kolczykami, a usta pomalowane czarną szminką. Dziewczyna kładzie na blacie opasłą księgę w skórzanej oprawie i prostuje się, tupiąc w zniecierpliwieniu nogą. Oscar wciąż wpatruje się w książkę. Mija tak jakieś pół minuty. W końcu dziewczyna chrząka kilka razy, co nie daje żadnego efektu. Dziewczyna zaciska pięści i zęby, jednak po chwili bierze głęboki oddech i uspokaja się. Oscar zamyka głośno książkę i odkłada ją na biurko, po czym ściąga z niego nogi i przysuwa się na krześle. Dziewczyna kładzie na blacie kartę biblioteczną, którą Oscar skanuje czytnikiem. Dziewczyna uśmiecha się i odchodzi, wsuwając książkę do torby. Oscar włącza po chwili komputer i uruchamia pasjansa. Zaczyna go układać, gdy nagle komputer gaśnie, tak samo jak wszystkie światła w budynku. Oscar wzdycha i wstaje z krzesła. Mijając wysokie regały wypełnione po brzegi książkami dociera do drzwi z tabliczką "Tylko dla personelu". Wygrzebuje z kieszeni kluczyk, którym otwiera drzwi. Schodzi po długich schodach z zapaloną latarką w telefonie i po chwili kręcenia się po zagraconej piwnicy odnajduje skrzynkę z bezpiecznikami. Otwiera ją ze znudzonym wyrazem twarzy, który zmienia się natychmiast, gdy wylatuje z niej mały, przypominający baterię z kończynami stworek. Przez jego ciało przechodzi żółty wzór błyskawicy. Oscar o mało co nie przewraca się, zaskoczony tym widokiem. Stworek wybucha maniakalnym, wysokim śmiechem, po czym zmienia się w wiązkę energii i ucieka przez otwarte przez Oscara drzwi. Chłopak mruga kilka razy, po czym otrząsa się i rusza w pościg za niechcianym gościem. Wbiega po schodach i wpada do biblioteki rozglądając się. Zauważa stworka na jednej z wyższych półek. Zrzuca on książki na ziemię, śmiejąc się ciągle. Oscar łapie kilka spadających przedmiotów i odkłada je na bok. Stworek odwraca się do Oscara i patrzy na niego pytająco. Jego śmiech cichnie na chwilę. Po chwili jednak wszystko wraca do normy. Stworek zmienia się ponownie w wiązkę energii i przelatuje przez półkę, strącając i zapalając niektóre książki, po czym wlatuje do kontaktu i znika. Oscar patrzy chwilę za nim marszcząc czoło, gdy do jego nozdrzy dociera zapach płonącego papieru. Spogląda w dół i spostrzega rozwijający się szybko pożar.
 * Dziewczyna: Przepraszam?
 * Oscar: (nie podnosząc wzroku znad książki) Nie ma za co.
 * Dziewczyna: Chciałabym wypożyczyć tę książkę.
 * Oscar: Aha...
 * Dziewczyna: (po chwili ciszy) Jest pan bibliotekarzem, czy nie?
 * Oscar: Jestem. No dobra... ma pani kartę?
 * Oscar: Hope? Ciekawe imię.
 * Hope: Dziękuję, ale nie pytałam o zdanie.
 * Oscar: Jasne. No dobra, masz tą książkę. Znasz zasady?
 * Hope: Znam bardzo dobrze. Dziękuję.
 * Oscar: (znudzony) Dawno nam już nie wywaliło prądu. Zabawa.
 * Oscar: Ej! Ja to będę musiał później sprzątać, wiesz?
 * Oscar: O rany... Cholera, zaczynam mówić jak Nick.

Po jakimś czasie widzimy jak Oscar odkłada ostatnią książkę na półkę. Bierze następnie spalone tomy i wyrzuca je do śmieci. Wraca do biurka, gdy rozlega się dzwonek jego telefonu. Chłopak odbiera. Oscar odkłada telefon do kieszeni i pogrąża się w zamyśleniu.
 * Oscar: Halo? Tak, wszystko dobrze proszę pana. Tak. Nie, nie ma się czym martwić. Jeszcze nie przywróciłem zasilania, ale wezwałem już elektryka. U pana też wysiadł prąd? Ciekawe. Może to jakaś awaria na całą dzielnicę? Sprawdzę o co chodzi. Tak. Tak, do widzenia.

Oscar idzie ulicą. Jest już wieczór, lecz mimo tego ani jedna latarnia nie jest zapalona. Chłopak wpatruje się w chodnik, ewidentnie wciąż rozmyślając. W pewnym momencie skręca na skrzyżowaniu i mija pojazd pogotowia energetycznego. Elektryk majstruje właśnie przy latarni, gdy nagle jej żarówka zapala się, po czym pęka, uwalniając bateriowego stworka. Mężczyzna krzyczy i cofa się. Uderza w barierkę i zaczyna spadać na ziemię. Oscar rozgląda się, po czym mutuje w Petrosapiena i doskakuje do elektryka, łapiąc go zanim ten uderza w ziemię. Elektryk otwiera oczy i zauważa twarz Oscara, po czym zaczyna krzyczeć i rzuca się do ucieczki. Oscar kręci głową i podnosi wzrok na stworka, który zatacza się ze śmiechu. Stworek przestaje się śmiać i spogląda na Oscara, po czym przeskakuje w postaci wiązki energii do pojazdu technicznego. Przez samochód przechodzi żółta energia, a po chwili wyskakują z niego trzy stworki, wszystkie głośno się śmiejące. Bateryjki zmieniają się w wiązki energii i zaczynając skakać po Oscarze. Ten jednak nic sobie z tego nie robi. Zauważając to stworki materializują się z powrotem i warczą gniewnie, po czym wskakują w linie wysokiego napięcia nad torami tramwajowymi i znikają. Oscar kręci głową zirytowany, gdy nagle do jego uszu dobiega dźwięk silników. Odwraca się by ujrzeć cztery śmigacze prowadzone przez Wiecznych Rycerzy. W tym momencie Oscar zostaje trafiony pociskiem energetycznym, który odbija się od niego i uderza w ścianę budynku. Rycerze otaczają go i celują w niego ze swoich blasterów. Rycerze otwierają ogień. Pociski rozlatują się na wszystkie strony, odbijając się od ciała Oscara. Wokół Rycerzy zaczyna się zbierać grupka gapiów. Jeden z Rycerzy przełącza swoją broń i wystrzeliwuje z niej siatkę energetyczną, która oplata się wokół Oscara. Ten mutuje w Ektonurytę i przenika przez nią. Pociski przelatują prosto przez ciało Oscara. Jeden z nich o mało co nie trafia przechodnia. Oscar wnika w ziemię, znikając z pola widzenia Rycerzy.
 * Elektryk: O, dziękuję...
 * Oscar: Ej! Iskierka! Chodź się pobawić!
 * Oscar: Okej...
 * Rycerz: Stój, okropny stworze!
 * Oscar: No pięknie... słuchajcie, panowie, wiem, że nie lubicie kosmitów. Ja w sumie też nie. Ale musicie mnie przez chwilę wysłuchać. Miasto zostało-
 * Oscar: Ej. Chyba nie chcecie-
 * Rycerz: Pojmać potwora!
 * Oscar: Posłuchajcie mnie! Miasto zaatakowali elektryczni obcy! To przez nich wywaliło prąd! Musicie ich złapać!
 * Chłopiec: Wieczni Rycerze złapali kosmitę!
 * Oscar: Ja nawet nie-
 * Rycerz: Nie namydlisz nam oczu, parszywa bestio! Aktywować siatki energetyczne!
 * Oscar: Że co?
 * Rycerz: To on! To zmiennokształtny! Schwytać go żywego! Za Enocha!
 * Oscar: Zmiennokształtny?
 * Oscar: Czemu ci ludzie się na to gapią? Nieważne.
 * Rycerz: Znaleźć go! Zmiennokształtny nie może uciec!

Oscar wychodzi spod ziemi w ciemnej uliczce i wradza do swojej ludzkiej formy. Wyciąga z kieszeni okrągły komunikator i po chwili zastanowienia aktywuje go.
 * Oscar: Strasznie narwani ci rycerze. Rany.

Oscar siedzi na krzesełku przed swoim garażem wpatrzony w telefon. Nagle tuż przed nim ląduje czarno-zielony śmigacz. Daxter spada z niego na ziemię, a sam pojazd uderza w rozpędzie w kosze na śmieci, przewracając je. Oscar wzdycha i wstaje z krzesła. Baz-El oddziela się od śmigacza i formuje swoje humanoidalne ciało.
 * Oscar: Dzięki, że przyszliście.
 * Daxter: Nie ma sprawy! Nie ma sprawy! Dla kolegi wszystko!
 * Baz-El: Tak. Poza tym miło czasem dla odmiany nie pracować nad bazą.
 * Daxter: Praca nad bazą byłaby dużo fajniejsza, gdybyś nie był śmierdzący!
 * Baz-El: Co to ma w ogóle do rzeczy?
 * Oscar: Panowie. Panowie. Sprawa jest... poważna. Chyba.
 * Baz-El: Racja. Mówiłeś coś o wielkiej awarii prądu.
 * Oscar: Wywołanej przez kosmitów.
 * Baz-El: Jesteś pewien?
 * Oscar: Sam widziałem. Takie małe stworki, wyglądają trochę jak baterie.
 * Daxter: O! O! Nosdenianie!
 * Oscar: Czyli tak się nazywają?
 * Daxter: Tak! Tak tak tak! Śmieszne są! Dobra z nimi zabawa!
 * Oscar: No... mi na to jak na razie nie wygląda. Robią nam same problemy. Pomożecie mi się ich pozbyć?
 * Baz-El: Cóż...
 * Daxter: Tak tak tak!
 * Baz-El: Eh. No dobrze. Mamy specjalne urządzenie, które może wyłapywać Nosdenian.
 * Daxter: Tak tak! Taki odkurzacz! Robi ziuu i Nosdeniana nie ma.
 * Baz-El: Tylko, że jest, ale w bezpiecznym, izolującym zbiorniku. Będzie je można wtedy wykorzystać do czegoś dobrego. Są świetnym źródłem zasilania.
 * Oscar: No dobra. Trzeba je znaleźć i wyłapać, bo chciałbym raczej odzyskać prąd.

Oscar i Hydraulicy ruszają na poszukiwania Nosdenian. Przejeżdżają przez całe miasto, podążając za pojazdami pogotowia energetycznego czy krzykami mieszkańców. Na ulicach panuje chaos. Okna są powybijane, samochody rozbijają się o ściany i latarnie. Hydraulicy wyłapują każdego Nosdeniana jakiego tylko udaje im się znaleźć. Zajmuje to kilka godzin. Już późną nocą nasi bohaterowie stoją na uboczu. Oscar pałaszuje hot-doga, a Daxter postukuje szybkę zbiornika, po którym skaczą ożywieni Nosdenianie. Jeden z kosmitów warczy gniewnie na Daxtera i strzela w niego elektrycznością, która uderza w ściankę zbiornika i rozbija się. I jak na zawołanie przed grupką pojawia się Nosdenian. Wystawia język, chichocze maniakalnie i zaczyna uciekać, przeskakując z latarni do latarni. Baz-El łączy się ze śmigaczem, a Oscar i Daxter wsiadają na niego. Pojazd rusza z miejsca z ogromną prędkością. Hydraulicy podążają za Nosdenianem, który co jakiś czas zatrzymuje się, by ich podenerwować. Docierają wreszcie do starej kamienicy. Przy zewnętrznej skrzynce elektrycznej potańcują Nosdenianie, wysysając z niej energię. Ten, którego ścigali dołącza do kolegów i wskazuje im palcem na Hydraulików. Wszyscy odwracają się i wybuchają śmiechem. Daxter aktywuje maszynę. Na ten widok Nosdenianie wskakują wszyscy naraz do skrzynki elektrycznej i lecą w górę przewodami. Z wnętrza kamienicy dobywa się eksplozja, a budynek zaczyna płonąć. Nosdenianie, teraz w większej liczbie, wyskakują z przewodów i zaczynają zataczać się ze śmiechu. Nosdenianom nudzi się widok płonącego budynku, więc ruszają dalej siać chaos. Oscar mutuje w Pyronitę i wbiega do budynku. Baz-El i Daxter zostają na zewnątrz. Daxter zostaje nagle trafiony pociskiem szokowym i pada na ziemię. Przez jego ciało wciąż przechodzą iskierki energii. Baz-El również zostaje porażony. Spływa ze śmigacza i tworzy na ziemi kałużę. Do śmigacza podchodzi dwójka rycerzy w złotych maskach - radosnej i smutnej. W rękach trzymają bronie energetyczne. Uśmiechnięty zamyka Daxtera w klatce z polem siłowym, a smutny podnosi urządzenie do wyłapywania Nosdenian. Baz-El zostaje ponownie porażony prądem. Linie na jego ciele zmieniają barwę na szarą. Radosny Rycerz pochodzi do Baz-Ela i zbiera jego ciekłe ciało do zbiornika. Następnie obaj odchodzą, mając w swoich rękach Baz-Ela, Daxtera i Nosdenian.
 * Daxter: Hehehe. Akwarium na Nosdenian!
 * Daxter: Ha-ha! Nic mi nie zrobisz!
 * Baz-El: Przestań się wydurniać, Daxter. (odwraca się do Oscara) Myślisz, że to już wszystkie?
 * Oscar: (z pełną buzią) Myślę... (przełyka jedzenie) ...że to nawet nie jest połowa. Potrafią się powielać. Mogłoby ich tu już być kilka setek, może nawet z tysiąc.
 * Oscar: Odpalaj silniki, Baz-El. Jedziemy za nim.
 * Oscar: Nie spuszczajmy go z oczu!
 * Oscar: Daxter, włączaj odkurzacz.
 * Daxter: Się robi, szefuniu!
 * Oscar: Co oni- Nie!
 * Oscar: W środku byli ludzie!
 * Baz-El: Tennyson! Uciekają!
 * Oscar: Nie obchodzi mnie to. Musimy ratować tych ludzi.
 * Baz-El: No ja tam nie wejdę. Poza tym pewnie i tak nie ma już kogo ratować.
 * Oscar: Jak ty zostałeś Hydraulikiem z takim podejściem. A zresztą...
 * Daxter: Ale się porobiło, co?
 * Baz-El: Ludzie są przedziwni. Nigdy ich nie zrozumiem.
 * Daxter: Tacy trochę, głupi, nie?
 * Baz-El: Dax-!
 * Baz-El: Nie mogę... się...
 * Baz-El: Co wy-?

Kamera cofa się, ukazując siedzącego na fotelu Enocha, jak zwykle w swojej złotej masce. W tym momencie do salonu, w którym włączony jest program Moralisty wchodzi Oscar. Na sofie siedzą dwie kobiety - mama Oscara i mama Nicka. Gdy chłopak wchodzi do pokoju jego mama wycisza telewizor.
 * Moralista: (z telewizora) Kosmiczna inwazja się nie skończyła, ooo nie drodzy widzowie, ona tylko przybiera na sile. Jak już zapewne wszyscy wiedzą ze specjalnego wydania mojego programu, którego reemisję możecie państwo obejrzeć dziś o godzinie 18:30, wczorajszy atak kosmitów na Wellbood miał katastrofalne skutki. Dziesiątki rannych, szkody materialne, których wartość jeszcze nie została obliczona, dotkliwy brak prądu, który w niektórych miejscach trwa jeszcze do dziś oraz, co najważniejsze i najsmutniejsze, 5 ofiar śmiertelnych eksplozji i pożaru kamienicy na ulicy Wyatta. Nie należy również zapominać o dwóch młodych kobietach potrąconych przez tramwaj kontrolowany przez kosmitów. Tego nie da się już zignorować, nie da się udawać, że kosmici nie są zagrożeniem. Bo są i zawsze nim byli! (uderza pięścią w biurko) Niestety władze miasta zaczęły działać dopiero po fakcie. Kim więc są bohaterowie wczorajszego dnia? Wieczni Rycerze, drodzy państwo! Tak! Tak właśnie! Organizacja, którą sceptycy nazywali niebezpiecznym reliktem przeszłości sprawiła, że wczorajszy szał kosmitów nie zebrał większego żniwa. Bohatersko wyłapali kosmitów i uratowali niezliczone życia, po raz kolejny udowadniając, że w dzisiejszym pełnym niebezpiecznych kosmitów świecie są organizacją jak najbardziej konieczną, nieważne jak usilnie rząd będzie próbował nam wmówić, że jest inaczej. Skoro już o tym mowa, mam dzisiaj zaszczyt gościć w moim studiu najprawdziwszego bohatera, tego, który rozpoczął to wspaniałe przedsięwzięcie - Wielkiego Mistrza zakonu Wiecznych Rycerzy, Enocha.
 * Moralista: Witamy, Mistrzu.
 * Enoch: Dziękuję za zaproszenie.
 * Moralista: Czy skomentowałby pan jakoś wczorajsze wydarzenia?
 * Enoch: Po pierwsze pragnę zaznaczyć, że nie uznaję wczorajszego dnia za zwycięstwo. Ludzie stracili życia, choć można było tego uniknąć. Zadziałaliśmy zbyt słabo i zbyt późno. Przesyłam moje kondolencje wszystkim, którzy stracili wczoraj swoich bliskich i pokornie proszę o wybaczenie. Zawiodłem pokładane w moim zakonie zaufanie.
 * Moralista: (nerwowo) Tak... em... czy... coś zmieniło się w kwestii negocjacji z rządem?
 * Enoch: Niestety... pan premier zdaje się być niechętny do współpracy. Być może wczorajsze wydarzenia zmienią trochę jego nastawienie. Myślę, że ten atak był znakiem tego, że musimy zjednoczyć się jako ludzkość i stanąć do walki w obronie całego gatunku i całej planety. Zagrożenie ze strony obcych nie jest już odległe czy podważalne. Z każdym dniem staje się coraz większe, przybiera na sile, jak to pan ładnie określił. Myślę, że w pewnym momencie my sami nie będziemy w stanie stawić mu czoła. Jesteśmy ograniczani przez obowiązujące prawa, które oczywiście zostały stworzone z myślą o bezpieczeństwie obywateli. Nie nakłaniam, broń Boże, do zmiany obowiązujących praw. Żywię tylko nadzieję na to, że coś, cokolwiek zostanie zrobione w kierunku zwiększenia bezpieczeństwa nie tylko narodowego, ale planetarnego.
 * Oscar: Dzień dobry, ciociu...
 * Mama Nicka: Oscar. Gdzie jest Nick?