User:Harrivc



Matibay, palaban, at hindi natitinag—hindi ba’t ito ang mga angkop na salitang maglalarawan sa taong limang beses na nadadapa pero anim na beses tumatayo? Sa taong patuloy na nagmamahal kahit naloloko? O di kaya’y sa taong magpupuyat at papasok kahit walang tulog? Sa taong Lunes pa lang ay ubos na ang baon pero nabubuhay hanggang Sabado…kahit pa Linggo? O basta sa taong araw araw, oras oras pagod pero hindi kailanman sumusuko? Dahil kung ito nga, masasabing si Hariette ay matibay, palaban, at hindi natitinag. Kasabay ng bawat pagtakbo ng oras ay ang kanyang paghakbang patungo sa pagtupad ng kanyang mga pangarap. Pagdating naman sa usapang talento, wala siyang hindi kayang gawin maliban sa pagkanta. Ngunit kahit sintunado, pinipilit pa rin niyang sabayan ang himig ng buhay at ng kinabukasan. Sa bawat tugtugin ay hindi rin niya mapigilang umindak. Sa bawat kaibigan ay hindi maiwasang yumakap. At sa bawat hamon ay hindi maiwasang lumaban nang ganyak na ganyak.

PERSONAL NA BUHAY

Basta usapang kape, parang asong padyak ang kanyang tenga. Pag siya’y malungkot, kape. Pag masaya, kape. Pag inaantok, kape. Ultimo mainit, kape pa rin. Wari nga ng iba’y kape na ang dumadaloy sa kanyang katawan sa halip sa dugo. ‘Yan si Hariette. Labinwalong taong gulang na ngunit ang taas ay pang walong taong gulang pa lamang yata. Hindi man pinagpala sa tangkad pero tila nabuhusan naman ng kabaitan na parang wala nang itinira sa iba. Napakamaintindihin at maaalalahanin sa kapwa lalo na sa matanda. Tulad ng sinasabi ng iba na ang mga ipinanganak sa Mayo ay maihahalintulad sa mga bulaklak, ganoon rin siya. Bilang isang tao na iniluwal noong ika-5 ng Mayo, para siyang sunflower na sa bawat pamumulaklak ay nadadamay lahat ng tao sa paligid niya. Nakakapag-iwan siya ng masaya at maliwanag na nginig at ningning sa mga nakikilala niya. Siguro ay ganito talaga lalo na’t bunso siya. Tatlo silang magkakapatid at kahit pumanaw na ang pangalawa at may ganap nang anghel sa pamilya, hindi pa rin maikakaila na siya na ang susunod na anghel. Hindi dahil mamamatay na siya kundi dahil isa siyang biyaya sa iba—bilang kaibigan, kaklase, anak, at kapatid. Sa lahat ng kalakasang nabanggit ay hindi maiiwasan na mayroon siyang kahinaan. Ito ay ang kaniyang pagiging matulungin sa iba. Hindi niya namamalayan na wala na siyang oras para sa sarili. Kahinaan rin niya ang kanyang pamilya lalo na’t hindi sila laging magkakasama. Kung susumahin ang kaniyang personal na buhay ay isa lamang naman siyang indibidwal na patuloy na sumisisid sa kalaliman ng buhay ngunit hindi nakakalimutang magpahinga, magkape, at matulog.