User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła
Plaża, pochmurny dzień. Widzimy ogromną mewę o długim dziobie i postrzępionych, brudnoszarych piórach, przytrzymywaną przez pnącza wychodzące z rąk Nicka w formie roślinnego obcego. Nick wbija swoje odnóża w ziemię niczym korzenie. Mewa przebiera nogami w miejscu próbując wyrwać się z chwytu, rozciągając coraz mocniej pnącza. Nagle Omnimatrix zaczyna iskrzyć, po czym Nick przemienia się w Blaine'a w akompaniamencie głośnego efektu dźwiękowego. Wolna mewa rusza natychmiast do przodu rozpościerając skrzydła i wzbija się w powietrze, kiedy Nick bezradnie wyciąga ręce do przodu. Wtedy obok chłopaka pojawia się jego kuzyn w swojej zmutowanej, tetramandzkiej formie. Nick opuszcza ręce zawiedziony i wzdycha. Oscar zaciska zęby, po czym następuje powolna, nieco obrzydliwa transformacja w hybrydę człowieka i Kineceleranina. Oscar spogląda na kuzyna w milczeniu, po czym rusza biegiem za ptakiem. Nick podąża za nim w dużo wolniejszym tempie. Po chwili zauważa kuzyna wzbijającego się w powietrze jako pół Lepidopterran. Przyspiesza biegu. Oscar tymczasem ląduje na grzbiecie mewy. Rozgląda się w zamyśleniu. Mutant zdaje się nic sobie nie robić z próśb chłopaka. Oscar ściąga z pasa mały dysk, który przypina do karku stworzenia. Naciska następnie przycisk i wysyła z dysku silny impuls elektryczny, który obezwładnia ptaka. Zaczynają spadać na ziemię, Oscar zeskakuje więc ze stwora i zaczyna machać własnymi skrzydłami. Ptak ląduje w morzu, a chłopak na piachu. Po jakimś czasie dołącza do niego Nick, dysząc ciężko. Oscar poklepuje wiszący przy jego pasie przedmiot przypominający pistolet. Nick prostuje się. Po tych słowach Omnimatrix wypuszcza z siebie kilka iskier, po czym z głośnym piknięciem przemienia Nicka w Płaztona. Oscar spogląda w dół na kuzyna, na którego twarzy maluje się zawód. Stuka małą piąstką w umieszczony na jego plecach symbol Omnimatrixa. Mewa rusza na Tennysonów z gniewnym krzykiem. Woda ścieka jej z piór na piach. Nick odwraca się i zaczyna uciekać. Ptak opuszcza dziób, aby pożreć mikrusa, jednak zostaje powstrzymany przez Oscara-Tetramanda. Mewa zaczyna machać łbem, aby uwolnić swój dziób. Oscar, pomimo starań, nie jest w stanie utrzymać się na ziemi. Oscar unosi jedną rękę i uderza nią w łeb stwora. Ten chwieje się lekko, po czym silnym machnięciem zrzuca Osmozjanina na piach. Głowa chłopaka ląduje tuż obok Nicka. Nick odskakuje na bok gdy w piach wbija się dziób bestii. W czasie gdy stwór jest unieruchomiony Oscar więzi jego nogi liną energetyczną i przepuszcza przez jego cielsko silny impuls elektryczny. Ptak przestaje się wiercić i osuwa się na ziemię. Chłopak uwalnia jego głowę z piachu. Omnimatrix znów iskrzy, a Nick przemienia się w 1-Up'a. Oscar wzdycha. Nad Tennysonami pojawia się statek Hydraulików. Z Omnimatrixa i komunikatora Oscara dobywa się głos Tetraxa.
 * Nick: Mam ją! Mam ją! Mam ją!
 * Oscar: Biegnę!
 * Oscar: Dzięki kuzynie.
 * Nick: Dobrze wiesz, że to nie moja wina.
 * Nick: Gonimy ją?
 * Oscar: Oczywiście, że ją gonimy.
 * Nick: Ostrzegaj jak to robisz. Serio. Rzygać mi się chce jak na to patrzę.
 * Nick: Czemu mnie sabotujesz, Omnimatrixie?
 * Oscar: Świetnie... i co teraz?
 * Oscar: Leć na dół ptaszku! Na dół, mówię!
 * Oscar: No świetnie.
 * Nick: Masz... daj mi chwilę... huuu... masz linę energetyczną?
 * Oscar: Mam.
 * Nick: No to ptaszek wraca do klatki. Rany, jak to głupio brzmi.
 * Nick: Tak, hura. Udało ci się. Jesteś ode mnie wyższy. Na jakieś 2 minuty jak znam ten złom.
 * Nick: Słyszysz? Jesteś bezużyteczny!
 * Oscar: Czas na kłócenie się z zegarkiem będzie później!
 * Nick: Oj!
 * Oscar: Przydałbyś się na coś, kuzynie!
 * Nick: Powiedz to zegarkowi! No do cholery jasnej...
 * Oscar: Zrób coś! Teraz!
 * Oscar: Czemu tak stoisz?
 * Nick: Doskonale zdaje sobie sprawę z mojego obecnego położenia i jestem na tyle inteligentny, żeby domyślić się, że nie byłbym dla ciebie żadnym wsparciem.
 * Oscar: Świetnie.
 * Nick: Ojoj!
 * Nick: Żyjesz?
 * Oscar: Żyję.
 * Oscar: Dzwonię po Tetraxa. Nie ma opcji, że przeniesiemy tego ptaszora gdziekolwiek bez jego pomocy.
 * Nick: Czyli to już będą wszystkie mutanty?
 * Oscar: O których wiemy. Znając życie to później jakieś jeszcze wyskoczą.
 * Nick: Czyli moje sumienie może już być spokojne.
 * Nick: O. Ciekawe w co jeszcze mnie zmieni.
 * Oscar: Nie obraź się... albo w sumie możesz się obrazić. W każdym razie - jesteś ostatnio bezużyteczny kuzynie.
 * Nick: E... Właściwie masz rację. Ale to nie moja wina. To wszystko-
 * Oscar: Przez ten głupi zegarek. Wiem. A nie myślałeś może nad tym, żeby no nie wiem, naprawić go?
 * Nick: A no tak, pójdę po prostu do zegarmistrza i wszystko będzie super. Jak myślisz, ile osób na Ziemi jest w stanie naprawić Omnimatrix? Bo ja obstawiam jakieś... 0?
 * Oscar: A nie wydaje ci się, że moglibyśmy po prostu... poszukać Azmutha?
 * Nick: Myślę, że to może nie być takie proste, biorąc pod uwagę wszystko co powiedział Tetrax. Ale...
 * Oscar: Ale?
 * Nick: Ale właściwie to od dłuższego czasu o tym myślałem. Jeżeli mam używać tego zegarka, to chciałbym to robić jak najlepiej. A kto nauczy mnie używać go lepiej niż jego twórca.
 * Oscar: A jeżeli okaże się, że to jakiś buc i każe ci oddać mu Omnimatrix?
 * Nick: To go oddam.
 * Tetrax: Rozumiem, że ładujemy ptaka na pokład?
 * Oscar: Byłoby miło.

Po nieokreślonym czasie cała trójka siedzi już na pokładzie - Tetrax za sterami, Oscar przy stoliku, a Nick przy jednym z komputerów pokładowych. Następuje chwila ciszy. Znów zapada cisza. Słychać tylko buczenie silnika i innych elementów pojazdu. Cisza. Nick i Oscar parskają śmiechem. Tetrax wzdycha. Jego twarz przybiera melancholijny wyraz. Nick i Oscar spoglądają na siebie pytająco. Starszy z nich wzrusza ramionami.
 * Tetrax: Mam wiadomość, która, jak mi się zdaje, was uszczęśliwi.
 * Nick: Hm?
 * Tetrax: Lecimy właśnie do waszych dziadków. Wrócili na Ziemię.
 * Nick: Naprawdę? To super!
 * Oscar: To faktycznie szczęśliwa wiadomość.
 * Nick: Mam nadzieję, że ich wycieczka w kosmos była przyjemniejsza od naszej.
 * Oscar: Ciężko o mniej przyjemną.
 * Nick: Tak swoją drogą... panie Tetraxie?
 * Tetrax: Tak?
 * Nick: Bo... no wie pan, że Omnimatrix ostatnio... nie działa tak jak powinien. Lekko mówiąc.
 * Tetrax: To prawda. Co w związku z tym?
 * Nick: No... tak sobie myślałem... czy nie moglibyśmy spróbować znaleźć Azmutha?
 * Tetrax: To... ekhem... no cóż... to może być problematyczne.
 * Nick: Ale chyba jest szansa, że go znajdziemy, prawda? Niemożliwe, że zniknął kompletnie bez śladu.
 * Tetrax: Poszukiwania mogą nam zająć lata... mogą być niebezpieczne, możemy nie powrócić.
 * Nick: Ja... rozumiem.
 * Oscar: Znał go pan? Azmutha w sensie.
 * Tetrax: Tak... ale to bez znaczenia.
 * Nick: ...to... szkoda. Omnimatrix jest w obecnym stanie praktycznie bezużyteczny. Ja jestem praktycznie bezużyteczny
 * Nick: Nikt nie zaprzeczy? Nikt nie powie "Nie, Nick. Nie jesteś bezużyteczny. To nie ten zegarek czyni cię użytecznym."?
 * Tetrax: A chcesz, żebyśmy kłamali ci w twarz?
 * Nick: Wie pan... Nie chodzi tylko o to. Chciałem też dowiedzieć się o Omnimatrixie czegoś więcej. Poznać go lepiej, żeby korzystać z niego lepiej. I chciałem w ogóle dowiedzieć się, czy mam pozwolenie, żeby go używać. Czy Azmuth nie chciałby go z powrotem.
 * Tetrax: Słuchaj, Nick... pogadamy o tym później.

Chwilę później, znajoma polanka. Stoją na niej teraz dwa statki Hydraulików. Nick wbiega w ramiona najpierw babci, a później dziadka. Oscar podąża za nim z uśmiechem. Nekroziębianin podchodzi do Tennysonów. Nick spogląda na Tetraxa, który kiwa głową. Tetrax marszczy czoło, a raczej robi petrosapieński odpowiednik marszczenia czoła. Po tych słowach Nefrill spogląda na Nicka. Tetrax kiwa głową w kierunku Nicka, który wyciąga do przodu lewą rękę. Nefrill ogląda dokładnie urządzenie. Nefrill puszcza rękę chłopaka. Po rampie statku zjeżdża wózek pokryty wzorami Galwanicznego Mechamorfa. Cały jest załadowany różnymi metalowymi kontenerami i skrzynkami. Nagle ze statku wybiega mały, czerwony stworek przypominający chochlika w uniformie Hydraulika. Podskakuje do Nicka i chwyta jego lewą rękę. Zanim Nick daje radę wydusić z siebie odpowiedź stworek odskakuje w kierunku samochodu dziadków i natychmiast otwiera jego maskę. Zaczyna grzebać przy silniku. Chochlik, znany teraz jako Daxter, odwraca się do magistra ze smutną miną. Spuszcza uszy. Daxter rozchmurza się po czym podbiega do grupki. Następnie staje i zaczyna przestępować z nogi na nogę. Daxter odbiega w kierunku statku. Oscar spogląda na dziadków. Oscar pakuje rzeczy dziadków do bagażnika, po czym samochód odjeżdża. Nick zostaje sam z Hydraulikami. Rozmawiają chwilę o Omnimatrixie, Vilgaxie i różnych innych sprawach przez dobre kilkanaście minut. Po tym czasie Nefrill odchodzi na statek. Odchodzą na swój statek. Tetrax siada w fotelu i wstukuje coś w komputer. Nick tymczasem przygląda się technologii. Na kilka minut zapada cisza. Tetrax wzdycha. Nick ożywia się. Nick zamyśla się na chwilę. Zaczyna kręcić fotelem. Tetrax odpowiada skinieniem głowy, po czym wraca do pracy.
 * Nick: Cześć babcia! Cześć dziadek!
 * Babcia Nicka: Moi chłopcy kochani... stęskniłam się za wami.
 * Nick: My też babciu. Martwiliśmy się o was.
 * Dziadek Nicka: Niepotrzebnie. Panowie Hydraulicy dobrze się nami zaopiekowali. Dostaliśmy ładny domek na ciepłej planecie...
 * Babcia Nicka: I mogliśmy nawet hodować kosmiczne warzywa i owoce. Wzięliśmy nawet trochę ze sobą.
 * Nefrill: Ale pod żadnym pozorem nie sadźcie ich na Ziemi.
 * Babcia Nicka: Oczywiście, będziemy pamiętać.
 * Nefrill: Słyszeliśmy o twoim wyczynie, Tennyson. Pokonać Vilgaxa... doprawdy, zaskakujący bieg wydarzeń.
 * Nick: Dziękuję. Chyba. Ale już dawno byłbym martwy gdyby nie generał Tetrax i Oscar. Ja praktycznie nic nie zrobiłem.
 * Nefrill: A jednak nosisz na ręce Omnimatrix.
 * Nick: Czyli już pan wie...
 * Nefrill: Zgadza się. I nie rozumiem dlaczego generał czuł się zobligowany do ukrywania tego faktu.
 * Tetrax: Dla bezpieczeństwa. Im mniej osób wie o Omnimatrixie, tym lepiej dla wszystkich.
 * Nefrill: Zgadza się... Ale czy Hydraulicy nie są godni twojego zaufania, generale? Mógłby pan zostać posądzony o zdradę.
 * Tetrax: Jako Hydraulicy mamy przede wszystkim być lojalni wobec galaktyki i jej mieszkańców.
 * Nefrill: O tym się jeszcze przekonamy. W każdym razie... Ku mojemu niezadowoleniu Naczelne Dowództwo przydzieliło mnie do tej... planetki.
 * Tetrax: Nie rozumiem. Przecież to mój sektor.
 * Nefrill: Zgadza się. Jednak po ataku Vilgaxa stwierdzono, że jeden funkcjonariusz może okazać się niewystarczający. Dlatego też zostałem obarczony zadaniem nadzorowania budowy pierwszej ziemskiej placówki.
 * Tetrax: Ziemia jest planetą poziomu drugiego.
 * Nefrill: Właśnie dlatego zakładamy na niej placówkę. Mamy dopilnować, żeby nie wchodziła przedwcześnie na wyższy poziom i nie dopuścić do... incydentów podobnych do tego sprzed kilku tygodni.
 * Tetrax: Rozumiem.
 * Nefrill: À propos incydentu. Młot Chimeriański był pusty, kiedy przylecieliśmy.
 * Tetrax: Co?
 * Nefrill: Wszelka wartościowa technologia zniknęła.
 * Nick: Ktoś ją ukradł?
 * Nefrill: Tego nie wiemy.
 * Tetrax: Ludzie, którzy weszli w posiadanie technologii takiego poziomu mogą stwarzać zagrożenie.
 * Nefrill: To by się zgadzało.
 * Nefrill: Czy mógłbym zobaczyć legendarny Omnimatrix? Czy może stworzy to zagrożenie dla naszej galaktyki?
 * Nefrill: Intrygujące... a więc to jest dzieło życia wielkiego Azmutha. I jest przytwierdzone do ciebie na stałe?
 * Nick: Tak...
 * Nefrill: A to pech.
 * Nefrill: Chciałbym zobaczyć urządzenie w akcji. Czy to możliwe?
 * Nick: No...
 * Tetrax: W tej chwili Omnimatrix nie działa tak jak powinien. Podczas ataku Vilgaxa uległ uszkodzeniu.
 * Nefrill: Wielka szkoda. Doprawdy.
 * Nefrill: A, tak. To miejsce będzie odpowiednie na hydrauliczną placówkę, czyż nie?
 * Oscar: Raczej tak. Jest całkiem daleko od najbliższego miasteczka i niełatwo się tu dostać.
 * Nefrill: Fantastycznie. Baz-El, możesz kontynuować.
 * Baz-El: Dziękuję bardzo...
 * Chochlik: O! Jakie fajne! Co to? Mogę to zepsuć?
 * Chochlik: O! O! O! Ale śmieszne!
 * Nefrill: Zostaw, Daxter. To nie do psucia.
 * Daxter: Ale... ja chciałem...
 * Nefrill: Wiem, że chciałeś. Będziesz miał jeszcze okazję coś popsuć.
 * Oscar: Co to za... stworek?
 * Nefrill: Daxter. Technik, świeżo po akademii. Przydzielili go do Ziemi razem ze mną i Baz-Elem.
 * Daxter: Daxter! Tak, Daxter!
 * Nefrill: Może nie wygląda, ale miał najlepsze wyniki z całego rocznika.
 * Daxter: Ooo tak! Tak tak tak! Jestem bardzo mądry! Świetnie psuję i naprawiam! Bardzo lubię!
 * Nefril: Tak, tak... idź pomóc Baz-Elowi, Daxter.
 * Daxter: Tak jest szefuniu!
 * Nick: Zabawny.
 * Oscar: Przypomina mi mojego brata...
 * Oscar: Podwieźć was do domu? Pewnie jesteście zmęczeni po podróży.
 * Babcia Nicka: O, napiłabym się kawy.
 * Oscar: To chodźmy. Później do was wrócę, Nick.
 * Nick: Jasne.
 * Tetrax: Mamy pecha.
 * Nick: Hm?
 * Tetrax: Nie lubię Nefrilla. I nie ufam mu. A teraz utknęliśmy z nim na dobre.
 * Nick: Damy radę.
 * Nick: To... Który z nas zacznie rozmowę?
 * Tetrax: Posłuchaj, Nick... Azmuth ukrył się, bo nie chciał mieć już nic wspólnego z Hydraulikami. Ba, nie chciał po prostu mieć nic wspólnego z kimkolwiek poza sobą samym. Kiedy zaczął pracować nad Omnimatrixem coś się w nim zmieniło. Odciął się od wszystkich, nawet najbliższych współpracowników. W pewnym momencie po prostu... zabrał zegarek i odszedł. Nie wiemy co mu się stało, nie wiemy dokąd uciekł. Nie wiemy nic. Wśród Hydraulików panuje niepisana zasada, według której nie powinniśmy nawet o nim wspominać.
 * Nick: Nie rozumiem. Jeśli Omnimatrix znaczył dla niego tak wiele, to co robi na mojej ręce? Nie powinien być u Azmutha, gdziekolwiek on by nie był?
 * Tetrax: To kolejna niewiadoma.
 * Nick: Czyli wszystko stracone? Znaczy... zegarek jest teraz bezużyteczny. Zmienia mnie w coś innego co jakieś dwie minuty. W ten sposób tak naprawdę niczego nie zrobię, co najwyżej krzywdę sobie albo komuś.
 * Tetrax: ...ale...
 * Nick: Ale? Co ale?
 * Tetrax: ...ale jest szansa, że znam kogoś, kto mógłby nam pomóc.
 * Nick: Naprawdę?
 * Tetrax: Tak. Jeżeli ktoś ma wiedzieć, gdzie znajduje się Azmuth.. albo przynajmniej mieć co do tego jakiekolwiek podejrzenia, to będzie to ona.
 * Nick: To świetnie! Musimy ruszać!
 * Tetrax: To nie takie proste, Nick. Nefrill nie może wiedzieć o tym, że szukamy Azmutha. Poza tym... to może być dla ciebie zbyt niebezpieczne.
 * Nick: Ale musimy go znaleźć!
 * Tetrax: Sam dobrze wiesz, że bez Omnimatrixa niewiele zdziałasz. A nie wiemy co nas czeka w kosmosie.
 * Nick: Hm...
 * Nick: Wiem! Może mi pan dać sprzęt hydrauliczny! Wtedy w razie czego będę mógł się bronić, jeśli będę musiał. Poza tym nie będę odstępował pana na krok.
 * Tetrax: No nie wiem...
 * Nick: Proszę, panie Tetraxie. To naprawdę ważne. Poza tym... nie miałem okazji pozwiedzać kosmosu w normalnych warunkach, w których nie byłem sparaliżowany strachem.
 * Tetrax: No... no dobrze.
 * Nick: Tak! Dziękuję!
 * Tetrax: Ale jutro. Dzisiaj muszę omówić z Nefrillem istotne sprawy logistyczne.
 * Nick: Tak jest, generale. Ja pewnie powinienem już wracać do domu. Zaczekam tylko na Oscara. Musi mnie podwieźć.

Nick wchodzi do swojego mieszkania. Natychmiast zostaje przywitany przez radosne podskoki swojego psa. Po chwili podchodzi do niego również mama. Nick spełnia nakaz mamy i patrzy jej prosto w oczy. Nick przytula mamę. Ta klepie go po plecach. Nick wchodzi do łazienki i zaczyna myć ręce. Nick siada przy stole, a mama podaje mu obiad, po czym siada naprzeciw niego. Zaczyna pałaszować obiad. Nick zachowuje kompletny spokój. Mama Nicka wstaje od stołu i wychodzi z pokoju. Nick kończy obiad, po czym idzie do swojego pokoju i włącza konsolę.
 * Mama Nicka: Gdzie byłeś?
 * Nick: U Oscara. Przecież ci mówiłem.
 * Mama Nicka: Tak? Bo ja dowiedziałam się od jego mamy, że ani ciebie, ani jego tam nie było. I to ponoć nie pierwszy raz. Spójrz mi w oczy i mów prawdę.
 * Nick: No... no dobra. Poszliśmy z Oscarem i jego dziewczyną coś zjeść w galerii. Przepraszam, że ci nakłamałem.
 * Mama Nicka: I naprawdę czułeś, że to jest warte ukrywania? Przecież to nic złego.
 * Nick: Wiem, ale... no przepraszam.
 * Mama Nicka: No już już. Idź umyć ręce i zjesz obiad. A później porozmawiamy o twoich ocenach.
 * Nick: Ocenach? A co jest nie tak z moimi ocenami?
 * Mama Nicka: Nie rżnij głupa. Ostatnio zbierasz same dwóje i gały.
 * Nick: Serio? To musi być jakaś pomyłka.
 * Mama Nicka: Nick, czy ty możesz przez chwilę być ze mną szczery?
 * Nick: Kiedy ja jestem szczery! Nie mam pojęcia skąd się wzięły te jedynki!
 * Mama Nicka: Synku... jeśli coś jest nie tak to mi powiedz.
 * Nick: Tyle że wszystko jest tak.
 * Nick: Po prostu ostatnio chyba jakoś... nie mogę się skupić. Tyle.
 * Mama Nicka: Co noc słyszę jak wiercisz się w łóżku po nocach. Znowu masz problemy ze snem?
 * Nick: Czasem. Może musisz mi kupić magnez?
 * Mama Nicka: I nie rozstajesz się z tym zegarkiem.
 * Nick: Bardzo go lubię. Nie powiesz mi, że nie wygląda fajnie.
 * Mama Nicka: Nie na tyle fajnie, żeby nie zdejmować go nawet do snu.
 * Nick: Za bardzo się martwisz, mamuś. Nic się nie dzieje. Serio. Czy ja kiedykolwiek miałem jakieś większe problemy? Nie. Czy jestem typem człowieka, który będzie popadał w stany depresyjne? Nie. Więc przestań się martwić, naprawdę.
 * Mama Nicka: Dobrze, dobrze...
 * Nick: Dokładnie tak, zero problemów.

Nick przekręca się na bok i zerka na zegar. 1:31. Przewraca się na plecy i wzdycha głośno, chwytając się za czoło. Leży chwilę, wpatrując się w sufit. Jego oczy zaczynają się zamykać, aż w końcu chłopak zaczyna oddychać miarowo. Nick wciąga gwałtownie powietrze i podnosi się raptownie na łóżku. Rozgląda się po ciemnym pokoju, po czym opuszcza głowę na poduszkę. Zamyka oczy. Po chwili na jego twarzy pojawia się gniewny grymas. Obraca się na brzuch i jęczy w poduszkę.
 * Vilgax: Tennyson... Tennyson!
 * Nick: On nie żyje... On. Nie. Żyje.
 * Nick: Cholera...

Następnego dnia, znana nam polanka. Tetrax wraz z Baz-Elem przenosi skrzynie z wózków. Nagle pojawia się nad nimi duży cień. Obaj Hydraulicy patrzą w górę. Baz-El wydaje z siebie przerażony okrzyk i upuszcza skrzynię, po czym zaczyna uciekać. Tetrax odbiega na bok, wciąż trzymając skrzynię. W miejscu, w którym przed chwilą stali ląduje... Tetramand? Z pomocą Tetraxa chłopak wygrzebuje się z krateru, który stworzył przy upadku, po czym otrzepuje się z piachu. Z jednego ze statków wychodzi Nefrill. Nick otwiera usta, przerywa mu jednak Tetrax. Nefrill rzuca spojrzenie na Nicka, który szczerzy zęby w szerokim uśmiechu. Mechamorf rzuca zrozpaczone spojrzenie na Nicka, przechodząc obok niego, po czym przyspiesza kroku. Chłopak patrzy chwilę za nim, po czym razem z Tetraxem odchodzi na jego statek. Nick uderza głową w sufit. Nagle Nick wraca do swojej ludzkiej postaci.
 * Nick: Ał...
 * Tetrax: Nick?
 * Nick: T-ta...
 * Tetrax: Niech zgadnę...
 * Nick: Zgadłeś. Zegarek. Leciałem sobie jako Śmierdziucha... to znaczy Lepidopterran i nagle... klops.
 * Nefrill: Co to za hałas?
 * Nefrill: Czyżby tym Tetramandem był...
 * Nick: Tak proszę pana, to ja. Nicholas.
 * Nefrill: Co za miła niespodzianka. Przydałaby nam się dodatkowa para rąk do pracy. Lub dwie.
 * Tetrax: Niestety, ja i Tennyson mamy dzisiaj coś innego do roboty.
 * Nefrill: Co może być ważniejsze od pracy nad naszą nową placówką?
 * Tetrax: Być może o tym nie wiesz, ale w pobliskim mieście, tak zwanym Wellbood, grasują obecnie mutanty. Udało nam się zlokalizować jednego z nich i lecimy go złapać.
 * Nefrill: Ah... rozumiem. No cóż, bywa i tak.
 * Nefrill: Baz-El! Chodź. Daxter potrzebuje twojej pomocy przy włazie. Coś się chyba zacięło.
 * Baz-El: Tak jest, magistrze...
 * Nick: Czyli co?
 * Nick: Ałć... czyli lecimy? Naprawdę?
 * Tetrax: Tak. Naprawdę.
 * Nick: Świetnie!
 * Tetrax: Ale nie tym statkiem.
 * Nick: Nie... tym? Jak to?
 * Tetrax: Być może, a nawet prawdopodobnie, w zakątkach galaktyki, w które się udamy, statek Hydraulików może przyciągać niepotrzebną uwagę. Jest zbyt rozpoznawalny.
 * Nick: No dobrze... ale w takim razie czym lecimy? Masz jakiś zapasowy statek?
 * Tetrax: Tak się składa, że tak. Mam. Nie na Ziemi oczywiście. Będziemy musieli udać się do mojego starego znajomego, któremu dałem go na przechowanie.
 * Nick: Dobra. Nie ma problemu. Nie spieszy nam się, nie?
 * Tetrax: Raczej nie. Poza tym to nie powinno zająć dużo czasu.

Jakiś czas później Nick przegląda ekstranet, gdy do pomieszczenia wchodzi Tetrax. Ubrany jest... inaczej. Swoją zieloną zbroję zastąpił podobną, ale w ciemnych barwach - czarno-szarą. Pancerz pokryty jest wgnieceniami, rysami i innymi śladami użytkowania w niekoniecznie przyjemnych warunkach. Nick zdaje się zawiedziony odpowiedzią. Podrzuca Nickowi niewielki, zielony krążek. Chłopak łapie go niezdarnie, niemal go upuszczając i spogląda pytająco na Hydraulika. Nick spogląda w dół, ogląda przez chwilę krążek, po czym przykłada go do pasa. Na urządzeniu zapala się zielone światełko, po czym ciało Nicka niemal natychmiastowo zostaje skryte pod szarym kombinezonem. Nick szuka chwilę wspomnianego przycisku. Wreszcie natrafia na niego palcem i naciska go, a skrywający jego twarz kask znika. Spogląda na lewą rękę. Kombinezon nie owinął się wokół Omnimatrixa, pozostawiając go na zewnątrz. Uśmiecha się na ten widok. Nick podchodzi do fotelu Tetraxa i opiera na nim rękę wyglądając przez przednią szybę na kosmiczną pustkę. Tetrax spogląda ukradkiem na Nicka. Kącik jego ust unosi się w delikatnym uśmiechu.
 * Nick: O rany. Skąd pan to wytrzasnął?
 * Tetrax: To... mój stary pancerz. Z czasów, w których nie byłem jeszcze Hydraulikiem.
 * Nick: Kuurcze... A, właśnie. Miałem spytać. Ile tak właściwie żyją Petrosapieni?
 * Tetrax: Dłużej niż ludzie. To powinno ci wystarczyć.
 * Nick: Jasne...
 * Tetrax: Dla ciebie też mam nowy strój. Zdobyłem go podczas jednej z misji.
 * Tetrax: Przypnij go do pasa.
 * Nick: Ło! Chyba zadziałało.
 * Tetrax: Owszem, zadziałało. Naciśnij przycisk po prawej stronie hełmu.
 * Nicka: Supeer!
 * Tetrax: Tak...
 * Nicka: Przepraszam, że się tak ekscytuję, ale... to wszystko... to wszystko jest takie niesamowite! To są rzeczy, o których marzyłem za dzieciaka! Musiałem sobie je wyobrażać. A teraz? Teraz to wszystko prawda! Jestem w kosmosie, mam super nowoczesny kombinezon, supermoce. Podróżuje z najprawdziwszym kosmitą.
 * Tetrax: Mimo wszystko dalej jesteś dzieckiem...
 * Nick: Jestem i się tego nie wstydzę.
 * Nick: A dostanę blaster? Albo miecz świetlny? Vilgax miał miecz świetlny, prawda?
 * Tetrax: Miecz... świetlny?
 * Nick: Znaczy się to ostrze energetyczne.
 * Tetrax: Później się tym zajmiemy.
 * Nick: Dokąd teraz lecimy?
 * Tetrax: Ustawiłem kurs na Paotis. To niewielka planetka w dużej mierze wypełniona magazynami, wysypiskami, złomowiskami i warsztatami.
 * Nick: I tam spotkamy się z twoim kolegą?
 * Tetrax: Tak. Prowadzi tam swój mały biznes.
 * Nick: Niesamowite...

Statek Hydraulików przebija się przez szaro-brązowe chmury i kontynuuje lot nad rozległym oceanem złomu, przerywanym gdzieniegdzie przez mniejsze lub większe platformy lub dźwigi. Planeta tonie w nocnych ciemnościach. Nick stoi z twarzą przylepioną do okna. Tetrax spogląda na niego kątem oka. Statek osiada na okrągłej platformie położonej wysoko nad ziemią. Z innej platformy, połączonej z lądowiskiem mostem, przechodzi niski, pulchny stworek o zielonej skórze. Odziany jest w rozpiętą, wytartą, poplamioną, brązową kurtkę bez rękawów, ukazującą w pełnej okazałości zielony bebech obcego. Rampa statku opuszcza się, schodzą po niej Tetrax i Nick, obaj z hełmami na głowach. Grubasek zaczyna mówić monotonnym głosem: Gundy rzuca okiem na Nicka.
 * Nick: Łoo... czyli to jest Paotis?
 * Tetrax: Tak. Obrzydliwe miejsce.
 * Nick: Jest... na swój sposób niesamowita.
 * Tetrax: Nie użyłbym takiego słowa, ale jak uważasz.
 * Obcy: Witajcie na platformie W-35-A, należącej do-
 * Tetrax: Wiem, do kogo należy ta platforma, Gundy.
 * Gundy: O mamuśku, czy mnie oczy nie mylą? Ten hełm... toż to Tetrax Shard!
 * Tetrax: To by się zgadzało. Mam sprawę do Argita.
 * Gundy: Wpakował się w coś znowu?
 * Tetrax: Nie. Dzisiaj nie jestem służbowo. Przyszedłem odebrać mój statek. Będę go potrzebował na nieokreślony czas.
 * Gundy: No i tu się pojawia problem, mój drogi kolego.
 * Tetrax: Problem?
 * Gundy: A i owszem, problem, problem. No bo złożyło się tak, że Argit nie dysponuje już twoim statkiem.
 * Tetrax: Słucham?
 * Gundy: Tak w sumie to Argit w ogóle nie dysponuje już tymi tutaj platformami.
 * Tetrax: Jak to się stało?
 * Gundy: A bo ja wiem? Szefunio się w coś wpakował, przegrał w karty albo co i musiał oddać platformy razem ze wszystkim co na nich stało.
 * Tetrax: Czyli razem z moim statkiem. Gdzie jest ten szczur? Muszę z nim porozmawiać.
 * Gundy: Pewno w budynku zarządcy.
 * Tetrax: Prowadź.
 * Gundy: A to co za wypierdek?
 * Tetrax: Wspólnik. Idziemy czy nie?
 * Gundy: No już już szefie, idziemy. Prosz się nie wpieniać.

Niewielkie biuro oświetlane przez trzeszczącą lampę sufitową. Na stojącym w centrum pokoju biurku ustawione są dwa wiatraki, oba aktywne. Ze stojącego w rogu pokoju radyjka dobiega muzyka jazzowa, ledwie słyszalna przez głośny szum. W obitym czerwoną, wytartą już mocno skórą fotelu stojącym przy biurku siedzi niewielkie stworzenie o szarym futrze i wyrastających z głowy ostrych, czarnych kolcach. Bawi się trzymanym w dłoniach metalowym przedmiotem. Nagle drzwi pokoju otwierają się, a do środka wchodzą Tetrax i Nick w towarzystwie Gundiego. Siedzący przy biurku obcy natychmiast upuszcza kawałek metalu i zeskakuje na ziemię. Kulący się na ziemi kosmita podnosi lekko głowę. Kiedy zauważa Tetraxa prostuje się i otrzepuje pomarańczowy płaszcz. Tetrax chwyta Argita i przyciska go do ściany. Argit przełyka głośno ślinę. Tetrax upuszcza szczura na podłogę. Argit wychyla się lekko i zauważa stojącego przy wejściu Nicka. Tetrax nie odpowiada. Wpatruje się tylko w Argita przez wizjer nieprzeniknionego hełmu. Szczur wzdryga się. Nick spogląda na Gundiego. Obcy wzrusza ramionami.
 * ?: Przepraszam szefie, ja nie siedziałem przy twoim biurku, tylko sprawdzałem czy jest czyste i czy fotel przypadkiem nie jest-
 * Tetrax: Cicho, Argit.
 * '''Argit: Ooo... Tetrax, stary kumplu. Co cię sprowadza w moje skromne-
 * Tetrax: Z tego co wiem, to te progi nie są już twoje. Chcę rozmawiać z twoim szefem. Potrzebuję mojego statku.
 * Argit: Szefa obecnie nie ma. Wyjechał. Sprawy biznesowe.
 * Tetrax: I dlatego panoszysz się w jego biurze?
 * Argit: Ej! Marnowałoby się tylko, gdyby nie ja! Utrzymuję tu nieskazitelny porządek i-
 * Gundy: Szefunio nie będzie zadowolony jak się o tym dowie.
 * Argit: Ale się nie dowie, bo nie piśniesz mu ani słówka, Gundy.
 * Gundy: Jasne, jasne.
 * Tetrax: Z szefem czy bez szefa, potrzebuję statku. Teraz.
 * Argit: Przykro mi, stary, ale mam związane ręce. Jeżeli wydam ci statek bez pozwolenia szefa, to normalnie mnie wyleje! Albo gorzej, rzuci na pożarcie robalom śmieciowym!
 * Tetrax: Mało mnie to w tej chwili obchodzi. Do oddania mi statku zobowiązałeś się ty, a nie twój nowy szef.
 * Argit: Ale-
 * Tetrax: Posłuchaj mnie, Argit. Oddasz mi mój statek. Teraz. Albo spotka cię los dużo gorszy niż zwyczajne pożarcie przez robale.
 * Argit: Chyba zaszło małe nieporozumienie... ja chciałem powiedzieć, że... że oddam ci twój statek i to bardzo chętnie. A nawet więcej, zatankuję ci go do pełna! Co ty na to, przyjacielu?
 * Tetrax: Widzę, że się rozumiemy.
 * Tetrax: Jak to się w ogóle stało, że straciłeś te platformy?
 * Argit: Aj tam, nic ciekawego. Wziąłem zlecenie, nie wywiązałem się z warunków, przyłożyli mi spluwę do łba, ja im powiedziałem, że w ramach rekompensaty mogą wziąć mój kompleks platform na Paotis, zgodzili się, a ja wyszedłem z całej sprawy w całości.
 * Tetrax: Gratuluję pomysłowości.
 * Argit: A to kto? Nowy kolega? Nie przedstawisz nas?
 * Tetrax: Mój wspólnik. Tyle musisz wiedzieć.
 * Argit: Ooo... łamiesz mi serce, stary. Tak zimno traktować dobrego kolegę?
 * Argit: Jasne, jasne. Wiem, że ostatnio nie układało nam się najlepiej... a w sumie to od kiedy zostałeś glin- to znaczy Hydraulikiem... ale to nie znaczy, że nie możemy traktować się z szacunkiem, nie?
 * Tetrax: Czy ty przestajesz czasem gadać?
 * Argit: Już się zamykam. Buzia na kłódkę.

Tetrax wykopuje z pokładu statku niewielkiego szczura, i nie, nie chodzi tu o Argita. Zwierzątko ucieka natychmiast. Argit podnosi wzrok na Nicka. Nick już ma zamiar odpowiedzieć, gdy nagle ze statku wyłania się Tetrax. Argit spogląda na Nicka i syczy przez zaciśnięte zęby. Tetrax natomiast wzywa chłopaka do siebie ruchem ręki. Nick wzdycha głośno.
 * Tetrax: Mówiłeś, że zadbasz o statek.
 * Argit: Bo dbałem. Ale szefostwo się zmieniło, a wraz z nim priorytety.
 * Tetrax: Poprzegryzane kable, brak kluczowych komponentów. Niemal każdy pokój brudny i zagracony. Wydaje mi się, że byłby w lepszym stanie gdybym zostawił go na kompletnie losowej planecie.
 * Argit: Raz jeszcze ranisz moje serce na wskroś, przyjacielu. Na wskroś.
 * Argit: Te! Co ty tak w sumie robisz z tym zrzędą? Jesteś jakimś kadetem czy coś?
 * Tetrax: Nie odpowiadaj mu. Mówiłem ci, żebyś się nie interesował, Argit.
 * Argit: Rany! Dobra, tato. Już nie będę.
 * Tetrax: Pomóż mi sprzątać, Nick. Ten statek naprawdę jest w opłakanym stanie.

Po pewnym czasie Tetraxowi i Nickowi udaje się doprowadzić pojazd do akceptowalnego stanu. Argit zatankował w międzyczasie bak do pełna. Argit rzuca się Tetraxowi do nóg i zaciska na nich swoje łapki. Nick spogląda na Hydraulika. Tetrax chwyta Argita za płaszcz i ciska w kierunku Gundiego. Tetrax, nie zwracając uwagi na starego kolegę wchodzi na pokład statku. Nick dołącza do niego po chwili. Argit nadal nie przestaje krzyczeć błagalnie. Gundy w międzyczasie pałaszuje ze smakiem kawałki metalu. Hydraulik siada za sterem statku. Fotel wydaje z siebie głośne skrzypnięcie. Tetrax naciska kilka przycisków, przełącza kilka pstryczków, po czym z głośnym buczeniem aktywują się niektóre światełka przy panelu sterowniczym. Powoli nagrzewa się też lampka wbudowana w sufit, rzucająca zimne, nieprzyjemne światło na kokpit. Nick siada ostrożnie na jednym z foteli w kokpicie. Silniki uruchamiają się z trzaskiem i głośnym hukiem. Statek zaczyna cały wibrować. Tetrax popycha do przodu dźwignię, a statek podnosi się powoli nad ziemię. Rampa zasuwa się z głośnym stukotem. Nick zaciska mocno ręce na siedzeniu. Pojazd rusza do przodu, powoli unosząc się coraz to wyżej i wyżej. W pewnym momencie rozlega się głośny trzask. Statek zaczyna wychodzić z atmosfery. Nick zaciska mocno oczy i zęby. Każdy element statku zdaje się trzeszczeć lub skrzypieć. I nagle... wszystko cichnie. Słychać już tylko głośne, lecz dziwnie uspokajające buczenie silników i małej lampki kokpitowej. Nick wzdycha z ulgą. Nick naciska przycisk po prawej stronie kasku. Ten znika z jego twarzy. Chłopak wciąga powietrze nosem i krzywi się nagle.
 * Argit: No, przyjacielu. Statek jak nowy.
 * Tetrax: Nie powiedziałbym. Ale... uznajmy, że tak.
 * Argit: A jako, że mam dobre serce, to puszczę was bez zapłaty.
 * Tetrax: Ah tak?
 * Argit: A i owszem. Ale... jest mała rzecz, którą możecie zrobić w zamian.
 * Argit: Proszę weźcie mnie ze sobą! Błagam! Mam dość tej śmierdzącej kupy śmieci! Mam dość bycia sługusem szefa! Proszę, błagam was wspaniali ludzie dobrej woli!
 * Tetrax: Sam zapracowałeś sobie na swój los, Argit. Teraz płać.
 * Argit: Twoje serce nie może być aż tak zimne, Tetrax! Pomóż staremu kumplowi, zaklinam cię!
 * Tetrax: Nie, Argit. Nie będę cię wiecznie ratował od problemów. Dorośnij wreszcie.
 * Tetrax: Pilnuj go, Gundy. Niech nie robi głupstw.
 * Gundy: Ta jest szefuniu.
 * Argit: Tetrax! No weź!
 * Tetrax: Będę zaskoczony jeśli w ogóle uda nam się wystartować.
 * Tetrax: A żeby udało nam się dolecieć na miejsce w jednym kawałku potrzebowalibyśmy cudu.
 * Nick: Mam zmówić paciorek?
 * Tetrax: Co to?
 * Nick: To... a nieważne.
 * Tetrax: No. Będzie co będzie.
 * Nick: Chyba... coś zgubiliśmy.
 * Tetrax: Tak. Słyszałem.
 * Nick: To... już po wszystkim.
 * Tetrax: Wyszliśmy z atmosfery Paotis. I o dziwo żyjemy. To już jakiś sukces.
 * Tetrax: Systemy podtrzymywania życia powinny być funkcjonalne. Możesz zdjąć hełm.
 * Nick: Uuu... no, niezły smród. Chyba lepiej było w hełmie.
 * Tetrax: Przyzwyczaisz się.