User:GrubaBulwa

Nick i Tetrax siedzą na pokładzie statku. Nick trzyma w rękach kamień, a Tetrax zajmuje się łataniem zbroi. Nick odkłada kamień na bok i wstaje z krzesła. Nick przechodzi do ładowni. Zeskakuje z drabinki i podchodzi do żółtej kuli. Stuka w nią palcem. Skrzegit natychmiast odwraca się do niego, jak zwykle z szerokim uśmiechem na twarzy. Skrzegit piszczy radośnie w odpowiedzi. Skrzegit przekręca głowę w pytającym geście.
 * Nick: Ciekawy... eee... prezent.
 * Tetrax: (nie podnosząc głowy znad zbroi) Naprawdę zamierzasz wracać na Terradino?
 * Nick: Kiedyś... może... nie chciałbym zawieść ich zaufania. Te Vaxazaury są sympatyczne, tylko odrobinę...
 * Tetrax: Przygłupie.
 * Nick: Tak, przygłupie. Kiedy nie wypełniają rozkazów Ptorbisarian są bardzo mili. Zaskakująco mili.
 * Tetrax: Wydaje mi się, że to nie było twoje ostatnie zaskoczenie.
 * Nick: Muszę przyznać, że czuję się trochę jak dziecko. No wie pan, odkrywam całkiem nowy świat. Wszystko jest dla mnie nowe i nieznane. Rozumie pan?
 * Tetrax: Tak. Rozumiem.
 * Nick: Pójdę sprawdzić co u Skrzegita.
 * Tetrax: Ile jeszcze razy masz zamiar tam schodzić?
 * Nick: ...zależy ile będzie trwała podróż. Nie chcę, żeby zdarzył się jakiś nieprzyjemny wypadek, tak? Od początku mam co do niego złe przeczucia.
 * Tetrax: (wzdycha) No to idź. Nie zrzuć mi znowu zielonej skrzyni, jasne?
 * Nick: Oczywiście. Już chyba nigdy nie tknę żadnej zielonej skrzyni po tym... (wzdryga się)
 * Nick: Dobrze. Nie narozrabiałeś.
 * Nick: Żeby nie było, słodszy od mojego psa to ty nie jesteś.

Statek Tetraxa wlatuje w atmosferę Tanopy. Po chwili dołącza do niego inny, kanciasty, czerwony statek. Tetrax ląduje na swoim dawnym miejscu. Po chwili wyłania się ze statku ze Skrzegitem ukrytym pod płaszczem i Nickiem u boku. Twarze obu ichmościów skrywają hełmy. Zaczynają iść ulicą, mijając kolorowe stragany pełne dziwnych, kosmicznych przedmiotów, uliczne kłótnie czy bójki, panny lekkich obyczajów i bary, z których dobywa się przytłumiona, głośna muzyka. Wszystko to rzecz jasna oświetlane przez kolorowe neony. Wreszcie nasi bohaterowie skręcają w ciemną uliczkę. Tetrax puka do znanych nam drzwi, których zamek szczęka po chwili, informując o ich otwarciu. Tetrax wchodzi do środka garbiąc się, a Nick podąża za nim krok w krok. Wchodzą do przypominającego piwnicę pomieszczenia. Na pufie w centrum pokoju leży Ike, popijając dziwny napój. Wpatrzony jest w telewizor, w któryym emitowany jest właśnie program prowadzony przez obcego przypominającego zielonoskórego człowieka. Nick siada na wolnym stołku, jednak wstaje, kiedy zauważa, że Tetrax nie spełnił prośby Ike'a. Tetrax wyciąga żółtą kulkę spod płaszcza i kładzie ją na biurku. Ike przybliża się do niej i ogląda dokładnie z każdej strony.
 * Ike: Klapnijcie sobie.
 * Ike: Nowy odcinek "Pysznego turnieju". Strasznie głupi program. Ten cały Zenith to nieśmieszny buc. Ale co zrobić. Dziesiątki milionów kanałów, a i tak nie ma czego oglądać. No... (wstaje, dopija napój i przechodzi do biurka, aby przy nim usiąść) ...to co tam Tetraksiu?
 * Tetrax: (poważnie) Nigdy tak do mnie nie mów.
 * Ike: O w mordę... żywy Skrzegit. Najprawdziwszy, żywy Skrzegit! No, gratuluję Tetrax! Ani przez chwilę nie wątpiłem, że najlepszy łowca nagród w galaktyce poradzi sobie z takim zadaniem. (stuka palcem w kulę) No tiaak, kto jest takim słodziaczkiem...
 * Tetrax: Co do zapłaty...
 * Ike: A. Tak. Ekhem.