User:GrubaBulwa

odcinek 25
'''ZIEMIA, PLACÓWKA HYDRAULIKÓW. TRZY DNI PO POWROCIE TETRAXA I NICKA''' Tetrax przerywa Oscarowi przykładając palec do ust.
 * Tetrax: Wygląda na to, że sprawa faktycznie jest poważna.
 * Nefrill: Owszem, jednak nie oznacza to, że możemy najzwyczajniej w świecie rozpocząć postępowanie. Nie mamy niezbitych dowodów.
 * Tetrax: Jak ja nienawidzę biurokracji...
 * Oscar: Chwila chwila. Wy, jako Hydraulicy, nie możecie wkroczyć do akcji, tak?
 * Nefrill: Tak. Mówimy o tym już od jakiegoś czasu.
 * Oscar: Ale ja i Nick NIE jesteśmy Hydraulikami, prawda?
 * Tetrax: Takie myślenie prowadzi nas w niebezpieczne miejsce.
 * Oscar: Jakie niebezpieczne? Dalej nam pan nie ufa? Z tego co wiem to Nick dostał oficjalne-
 * Oscar: Nieważne. W każdym razie. Damy radę. To tylko banda zakutych w pancerze populistów. Znajdziemy Baz-Ela i Daxtera albo wasze "niezbite dowody" i ich uratujemy. Pora żeby Nick skorzystał jakoś z tego swojego zegarka.
 * Nefrill: Skoro o tym już mowa, gdzie właściwie jest Nosiciel?
 * Oscar: Spóźni się. Ma... bardzo ważną sprawę do załatwienia.

Nick uderza pięścią w biurko. Na jego twarzy maluje się złość. Nick kryje twarz w dłoniach kładąc łokcie na biurku. Omnimatrix zaczyna pikać i migać. Nick naciska przycisk. Nick spogląda na zegar na komputerze. Nick wstaje z krzesła i wpada na brata. Nick narzuca na siebie fioletową bluzę i wybiega z pokoju. Frank siada na łóżku krzyżując ręce.
 * Nick: To koniec! Przegrałem!
 * Frank: Nie możesz się poddać! To nie koniec!
 * Nick: (dramatycznie) Właśnie, że koniec. Pokonały mnie trójkąty budowane na okręgach. Zniszczyłem Vilgaxa, zniszczyłem całą jego flotę, obaliłem wielkie imperium, a ostatecznie poległem przez jakieś kółeczka i cyferki.
 * Nick: Nie ma bata. Nic z tego nie rozumiem. Dostanę glona. (na jego twarzy pojawia się przerażenie) No nie! Rozprawka na jutro! Rany, ile może się uzbierać przez tydzień?!
 * Nick: (do zegarka) Co jest?
 * Oscar: (z zegarka) Gdzie ty jesteś? Miałeś być u Hydraulików jakieś 10 minut temu.
 * Nick: (zmęczonym głosem) Walczę z planimetrią. I muszę napisać rozprawkę. I przeczytać cały dział z podręcznika do historii. Rozumiesz to? Tydzień mnie nie było! Tydzień!
 * Oscar: Nie możesz wpaść chociaż na chwilę?
 * Nick: Mała przerwa chyba nie zaszkodzi. Dotlenię trochę mózg. Czy coś.
 * Oscar: No to się pospiesz. Czekamy.
 * Frank: Mogę z tobą?
 * Nick: Sory, ale nie.
 * Frank: Hmph.

Sonic wpada do sali z dużym stołem, przy którym siedzą Nefrill, Tetrax i Oscar, po czym podnosi wizjer. Nick spuszcza głowę. Oscar i Hydraulicy patrzą na siebie i kręcą głowami.
 * Nick: Hej, możemy się streszczać?
 * Tetrax: (wzdycha) Jak sam dobrze wiesz, Baz-El i Daxter zostali porwani. Wszelkie poszlaki wskazują na tak zwanych Wiecznych Rycerzy.
 * Nick: Mógłby mi ktoś wyjaśnić o co chodzi z tymi rycerzami? Dlaczego wszyscy o nich gadają? Nie miałem czasu tego nadrobić. Myślałem, że zakon rozwiązano jakieś 500 lat temu.
 * Oscar: Bo tak było. Tyle że teraz Wieczni Rycerze wrócili i zaczęli wyłapywać kosmitów. Twierdzą, że bronią ludzi i Ziemi i że zależy im na bezpieczeństwie i pokoju.
 * Nick: Brzmi jakby odwalali za nas robotę.
 * Oscar: I mają obcą technologię ze statku Vilgaxa.
 * Nick: Brzmi jakby byli niebezpieczni.
 * Oscar: Zdobywają niebezpieczne poparcie wśród ludzi. Wszyscy ich kochają. To tylko kwestia czasu, zanim rząd się ugnie i nawiąże z nimi współpracę.
 * Nick: No dobra. Jakie mamy poszlaki?
 * Tetrax: Główna jest taka, że po ataku Nosdenian na miasto Rycerze weszli w posiadanie naszego sprzętu do ich wyłapywania.
 * Oscar: Sprzętu, którego pilnowali Daxter i Baz-El. Czekali na mnie przed budynkiem, kiedy wbiegłem ratować ludzi z pożaru. Kiedy wróciłem to ich już nie było.
 * Nick: Okej. I co w związku z tym?
 * Tetrax: Hydraulicy nie mogą wszcząć postępowania. Nie bez góry papierkowej roboty, która zajęła by więcej czasu niż realnie mamy.
 * Nefrill: Fakt, że Rycerze weszli w posiadanie Baz-Ela jest bardzo niebezpieczny. Jest chodzącą bazą danych. Jeżeli w jakiś sposób udałoby im się dostać do jego pamięci...
 * Tetrax: Wieczni Rycerze mieliby dostęp do tajnych hydraulicznych informacji. Nie możemy na to pozwolić.
 * Nick: Czyli chcecie wysłać mnie i Oscara?
 * Tetrax: Niestety jesteśmy do tego zmuszeni. Wy nie jesteście Hydraulikami. Będziecie musieli zlokalizować i uwolnić Baz-Ela i Daxtera.
 * Oscar: Detektywistyczna robota. Nie możesz odmówić, nie, kuzynie?
 * Nick: (niepewnie) Ja... o rany...
 * Tetrax: O co chodzi?
 * Nick: Mam... sporo pracy w szkole i... no muszę nadrabiać tamten tydzień... nie wiem czy mogę...
 * Oscar: Pomyśl chwilę. Co jest ważniejsze? Potencjalne przejście ściśle tajnych danych Hydraulików w ręce niebezpiecznej organizacji pozarządowej czy sprawdzian z planimetrii?
 * Nick: Och... no dobra. Wchodzę w to. Ale dopiero jutro po szkole. Dzisiaj będę pisał rozprawkę.

Nick przeciska się przez tłum uczniów do wyjścia ze szkoły. Gdy opuszcza wreszcie budynek wpada na Eda. Ed zdaje się być zły. Ed chwyta Nicka za ramię i ciągnie ze sobą za budynek szkoły. W kącikach oczu Eda pojawiają się łzy. Nick nie odpowiada. Spuszcza tylko wzrok i kątem oka spogląda na lewą rękę. Ed odwraca się i odbiega zapłakany. Potyka się przy tym o krawężnik i przewraca na kolana, po czym wstaje i biegnie dalej. Nick stoi bez ruchu, pobladły i oniemiały.
 * Nick: (szeptem) O kurczę... (głośniej) Cześć, Ed.
 * Ed: Musimy pogadać. Chodź.
 * Nick: (niepewnie) To... eee... o co chodzi?
 * Ed: Dobrze wiesz o co chodzi! Znów to robisz!
 * Nick: Robię co?
 * Ed: Unikasz mnie! Nie odpisujesz na wiadomości! Nie widziałem cię cały tydzień! Mieliśmy pograć, mieliśmy...
 * Ed: Czy ty... (pociąga nosem) czy ty mnie już nie lubisz?
 * Nick: Nie! Ed, to nie o to chodzi!
 * Ed: Więc o co?! O co chodzi? Czuję się jakbyś coś przede mną ukrywał!
 * Nick: Słuchaj... naprawdę jest mi przykro, że nie mogłem spędzić z tobą trochę czasu, ale... byłem zajęty. Ostatnio sporo się dzieje i... ciężko jest mi się w tym wszystkim odnaleźć. Nie miałem czasu na szkołę, na zabawę... i nie miałem czasu dla ciebie.
 * Ed: A więc co to jest? Co jest aż tak ważne i zabiera ci tyle czasu?
 * Nick: (w myślach) Powinienem?
 * Ed: (przez łzy) Co to jest?! Mów!
 * Nick: Ja... przepraszam, ale... nie mogę. Nie mogę ci powiedzieć.
 * Ed: A. No tak. Oczywiście. Co z tego, że ja opowiadam ci każdy najmniejszy szczegół mojego życia? Co z tego, że mógłbyś napisać moją biografię? Taak, ukrywaj sobie dalej swoje... swoje...
 * Nick: (ze smutkiem) Ed...
 * Ed: Wiesz, czasem się czuję, jakbym cię w ogóle nie znał. Jakbyś był taki sam jak wszyscy. Opuściłeś mnie jak wszyscy inni! Nie jesteś moim przyjacielem! Tylko udawałeś, żeby się ze mnie naigrać!
 * Nick: Ed! To nieprawda!
 * Ed: Masz mnie za idiotę?! Tak. Tak, na pewno masz. Wszyscy myślicie, że jestem tylko małym debilem, z którego wszyscy możecie się śmiać! Jesteś taki sam jak wszyscy inni! Jesteś oszustem i zdrajcą!
 * Nick: (gorączkowo) Ed! Wynagrodzę ci to... może... chodźmy na herbatę... albo pograć w-
 * Ed: Nie! Mam dość! Idę do domu. Do jedynej osoby w całym wszechświecie, którą w ogóle obchodzę.

Wieczór. Oscar siedzi na ławce i pałaszuje hot-doga, gdy dołącza do niego Nick. Idzie ze spuszczoną głową i rękoma w kieszeni bluzy. Nick zaczyna iść w kierunku posterunku kopiąc po ziemi jakąś puszkę. Oscar drapie się po głowie i podąża za nim.
 * Oscar: (z pełną buzią) No, jesteś nareszcie. (przełyka jedzenie) Gotowy na śledztwo?
 * Nick: (bez entuzjazmu) Jasne.
 * Oscar: Co ci?
 * Nick: Ed... Ed się na mnie obraził. Mocno. Chyba nie chce mnie więcej znać. Wszystko przeze mnie. Powinienem był mu powiedzieć.
 * Oscar: Nie myśl o tym na razie. Mamy robotę do wykonania.
 * Nick: Jasne...
 * Oscar: Dobra. Słuchaj. Rycerze dostali niedawno pozwolenie na stawianie posterunków w mieście. Jeden z nich jest kawałek dalej, przy tamtej ulicy. Wchodzimy do środka i dowiadujemy się gdzie przetrzymują Baz-Ela i Daxtera.
 * Nick: Jak chcemy się tego dowiedzieć?
 * Oscar: Przepytamy rycerza albo włamiemy się do ich systemu. Dostałem sporo fajnych dynksów od Tetraxa.
 * Nick: Fajnie. Chodźmy już.

Obaj chłopcy kucają przy płocie otaczającym posterunek. Dwóch Rycerzy w masywnych pancerzach bojowych pilnuje bramy. Po terenie bazy poruszają się rycerze, przewożąc wózki widłowe, patrolując czy najzwyczajniej rozmawiając. Baza jest dobrze oświetlona i monitorowana. Oscar ściąga bluzę i wrzuca ją do torby, ukazując obcisły, czerwono-czarny podkoszulek. Nick spogląda na niego unosząc brew. Nick ściąga okulary i wrzuca je do torby Oscara, po czym przypina do pasa zielony krążek. Jego ciało pokrywa się po chwili szarym strojem bojowym. Oscar uśmiecha się szeroko. Oscar stoi, a raczej lewituje przed Nickiem jako hybryda człowieka i Ektonuryty. Nick aktywuje Omnimatrix, uderza w tarczę i zmienia się w Spectrala. Oboje stają się niewidzialni i przenikają do środka przez płot. Przelatują następnie do centralnego budynku, po którym błądzą przez chwilę, aby w końcu znaleźć centrum sterowania. Oscar materializuje się i wyciąga niewielką, czarną płytkę z zielonymi wzorkami, którą wsadza następnie do portu USB w komputerze. Nick przenika głową przez drzwi i obserwuje korytarz. Oscar osuwa się na ziemię i wykrzywia się z bólu. Zaczyna wracać do swojej ludzkiej postaci. Nick wsuwa głowę do pokoju. Podlatuje do kuzyna i materializuje się, kładąc rękę na jego plecach. Po chwili Oscar jest już całkiem człowiekiem. Wstaje, podpierając się na biurku. Jego skóra pobladła, wzrok zdaje się zamglony. Nick odsuwa się zachowawczo. Oscar podchodzi chwiejnie do gniazdka i wyrywa je ze ściany. Chwyta następnie za przewody i zaczyna pochłaniać energię. Jego żyły rozświetlają się na niebiesko, a po ręce przechodzą iskry. Włosy unoszą się w górę a oczy rozbłyskają. Nagle Oscar zostaje oderwany od gniazdka przez Nicka. Mruga kilka razy i rozgląda się. Oboje unoszą głowy, gdy na korytarzu rozlegają się kroki. Nick znika i wychyla głowę przez drzwi. W kierunku pokoju idą dwaj rycerze. Mają zdjęte hełmy, trzymają je pod ramionami. Jeden z rycerzy odchodzi, drugi kontynuuje w kierunku centrum sterowania. Nick mruży oko, przenika przez drzwi i wlatuje w ciało rycerza, opętując go. Oczy mężczyzny zmieniają kolor na zielony, pojawiają się wokół nich czarne obwódki. Rycerz przechodzi do centrum sterowania i otwiera drzwi, aby zostać natychmiast porażonym prądem przez Oscara. Do pokoju wchodzi nagle drugi z rycerzy z dwoma papierowymi kubkami w rękach. Zanim kończy zostaje ogłuszony przez Nicka, który uderza w jego głowę hełmem. Rycerz upada na ziemię i upuszcza kubki z kawą, która rozlewa się na ziemi.
 * Oscar: Dopasowuje się do moich mutacji. Jest ognioodporny i bardzo elastyczny.
 * Nick: Jeden z tych "dynksów"?
 * Oscar: Owszem.
 * Nick: Taki dynks od Tetraxa.
 * Nick: Powinniśmy to zrobić po cichu. Wejdę tam jako Spectral, opętam rycerza i zrobię ci przejście. Ty wejdziesz, zhakujesz komputer i-
 * Nick: A. No tak. Jasne.
 * Nick: Wchodzimy.
 * Oscar: Okej, włamałem się do systemu. O dziwo nie jest zbyt dobrze zabezpieczony. Teraz znaleźć odpowiednie dane i-
 * Nick: Oscar?
 * Oscar: (przez zęby) Cholera... nie wiem co się dzieje...
 * Oscar: Nagle czuję się... zmęczony. Strasznie zmęczony.
 * Nick: Może energia z Omnimatrixa się wyczerpała? W końcu wziąłeś tylko niewielką dawkę.
 * Oscar: Tak. To pewnie to... w takim razie daj więcej.
 * Nick: Lepiej nie. Nie wiemy jakie konsekwencje może to mieć dla ciebie. I dla zegarka.
 * Oscar: Jeśli chcemy stąd wyjść to potrzebuję więcej energii.
 * Nick: Oj, to nie wiem no... (rozgląda się) Weź z gniazdka.
 * Oscar: (skołowany) Co? Co jest?
 * Nick: Chyba już wystarczy.
 * Nick: Pospiesz się. Nie mamy czasu.
 * Oscar: Tak... tak, jasne.
 * Rycerz: Dobra, sprawdzę w rejestrze zamówień. Jak na razie nie otwierajmy lepiej tej skrzyni bo szef nas zabije.
 * Rycerz 2: Jasne. Chcesz kawy? Mogę pójść do automatu.
 * Rycerz: Ooo, jeszcze jak. Dzięki wielkie.
 * Rycerz/Nick: Okej. Super.
 * Rycerz/Nick: Ała! Co ty robisz?! To ja, Nick!
 * Oscar: O kurde, sory. Opętałeś go?
 * Rycerz/Nick: Tak. I mam chyba pomysł jak się stąd wydostać. Możliwe, że bardzo słaby. Masz te dane?
 * Oscar: Nie mogę ich znaleźć. Albo są bardzo dobrze ukryte, albo po prostu ich tu nie ma.
 * Rycerz/Nick: Sprawdziłeś chmurę?
 * Oscar: Tak. I nic.
 * Rycerz/Nick: Ktoś tu bardzo nie chce, żeby porwanie kosmitów wypłynęło na wierzch.
 * Rycerz 2: Mam kaaaa... co tu się-?
 * Oscar: Nie myślisz chyba... no nie.

Z budynku wychodzą dwaj rycerze, obaj w hełmach. Kierują się ku bramie. Oscar wzdycha, gdy obaj zbliżają się do bramy. Jeden z opancerzonych rycerzy odwraca się do nich. Zapada pełna napięcia cisza, którą niespodziewanie przerywa opancerzony. Obaj odwracają się, gdy nagle Nick opuszcza ciało rycerza i odmienia się w błysku czerwonego światła, lądując na ziemi. Wszyscy rycerze odwracają się w jego kierunku. Rycerze aktywują bronie energetyczne i rzucają się do walki. Oscar sięga do pasa i aktywuje miecz energetyczny. Nick wyciąga z kabury blaster i otwiera ogień do rycerzy z karabinami. Mało który pocisk trafia. W międzyczasie Oscar rozpoczyna walkę z kilkoma rycerzami naraz, będąc oczywiście w defensywie. Paruje większość ciosów, jednak niektóre uderzają w jego zbroję. Nick odwraca się, aby ujrzeć opancerzonych rycerzy, którzy unoszą teraz topory energetyczne. Jeden z nich zamachuje się i opuszcza broń na Nicka, który turla się na bok. Ostrze topora pozostawia dziurę w betonie. Nick podnosi się powoli z ziemi, aby zostać trafionym przez topór, który posyła go na ścianę magazynu. Łapie się za brzuch, na którym powstała dziura w pancerzu, która zrasta się szybko. Nad głową Nicka przelatuje pocisk. W jego kierunku pędzi grupa rycerzy oraz jeden z opancerzonych. Nick sięga po blaster i otwiera ogień. Rycerze chowają się za opancerzonym, na którym pociski nie robią wrażenia. Nick zaczyna uciekać. Ścigają go pociski energetyczne, przed którymi ten się uchyla. Drogę zastępują mu dwaj rycerze, zmuszając go do zatrzymania się. Jest otoczony z obu stron. Dwójka rycerzy chwyta go za ręce. Nick próbuje się wyrwać, jest jednak zbyt słaby. Nagle rycerze zostają trafieni przez kulę energii i puszczają Nicka, który spogląda zaskoczony w kierunku, z którego nadleciała. Oscar, bez jednej rękawicy, wystawia rękę w jego kierunku. Nagle zostaje cięty mieczem energetycznym i cofa się kilka kroków. Omnimatrix pika, sygnalizując naładowanie. Nick szybko go aktywuje. Uderza w tarczę i przemienia się w QuadPuncha. Szarżuje na opancerzonego i silnym uderzeniem posyła go na ogrodzenie. Szerokim ciosem odrzuca od siebie rycerzy i zaczyna biec w kierunku Oscara, gdy nagle zostaje raz jeszcze trafiony ostrzem topora, które odrzuca go na bok. Staje twardo na ziemi i po chwili szurania po niej zatrzymuje się. Przyciąga opancerzonego do siebie, ciągnąc za ostrze, połączone z resztą topora łańcuchem energetycznym. Rycerz puszcza topór w locie i ląduje naprzeciw Nicka, zamachując się pięścią. Nick łapie cios i kontratakuje, uderzając rycerza w pierś i posyłając w tył. Macha następnie dłonią i syczy z bólu. Nagle wokół jego ręki owija się lina energetyczna. Nick spogląda na rycerza, który ją wystrzelił i podrzuca go w górę chwytając za linę. Zostaje wtedy trafiony serią silnych ciosów przez opancerzonego rycerza. Cofa się i uderza nogami w wózek widłowy, co daje mu pomysł. Podrzuca sporą, metalową skrzynię z pomocą dolnej pary rąk i łapie ją górną, aby następnie uderzyć nią w głowę rycerza. Ten zdaje się nie robić sobie z tego wiele i przygotowuje kolejny cios. Rycerz posyła cios w głowę Nicka, który odchyla ją bok. Pięść rycerza przebija się przez ścianę i utyka w niej. Nick posyła go kopnięciem w tył, dając sobie więcej miejsca. Klaszcze obiema parami rąk, powstała siła uderzeniowa odrzuca rycerza i przewraca go na ziemię. Nick podbiega do niego i odrywa główną płytę pancerza ukazując siedzącego wewnątrz mężczyznę. Wyciąga go z pancerza i ciska na bok. Unosi następnie nie bez wysiłku pancerz i ciska go na grupę rycerzy atakujących Oscara. Pancerz odrzuca ich, przewraca na ziemię i przygniata, skutecznie unieruchamiając. Podbiega następnie do kuzyna, którego pancerz pokryty jest głębokimi wcięciami. Chłopak osuwa się na ziemię i dyszy ze zmęczenia. Nick przerzuca sobie Oscara przez ramię i wybiega z posterunku.
 * Oscar: To jest twój genialny plan? Co masz zamiar powiedzieć tym dwóm dużym?
 * Rycerz/Nick: Że... idziemy na przerwę? Nawet rycerze potrzebują czasem przerwy, nie?
 * Opancerzony: Dokąd to?
 * Rycerz/Nick: My... eee... na przerwę. Chcieliśmy pójść i... kupić hot-dogi. Poza tym ekspres do kawy się zepsuł i... no. Wiesz jak to jest.
 * Opancerzony: Widzę, że jesteście tu nowi. Na nocnej zmianie nie bierzemy sobie "przerw", rozumiemy się?
 * Rycerz/Nick: Tak jest, sir. Przepraszam, za marnowanie pana czasu.
 * Oscar: Lepszego momentu nie mogłeś sobie wybrać?
 * Nick: Ej! Nie ja wybieram kiedy zegarek postanowi się rozładować, tak?
 * Opancerzony: Intruzi!
 * Oscar: Zbroja może się nawet przydać.
 * Nick: O rany...
 * Nick: Kocham ten strój.
 * Nick: Do cholery jasnej no.
 * Nick: Okej, inaczej.
 * Opancerzony: Poddajcie się. Nie ma ucieczki.
 * Nick: Dawaj coś dobrego!
 * Nick: Mogło być lepiej, ale co tam.
 * Nick: Rany, twardy jesteś.
 * Oscar: To... było dobre.
 * Nick: Nie, nie było.

Widzimy obu chłopaków na opuszczonym parkingu. Oscar siedzi na masce samochodu, a Nick chodzi nerwowo tam i z powrotem. Nick wzdycha i zatrzymuje się. Nick kopie jeden z samochodów. Nick odchodzi, narzucając kaptur na głowę i wkładając ręce do kieszeni. Oscar wzdycha i schodzi z samochodu. Już ma zamiar odejść, gdy zatrzymuje go kobiecy głos. Z cienia wyłania się Hope. Oscar odwraca się wreszcie i zdaje się lekko zaskoczony.
 * Nick: Porażka! Kompletna porażka!
 * Oscar: Ta... to mogło pójść dużo lepiej.
 * Nick: Nie mamy żadnych nowych informacji o Baz-Elu i Daxterze, i w dodatku mamy teraz Wiecznych Rycerzy na głowie. Wiedzą już, że ktoś ma do nich problem i wiedzą, że ten ktoś potrafi się zmieniać w kosmitów. Kompletnie się nie nadajemy.
 * Oscar: Nie jest tak źle jak mogło być. Nie złapali nas.
 * Nick: Ale było blisko. Za blisko. Musimy do tego podejść inaczej, ostrożniej, z planem.
 * Oscar: Prawda.
 * Nick: Jutro będziemy w wiadomościach, wiesz o tym? W bazie był monitoring. Już widzę nagłówki - kosmici zaatakowali bazę Wiecznych Rycerzy. To nam nie pomaga. Cholera!
 * Nick: Nie, to zdecydowanie nie był dobry dzień. Wracam do domu. Chcę się położyć. Mam dość. Hej.
 * ?: Hej. Przypadkiem usłyszałam, że macie kosę z Wiecznymi Rycerzami.
 * Oscar: (nie odwracając się) To raczej nie twoja sprawa.
 * ?: (z udawanym zawodem) Ojej, a ja tak liczyłam, że jakiś silny, dzielny mężczyzna będzie w stanie mi pomóc.
 * Oscar: Jesteś tą dziewczyną z biblioteki.
 * Hope: Zgadza się. Hope. Liczyłam, że zapamiętasz.
 * Oscar: Nigdy nie miałem pamięci do imion.
 * Hope: Cóż, nie obrażam się. (spuszcza ręce w dół i łączy je przed sobą, robiąc równocześnie smutną minę) Nie chciałbyś może przynajmniej mnie wysłuchać? Wydaje mi się, że mamy wspólny cel.
 * Oscar: (wzdycha i łapie się za czoło) Mów.