User:GrubaBulwa

Nick kręci się w fotelu na statku Tetraxa. Rzeczony Hydraulik siedzi za sterami. W tej chwili hełm nie kryje jego twarzy. Nick również mógł sobie pozwolić na zdjęcie hełmu. Resztę drogi przelecieli właściwie w ciszy. Wreszcie zaczęli wlatywać w atmosferę planety Terradino. Statek ląduje na niezalesionym kawałku ziemi, wzbijając w górę chmurę piachu. Tetrax kładzie dłoń na ramieniu Nicka. Naciska przycisk na zbroi, co sprawia, że hełm nasuwa mu się na twarz. Tetrax rzuca ostatnie spojrzenie na Nicka, po czym opuszcza statek i wskakuje na deskolotkę. Rampa zasuwa się, a Nick zostaje w samotności i ciszy. Zaczyna bawić się Omnimatrixem.
 * Nick: Był pan łowcą nagród, prawda?
 * Tetrax: (wzdycha) Kiedy się domyśliłeś?
 * Nick: Już jakiś czas temu. Carat mnie w tym tylko utwierdził. Czemu nic pan nie mówił?
 * Tetrax: Nie lubię... mówić o swojej przeszłości. To dość niechlubny temat.
 * Nick: Rozumiem. Każdy ma swoje sekrety, poważniejsze lub mniej.
 * Tetrax: Tak. Tak, to prawda.
 * Nick: Co może mi pan powiedzieć o tej planecie?
 * Tetrax: Niebezpieczne i dzikie miejsce, głównie pokryte gęstą dżunglą. Nie ma tutaj żadnej dobrze rozwiniętej cywilizacji. Prymitywne Vaxazaury zamieszkują powierzchnię i są wykorzystywane do prac fizycznych przez inteligentniejszych od nich, przebiegłych Ptorbisarian. "Społeczeństwo" jest tu bazowane na systemie klasowym, na którego szczycie znajduje się ptorbisariańska arystokracja, a na samym dole Vaxazaury.
 * Nick: Vaxazaury mogą zwiększać swój rozmiar do jakichś... 18 metrów, prawda?
 * Tetrax: Tak. Extranet?
 * Nick: Extranet. Co jest naszym ładunkiem?
 * Tetrax: Nie wiem. Zazwyczaj nie zadaje się pytań, tylko wykonuje robotę.
 * Nick: Jasne... to może spytam inaczej. Co wiemy?
 * Tetrax: Ładunek będzie przewożony pociągiem, liniami położonymi nad powierzchnią planety. Pociąg będzie mocno chroniony ze względu na Ptorbisarian.
 * Nick: Brzmi dobrze. Jak w jakimś serialu albo grze. Napad na pociąg.
 * Tetrax: Napad, w którym nie weźmiesz udziału.
 * Nick: Co?
 * Tetrax: Nie udawaj zaskoczonego. To będzie niebezpieczna misja i nie chcę, żeby coś... stało się z Omnimatrixem. Poza tym sam dobrze wiesz, że będziesz tylko przeszkadzał.
 * Nick: To znaczy wiem, że będę przeszkadzał, ale... ale dalej chciałbym się na coś przydać. Może.
 * Tetrax: W tej chwili korzystanie z Omnimatrixa to loteria. Nie możemy ryzykować.
 * Nick: Tak... ma pan rację. Jak zawsze.
 * Tetrax: Nie bierz tego osobiście, Nick.
 * Tetrax: Zostań na statku. Nie ruszaj się stąd ani na krok bez mojego wyraźnego pozwolenia. Na zewnątrz jest bardzo niebezpiecznie.
 * Nick: Tak jest, generale.
 * Nick: W sumie mi to pasuje.

Tetrax podlatuje na deskolotce na skarpę, z której rozciąga się widok na pustą, piaszczystą przestrzeń otoczoną z jednej strony górami, a z drugiej gęstą dżunglą. Zeskakuje na ziemię i klęka na jedno kolano. Uruchamia zoom w wizjerze, spostrzegając nadjeżdżający w zastraszającym tempie pociąg. Dezaktywuje zoom, prostuje się i przygotowuje linkę magnetyczną. Gdy pojazd przejeżdża obok niego, Tetrax wypuszcza linkę, która przyczepia się do dachu wagonu. Zeskakuje następnie ze skarpy i odpala plecak odrzutowy, którym wypycha się w kierunku pędzącego pociągu. Przyciągając się dodatkowo linką ląduje z przewrotem na wagonie. Systemy obronne aktywują się natychmiast. Dwa działka energetyczne wysuwają się z dachu i zaczynają ostrzeliwać Tetraxa, który nic sobie z tego nie robi. Idzie prosto przed siebie, po czym przeskakuje na kolejny wagon. Pojawiają się kolejne działka, te również otwierają ogień w jego kierunku. Tetrax zeskakuje z dachu na mostek łączący dwa wagony, formuje z ręki ostrze i wycina sobie nim przejście do środka. Dwójka odzianych w czarne pancerze ze srebrnymi elementami strażników przerywa rozmowę i odwraca się w jego kierunku. Ich głowy kryją czerwone hełmy. Na czołach mają po jednej okrągłej lampce, a ich soczewki są koloru żółtego. Obaj unoszą po chwili zastanowienia broń i strzelają w Tetraxa. Ten odbija pociski prosto w nich. Następnie ogłusza jednego z nich uderzeniem w głowę, a drugiego chwyta za szyję i unosi nad ziemię. Tetrax unosi ostrze do głowy strażnika. Tetrax ciska strażnika na ścianę, a ten upada bezwładnie na ziemię.
 * Tetrax: Gdzie jest główny ładunek?
 * Strażnik: Ja...
 * Tetrax: Zadałem pytanie. Gdzie jest główny ładunek?
 * Strażnik: (przerażony) Trzeci wagon od lokomotywy! Nie zabijaj mnie! Proszę!

Nick kuca właśnie przy jednej ze skrzyń w magazynie i przegląda jej zawartość. Wyciąga ze skrzyni urządzenie, którego nawet nie spróbuję opisać. Stuka urządzeniem w rękę, ale nic się nie dzieje. Wrzuca je więc z powrotem i kontynuuje grzebanie. Nagle przez statek przechodzi wstrząs, a Nick odnosi wrażenie, że pojazd unosi się. Wspina się szybko po drabinie i biegnie do kokpitu. Wygląda przez przednią szybę i spostrzega, że statek w istocie się porusza. Chowa się więc do komórki, naciska przycisk materializujący hełm i nieświadomie wstrzymuje oddech.
 * Nick: Rany... niesamowite.
 * Nick: Co to w ogóle jest?
 * Nick: O rany.
 * Nick: (w myślach) Któryś za nas cierpiał rany... któryś za nas cierpiał rany...

Przez drzwi wagonu słyszymy wystrzały, brzęk metalu i krzyki strażników. Po chwili przez metal przebija się ostrze Tetraxa, które wycina następnie przejście dla Petrosapiena. Jego pancerz dymi lekko. Tetrax przechodzi już do następnego wagonu, gdy nagle zostaje trafiony w plecy. Odwraca się by ujrzeć trójkę strażników stojących na dachu z karabinami wycelowanymi w niego. Tetrax podnosi wzrok aby ujrzeć, że na dachu wagonu przed nim również stoją strażnicy. Po chwili drzwi otwierają się, aby ukazać kolejną grupkę. Wszyscy naraz zasypują Tetraxa gradem pocisków. Łowca cofa się chwiejnie i ukrywa za skrzynią w wagonie. Przez oba wejścia wsypują się strażnicy. Tetrax prostuje się, trzymając blastery w obu dłoniach i otwiera ogień. Strażnicy, niektórzy trafieni kilka razy, rzucają się w kierunku Tetraxa. Niektórzy prują z karabinów, niektórzy zamachują się kilofami energetycznymi. Tetrax chowa blastery do kabur i rzuca się na wrogów, formując ostrza z obu rąk. Blokuje kilofy i rozcina karabiny, ciągle obrywając, walcząc na dwa fronty. Przebija wreszcie jednego strażnika na wskroś i ciska nim w grupę po drugiej stronie wagonu, przewracając ich. Przeskakuje następnie nad nimi i wybiega z wagonu, wciąż ścigany przez energetyczne wiązki. Wspina się na dach następnego wagonu i biegnie przed siebie nie zatrzymując się. Jeden ze strażników wybiega z wagonu.
 * Strażnik: Ani kroku dalej! Jesteś otoczony!
 * Strażnik: Ognia!
 * Strażnik: Za nim!
 * Strażnik: Brać go! Brać go!
 * Strażnik: Za nim! Szybko! Niech ktoś poinformuje przednie oddziały! Intruz zmierza do ładunku!

Nick, skulony w kącie komórki, unosi wreszcie głowę, skrywaną wcześniej w kolanach. Zdaje się, że statek został odłożony na ziemię. Chłopak już zamierza wstać, gdy nagle słyszy jak ktoś... wyrywa klapę statku? Nagle rozlega się niski głos: Nieznajomi o niskich głosach zaczynają toczyć gorącą dyskusję na temat statku Tetraxa. Pod wpływem niewytłumaczalnego impulsu Nick opuszcza komórkę i aktywuje Omnimatrix, który jak zwykle wariuje, wydając przy tym głośne dźwięki. Przerażony Nick uderza w tarczę i przemienia się w Wulpimancera. Skowyczy cicho, po czym biegiem wypada ze statku, mijając otaczające go Vaxazaury, odziane w różnorakie skóry. Zaczyna uciekać prosto przed siebie. Obcy ruszają biegiem za Nickiem. Nie są jednak w stanie za nim nadążyć. W pewnym momencie Omnimatrix rozbłyska i przemienia Nicka w Blaine'a. Chłopak przetacza się po ziemi, po czym wstaje i otrzepuje się z piachu. Nagle z krzaków tuż obok niego wychodzi kolejny Vaxazaur. Ten drapie się po tyłku. Nie kończy, ponieważ Vaxazaur chwyta go w garść i podnosi wysoko w górę. Przygląda mu się, po czym zaczyna się śmiać. Nick wciąga powietrze. Płomienie na jego głowie zaczynają płonąć mocniej, a całe ciało jaśnieje od gorąca. Zaczyna dobywać się coraz głośniejszy syk, a dłoń Vaxazaura zaczyna dymić. Vaxazaur upuszcza Nicka na ziemię i zaczyna dmuchać na swoją dłoń, skacząc z nogi na nogę i trzęsąc ziemią. Nick odwraca się i zauważa biegnące w ich kierunku Vaxazaury. Nick rozkłada ręce i wypuszcza z nich ogień, przy czym zaczyna kręcić się wokół własnej osi. Po chwili tworzy się wokół niego wysoki krąg płomieni. Vaxazaury zatrzymują się. Vaxazaur wyciąga rękę w kierunku ognia, jego kolega zatrzymuje go jednak. Ogień gaśnie, a Nick uspokaja się. Vaxazaur chwyta Nicka w garść i zaczyna iść przed siebie.
 * ?: Hm... pusty. Nikogo nie ma. Ktoś musiał zgubić.
 * ?: Faajnie. Będziemy mogli toto rozłożyć i dołożyć do wieży!
 * ?: Ale to, to znaczy co? Co to jest?
 * ?: Nie wiem... wygląda jak taki... nie wiem co...
 * Nick: (w myślach) Nie. Nie, nie, nie! Nie mogą rozebrać statku! Nie mogą! To pewnie Vaxazaury. Tak, to na pewno Vaxazaury. Muszę coś zrobić. Ale co? Zastanów się, chłopie! Myśl! Zaraz zostaniesz zjedzony przez żywe dinozaury!
 * ?: Csii! Cichać! Słyszycie! Co to to?
 * Vaxazaur 1: Hej. Co to?
 * Vaxazaur 2: Nie wiem. Wygląda jak jakieś zwierzątko.
 * Vaxazaur 3: Może jest jadalne?
 * Vaxazaur 2: Chcesz się najeść takim mikrusem?
 * Vaxazaur 1: A może damy go w prezencie panom?
 * Vaxazaur 3: Taak! Świetny pomysł!
 * Vaxazaur 2: Kto pierwszy go złapie ten lepszy!
 * Vaxazaur 1: Oho. Szybki jest.
 * Vaxazaur 2: I ma takie ładne futerko! Błyszczy się! Uuu...
 * Nick: Rany...
 * Vaxazaur 4: Ej! Chłopaki! Znalazłem... a to co? (spuszcza wzrok na Nicka)
 * Nick: Jakiego pecha trzeba mieć, żeby-
 * Vaxazaur 4: (rozbawiony) Ale śmieszny! Świecący ludzik! Chłopaki, patrzcie!
 * Nick: (w myślach) Czemu to go nie parzy? No tak, gruba skóra.
 * Vaxazaur 4: Ałć!
 * Nick: Nie zbliżajcie się!
 * Vaxazaur 1: Uuu, świeci!
 * Vaxazaur 2: To ogień, matole! Oparzysz się!
 * Vaxazaur 1: Aww, ale ja chciałem...
 * Nick: (w myślach) Nie wydają się zbyt mądrzy...
 * Vaxazaur 3: Co teraz, co teraz?
 * Vaxazaur 1: A może z nim pogadamy? Kim jesteś, świecący ludziku?
 * Nick: Ja... jestem gościem. Nietutejszym.
 * Vaxazaur 2: Gość? Nie mieliśmy tu dawno gości! Ostatnia była chyba ta pani z mackami! Skąd jesteś, gościu?
 * Nick: Z innej planety. Odległej. Przyleciałem tu z moim przyjacielem.
 * Vaxazaur 3: Przyleciałeś? Jak?
 * Nick: Tym metalowym czymś co ukradliście. Nazywamy to statkiem kosmicznym. Służy do podróży po kosmosie. I ten tutaj należy do mojego przyjaciela.
 * Vaxazaur 1: Ooo... nie wiedziałem. Przepraszam, świecący ludziku. Oddamy ci twój kosmosowy statek.
 * Nick: To... dziękuję. Nie spodziewałem się.
 * Nick: Nie sądziłem, że Vaxazaury są takie miłe.
 * Vaxazaur 4: Lubimy gości! Zawsze jest z nimi zabawa! I opowiadają fajne rzeczy.
 * Vaxazaur 2: Czy jesteś głodny, świecący ludziku? Mamy dobrą Trwogonogę, taaak, upieczoną nad ogniem!
 * Nick: Trwogo...nogę?
 * Vaxazaur 4: Pyszna! Zobaczysz!
 * Nick: Ał...

Tetrax zatrzymuje się przy docelowym wagonie i już formuje ostrze z zamiarem wdarcia się do środka przez sufit. Działka oczywiście prują wciąż do niego. Zirytowany podnosi głowę, po czym podchodzi do dział i odcina je od pociągu. Tetrax odwraca się, aby ujrzeć wdrapujących się na dach strażników. Po krótkim czasie jest już otoczony z obu stron. Wszyscy jak jeden mąż wypalają w kierunku Petrosapiena. Pociski rozbijają się na jego pancerzu. Strażnicy przystępują do ataku. Niektórzy wciąż zasypują go pociskami, inni rzucają się na niego z kilofami. Tetrax chwyta jeden z nich i zaczyna się kręcić, aby następnie puścić kilof, ciskając strażnika na jego kolegów. Nagle, uderzając w plecy Tetraxa, wybucha granat, odrzucając Petrosapiena do przodu. Przetacza się po ziemi i ląduje przy grupce przewróconych strażników. Ci rzucają się na niego i przygniatają swoim ciężarem. Tetrax aktywuje plecak odrzutowy, z pomocą którego wydostaje się spod strażników. Następnie przypina się do wagonu linką magnetyczną i ponownie na nim ląduje. Ciska granat szokowy w kupę strażników. Impuls elektryczny przechodzi przez ciała wszystkich, obezwładniając ich. Na plecy Tetraxa naskakuje jeden ze strażników i również przypina do niego granat szokowy. Jak można się domyślić nie osiąga wiele. Z pleców Tetraxa wyrastają dwa kolce, przebijając strażnika. Następnie wracają znów do jego ciała, a przeciwnik upada bez życia na ziemię. Tetrax odwraca się do pozostałej piątki strażników. Broń drży w ich rękach. Jeden decyduje się wypuścić kilka strzałów w porywie odwagi lub głupoty. Oczywiście bez efektu. Tetrax podchodzi do grupki, chwyta dwóch z nich i zrzuca z pociągu. Silnym uderzeniem posyła kolejnego za nimi. Pozostali dwaj rzucają broń na ziemię i podnoszą ręce do góry. Tetrax stoi chwilę bez ruchu, zastanawiając się. Tetrax odwraca się, aby kontynuować rozcinanie dachu, gdy nagle słyszy krzyk strażników. Odwraca się, aby ujrzeć, że nie ma ich już na wagonie. Nagle jego ręka zostaje chwycona przez zielony, energetyczny bicz. Podnosi wzrok, aby ujrzeć unoszącego się w powietrzu kosmitę przypominającego pterodaktyla.
 * Strażnik: Stój!
 * Strażnik: Ognia!
 * Strażnik: Jest niezniszczalny! Unieruchomcie go! Atakujcie wszystkim co macie!
 * Strażnik: Skuć go! Szybko!
 * Strażnik: Proszę, nie zabijaj nas!
 * Tetrax: Nikomu nie powiecie, co tu dzisiaj zaszło.
 * Strażnik: Oczywiście!
 * Tetrax: No tak. Ptorbisarianie.

Nick, już w ludzkiej postaci, siedzi na kamiennej ławce. Towarzyszą mu dwa Vaxazaury. Pozostała dwójka uderza w ogromne bębny, tworząc dziwnie przyjemną melodię. Vaxazaury siedzące obok Nicka podają sobie ogromny kawał mięsa i odgryzają od niego ogromne kawałki. Rozlega się głośne burczenie brzucha. Nick aktywuje Omnimatrix i uderza od razu w tarczę. Przemienia się w QuadPuncha i zaczyna pałaszować mięso. Pozostałe Vaxazaury wiwatują. Nagle rozlega się głośny świst. Na niebie pojawia się Ptorbisarian o rzucającym się w oczy dziobie, pokrytym wspaniałymi formacjami. Z jego pleców wylatuje zielona energia utrzymująca go w powietrzu. Z otworów na nadgarstkach Ptorbisariana wysuwają się dwa energetyczne bicze. Kosmita smaga Vaxazaura jednym z nich. Vaxazaury zwracają swoje spojrzenia na Nicka.
 * Vaxazaur 1: Chcesz trochę? O, przepraszam. (odrywa mniejszy kawałek i podaje go Nickowi) Chcesz trochę?
 * Nick: Eeee...
 * Nick: W sumie to co mi tam. I tak już jadłem kosmiczne jedzenie. Tylko... pytanie. Czy w waszej atmosferze jest tlen? I azot?
 * Vaxazaur 3: Co w czym?
 * Nick: Eee... moment.
 * Nick: (z pełną buzią) Rany... to naprawdę dobre!
 * Vaxazaur 1: Jak ty to robisz, że się tak zmieniasz?
 * Vaxazaur 2: Noo, właśnie! Jak?
 * Nick: Mam takie śmieszne coś i dzięki temu mogę się zmieniać w różnych kosmitów.
 * Vaxazaur 1: Aww, też bym chciał takie coś...
 * Nick: Mmm... macie tego więcej?
 * Vaxazaur 2: Mamy, mamy! To prezent od naszych panów!
 * Nick: Panów... a no tak, Ptorbisarian.
 * Vaxazaur 1: Tak. Pomagają nam zabijać wredne Trwogonogi i dają nawet trochę mięsa do jedzenia. Są dla nas bardzo łaskawi.
 * Vaxazaur 4: I są bardzo mądrzy! Najmądrzejsi!
 * Nick: Brzmi dobrze. Słyszałem, że wyzyskują was do fizycznej pracy. To prawda?
 * Vaxazaur 1: Nie! Niee! Budujemy dla nich wieże z wdzięczności! Odwdzięczamy się za wszystko co dla nas robią.
 * Nick: Jasne... To co? (zaciera ręce) Jemy dalej?
 * Vaxazaur 1: Tak! Zaraz pójdę po więcej! A później możemy zrobić konkurs! Konkurs siłowania!
 * Ptorbisarian: Co wy wyrabiacie? Czemu nie pracujecie?
 * Vaxazaur 1: O! Panie! Mamy gościa! Przyleciał tu kosmosowym statkiem! Nakarmiliśmy go i-
 * Ptorbisarian: Półgłówki!
 * Ptorbisarian: Pojmać go! I rozebrać jego statek! To obcy! Intruz! Wróg! Nie wolno ufać obcym!
 * Vaxazaur 1: Przepraszamy, śmieszny ludziku, ale pan mówi, że mamy cię złapać.
 * Nick: Alee... wy nie musicie go słuchać, prawda?
 * Vaxazaur 2: Panowie wiedzą lepiej.
 * Nick: Rany...

Tetrax przyciąga do siebie Ptorbiasariana, któremu jednak udaje się przezwyciężyć siłę Petrosapiena z pomocą naturalnego plecaka odrzutowego. Nagle z drugiej strony pociągu pojawia się kolejny Ptorbisarian, który chwyta drugą rękę Tetraxa. Obaj obcy zaczynają śmiać się maniakalnie. Ptorbisarianie odlatują do tyłu, ciągnąc za sobą Tetraxa. Ten tworzy na podeszwach kolce, które wbijają się w dach wagonu. Ptorbisarianie zaczynają ciągnąć mocniej, używając również drugich biczy. Zaczynają powoli wyrywać Tetraxa z podłoża. Sam Petrosapien zauważa natomiast kolejnych Ptorbisarian, którzy podlatują do wagonów i zaczynają wdzierać się do środka, rabując co popadnie. Wreszcie Tetrax odrywa się od wagonu i zostaje uniesiony w górę. Aktywuje plecak odrzutowy i zaczyna lecieć w kierunku przeciwnym do Ptorbisarian. Ci jednak nie dają za wygraną. Kolejni kosmici podlatują do Tetraxa i obwiązują bicze wokół jego rąk i nóg, rozkrzyżowując go w powietrzu. Ptorbisarianie wybuchają śmiechem. Kosmici zaczynają skandować jednogłośnie "Do kanionu!", po czym wyprzedzają pociąg.
 * Ptorbisarian 1: Dzięki za pomoc!
 * Ptorbisarian 2: Taak! Dzięki!
 * Ptorbisarian 3: (rozbawiony) Co wy na to, żebyśmy wysłali go na mały lot na dół?
 * Ptorbisarian 2: Taak! Do kanionu! Do kanionu!

Nick uderza w drzewo, rzucony na nie przez cios Vaxazaura. Stęka głośno, po czym prostuje się do pozycji bojowej. Nick podnosi wzrok na Ptorbisariana. Vaxazaur zostaje uderzony biczem. Vaxazaur zamachuje się ogromną maczugą i opuszcza ją na Nicka, który uchyla się przed ciosem. Vaxazaur zamachuje się na Nicka młotem. Ten przytrzymuje go sobie nad głową, zaciskając zęby. Omnimatrix zaczyna iskrzyć. Pojawia się błysk zielonego światła, a młot uderza w ziemię z głośnym hukiem, tworząc w niej pęknięcia. Vaxazaur podnosi broń. Jeden z Vaxazaurów zaczyna płakać. Vaxazaury zaczynają się rozglądać, drapiąc się po głowach.
 * Nick: Dajcie spokój no! Myślałem, że się lubimy!
 * Vaxazaur 2: Naprawdę nam przykro ludziku, ale musimy to zrobić.
 * Nick: Nie musicie nic robić! Możecie- (zostaje trafiony biczem energetycznym) Ała!
 * Ptorbisarian: Milcz, intruzie! Brać go!
 * Vaxazaur 1: A może weźmie go pan jako zwierzątko?
 * Ptorbisarian: Bez głupich pytań! Do ataku!
 * Nick: A nasz konkurs siłowania?
 * Vaxazaur 2: Aww... szkoda, że nie możemy go zrobić. Byłoby bardzo fajnie, ludziku.
 * Nick: (z wysiłkiem) Mieliście... mnie porwać... nie zabić...
 * Nick: Musisz? Naprawdę?
 * Vaxazaur 2: Zabiłem go?
 * Vaxazaur 1: (przez łzy) To takie... takie... smutne! Był taki mały i...
 * Ptorbisarian: Idioci! Widzicie krew? Nie! Nie ma krwi! On żyje! Znaleźć go!

Nick, w postaci Chlorofila, wyłania się spod ziemi w pobliżu statku. Wchodzi na pokład statku, wciągając przy okazji rampę z pomocą swoich długich rąk. Podchodzi do panelu sterowania.
 * Nick: Rany... a ja myślałem, że to ludzie myślą bezkrytycznie. (spogląda na Omnimatrix) Tym razem ci się upiekło.
 * Nick: Dobra... jak to się pilotuje?

Tetrax zwisa właśnie nad głębokim kanionem, trzymany jedynie przez energetyczne bicze Ptorbisarian. Ptorbisarianie wsuwają swoje bicze i puszczają Tetraxa w przepaść, zataczając się ze śmiechu. Ten próbuje uruchomić plecak odrzutowy. Zdaje się jednak, że został on uszkodzony. Decyduje się więc wypuścić linkę magnetyczną, która trafia w jedną z podpór torów. Tetrax uderza plecami w ścianę bujając się na lince. Jeden z Ptorbisarian przelatuje obok linki, rozcinając ją pazurami. Tetrax zaczyna spadać. Tetrax znika po jakimś czasie w przepaści. Ptorbisarianie pękają ze śmiechu. Jeden z Ptorbisarian przestaje się śmiać i nadstawia ucha. Z czeluści wyłania się Tetrax stojący na rosnącym ciągle kryształowym słupie. Ptorbisarianie warczą gniewnie.
 * Ptorbisarian 1: Mam nadzieję, że umiesz latać. Bo inaczej będzie z tobą kiepsko! Gotowi? Raz... dwa... trzy!
 * Ptorbisarian 2: Nie ma oszukiwania! Latasz albo spadasz!
 * Ptorbisarian 3: A widzieliście jak leciał?! Hahaha!
 * Ptorbisarian 2: Kompletnie bezsilny! Brakowało tylko krzyku!
 * Ptorbisarian 4: Słyszycie to? Csii! Cicho!
 * Ptorbisarian 5: Hmm... faktycznie. Coś jakby...
 * Ptorbisarian 1: Pozbądźmy się go! Raz, a dobrze!