User:GrubaBulwa

ODCINEK 31
Ciepły, wiosenny dzień. Nick siedzi w laboratorium w placówce Hydraulików. Usadowiony jest na fotelu, Omnimatrix podpięty jest do maszynerii, przy której majstruje Daxter. Chłopak zdaje się być lekko znudzony, rozgląda się po pokoju. Na chwilę zapada cisza. Omnimatrix rozbłyska nagle na zielono. Zielona aura spowija Nicka, a po chwili wyłania się z niej mały, białoskóry obcy. Z jego głowy wyrastają trzy płetwy, dwie czarne i jedna, centralna, zielona. Obcy nosi zielono-czarny kombinezon. Symbol Omnimatrixa umieszczony jest na jego czole. Nick zeskakuje z fotela i ogląda swoje ciało. Daxter przysuwa do Nicka monitor z materiałem z kamer. Nick przypatruje się swojej nowej formie. Daxter zeskakuje ze swojego podestu i podchodzi do Nicka. Nick chwyta się fotela. Daxter łapie go za drugą rękę i zaczyna ciągnąć. Zielona kulka na brzuchu Nicka zaczyna świecić, po czym rozszczepia się na dwie. Daxter odlatuje do tyłu, ciągnąc za sobą klona. Nick patrzy na to z zachwytem. Podbiega do klona i pomaga mu wstać. Obaj przybijają sobie piątki. Obaj wybiegają z laboratorium, porzucając Daxtera.
 * Nick: Chwila chwila, bo czegoś nie rozumiem. Przy kontakcie z Caratem i Grazzanem ich DNA się odblokowało, nie? To czemu twoje albo Nefrilla się nie odblokowuje?
 * Daxter: Bo ja wiem? Nie ja to zrobiłem.
 * Nick: Jak ci idzie?
 * Daxter: Nie wiem.
 * Nick: Haha! Udało się!
 * Daxter: Mówiłem! Mówiłem! Nowy kosmita!
 * Nick: Mówiłeś, mówiłeś. Dzięki Daxter. Musimy to robić częściej.
 * Nick: Ale jestem niski. Macie tu jakieś lustro? Chcę zobaczyć jak wyglądam.
 * Nick: Awww, ale uroczy. Ciekawe co potrafi...
 * Daxter: Klonować! Klonować! Potrafi się klonować! To Splixson!
 * Nick: (z niedowierzaniem i uśmiechem na twarzy) Klonować? Tak! Tylko... jak? Jak powinienem podejść do klonowania?
 * Daxter: (kręcąc głową) Oj wy ludzie. Takie głupie, że nie wiem.
 * Daxter: Chwyć się czegoś.
 * Nick: Nareszcie! Mam swojego klona!
 * Nick: Cześć! Jestem Nick i-
 * Klon 1: I jesteś mną!
 * Nick: Tak! Czy to nie świetne?
 * Klon 1: Tak!
 * Nick: Nazwę tego kosmitę... Jango.
 * Daxter: Czemu... Jango?
 * Nick: Bo... e, nie zrozumiesz. Ale teraz mam najlepsze towarzystwo! Samego siebie!
 * Klon 1: Co nie?
 * Nick: Musimy to uczcić!
 * Klon 1: Co będziemy robić?
 * Nick: Kaczki! Umiesz robić kaczki?
 * Klon 1: Kaczki na wodzie? No pewnie, że umiem!
 * Nick: No i super! Mamy tylko 10 minut. Musimy je wykorzystać jak najlepiej.
 * Klon 1: Tak jest!
 * Nick: Chodźmy!
 * Daxter: Ja też chciałem porobić kaczki...

Tetrax i Nefrill stoją przed celą. Zza pola siłowego patrzy na nich Chadwick. Nefrill postępuje krok naprzód, ale Tetrax zatrzymuje go ręką.
 * Tetrax: Nie utrudniaj nam tego, Chadwick. Powiedz nam to, co chcemy wiedzieć.
 * Chadwick: Niczego ode mnie nie dostaniecie, obce ścierwa.
 * Nefrill: Myślę, że możemy być zmuszeni do użycia... drastycznych środków.
 * Tetrax: Spokojnie, Nefrill. Pan Chadwick jest rozsądnym człowiekiem i na pewno doskonale rozumie swoje położenie. Nie musisz nic nam mówić. I tak wyciągniemy potrzebne informacje z androida.
 * Chadwick: Ha! Powodzenia. Wieczny Ninja to maszyna bojowa. Nie posiada informacji wykraczających poza to, czego potrzebuje do spełniania swojej funkcji.
 * Nefrill: Dobrze wiedzieć. Tak czy inaczej wolałbym to sprawdzić.
 * Tetrax: Ja też. W każdym razie, dowiemy się tego, czego chcemy. W taki czy inny sposób.
 * Chadwick: Niech żyje Wieczny Król!

Przed placówką Baz-El pracuje przy wmontowanych w ziemię słupkach. Nagle podbiegają do niego Nick i jego klon. Baz-El wzdryga się i odwraca do Splixsonów. Wzdycha, zamykając na chwilę oko. Nick i jego klon odbiegają, a Baz-El wzdycha przeciągle, po czym wraca do pracy, łącząc swoją rękę ze słupkiem.
 * Nick: Hej Baz-El!
 * Baz-El: Witaj, Tennyson.
 * Nick: Poznaj proszę mnie. Numero dos.
 * Klon 1: Witam!
 * Baz-El: A więc wasze zabawy z Omnimatrixem przyniosły jakieś owoce? Nie spodziewałem się.
 * Nick: Daxter jest mądrzejszy niż wygląda.
 * Baz-El: Z tym mógłbym polemizować... ale uznajmy, że to prawda.
 * Klon 1: Co robisz?
 * Baz-El: Pracuję nad polem maskującym. Ktoś musi zająć się faktycznie istotną pracą, gdy technik obija się w laboratorium.
 * Nick: Tak trzymać. Pójdziemy nad jezioro, jakby ktoś nas szukał.
 * Baz-El: Będę pamiętał.

Nad jeziorem Nick i klon ciskają kamienie na wodę. Większość wpada z chlupnięciem pod powierzchnię. Nick wyszczerza zęby w szerokim uśmiechu. Nick chwyta klona za rękę i obaj zaczynają iść w przeciwne strony. Kulki na ich brzuchach rozdzielają się, a między Splixsonami pojawiają się dwa kolejne klony.
 * Klon 1: Słabi w to jesteśmy.
 * Nick: Co fakt to fakt. Chcesz porobić coś innego?
 * Klon 1: Co na przykład?
 * Nick: No... na konsoli nie pogramy, bo została w domu... ale możemy zagrać w zbijaka! Pójdę załatwić tylko piłkę i wszystko załatwione. O, o! Albo w badmintona! Albo nawet w zaklepańca, albo ciuciubabkę.
 * Klon 1: Czy do tego nie potrzeba więcej osób?
 * Klon 1: Oooo... rozumiem.
 * Nick: Możemy podwoić zabawę, jeśli rozumiesz o co mi chodzi.
 * Klon 1: Rozumiem aż za dobrze. Jestem tobą!
 * Klon 2: Siema!
 * Klon 3: Hej!
 * Nick: Tak! Niech zacznie się zabawa!

Nefrill stoi przed przykutym do krzesła Chadwickiem i przykłada dłoń do jego klatki piersiowej, na której tworzy się szron. Chadwick zaciska zęby i oddycha głośno. Chadwick spluwa na Nefrilla. Szronu robi się coraz więcej, Chadwick zaczyna krzyczeć. Tetrax wchodzi do celi i kładzie rękę na ramieniu Nefrilla. Nefrill rzuca Tetraxowi gniewne spojrzenie i odsuwa rękę od Chadwicka.
 * Nefrill: Powiesz co chcemy wiedzieć?
 * Chadwick: (przez zęby) Nigdy...
 * Nefrill: Na to właśnie liczyłem.
 * Tetrax: Starczy.
 * Nefrill: Ty masz swoje metody, ja mam swoje.
 * Tetrax: To jest rozkaz, magistrze. To już nie Rootersi.
 * Nefrill: W ten sposób do niczego nie dojdziemy... generale.
 * Tetrax: Tortury nie wchodzą w grę. Eh... w momentach takich jak ten marzę o jakimś Nemuinie.

Nick i szóstka już jego klonów leżą na brzegu jeziora wpatrując się w niebo. Klony podnoszą się z ziemi. Pozostałe klony przytakują i idą za nim. Nick wstaje z ziemi zdezorientowany. Nagle Omnimatrix zaczyna migać na czerwono. Klony zaczynają lecieć w kierunku Nicka, pozornie bez żadnej kontroli, przyciągani przez niewidzialną siłę. Pięć klonów wlatuje na Nicka i łączy się z nim. Oryginalny klon chwyta się drzewa, wciąż przyciągany w kierunku Nicka. Nick, w akompaniamencie ciągłego pikania zegarka, zaczyna iść w kierunku klona. Gałąź urywa się od drzewa i leci razem z klonem w kierunku Nicka. Uderza w niego i odrzuca go w tył, przez co ten wpada do wody. Klon spada na ziemię i chwyta się trawy, aby uniknąć przyciągnięcia. Zaczyna następnie iść do przodu, chwytając się kolejnych kępek. Nagle siła przyciągania znika. Zaskoczony klon prostuje się, po czym zaczyna uciekać. Nick wypływa po chwili spod wody i rozgląda się ze zmartwieniem w oczach.
 * Nick: Wkrótce to wszystko się skończy... za jakąś minutę się odmienię i puf! Nie ma was.
 * Klon 1: Chwila. Nie ma? Co przez to rozumiesz?
 * Nick: Nie wiem do końca, ale... chyba po prostu znikniecie. A następnym razem jak się zmienię w Jango, to zrobię nowe klony.
 * Klon 2: Tak po prostu nas zastąpisz?!
 * Nick: No... hehe... wiecie... wy wszyscy jesteście tak naprawdę tacy sami. Bo wszyscy jesteście mną.
 * Klon 1: Aha! A więc to tak!
 * Klon 1: Nie wiem jak wy, ale ja się na to nie zgadzam. Podoba mi się istnienie. Idę sobie.
 * Nick: Ej! Jesteście częścią mnie! Wracajcie tu!
 * Klon 1: Chciałbyś!
 * Nick: Nie wygrasz z tym! Po prostu tu wracaj!
 * Klon 1: (z wysiłkiem) Nie... ma... mowy!
 * Nick: Więc ja przyjdę do ciebie.
 * Klon 1: Stój! Proszę! Nie rób tego! Jesteśmy przecież kumplami, tak!
 * Nick: Tak, ale jak sam widzisz zegarek chce mnie już odmienić.
 * Klon 1: A mnie to mało obchodzi!
 * Nick: Nie umiem nawet dogadać się sam ze sobą?

Do laboratorium, w którym Daxter majstruje właśnie przy jakichś maszynach, wbiega Nick. Opiera się na framudze dysząc ciężko. Nagle Nick zaciska zęby i z sykiem łapie się za nogę. Nick wgryza się w swoją rękę.
 * Nick: Daxter! Musisz mi pomóc!
 * Daxter: Pfft. Trzeba było mnie nie zostawiać tutaj samego. Ale spokojnie. Umiem się bawić sam. I bawię się bardzo dobrze. Nie potrzebuję cię żeby się dobrze bawić.
 * Nick: Sprawa jest ważna! Klon mi uciekł!
 * Daxter: To tak samo jak mi jeden kolega!
 * Nick: Rany... słuchaj Daxter, przepraszam. Musisz mi pomóc go złapać. Nie wiemy co może-
 * Nick: Ała! Co jest?!
 * Daxter: Twój klon uderzył się w nogę.
 * Nick: Czyli czujemy ten sam ból?
 * Daxter: Tak.
 * Nick: Ha! To powinno go zaboleć!

Klon Nicka idzie właśnie miasteczkową ulicą. Nagle chwyta się za rękę. Kręci głową i przygnębiony kontynuuje spacer. Nagle zaczyna mu burczeć w brzuchu. Zauważa zbliżających się przechodniów i podbiega do nich. Dziewczyny przerywają mu krzykiem i zaczynają uciekać. Rozgląda się i spostrzega wychodzącego ze sklepu chłopca. W rękach trzyma otwartą paczkę czipsów. Brzuch klona zaczyna burczeć głośniej. Klon chwyta się znaku drogowego i zaczyna iść w przeciwnym kierunku, rozciągając swoje ciało i po chwili tworząc swojego klona. Ciągnie dalej, aż w końcu klonów jest już łącznie piątka. Czwórka klonów odpowiada wiwatem. Klony ruszają biegiem w kierunku sklepu.
 * Klon 1: Ał! Ała! Co jest?!
 * Klon 1: O świetnie. Zgłodniałem.
 * Klon 1: Przepraszam, nie macie przypadkiem nic do-
 * Klon 1: Ej no. Przecież nie jestem brzydki...
 * Klon 1: Hm...
 * Klon 1: Witajcie, moje klony! Czy chcecie wraz ze mną podbić sklep i zdobyć jego nieprzebrane zapasy przepysznych przekąsek?
 * Klon 1: A więc do boju towarzysze!

Nick i Daxter podbiegają do Baz-Ela, który właśnie kończy pracę. Wstaje z ziemi i otrzepuje kolana, po czym odwraca się do dwójki niziołków.
 * Baz-El: Co tym razem?
 * Nick: Klon mi uciekł! Nie mogę się odmienić! Pomóż!
 * Baz-El: (przykładając rękę do głowy) O matulu... czemu nie poprosicie generała albo magistra?
 * Nick: Są zajęci. Przepytują Chadwicka.
 * Baz-El: Fakt... zapomniałem. No dobrze... pomogę wam. Ale-
 * Nick: Tak! Szybko! Po śmigacz! Nie mamy czasu do stracenia!
 * Baz-El: ...wiecie przynajmniej gdzie szukać?
 * Nick: Mam... pomysł.
 * Baz-El: Wspaniale...

Trójka klonów wrzuca związanego właściciela na zaplecze i zatrzaskuje drzwi, w czasie gdy pozostałe plądrują półki. Klony dalej głośno rozmawiają między sobą. Klon 1 bierze więc gwizdkowy lizak, odpakowuje go i gwiżdże, zwracając uwagę reszty. Klony wiwatują. Klon 1 wkłada sobie lizaka do buzi. Cała reszta zaczyna rozdzierać paczki czipsów i żelków, a także otwierać puszki i butelki z napojami. Do sklepiku wchodzi nagle para z dzieckiem. Wszystkie klony zwracają się ku nim. Chwilę później cała trójka, już związana, zostaje wrzucona na zaplecze. Jeden z klonów podchodzi do szefa. Klon spełnia prośbę. Po kilkunastu sekundach sklep jest już zatłoczony klonami. Jeden z klonów potyka się o nogę drugiego i przewraca na twarz. Wszystkie klony łapią się za twarz.
 * Klon 1: Fuj. Serowe. (odrzuca paczkę na bok, po czym wdrapuje się na ladę) Uwaga! Proszę o uwagę!
 * Klon 1: Uważam... (liże lizaka) ...mmm... dobre. Uważam, że jako pierwszy, oryginalny klon, a także ten, który poprowadził was ku wielkości, to właśnie ja powinienem stanąć na czele naszej potęgi. Razem zdobędziemy wszystko czego tylko chcemy! Będziemy królami życia! Kto jest ze mną?
 * Klon 1: A teraz bawcie się! Uczcijmy to wspaniałe zwycięstwo!
 * Klon 1: Brać ich!
 * Klon 1: Hmm... (odgryza kawałek kabanosa, po czym popija oranżadą) Będziemy potrzebować większej siły bojowej. Ej! Ty tam! Chodź tu!
 * Klon 2: Tak jest!
 * Klon 1: Chwyć mnie za rękę.
 * Klon 1: I ciągnij!
 * Klon 1: Moja wspaniała armia! Nic nas nie powstrzyma!
 * Klony: Ał!
 * Klon 1: (wciąż gładząc się po twarzy) No... może poza tym.

Nick i Daxter na śmigaczu w barwach mechamorficznych wjeżdżają do miasteczka. Od razu rzuca im się w oczy klon siedzący przy rozbitej szybie pizzerii i wyjadający pokrojonego ananasa z pojemnika. Cała okolica jest zresztą zdemolowana. Śmigacz skręca w kierunku klona, który podnosi na niego wzrok. Nabiera gwałtownie powietrza, rzuca ananasy na ziemię i zaczyna uciekać, jednak szybko zaczyna być przyciągany w kierunku Nicka. Klon łączy się z Nickiem, który z niecierpliwością wyczekuje przemiany. Nic się jednak nie dzieje. Śmigacz rusza. Po drodze Hydraulicy mijają sporo klonów siejących zamęt w okolicy, rozbijających szyby, przewracających kosze na śmieci. Przejeżdżają blisko wszystkich, żeby te zostały przyciągnięte do Nicka. Nick wskazuje palcem na sklepik otoczony murem z regałów. Na murze stoi kilka klonów, tak samo przed nim. Nick zeskakuje ze śmigacza i rusza w kierunku sklepiku. Omnimatrix zaczyna pikać i migać na czerwono, a klony zrywają się z ziemi i wlatują prosto w Nicka, łącząc się z nim. Nick wdrapuje się po półkach i przeskakuje nad murem, po czym wpada do środka. Klony leżące na stertach pustych paczek po czipsach zaczynają lecieć w jego kierunku z krzykami na ustach. Sklep pustoszeje powoli, aż w końcu Nick zostaje sam. Wciąż jednak się nie odmienia. Rozgląda się więc po sklepie. Dołącza do niego Daxter. Nick podchodzi do drzwi na zaplecze i naciska klamkę, co nie daje efektu. Drzwi są zamknięte na klucz. Nick kopie w drzwi, zza których dobiega śmiech. Nick odsuwa się od drzwi. Daxter odpina od pasa małą kostkę. Naciska na niej przycisk, co sprawia, że zmienia się ona w masywne działo energetyczne. Daxter wypala z działa, niszcząc drzwi. Składa je następnie w kostkę i przypina do pasa. Nick patrzy na to z niedowierzającym uśmiechem. Nick i Daxter wchodzą na zaplecze. Spostrzegają związanych ludzi oraz przywiązanego do rury klona, który zajada się czipsami. Nick podchodzi do klona i odwiązuje go. Klon wraca do Nicka. Omnimatrix rozładowuje się, a Nick wraca wreszcie do ludzkiej formy. Nick aktywuje swój strój bojowy i podchodzi do Daxtera i ludzi. Nick i Daxter wyprowadzają ludzi na zewnątrz. Przed sklepem czeka grupa powalonych na ziemię Wiecznych Rycerzy, obok których stoi Baz-El.
 * Nick: Podjedź bliżej.
 * Nick: Mam cię!
 * Nick: Co jest? Przecież go złapałem!
 * Baz-El: A nie pomyślałeś, że twój klon mógł się... sklonować?
 * Nick: Hm. Słuszna myśl. Dajcie mi chwilę. Te klony to dalej mimo wszystko ja... więc gdzie mogły pójść... gdzie bym poszedł gdybym był sobą? No oczywiście! Szybko, jedź do przodu!
 * Baz-El: Jasne, szefie.
 * Baz-El: Mówiłeś coś, że te klony to dalej ty? Ty też się tak zachowujesz?
 * Nick: Nie. Wydaje mi się, że klony chcąc nie chcąc posiadają fragment mnie gdzieś tam w środku. Moje nawyki, moje gusta i tak dalej. Ale dalej mają wolną wolę.
 * Daxter: Czyli oni są fajniarze, a ty nudziarz?
 * Nick: Jeżeli to jest fajne, to tak.
 * Baz-El: Dalej nie wierzę, że dostałeś się do Hydraulików, Daxter.
 * Daxter: A ja dalej nie wierzę, że ty aż tak śmierdzisz, śmierdziel.
 * Baz-El: (oburzony) To nieprawda! Nie rozumiem skąd ci się to wzięło! Jako Galwaniczny Mechamo-
 * Nick: Cicho!
 * Baz-El: Co ty na mnie cichasz?!
 * Daxter: Ha-ha! Śmie-
 * Nick: Cicho!
 * Daxter: C-co on na mnie cicha?!
 * Nick: Patrzcie!
 * Daxter: Uuu! Ale fajne!
 * Nick: Nieźle się tu urządził... no dobra. Pora złapać je wszystkie!
 * Daxter: Masz je?
 * Nick: Jeszcze nie wszystkie. Zakładam, że został już tylko jeden. I wiem nawet gdzie jest.
 * Nick: Cholera!
 * Klon 1: (przytłumiony przez drzwi) Haha! Nigdy się tu nie dostaniesz! Zwyciężyłem! Moje rządy będą trwać wiecznie!
 * Nick: Niczym już nie rządzisz, klonie. Twoja armia zniknęła. Jesteś panem niczego.
 * Klon 1: Ważne, że wciąż żyję i posiadam wielkie zapasy czipsów solonych! Nigdy mnie nie powstrzymasz!
 * Daxter: Odsuń się, człowieczku.
 * Daxter: Łubudu!
 * Nick: Wow. Musisz mi kiedyś coś takiego załatwić.
 * Daxter: Pff. Człowieczki nie mają wystarczających mózgów do używania takich broniek.
 * Nick: Uwolnij ludzi, Daxter.
 * Daxter: Zawsze dostaję nudną robotę...
 * Klon 1: Haha! Zostałeś wykiwany! Teraz, kiedy jestem przywiązany do tej rury, nie jesteś w stanie przyciągnąć mnie do siebie!
 * Nick: (znudzony) Nie jesteś zbyt bystry, nie?
 * Klon 1: Co? Jak-
 * Nick: Nigdy nie umiałem wiązać supłów.
 * Nick: Jesteście wolni. Postarajcie się... po prostu zapomnieć o tym co tu dzisiaj zaszło, dobrze?
 * Właściciel: Zaraz zaraz! A kto zapłaci za szkody! Jestem bankrutem!
 * Nick: Eee... no tak. Odezwiemy się do pana. Obiecuję.
 * Baz-El: Chcieli nam przeszkadzać. Poza tym nie mam z nimi zbyt dobrych wspomnień.
 * Nick: (chichocząc) Jesteś usprawiedliwiony, żołnierzu.

Śmigacz zajeżdża pod placówkę Hydraulików, przed którą czeka Tetrax. Nick i Daxter schodzą na ziemię, a Baz-El odłącza się od pojazdu. Po tych słowach klepie Daxtera po głowie, na co ten odpowiada uśmiechem. Nick i Daxter odchodzą. Baz-El podchodzi do Tetraxa.
 * Tetrax: Gdzie byliście?
 * Nick: (dezaktywując strój) Rozwiązywaliśmy mały kryzys. Odblokowałem nową transformację i mój klon się zbuntował. Mam nadzieję, że Hydraulicy mają spore fundusze, bo ktoś musi zapłacić za szkody w miasteczku.
 * Tetrax: Słucham? Gdzie na Ziemi kupią ode mnie tajdeny, jeśli mogę spytać?
 * Nick: Ja... nie pomyślałem o tym.
 * Tetrax: Eh... po prostu... po prostu już idźcie.
 * Nick: Wybacz, Tetrax. Ale przysięgam, że Jango znajduje się od dziś na liście transformacji zakazanych. Nie potrzebuję chyba robić sobie nowych kolegów, bo mam ich pod ręką.
 * Daxter: Kaczki? Będziemy robić kaczki?!
 * Nick: Na dziś wystarczy mi chyba zabawy. Chciałbym się położyć, wypić herbatę i w coś pograć.
 * Daxter: Herbatę? Co to? Dobre?
 * Nick: Najlepsze. Musisz spróbować. Przyniosę ci jutro, co ty na to?
 * Daxter: Tak tak tak! Przynieś!
 * Baz-El: Proszę o wybaczenie, generale.
 * Tetrax: Nie martwcie się tym.
 * Baz-El: Jak wygląda sprawa Chadwicka, jeśli mogę spytać?
 * Tetrax: Nie dowiedzieliśmy się niczego nowego. Nie mam zamiaru korzystać z rooterskich metod. Nawet jeśli Nefrill nie ma z tym problemu. Zajmij się przeszukaniem androida. Może ma jakieś godne uwagi informacje.
 * Baz-El: Tak jest, sir.

ODCINEK 32
Nick zostaje przyprowadzony przed celę przez Tetraxa. Chłopak spogląda spokojnie na znajdującego się za polem siłowym Chadwicka. Pole siłowe dezaktywuje się, a Nick wchodzi do celi. Nick aktywuje Omnimatrix i przemienia się w Płaztona. Zarówno Tetrax, jak i Chadwick wpatrują się w Nicka bez słowa. Tetrax zaczyna bić powolne brawo. Nick oddreptuje w kierunku wyjścia, a Tetrax aktywuje pole siłowe. Chadwick wzdycha i spuszcza wzrok.
 * Chadwick: Ha! A więc teraz przyprowadzacie dziecko? Jesteście żałośni.
 * Tetrax: Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
 * Nick: Jak najbardziej. To złol. A złole zawsze prędzej czy później wyskakują z informacji. Trzeba ich tylko przekonać, że to był od początku ich pomysł.
 * Chadwick: Żadne tortury nie zmuszą mnie do mówienia!
 * Nick: Tortury? Nie nie, źle się zrozumieliśmy.
 * Nick: Ja chcę tylko pogadać.
 * Chadwick: Pff. Nie zastraszy mnie jakaś... ropucha!
 * Nick: Galwan! I, ściśle rzecz biorąc, bliżej mi do ziemskiej żaby, aniżeli ropuchy. Ale przechodząc do ad rema... nie zechciałbyś powiedzieć mi co nieco o swoim zakonie?
 * Chadwick: Możecie o tym pomarzyć.
 * Nick: Cóż, informacje, których jesteś nam w stanie udzielić i tak nie mają większego znaczenia, Anihilator został bowiem zniszczony, moimi własnymi łapami. Cokolwiek planowaliście z nim zrobić - to koniec.
 * Chadwick: Ha! Głupcze, nie zdajesz sobie sprawy z potęgi naszego zakonu! Wy już dawno przegraliście. Anihilator nie jest już istotny.
 * Nick: Ach tak? Bo dla mnie brzmi to jak zwyczajne wykręty z twojej strony.
 * Chadwick: Pff. Nie dostrzegasz potęgi Wiecznych Rycerzy! Nasza siła polityczna rośnie i rośnie, ludzie darzą nas zaufaniem. Wy, kosmici, jesteście zwykłymi intruzami, niechcianymi gośćmi. My, Rycerze, sprowadzimy pokój, porządek i bezpieczeństwo!
 * Nick: Doskonale. Potwierdziłeś moje przypuszczenia. Jak ja kocham złoczyńców i ich przemowy... dokładnie jak w fikcji...
 * Chadwick: Słucham?!
 * Nick: Wspomniałeś siłę polityczną i zaufanie ludzi. Domyślam się więc, że waszym celem jest zdobycie dużych wpływów w polityce, a następnie ustanowienie jakiegoś rodzaju dyktatury, osadzając Wiecznego Króla - zapewne Enocha - jako jej głowę. W tym celu wykorzystaliście Anihilator, którego działanie udało wam się odwrócić, przyzywając kosmitów i kontrolując ich z pomocą obroży energetycznych. Tak, zauważyłem to. Pozbywaliście się kosmitów, których sami wypuszczaliście na wolność, o czym ludzie nie wiedzieli. Oni widzieli tylko, że chronicie miasto. No więc zaakceptowali to jako fakt, a wy zyskaliście ich zaufanie. Zabawne jak w obliczu strachu ludzie są w stanie porzucić swoje podstawowe wartości, takie jak wolność, którą stopniowo oddawali na rzecz ochrony z waszej strony. I w ten właśnie sposób dochodzimy do meritum. Jesteście jedynie politycznymi ekstremistami i populistami, nie różnicie się niczym od zbrodniczych formacji z XX. wieku. Jedyne co czyni was wyjątkowymi, to dostęp do kosmicznej technologii. Co za szkoda, że ta najbardziej kluczowa została zniszczona. (odwraca się do Tetraxa) W obecnej sytuacji pojmanie bądź pokonanie Enocha nie przyniosłoby nic dobrego, ba, zapewne nawet pomogłoby Rycerzom. Jedyna logiczna ścieżka postępowania, jaką widzę, to próba zmiany percepcji ludu. Przekonanie ich, że kosmici nie są tacy źli, a najlepiej pokazanie prawdziwej twarzy Rycerzy. Co może nie być takie proste jak się wydaje.
 * Tetrax: Ciekawe ile z tego to Nick, a ile Galwan.
 * Nick: Bardzo zabawne. Cóż, Chadwicku, czy mam rację? Nie! Nic nie mów! Twoje milczenie jest najlepszym potwierdzeniem. Wydawało ci się, że wasz plan jest bardzo zmyślny. Jednak to nic nowego. Kontrolowanie ludzi przez strach to taktyka stara jak świat. A przynajmniej jak nasza cywilizacja.
 * Chadwick: Ty mały-
 * Nick: Mały, ale wielki.
 * Tetrax: Jednak twoja wizja jest dość... pesymistyczna. Jak mamy powstrzymać Rycerzy?
 * Nick: Stając się działaczami społecznymi! Tfu, nie spodziewałem się, że kiedykolwiek podam to jako rozwiązanie. Sprawa ma się tak, że powstrzymanie Rycerzy musiałoby korelować z jakimś wielkim skandalem. Takim, który zmieniłby zdanie opinii publicznej o 180 stopni. Rozumiesz?
 * Tetrax: Rozumiem. Coś wymyślimy. Pogadam z Nefrillem.
 * Nick: I z Oscarem. On też może wpaść na coś dobrego. Ja w międzyczasie udam się na herbatę. Miłego, panowie.
 * Tetrax: Dzięki wielkie, Chadwick.

Nick, Oscar i Roxanne, która przebrana jest za czarodziejkę, wchodzą na teren konwentu. Pełno tu ludzi w fantazyjnych przebraniach oraz stoisk wypełnionych po brzegi przeróżnymi gadżetami i bibelotami. Nick podchodzi do kuzyna. Roxanne chwyta Oscara za rękę i zaczyna ciągnąć go za sobą. Nick zostaje z tyłu, machając Oscarowi na pożegnanie i uśmiechając się szeroko. Nick kieruje się do wyjścia, wkładając ręce do kieszeni bluzy, jednak zatrzymuje się spostrzegając plakat, głoszący, że na jednej z wystaw pojawi się zaginiony amulet Bezela.
 * Nick: (zniżając głos) Powiedz mi jeszcze raz dlaczego to robię?
 * Oscar: (również zniżonym głosem) Bo może być zabawnie i cię zaprosiliśmy?
 * Nick: Wiesz, że nie lubię... no, ludzi. A tu jest ich dużo.
 * Oscar: Słuchaj, Magicon ma miejsce raz na rok, a w tym roku nam się poszczęściło i przyjechał do Wellbood. Roxanne zawsze chciała go odwiedzić i, muszę przyznać, ja też.
 * Nick: Mogliście sobie urządzić taką jakby randkę. Po co tu jestem? Żeby być piątym kołem?
 * Oscar: Jesteś tu bo oboje cię lubimy. I zapłaciłem już za twój bilet. Wychodzisz, to oddajesz kasę.
 * Nick: Poza tym jestem magnesem na kłopoty.
 * Oscar: Nie przesadzaj.
 * Roxanne: Zakupy zrobiłabym na koniec, jak kolejki trochę się zmniejszą. Najpierw chodźmy na jakiś panel albo pograć w planszówki.
 * Nick: No to się zmywamy...
 * Nick: (w myślach) To ciekawe. Co mi szkodzi sprawdzić, skoro i tak już tu jestem.

Chwilę później Nick zjawia się na wystawie. Dwójka ludzi z personelu pilnuje szklanej gabloty, w której na bordowej poduszce umieszczony jest kamień. Nick przeciska się przez tłum, aby zobaczyć go z bliska. Jest to szary, okrągły, gładki kamyczek pokryty różowymi wzorami. Obaj członkowie personelu zostają trafieni różowymi dyskami. Nick odwraca się, aby ujrzeć biegnącą po unoszących się w powietrzu platformach Hope. Nick odbiega w ukrycie i aktywuje strój bojowy. Nick aktywuje Omnimatrix, wybiera kosmitę i uderza w tarczę. Hope rozbija szybkę chroniącą amulet i już po niego sięga, gdy pojawia się przed nią kryształowa ściana. Dziewczyna odwraca głowę w kierunku Bedrocka. Hope tworzy schody z magicznych platform i wspina się w górę ściany. Nick strzela do dziewczyny kryształowymi odłamkami, które ta blokuje, tworząc przed sobą tarczę. Hope rzuca w Nicka dwa dyski, które rozbijają się przy uderzeniu, nie robiąc chłopakowi krzywdy. Nick uderza nogą w ziemię i tworzy kryształowy słup, który rozbija magiczne schodki. Hope zaczyna spadać na ziemię, jednak w ostatniej chwili tworzy pod sobą platformę. Hope owija wokół nóg Nicka magiczną linę i przyciąga ją do siebie, przewracając chłopaka na plecy. Kryształowe kolce rysują po podłodze. Nick tworzy z ręki ostrze i rozcina magiczną linę, po czym strzela raz jeszcze do Hope. Ta znów blokuje. Nick tworzy za nią słup, który zaczyna przesuwać się w jego kierunku, pchając ze sobą dziewczynę. Hope tworzy promień many, który odrzuca Nicka do tyłu, dekoncentrując go. Słup zatrzymuje się, a Hope zaczyna wbiegać po magicznych schodach. Nick wybija się w jej kierunku, tworząc pod sobą słup i chwyta ją za nogę, ściągając na ziemię. Przyciska ją następnie do ziemi, leżąc nad nią. Nick rozluźnia uścisk, co Hope wykorzystuje, wyrywając się i odpychając go promieniem many. Nick uderza w kryształową ścianę i wbija się w nią kolcami z pleców. Szybko odpycha się na ziemię, w czasie gdy dziewczyna przebiega nad jego głową, używając platform. Nick mruży oczy i tworzy pod sobą słup, na którym unosi się ponad ścianę. Ląduje na ziemi po drugiej stronie. Hope trzyma już w garści amulet i uśmiecha się z zadowoleniem. Nick tworzy ostrza z rąk i rusza na dziewczynę, której oczy rozświetlają się na różowo razem ze wzorami na amulecie. Hope wypuszcza z wolnej ręki potężny promień many, który ciska Nicka na ścianę, krusząc ją. Nick zostaje następnie otoczony różową aurą i rzucony na bok, rozbijając kilka stoisk z gadżetami. Hope chichocze i przebiera nogami z ekscytacji. Oscar i Roxanne przybiegają na miejsce. Hope strzela w kierunku Roxanne promieniem many, jednak Oscar osłania dziewczynę własnym ciałem. Promień zatrzymuje się tuż przed jego twarzą. Oscar dotyka ziemi, a jego ciało pokrywa się kamienną powłoką. W kierunku Hope nadlatują kryształy, które ta rozbija magią. Hope ciska kulę many w Nicka, który broni się formując z rąk tarczę. Następnie tworzy wokół Hope kryształowe ściany, które zbliżają się do siebie. Hope unika zgniecenia rozcinając je falą magii. Oscar rusza w kierunku Hope, która macha na niego ręką, co zmienia go w mały, kamienny posążek, będący miniaturową, przerysowaną wersją jego samego. Przyciąga go do siebie z pomocą magii i przybliża do swojej twarzy. Hope wybucha śmiechem. Roxanne patrzy na to z przerażeniem. Hope spogląda na dziewczynę z poirytowaniem, po czym wkłada Oscara do torby. Hope formuje kulę energii na dłoni. Ciska ją w Roxanne, jednak ta zostaje ochroniona kryształową ścianą, która kruszy się tuż po trafieniu. Nick serfuje na kryształowych falach, zbliżając się do dziewczyn. Nick wyskakuje w kierunku Hope, która odrzuca go kulą many. Macha następnie ręką na Roxanne i zmienia ją w kamienny posążek. Hope, chichocząc, tworzy dziurę w dachu i wylatuje przez nią na zewnątrz. Nick odmienia się i podbiega do posążku Roxanne, podnosząc go z ziemi. Podnosi głowę i spogląda na dziurę.
 * Nick: (w myślach) Jakiś czas temu powiedziałbym, że to zwykły kamyk, ale teraz stwierdzam, że... właściwie to na serio może być magiczny.
 * Nick: Zabawa...
 * Nick: (przedrzeźniając) Nie przesadzaj, nie przesadzaj...
 * Hope: Ooo! To pewnie kolega Oscara!
 * Nick: Kolega- zaraz. Powiedział ci?
 * Hope: Nie. Podsłuchiwałam.
 * Nick: W każdym razie odnoszę wrażenie, że to nie należy do ciebie. I odnoszę też drugie wrażenie, że faktycznie jest magiczne.
 * Hope: Drugie wrażenie prawidłowe, pierwsze już niedługo.
 * Nick: Sory, ale nie.
 * Hope: Ej! Dziewczyny nawet kwiatkiem!
 * Nick: Ponoć chcecie równouprawnienia. Więc masz prawo do tego samego zaorania co mężczyzna.
 * Hope: Nie fair!
 * Nick: Co? W jaki sposób?
 * Hope: Nie! Puść!
 * Hope: Wiesz, jeśli chciałeś buziaka, to mogłeś powiedzieć.
 * Nick: (zawstydzony) C-co?
 * Hope: Żartowałam. Buziaki są zarezerwowane dla Oscara.
 * Nick: On ma dziewczynę.
 * Hope: A ty ewidentnie nie.
 * Nick: Oj nie ma mowy.
 * Hope: A ja myślę, że jest!
 * Hope: Hura, hura, hura! Zaginiony amulet Bezela jest mój!
 * Oscar: Hope!
 * Hope: Oscar! Cześć! Nie wiedziałam, że lubisz magię! Mogę cię pouczyć jak chcesz.
 * Roxanne: Znasz ją?
 * Oscar: To... długa historia.
 * Hope: Hyy! Czy to twoja legendarna dziewczyna? Miło poznać!
 * Oscar: Co ty wyprawiasz?
 * Hope: Stawiam pierwszy krok na drodze do nieskończonej mocy, a co?
 * Oscar: A może... byś przestała?
 * Hope: Hmm... ciekawa sugestia, ale nie. I wiesz co? Za chwilę będę cię miała tylko dla siebie!
 * Oscar: Roxanne, do tyłu!
 * Hope: Oj przestań, nie mogę cię skrzywdzić! To nie fair! Daj mi ją zabić albo chociaż zmienić w posążek i już nic nie będzie stało między nami!
 * Oscar: Jesteś chora.
 * Hope: No wiesz, łamiesz mi serce!
 * Oscar: Nie chcę z tobą walczyć, Hope.
 * Hope: Zabawne, bo ja nie chcę walczyć z tobą. Ale mam świetny pomysł! Najlepszy!
 * Hope: Cicho tam!
 * Hope: I teraz, kochany, jesteś mój!
 * Roxanne: Oscar!
 * Hope: A, tak. Teraz kwestia dziewczyny.
 * Hope: Pf, znudziła mi się ta zabawa. Mam już mojego Oscusia i w sumie to mało mnie obchodzi to, że ma dziewczynę.
 * Nick: Oddawaj mi kuzyna!
 * Hope: A więc kuzyn!
 * Hope: Weź ją sobie. Ja mam po co przyszłam. Papa!
 * Nick: Roxanne! Ro- to bez sensu. Rozmawiam z figurką.
 * Nick: Fajnych sobie znajdujesz znajomych, kuzynie.