User:GrubaBulwa

Łowca i zwierzyna – ósmy odcinek pierwszego sezonu serii Ben 10: Omegaverse. Jego premiera miała miejsce ... maja 2021. Został napisany przez użytkownika 🇺🇸.

Streszczenie
Nick dowiaduje się o porwaniu jego dziadków i rusza im na ratunek, zdając sobie sprawę z tego, że to zaplanowana przez łowcę nagród pułapka.

Fabuła
Plaża, pochmurny dzień. Widzimy ogromną mewę o długim dziobie i postrzępionych, brudnoszarych piórach, przytrzymywaną przez pnącza wychodzące z rąk Nicka w formie roślinnego obcego. Nick wbija swoje odnóża w ziemię niczym korzenie. Mewa przebiera nogami w miejscu próbując wyrwać się z chwytu, rozciągając coraz mocniej pnącza. Nagle Omnimatrix zaczyna iskrzyć, po czym Nick przemienia się w Blaine'a w akompaniamencie głośnego efektu dźwiękowego. Wolna mewa rusza natychmiast do przodu rozpościerając skrzydła i wzbija się w powietrze, kiedy Nick bezradnie wyciąga ręce do przodu. Wtedy obok chłopaka pojawia się jego kuzyn w swojej zmutowanej, tetramandzkiej formie. Nick opuszcza ręce zawiedziony i wzdycha. Oscar zaciska zęby, po czym następuje powolna, nieco obrzydliwa transformacja w hybrydę człowieka i Kineceleranina. Oscar spogląda na kuzyna w milczeniu, po czym rusza biegiem za ptakiem. Nick podąża za nim w dużo wolniejszym tempie. Po chwili zauważa kuzyna wzbijającego się w powietrze jako pół Lepidopterran. Przyspiesza biegu. Oscar tymczasem ląduje na grzbiecie mewy. Rozgląda się w zamyśleniu. Mutant zdaje się nic sobie nie robić z próśb chłopaka. Nagle w pierś ptaka trafia kula ognia. Później kolejna. Jego pióra zaczynają płonąć, ląduje więc on gwałtownie na ziemi. Zaczyna nerwowo biegać w losowych kierunkach, machać szybko skrzydłami i krzyczeć głośno. Oscar zsuwa się z grzbietu zwierzaka i ląduje w piasku. Po jakimś czasie dołącza do niego Nick. Ptak wbiegł akurat do morza, aby ugasić nagły pożar. Nick dyszy ciężko i zgina się opierając ręce na kolanach. Oscar poklepuje wiszący przy jego pasie przedmiot przypominający pistolet. Nick prostuje się. Po tych słowach Omnimatrix wypuszcza z siebie kilka iskier, po czym z głośnym piknięciem przemienia Nicka w Płaztona. Oscar spogląda w dół na kuzyna, na którego twarzy maluje się zawód. Stuka małą piąstką w umieszczony na jego plecach symbol Omnimatrixa. Mewa rusza na Tennysonów z gniewnym krzykiem. Woda ścieka jej z piór na piach. Nick odwraca się i zaczyna uciekać. Ptak opuszcza dziób, aby pożreć mikrusa, jednak zostaje powstrzymany przez Oscara-Tetramanda. Mewa zaczyna machać łbem, aby uwolnić swój dziób. Oscar, pomimo starań, nie jest w stanie utrzymać się na ziemi. Oscar unosi jedną rękę i uderza nią w łeb stwora. Ten chwieje się lekko, po czym silnym machnięciem zrzuca Osmozjanina na piach. Głowa chłopaka ląduje tuż obok Nicka. Nick odskakuje na bok gdy w piach wbija się dziób bestii. W czasie gdy stwór jest unieruchomiony Oscar więzi jego nogi liną energetyczną i przepuszcza przez jego cielsko silny impuls elektryczny. Ptak przestaje się wiercić i osuwa się na ziemię. Chłopak uwalnia jego głowę z piachu. Omnimatrix znów iskrzy, a Nick przemienia się w 1-Up'a. Oscar wzdycha. Nad Tennysonami pojawia się statek Hydraulików. Z Omnimatrixa i komunikatora Oscara dobywa się głos Tetraxa.
 * Nick: Mam ją! Mam ją! Mam ją!
 * Oscar: Biegnę!
 * Oscar: Dzięki kuzynie.
 * Nick: Dobrze wiesz, że to nie moja wina.
 * Nick: Gonimy ją?
 * Oscar: Oczywiście, że ją gonimy.
 * Nick: Ostrzegaj jak to robisz. Serio. Rzygać mi się chce jak na to patrzę.
 * Nick: Czemu mnie sabotujesz, Omnimatrixie?
 * Oscar: Świetnie... i co teraz?
 * Oscar: Leć na dół ptaszku! Na dół, mówię!
 * Oscar: No świetnie.
 * Nick: No i widzisz... udało mi się...
 * Oscar: Ta. Prawie.
 * Nick: Masz... daj mi chwilę... huuu... masz linę energetyczną?
 * Oscar: Mam.
 * Nick: No to ptaszek wraca do klatki. Rany, jak to głupio brzmi.
 * Nick: Tak, hura. Udało ci się. Jesteś ode mnie wyższy. Na jakieś 2 minuty jak znam ten złom.
 * Nick: Słyszysz? Jesteś bezużyteczny!
 * Oscar: Czas na kłócenie się z zegarkiem będzie później!
 * Nick: Oj!
 * Oscar: Przydałbyś się na coś, kuzynie!
 * Nick: Powiedz to zegarkowi! No do cholery jasnej...
 * Oscar: Zrób coś! Teraz!
 * Oscar: Czemu tak stoisz?
 * Nick: Doskonale zdaje sobie sprawę z mojego obecnego położenia i jestem na tyle inteligentny, żeby domyślić się, że nie byłbym dla ciebie żadnym wsparciem.
 * Oscar: Świetnie.
 * Nick: Ojoj!
 * Nick: Żyjesz?
 * Oscar: Żyję.
 * Oscar: Dzwonię po Tetraxa. Nie ma opcji, że przeniesiemy tego ptaszora gdziekolwiek bez jego pomocy.
 * Nick: Czyli to już będą wszystkie mutanty?
 * Oscar: O których wiemy. Znając życie to później jakieś jeszcze wyskoczą.
 * Nick: Czyli moje sumienie może już być spokojne.
 * Nick: O. Ciekawe w co jeszcze mnie zmieni.
 * Oscar: Nie obraź się... albo w sumie możesz się obrazić. W każdym razie - jesteś ostatnio bezużyteczny kuzynie.
 * Nick: E... Właściwie masz rację. Ale to nie moja wina. To wszystko-
 * Oscar: Przez ten głupi zegarek. Wiem. A nie myślałeś może nad tym, żeby no nie wiem, naprawić go?
 * Nick: A no tak, pójdę po prostu do zegarmistrza i wszystko będzie super. Jak myślisz, ile osób na Ziemi jest w stanie naprawić Omnimatrix? Bo ja obstawiam jakieś... 0?
 * Oscar: A nie wydaje ci się, że moglibyśmy po prostu... poszukać Azmutha?
 * Nick: Myślę, że to może nie być takie proste, biorąc pod uwagę wszystko co powiedział Tetrax. Ale...
 * Oscar: Ale?
 * Nick: Ale właściwie to od dłuższego czasu o tym myślałem. Jeżeli mam używać tego zegarka, to chciałbym to robić jak najlepiej. A kto nauczy mnie używać go lepiej niż jego twórca.
 * Oscar: A jeżeli okaże się, że to jakiś buc i każe ci oddać mu Omnimatrix?
 * Nick: To go oddam.
 * Tetrax: Rozumiem, że ładujemy ptaka na pokład?
 * Oscar: Byłoby miło.

Po nieokreślonym czasie cała trójka siedzi już na pokładzie - Tetrax za sterami, Oscar przy stoliku, a Nick przy jednym z komputerów pokładowych. Następuje chwila ciszy. Znów zapada cisza. Słychać tylko buczenie silnika i innych elementów pojazdu. Cisza. Nick i Oscar parskają śmiechem. Tetrax wzdycha. Jego twarz przybiera melancholijny wyraz. Nick i Oscar spoglądają na siebie pytająco. Starszy z nich wzrusza ramionami.
 * Tetrax: Mam wiadomość, która, jak mi się zdaje, was uszczęśliwi.
 * Nick: Hm?
 * Tetrax: Lecimy właśnie do waszych dziadków. Wrócili na Ziemię.
 * Nick: Naprawdę? To super!
 * Oscar: To faktycznie szczęśliwa wiadomość.
 * Nick: Mam nadzieję, że ich wycieczka w kosmos była przyjemniejsza od naszej.
 * Oscar: Ciężko o mniej przyjemną.
 * Nick: Tak swoją drogą... panie Tetraxie?
 * Tetrax: Tak?
 * Nick: Bo... no wie pan, że Omnimatrix ostatnio... nie działa tak jak powinien. Lekko mówiąc.
 * Tetrax: To prawda. Co w związku z tym?
 * Nick: No... tak sobie myślałem... czy nie moglibyśmy spróbować znaleźć Azmutha?
 * Tetrax: To... ekhem... no cóż... to może być problematyczne.
 * Nick: Ale chyba jest szansa, że go znajdziemy, prawda? Niemożliwe, że zniknął kompletnie bez śladu.
 * Tetrax: Poszukiwania mogą nam zająć lata... mogą być niebezpieczne, możemy nie powrócić.
 * Nick: Ja... rozumiem.
 * Oscar: Znał go pan? Azmutha w sensie.
 * Tetrax: Tak... ale to bez znaczenia.
 * Nick: ...to... szkoda. Omnimatrix jest w obecnym stanie praktycznie bezużyteczny. Ja jestem praktycznie bezużyteczny
 * Nick: Nikt nie zaprzeczy? Nikt nie powie "Nie, Nick. Nie jesteś bezużyteczny. To nie ten zegarek czyni cię użytecznym."?
 * Tetrax: A chcesz, żebyśmy kłamali ci w twarz?
 * Nick: Wie pan... Nie chodzi tylko o to. Chciałem też dowiedzieć się o Omnimatrixie czegoś więcej. Poznać go lepiej, żeby korzystać z niego lepiej. I chciałem w ogóle dowiedzieć się, czy mam pozwolenie, żeby go używać. Czy Azmuth nie chciałby go z powrotem.
 * Tetrax: Słuchaj, Nick... pogadamy o tym później.